ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਨਦੀਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਨ ਸ੍ਨਾਨੇ ਨਿਯਮਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍। ਭੁਕ੍ਤੇ ਵਾ ਨ ਚ ਵਾ ਭੁਕ੍ਤੇ ਦਿਵਾ ਵਾ ਯਦਿ ਵਾ ਨਿਸ਼ਿ
ਸਰਸਵਤੀ ਨਦੀ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਲਈ ਕੋਈ ਰੋਕ ਨਹੀਂ; ਚਾਹੇ ਖਾਧਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ, ਦਿਨ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਰਾਤ, ਨ੍ਹਾਉਣ ਦੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਹੈ।
ਤਤ੍ਤੀਰ੍ਥਂ ਸਰ੍ਵਤ੍ਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਪ੍ਰਾਚੀਨਂ ਪ੍ਰਵਰਂ ਸ੍ਮृਤਤ੍। ਪਾਪਘ੍ਨਂ ਪੁਣ੍ਯਜਨਨਂ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍
ਉਹ ਤੀਰਥ ਪੂਰਬ ਦੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ।
ਯੇ ਪੁਨਰ੍ਭਾਵਿਤਾਤ੍ਮਾਨਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍। ਪੂਜਯਨ੍ਤਿ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿ ਤੇ ਪ੍ਰਯਾਂਤਿ ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਜੋ ਉਥੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਦੇਵਾਨਾਂ ਪ੍ਰਵਰੋ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤੇਨ ਯਤ੍ਰ ਸਰਸ੍ਵਤੀ। ਸੇਵਿਤਾ ਤਤ੍ਪਰਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸੁਤੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਨੁ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਜਿੱਥੇ ਸਰਸਵਤੀ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਉੱਚੇ ਤੀਰਥ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ।
ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮਹਾਤੀਰ੍ਥਂ ਮਨ੍ਯਮਾਨਾ ਮਹੋਦਯਮ੍। ਮਂਦਾਕਿਨੀਮੁਦੀਕ੍ਸ਼ਂਤੀ ਸ੍ਥਿਤਾ ਤਤ੍ਰ ਸਰਸ੍ਵਤੀ
ਇਸ ਲਈ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਤੀਰਥ ਨੂੰ ਮਹੋਦਯਾ ਮੰਨ ਕੇ, ਉਥੇ ਸਰਸਵਤੀ ਮੰਦਾਕਿਨੀ ਵੱਲ ਤੱਕਦੀ ਖੜੀ ਹੈ।
ਤਤ੍ਤੀਰ੍ਥਂ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਪਰਂ ਸ੍ਵਾਯਂਭੁਵੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਮਂਦਾਕਿਨ੍ਯਾਸਮਂ ਯਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਸਮਾਗਮਮ੍
ਉਹ ਤੀਰਥ ਸਵਯੰਭੂ ਵੱਲੋਂ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਮੰਦਾਕਿਨੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰਸ੍ਥਾਨੇ ਸ੍ਥਿਤਾ ਦੇਵੈਃ ਸ੍ਤੁਤਾ ਦੇਵੀ ਸਰਸ੍ਵਤੀ। ਮਤ੍ਵਾ ਚੈਕਾਕਿਨੀਂ ਤਾਂ ਤੁ ਦੀਨਾਸ੍ਯਾਂ ਦੀਨਮਾਨਸਾਂ
ਉਸ ਥਾਂ 'ਤੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਰੀਫ ਕੀਤੀ ਸਰਸਵਤੀ ਦੇਵੀ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇਕੱਲੀ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਦਾਸ ਚਿਹਰਾ ਤੇ ਦੁਖੀ ਮਨ ਨਾਲ ਖੜੀ ਸੀ।
ਸਖੀਂ ਤਦਾऽਸृਜਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਰੂਪਿਣੀਂ ਵਿਮਲੇਕ੍ਸ਼ਣਾਮ੍। ਹਰਿਣੀਂ ਹਰਿਰਪ੍ਯਾਸ਼ੁ ਜਜ੍ਞੇ ਕਮਲਲੋਚਨਾਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉਸ ਲਈ ਇੱਕ ਸਖੀ ਬਣਾਈ, ਜੋ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀ; ਹਰੀ ਨੇ ਵੀ ਜਲਦੀ ਇੱਕ ਹਿਰਣੀ, ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਰਚੀ।
ਵਜ੍ਰਿਣੀਮਪਿ ਦੇਵੇਸ਼ੋ ਵਜ੍ਰਪਾਣਿਰ੍ਵਿਸृष੍ਟਵਾਨ੍। ਸੁਕੁਰਂਗਰੁਚਿਂ ਦੇਵੋ ਨੀਲਕਂਠੋ ਵृषਧ੍ਵਜਃ1.32.
