ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ਾਨਾਂ ਵਰ੍षਾਣਾਂ ਭਵਿਤਾ ਰਾਘਵ ਧ੍ਰੁਵਮ੍। ਕੁਰੁ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਤਥਾ ਵੀਰ ਰਾਜ੍ਞੋ ਦਸ਼ਰਥਸ੍ਯ ਚ
ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਚੌਦਾਂ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਹੇ ਰਾਘਵ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਵੀਰ, ਦਸ਼ਰਥ ਰਾਜੇ ਦਾ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰ।
ਅਮੀ ਚ ऋषਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਵ ਭਕ੍ਤਾਃ ਕृਤਕ੍ਸ਼ਣਾਃ। ਅਹਂ ਚ ਜਮਦਗ੍ਨਿਸ਼੍ਚ ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਸ਼੍ਚ ਲੋਮਸ਼ਃ
ਇਹ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਭਗਤ ਹਨ, ਤਿਆਰ ਹਨ: ਮੈਂ, ਜਮਦਗਨੀ, ਭਾਰਦਵਾਜ ਅਤੇ ਲੋਮਸ਼।
ਦੇਵਰਾਤਃ ਸ਼ਮੀਕਸ਼੍ਚ षਡੇਤੇ ਵੈ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ। ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਚ ਤੇ ਮਹਾਬਾਹੋ ਸਂਭਾਰਾਂਸ੍ਤ੍ਵਮੁਪਾਹਰ
ਦੇਵਰਾਤ ਅਤੇ ਸ਼ਮੀਕ—ਇਹ ਛੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਨ। ਹੇ ਬਲਵਾਨ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਰਾਧ ਲਈ ਜੁੜੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਲਿਆ।
ਮੁਖ੍ਯਂ ਚੇਂਗੁਦਿਪਿਣ੍ਯਾਕਂ ਬਦਰਾਮਲਕੈਃ ਸਹ। ਸ਼੍ਰੀਫਲਾਨਿ ਚ ਪਕ੍ਵਾਨਿ ਮੂਲਂ ਚੋਚ੍ਚਾਵਚਂ ਬਹੁ
ਮੁੱਖ ਭੋਗ ਇੰਗੁਦੀ ਦੇ ਪਿੰਡ ਹਨ, ਜੋ ਬੇਰੀ ਅਤੇ ਆਂਵਲੇ ਨਾਲ ਹਨ। ਪੱਕੇ ਨਾਰੀਅਲ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਮੂਲ ਵੀ ਲਿਆ।
ਮਾਰ੍ਗੇਣ ਚਾਥ ਮਾਂਸੇਨ ਧਾਨ੍ਯੇਨ ਵਿਵਿਧੇਨ ਚ। ਤृਪ੍ਤਿਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛ ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਦਾਨੇਨ ਸੁਵ੍ਰਤ
ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਮਿਲਿਆ ਮਾਸ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਨਾਜ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਰਾਧ ਦੇਣ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰ, ਹੇ ਸੁਚਰਿਤ।
ਪੁष੍ਕਰਾਰਣ੍ਯਮਾਸਾਦ੍ਯ ਨਿਯਤੋ ਨਿਯਤਾਸ਼ਨਃ। ਪਿਤॄਂਸ੍ਤਰ੍ਪਯਤੇ ਯਸ੍ਤੁ ਸੋਸ਼੍ਵਮੇਧਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪੂਰਨ ਨਿਯਮ ਅਤੇ ਸੰਯਮ ਨਾਲ ਪੁਸ਼ਕਰ ਅਰਣਯ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਨਾਨਾਰ੍ਥਂ ਤੁ ਵਯਂ ਰਾਮ ਗਚ੍ਛਾਮੋ ਜ੍ਯੇष੍ਠਪੁष੍ਕਰਮ੍। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੇ ਗਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮੁਨਯੋ ਰਾਘਵਂ ਨृਪ
'ਅਸੀਂ ਨ੍ਹਾਉਣ ਲਈ ਵੱਡੇ ਪੁਸ਼ਕਰ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ।' ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ ਚਲੇ ਗਏ, ਹੇ ਰਾਘਵ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਚਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਰਾਮੋ ਮੇਧ੍ਯਮਾਹਰ ਮੇ ਮृਗਮ੍। ਸ਼ੁਦ੍ਧੇਕ੍ਸ਼ਣਂ ਚ ਸ਼ਸ਼ਕਂ ਕृष੍ਣਸ਼ਾਕਂ ਤਥਾ ਮਧੁ
ਰਾਮ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੇਰੇ ਲਈ ਯਗਯੋਗ ਮ੍ਰਿਗ, ਸੁੱਚੇ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਖਰਗੋਸ਼, ਕਾਲਾ ਸਾਗ ਅਤੇ ਸ਼ਹਦ ਲਿਆ।'
ਜਂਬੀਰਾਣਿ ਚ ਮੁਖ੍ਯਾਨਿ ਮੂਲਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ। ਪਕ੍ਵਾਨਿ ਚ ਕਪਿਤ੍ਥਾਨਿ ਫਲਾਨ੍ਯਨ੍ਯਾਨਿ ਯਾਨਿ ਚ
'ਚੰਗੇ ਜੰਬੀਰ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮੂਲ ਅਤੇ ਪੱਕੇ ਕਪਿੱਥ ਫਲ ਤੇ ਹੋਰ ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਫਲ ਹਨ, ਲਿਆ।'