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਵਜਰ ਪਕੜਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਵੀ ਇੱਕ ਸਖੀ ਬਣਾਈ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ; ਨੀਲਕੰਠ, ਵੱਝ-ਧਰਣ ਵਾਲਾ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਵੀ ਐਸਾ ਕੀਤਾ।
ਸਖੀਂ ਸਂਜਨਯਾਮਾਸ ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਃ। ਵਿਲੋਕ੍ਯਮਾਨਾ ਸਾ ਰਾਜਨ੍ਸਖੀਭਿਃ ਸੁਰਸੁਂਦਰੀ
ਤ੍ਰਿਨੈਣੀ ਨੇ ਸਰਸਵਤੀ ਲਈ ਇੱਕ ਸਖੀ ਬਣਾਈ; ਉਹ, ਆਪਣੇ ਸਖੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਨਿਹਾਰੀ ਜਾ ਕੇ, ਰਾਜਾ, ਦੇਵ ਸੁੰਦਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾ ਯਾਤੁਮਾਰਬ੍ਧਾ ਦੇਵਾਦੇਸ਼ਾਨ੍ਮਹਾਨਦੀ। ਤਤਃ ਸਖੀਭਿਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਸਾ ਪ੍ਰਾਚੀਨਾਗਂਤੁਮੁਦ੍ਯਤਾ
ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਦਰਿਆ ਵੱਲ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ ਜਿਵੇਂ ਹੁਕਮ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਜਾਣ ਲਈ ਚਲ ਪਈ।
ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਸਮਸ੍ਤਾਨਾਂ ਤਾਸਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਤਮਾ ਸ੍ਮृਤਾ। ਪ੍ਰਾਚੀਸਰਸ੍ਵਤੀਤੋਯਂ ਯੇ ਪਿਬਂਤਿ ਮृਗਾ ਭੁਵਿ
ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਵਿਚੋਂ ਸਰਸਵਤੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਜਿਹੜੇ ਪੂਰਬੀ ਸਰਸਵਤੀ ਦਾ ਪਾਣੀ ਪੀਂਦੇ ਹਨ—
ਤੇਪਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਗਮਿष੍ਯਂਤਿ ਯਜ੍ਞੈਰ੍ਦ੍ਵਿਜਵਰਾ ਯਥਾ। ਚਿਂਤਾਮਣਿਰਿਵਾਤ੍ਰੈषਾ ਪ੍ਰਾਚੀ ਜ੍ਞੇਯਾ ਸਰਸ੍ਵਤੀ
—ਉਹ ਵੀ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਯਗਿਆਂ ਰਾਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਪੂਰਬੀ ਸਰਸਵਤੀ ਇੱਥੇ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਮਣੀ ਵਾਂਗ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਥਾ ਕਾਮਫਲਸ੍ਯੇਯਂ ਹੇਤੁਭੂਤਾ ਮਹਾਨਦੀ। ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਦਿਸ਼ਮਾਲੋਕ੍ਯ ਪੁਨਃ ਪਸ਼੍ਚਾਨ੍ਮੁਖੀ ਗਤਾ
ਇਹ ਵੱਡੀ ਦਰਿਆ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੇ ਫਲ ਮਿਲਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ। ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਮੁੜ ਗਈ।
ਉਕ੍ਤਾ ਤਯਾ ਤਥਾ ਗਂਗਾ ਦਿਸ਼ਂ ਪ੍ਰਾਚੀਂ ਵ੍ਰਜਸ੍ਵ ਹ। ਵਿਸ੍ਮਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਨ ਚਾਹਂ ਤੇ ਵ੍ਰਜ ਦੇਵਿ ਯਥਾਗਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਤੂੰ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਜਾ। ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਭੁੱਲੀਂ, ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਆਈ ਸੀ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾ, ਦੇਵੀ।'
ਭੀष੍ਮ ਉਵਾਚ। ਮਾਰ੍ਕਂਡੇਯੇਨ ਵੈ ਰਾਮਃ ਕਥਮਤ੍ਰ ਪ੍ਰਬੋਧਿਤਃ। ਕਥਂ ਸਮਾਗਮੋ ਭੂਤਃ ਕਸ੍ਮਿਨ੍ਕਾਲੇ ਕਦਾ ਮੁਨੇ
ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਕਿਵੇਂ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ? ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਕਿਵੇਂ ਹੋਈ, ਕਿਹੜੇ ਸਮੇਂ ਤੇ ਕਦੋਂ, ਹੇ ਮੁਨੀ?'
ਮਾਰ੍ਕਂਡੇਯਃ ਕਸ੍ਯ ਸੁਤਃ ਕਥਂ ਜਾਤੋ ਮਹਾਤਪਾਃ। ਨਾਮ੍ਨੋऽਸ੍ਯ ਨਿਗਮਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਯਥਾਭੂਤਂ ਮਹਾਮੁਨੇ
'ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਕਿਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ? ਉਹ ਵੱਡਾ ਤਪਸਵੀ ਕਿਵੇਂ ਜੰਮਿਆ? ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਤੇ ਵੰਸ਼ ਸੱਚ ਸੱਚ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ।'
ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯ ਉਵਾਚ। ਅਥ ਤੇ ਸਂਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਮਾਰ੍ਕਂਡੇਯੋਦ੍ਭਵਂ ਪੁਨਃ। ਪੁਰਾਕਲ੍ਪੇ ਮੁਨਿਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਮृਕਂਡੁਰ੍ਨਾਮ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ
ਪੁਲਸਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਹੁਣ ਮੈਂ ਫਿਰ ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਦੇ ਜਨਮ ਬਾਰੇ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਇੱਕ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਮੁਨੀ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਮ੍ਰਿਕੰਡੁ ਸੀ।'
ਭृਗੋਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾਭਾਗਃ ਸਭਾਰ੍ਯਸ੍ਤਪ੍ਤਵਾਂਸ੍ਤਪਃ। ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤਦਾ ਜਾਤੋ ਵਸਤਸ੍ਤੁ ਵਨਾਂਤਰੇ
ਉਹ ਭ੍ਰਿਗੁ ਦਾ ਬਹੁਤ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਘਣੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਜਦ ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਹੋਇਆ।
ਸਪਂਚਵਾਰ੍षਿਕੋ ਭੂਤੋ ਬਾਲ ਏਵ ਗੁਣਾਧਿਕਃ। ਜ੍ਞਾਨਿਨਾ ਸ ਤਦਾ ਦृष੍ਟੋ ਭ੍ਰਮਨ੍ਬਾਲਸ੍ਤਦਾਂਗਣੇ
ਜਦ ਉਹ ਮੁੰਡਾ ਪੰਜ ਸਾਲ ਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਛੋਟਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਗੁਣਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ। ਇੱਕ ਗਿਆਨੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅੰਗਣੇ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦਿਆਂ ਵੇਖਿਆ।
ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਸ ਸੁਚਿਰਂ ਕਾਲਂ ਭਾਵ੍ਯਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਬੁਧ੍ਯਤ। ਤਸ੍ਯ ਪਿਤ੍ਰਾ ਸ ਵੈ ਪृष੍ਟਃ ਕਿਯਦਾਯੁਃ ਸੁਤਸ੍ਯ ਮੇ
ਉਹ ਉਥੇ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਰਿਹਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਭਾਗ ਬਾਰੇ ਜਾਣ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਸ ਦੇ ਪਿਓ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਉਮਰ ਕਿੰਨੀ ਹੈ?'