ਤਾਨ੍ਯਾਹਰਸ੍ਵ ਵੈ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮੇਵਾਸ੍ਤੁ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣ। ਤਥਾ ਤਤ੍ਕृਤਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਂ ਰਾਮਾਦੇਸ਼ਾਚ੍ਚ ਰਾਘਵਃ
'ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸ਼ਰਾਧ ਲਈ ਜਲਦੀ ਲਿਆ, ਹੇ ਲਕਸ਼ਮਣ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਮ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਰਾਘਵ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਬਦਰੇਙ੍ਗੁਦਿਸ਼ਾਕਾਨਿ ਮੂਲਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ। ਤਤ੍ਰਾਹृਤ੍ਯ ਚ ਰਾਮੇਣ ਕੂਟਾਕਾਰਃ ਕृਤੋ ਮਹਾਨ੍
ਰਾਮ ਨੇ ਬੇਰੀ ਤੇ ਇੰਗੁਦੀ ਦੇ ਡੰਡੇ, ਪੱਤੇ ਤੇ ਹੋਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੜ੍ਹਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰ ਲਿਆਂ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਝੋਪੜਾ ਬਣਾਇਆ।
ਪਰਿਪਕ੍ਵਂ ਚ ਜਾਨਕ੍ਯਾ ਸਿਦ੍ਧਂ ਰਾਮੇ ਨਿਵੇਦਿਤਮ੍। ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਰਾਮੋ ਯੋਗਵਾਪ੍ਯਾਂ ਮੁਨੀਂਸ੍ਤਾਨਨੁਪਾਲਯਨ੍
ਜਾਨਕੀ ਨੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੱਕਾ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਰਾਮ ਨੂੰ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਰਾਮ ਨੇ ਜੋਗ ਵਾਲੇ ਕੁਆਂ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਸਾਧੂਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ।
ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨਾਚ੍ਚਲਿਤੇ ਸੂਰ੍ਯੇ ਕਾਲੇ ਕੁਤਪਕੇ ਤਥਾ। ਆਯਾਤਾ ऋषਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯੇ ਰਾਮੇਣਾਨੁਮਂਤ੍ਰਿਤਾਃ
ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਦੁਪਹਿਰ ਤੋਂ ਲੰਘ ਗਿਆ ਤੇ ਰਸੋਈ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਜਿਹੜੇ ਸਾਧੂ ਰਾਮ ਵਲੋਂ ਸੱਦੇ ਗਏ ਸਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਤਾਨਾਗਤਾਨ੍ਮੁਨੀਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵੈਦੇਹੀ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾ। ਰਾਮਾਂਤਿਕਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਵ੍ਰੀਡਿਤਾऽਨ੍ਯਤ੍ਰ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾ
ਉਹ ਸਾਧੂਆਂ ਨੂੰ ਆਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਵੈਦੇਹੀ ਰਾਮ ਦੇ ਕੋਲੋਂ ਹਟ ਗਈ ਤੇ ਲਜਾ ਕਰਕੇ ਹੋਰ ਪਾਸੇ ਜਾ ਖੜੀ ਹੋਈ।
ਵਿਸ੍ਮਯੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਨਯਨਾ ਚਿਂਤਯਾਨਾ ਚ ਵੇਪਤੀ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਨੇਹ ਜਾਨਂਤਿ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕਾਲੇ ਹ੍ਯੁਪਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਖਿੜ ਗਈਆਂ, ਕੰਬਦੀ ਹੋਈ ਸੋਚ ਰਹੀ ਸੀ। ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸ਼ਰਾਧ ਲਈ ਆਏ ਸਨ, ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਪਛਾਣ ਨਾ ਸਕੇ।
ਰਾਮੇਣ ਭੋਜਿਤਾ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸ੍ਮृਤ੍ਯੁਕ੍ਤੇਨ ਯਥਾਵਿਧਿ। ਵੈਦਿਕ੍ਯਸ਼੍ਚ ਕृਤਾਸ੍ਸਰ੍ਵਾਃ ਸਤ੍ਕ੍ਰਿਯਾ ਯਾਸ੍ਸਮੀਰਿਤਾਃ
ਰਾਮ ਨੇ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਤੇ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਇਆ। ਸਾਰੀਆਂ ਵੇਦਕ ਰਸਮਾਂ ਵੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਪੁਰਾਣੋਕ੍ਤੋ ਵਿਧਿਸ਼੍ਚੈਵ ਵੈਸ਼੍ਵਦੇਵਿਕਪੂਰ੍ਵਕਃ। ਭੁਕ੍ਤਵਤ੍ਸੁ ਚ ਵਿਪ੍ਰੇषੁ ਦਤ੍ਵਾ ਪਿਂਡਾਨ੍ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਹੋਇਆ ਰਸਤਾ, ਵੈਸ਼ਵਦੇਵ ਦੀ ਰਸਮ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾ ਕੇ, ਪਿੰਡ ਵੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਦਿੱਤੇ।