ਸਂਖ੍ਯਾਯਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਵਰ੍षਾਣਿ ਤਸ੍ਯਾਲ੍ਪਾਨ੍ਯਧਿਕਾਨਿ ਵਾ। ਮृਕਂਡੁਨੈਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਸ ਜ੍ਞਾਨੀ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
'ਉਸ ਦੀ ਉਮਰ ਦੇ ਸਾਲ ਦੱਸ, ਘੱਟ ਜਾਂ ਵੱਧ,' ਮ੍ਰਿਕੰਡੁ ਨੇ ਆਖਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛਣ ਤੇ, ਗਿਆਨੀ ਨੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਆਖੇ:
षਣ੍ਮਾਸਮਾਯੁਃ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਧਾਤ੍ਰਾ ਸृष੍ਟਂ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰ। ਨੈਵ ਸ਼ੋਕਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਕਾਰ੍ਯਃ ਸਤ੍ਯਮੇਤਦੁਦਾਹृਤਮ੍
'ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਉਮਰ ਸਿਰਜਣਹਾਰੇ ਨੇ ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਰੱਖੀ ਹੈ, ਹੇ ਮੁਨੀਸ਼ਵਰ। ਤੂੰ ਦੁੱਖ ਨਾ ਕਰੀਂ—ਇਹ ਗੱਲ ਸੱਚ ਹੈ।'
ਸ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚੋ ਭੀष੍ਮ ਜ੍ਞਾਨਿਨਾ ਯਦੁਦਾਹृਤਮ੍। ਅਥੋਪਨਯਨਂ ਚਕ੍ਰੇ ਬਾਲਕਸ੍ਯ ਪਿਤਾ ਤਦਾ
ਇਹ ਗੱਲ ਗਿਆਨੀ ਵਲੋਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੇ ਭੀਸ਼ਮ, ਪਿਉ ਨੇ ਮੁੰਡੇ ਦਾ ਉਪਨਯਨ ਕਰਾਇਆ।
ਆਹ ਚੈਨਂ ਪਿਤਾਪੁਤ੍ਰਮृषੀਂਸ੍ਤ੍ਵਮਭਿਵਾਦਯ। ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸ ਵੈ ਪਿਤ੍ਰਾ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਸ਼੍ਚਾਭਿਵਾਦਨੇ
ਪਿਉ ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ।' ਪਿਉ ਵਲੋਂ ਇਹ ਆਖਣ ਤੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਨ ਵਰ੍ਣਾ ਵਰ੍ਣਤਾਂ ਵੇਤ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵਵਰ੍ਣਾਭਿਵਾਦਨਃ। ਪਂਚਮਾਸਾਸ੍ਤ੍ਵਤਿਕ੍ਰਾਂਤਾ ਦਿਵਸਾਃ ਪਂਚਵਿਂਸ਼ਤਿਃ
ਉਹ ਜਾਤੀਆਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਸਭ ਜਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਪੰਜ ਮਹੀਨੇ ਤੇ ਪੱਚੀ ਦਿਨ ਲੰਘ ਗਏ।
ਮਾਰ੍ਗੇਣਾਥ ਸਮਾਯਾਤਾ ऋषਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਪ੍ਤ ਵੈ। ਬਾਲੇਨ ਤੇਨ ਤੇ ਦृष੍ਟਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਚਾਪ੍ਯਭਿਵਾਦਿਤਾਃ
ਉਸ ਰਾਹੀਂ ਸੱਤੋਂ ਮੁਨੀ ਉਥੇ ਆ ਪਹੁੰਚੇ। ਮੁੰਡੇ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਆਯੁष੍ਮਾਨ੍ਭਵ ਤੈਰੁਕ੍ਤਃ ਸ ਬਾਲੋ ਦਂਡਮੇਖਲੀ। ਉਕ੍ਤ੍ਵੈਵਂ ਤੇ ਪੁਨਰ੍ਬਾਲਮਪਸ਼੍ਯਨ੍ਕ੍ਸ਼ੀਣਜੀਵਿਤਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੰਡ ਤੇ ਮੇਖਲਾ ਵਾਲੇ ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਤੂੰ ਚਿਰਜੀਵੀ ਹੋਵੀਂ।' ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਮੁੰਡੇ ਦੀ ਉਮਰ ਮੁੱਕਣ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਦਿਨਾਨਿ ਪਂਚ ਤਸ੍ਯਾਯੁਰ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਭੀਤਾਸ਼੍ਚ ਤੇ ਨृਪ। ਤਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਬਾਲਕਂ ਚ ਗਤਾਸ੍ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋਂਤਿਕਮ੍
ਉਸਦੇ ਪੰਜ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਜਾਣ ਕੇ, ਡਰ ਗਏ ਤੇ ਉਹ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਕੋਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਪ੍ਰਤਿਮੁਚ੍ਯ ਚ ਤਂ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਣਿਪੇਤੁਃ ਪਿਤਾਮਹਮ੍। ਅਯਮਾਵੇਦਿਤਸ੍ਤੈਸ੍ਤੁ ਤੇਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਭਿਵਾਦਿਤਃ
ਉਸਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਰਾਜਾ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਸਾਰਾ ਹਾਲ ਦੱਸਿਆ।