ਪ੍ਰੇषਿਤੇषੁ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿ ਦਤ੍ਵਾ ਤੇषੁ ਚ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍। ਗਤੇषੁ ਵਿਪ੍ਰਮੁਖ੍ਯੇषੁ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਰਾਮੋऽਬ੍ਰਵੀਦਿਦਮ੍
ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਚੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਜਦੋਂ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਸੁਭ੍ਰੁ ਨष੍ਟਾਸਿ ਮੁਨੀਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤ੍ਵਿਹਾਗਤਾਨ੍। ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਤ੍ਵਮਿਦਂ ਤਤ੍ਵਂ ਕਾਰਣਂ ਵਦ ਮਾਚਿਰਮ੍
ਸੋਹਣੀਆਂ ਭਵਾਂ ਵਾਲੀਏ, ਜਦੋਂ ਇੱਥੇ ਆਏ ਸਾਧੂਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਲੁਕ ਗਈ? ਇਹ ਸੱਚ ਤੇ ਕਾਰਨ ਜਲਦੀ ਦੱਸ।
ਭਵਿਤਵ੍ਯਂ ਕਾਰਣੇਨ ਤਚ੍ਚ ਗੋਪ੍ਯਂ ਨ ਮੇ ਕੁਰੁ। ਸ਼ਾਪਿਤਾਸਿ ਮਮ ਪ੍ਰਾਣੈਰ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ੍ਯ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤੇ
ਜੋ ਵੀ ਕਾਰਨ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਲੁਕਾ। ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੀ ਜਿੰਦ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਹੈਂ, ਹੱਸਦੀਏ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਤਦਾ ਭਰ੍ਤ੍ਰਾ ਤ੍ਰਪਯਾऽਵਾਙ੍ਮੁਖੀ ਸ੍ਥਿਤਾ। ਵਿਮੁਂਚਂਤੀ ਸਾऽਸ਼੍ਰੁਪਾਤਂ ਰਾਘਵਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਪਤੀ ਵਲੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਲਜਾ ਕਰਕੇ ਥੱਲੇ ਵਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਖੜੀ ਰਹੀ। ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਹੰਝੂ ਵਗਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਸ਼ृਣੁ ਤ੍ਵਂ ਨਾਥ ਯਦ੍ਦृष੍ਟਮਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਮਿਹ ਯਾਦृਸ਼ਮ੍। ਰਾਮ ਤ੍ਵਯਾऽਚਿਂਤ੍ਯਮਾਨੋ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰਸ੍ਤ੍ਵਿਹ ਚਾਗਤਃ
ਮੇਰੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਸੁਣੋ, ਇੱਥੇ ਮੈਂ ਜੋ ਅਚੰਭਾ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਦੱਸਦੀ ਹਾਂ। ਰਾਮ, ਜਿਸ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਤੂੰ ਮੰਨਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਸਂਯੁਕ੍ਤੌ ਦ੍ਵੌ ਚਾਨ੍ਯੌ ਚ ਤਥਾਵਿਧੌ। ਦ੍ਵਿਜਾਨਾਂ ਦੇਹਸਂਯੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤ੍ਰਯਸ੍ਤੇ ਰਘੁਨਂਦਨ
ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਦੋ ਹੋਰ ਵੀ ਸਾਰੇ ਗਹਣੇ ਪਾਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਤਿੰਨ, ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਨ।
ਪਿਤਰਸ੍ਤੁ ਮਯਾ ਦृष੍ਟਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਂਗੇषੁ ਰਾਘਵ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤ੍ਰਪਾਨ੍ਵਿਤਾ ਚਾਹਮਪਕ੍ਰਾਂਤਾ ਤਵਾਂਤਿਕਾਤ੍
ਪਿਤਾ ਜੀ ਨੂੰ ਮੈਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ, ਰਾਘਵ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਲਜਾ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਹਟ ਗਈ।
ਤ੍ਵਯਾ ਵੈ ਭੋਜਿਤਾ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਕृਤਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਯਥਾਵਿਧਿ। ਵਲ੍ਕਲਾਜਿਨਸਂਵੀਤਾ ਕਥਂ ਰਾਜ੍ਞਃ ਪੁਰਃਸਰਾ1.33.
ਤੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਇਆ ਤੇ ਸ਼ਰਾਧ ਵੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕੀਤਾ। ਪਰ ਜਿਹੜੇ ਛਾਲ ਤੇ ਮ੍ਰਿਗ ਛਾਲ ਪਾਏ ਹੋਣ, ਉਹ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਅਗਵਾਈ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ?
ਭਵਾਮਿ ਰਿਪੁਵੀਰਘ੍ਨ ਸਤ੍ਯਮੇਤਦੁਦਾਹृਤਮ੍। ਕੌਸ਼ੇਯਾਨਿ ਚ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਕੈਕੇਯ੍ਯਾਪਹृਤਾਨਿ ਚ
ਮੈਂ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ। ਕੌਸੇ ਦੇ ਕਪੜੇ ਤੇ ਕੈਕੇਈ ਵਲੋਂ ਲਏ ਹੋਏ ਕਪੜੇ ਹੁਣ ਨਹੀਂ ਰਹੇ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਚੈਵਾਹਂ ਚੀਰਿਣੀ ਤੁ ਵਨਾਸ਼੍ਰਯਮ੍। ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾਹਂ ਨ ਵਦੇ ਕਿਂਚਿਨ੍ਮਾ ਤੇ ਦੁਃਖਂ ਭਵਤ੍ਵਿਤਿ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੋਂ ਮੈਂ ਛਾਲ ਪਾ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਹੀ ਹਾਂ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਮੈਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਆਖਦੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਦੁੱਖ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਨਾਹਂ ਸ੍ਮਰਾਮਿ ਵੈ ਮਾਤੁਰ੍ਨ ਪਿਤੁਸ਼੍ਚ ਪਰਂਤਪ। ਕਦਾ ਭਵਿष੍ਯਤੀਹਾਂਤੋ ਵਨਵਾਸਸ੍ਯ ਰਾਘਵ
ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਜਾਂ ਪਿਉ ਨੂੰ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ। ਰਾਘਵ, ਇਹ ਜੰਗਲ ਵਾਸ ਕਦੋਂ ਮੁੱਕੇਗਾ?
ਏਤਦੇਵਾਨਿਸ਼ਂ ਰਾਮ ਚਿਂਤਯਂਤ੍ਯਾਃ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ। ਵ੍ਰਜਂਤਿ ਦਿਵਸਾ ਨਾਥ ਤਵ ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਸ਼ਪਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਰਾਮਾ, ਇਹੀ ਗੱਲ ਵਾਰ ਵਾਰ ਸੋਚਦਿਆਂ, ਦਿਨ ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਕਸਮ ਖਾ ਕੇ ਲੰਘ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਮੇਰੇ ਸੁਆਮੀ।
ਸ੍ਵਹਸ੍ਤੇਨ ਕਥਂ ਰਾਜ੍ਞੋ ਦਾਸ੍ਯੇ ਵੈ ਭੋਜਨਂ ਤ੍ਵਿਦਮ੍। ਦਾਸਾਨਾਮਪਿ ਯੋ ਦਾਸੋ ਨੋਪਭੁਂਜੀਤਯਤ੍ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਇਹ ਭੋਜਨ ਕਿਵੇਂ ਪਰੋਸਾਂ, ਜੋ ਦਾਸਾਂ ਦਾ ਦਾਸ ਵੀ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦਾ?