ਕ੍ਰਮੇਣ ਬ੍ਰਹ੍ਮਜਾ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਸਂਗਤਾ ਤੁ ਸਖੀਜਨਮ੍। ਜ੍ਯੇष੍ਠਮਧ੍ਯਮਯੋਰ੍ਮਧ੍ਯੇ ਸਂਗਮੋ ਲੋਕਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ
ਫਿਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕੀਤਾ; ਵੱਡੀਆਂ ਤੇ ਮੱਧ ਸਖੀਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਉਹ ਮਿਲਾਪ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ।
ਪਸ਼੍ਚਾਨ੍ਮੁਖੀ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸੁਤਾ ਜਾਹ੍ਨਵੀ ਤੁ ਉਦਙ੍ਮੁਖੀ। ਤਤਸ੍ਤੇ ਵਿਬੁਧਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪੁष੍ਕਰਂ ਯੇ ਸਮਾਗਤਾਃ
ਫਿਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਧੀ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਮੁੜੀ, ਜਾਹਨਵੀ ਉੱਤਰ ਵੱਲ; ਫਿਰ, ਪੁਸ਼ਕਰ 'ਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ—
ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਦੁष੍ਕਰਂ ਕਰ੍ਮ ਤਸ੍ਯਾ ਸ੍ਤੁਤਿਮਕਾਰਯਨ੍। ਤ੍ਵਂ ਬੁਦ੍ਧਿਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਤਿਰ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵਿਦ੍ਯਾ ਤ੍ਵਂ ਗਤਿਃ ਪਰਾ
ਉਸ ਦਾ ਔਖਾ ਕੰਮ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੀ: 'ਤੂੰ ਗਿਆਨ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਸਮਝ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਲਕਸ਼ਮੀ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਵਿਦਿਆ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਉੱਚੀ ਰਾਹ ਹੈਂ।'
ਤ੍ਵਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ ਤ੍ਤ੍ਵਂ ਪਰਾ ਨਿष੍ਠਾ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਮੇਧਾ ਰਤਿਃ ਕ੍ਸ਼ਮਾ। ਤ੍ਵਂ ਸਿਦ੍ਧਿਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਵਧਾ ਸ੍ਵਾਹਾ ਤ੍ਵਂ ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਮਤਂ ਮਹਤ੍
'ਤੂੰ ਸ਼ਰਧਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਉੱਚੀ ਨਿਸ਼ਠਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਬੁੱਧੀ, ਮੈਧਾ, ਰਤੀ, ਤੇ ਧੀਰਜ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਸਿਧੀ, ਤੂੰ ਸਵਧਾ, ਤੂੰ ਸਵਾਹਾ, ਤੂੰ ਮਹਾਨ ਪਵਿੱਤਰ ਮਤ ਹੈਂ।'
ਸਂਧ੍ਯਾ ਰਾਤ੍ਰਿਃ ਪ੍ਰਭਾ ਭੂਤਿਰ੍ਮੇਧਾ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ ਸਰਸ੍ਵਤੀ। ਯਜ੍ਞ ਵਿਦ੍ਯਾ ਮਹਾਵਿਦ੍ਯਾ ਗੁਹ੍ਯਵਿਦ੍ਯਾ ਚ ਸ਼ੋਭਨਾ
ਸੰਧਿਆ, ਰਾਤ, ਚਾਨਣ, ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ, ਅਕਲ, ਭਰੋਸਾ, ਸਰਸਵਤੀ, ਯਜਨ, ਗਿਆਨ, ਵੱਡਾ ਗਿਆਨ ਤੇ ਗੁਪਤ ਗਿਆਨ — ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਹਨ।
ਆਨ੍ਵੀਕ੍ਸ਼ਿਕੀ ਤੁ ਯਾ ਵਾਰ੍ਤਾ ਦਂਡਨੀਤਿਸ਼੍ਚ ਕਥ੍ਯਤੇ। ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਤੇ ਪੁਣ੍ਯਜਲੇ ਨਮਃ ਸਾਗਰਗਾਮਿਨਿ
ਜੋ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ, ਜੀਵਨ-ਜੀਵਿਕਾ ਅਤੇ ਰਾਜ ਦੀ ਵਿਧੀ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਤੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਹੈਂ। ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਸਾਗਰ ਵੱਲ ਵਹਿਣ ਵਾਲੀ ਤੈਨੂੰ ਵੰਦਨਾ।
ਨਮਸ੍ਤੇ ਪਾਪਨਿਰ੍ਮੋਕੇ ਨਮੋ ਦੇਵਿ ਜਗਤ੍ਪ੍ਰਿਯੇ। ਏਵਂ ਸ੍ਤੁਤਾ ਹਿ ਸਾ ਦੇਵੀ ਦਿਵ੍ਯਾ ਸ੍ਵਾਰ੍ਥਪਰਾਯਣੈਃ
ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਜਗਤ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਦੇਵੀ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਸੁਆਰਥ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਉਸ ਦੇਵੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਹੋਈ।
ਏਵਂ ਸਾ ਪ੍ਰਾਙ੍ਮੁਖੀ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਥਿਤਾ ਦੇਵੀ ਸਰਸ੍ਵਤੀ। ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਮਯੀ ਦੇਵੀ ਸਰ੍ਵਾਮਰਸਮਨ੍ਵਿਤਾ
ਉਹ ਦੇਵੀ ਸਰਸਵਤੀ ਉਥੇ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਖੜੀ ਸੀ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਮਾਲਕ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਹੋਈ।
ਪ੍ਰਾਚੀ ਸੇਤਿ ਬੁਧੈਰ੍ਜ੍ਞੇਯਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਵਚਨਂ ਤਥਾ। ਤਤ੍ਰ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਵਟਂਨਾਮ ਤੀਰ੍ਥਂ ਪੈਤਾਮਹਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਬੁਧਵਾਨ ਉਸ ਨੂੰ 'ਪ੍ਰਾਚੀ' ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਕਹਿਣਾ ਵੀ ਹੈ। ਉਥੇ 'ਸ਼ੁੱਧਾਵਟ' ਨਾਂਕਾ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪੁਰਖਾਂ ਦਾ ਤੀਰਥ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦਰ੍ਸ਼ਨੇਨਾਪਿ ਵੈ ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਪਾਤਕਿਨੋਪਿ ਯੇ। ਭੋਗਿਭੋਗਾਨ੍ਸਮਸ਼੍ਨਂਤਿ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋਂਤਿਕੇ
ਉਸ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਪਾਪੀ ਵੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਸੁੱਚੇ ਹੋ ਕੇ, ਭੋਗੀਆਂ ਵਾਂਗ ਭੋਗਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਾਯੋਪਵੇਸ਼ਂ ਯੇ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਨਰੋਤ੍ਤਮਾਃ। ਤੇ ਮृਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਯਾਨੇਨ ਦਿਵਂ ਯਾਂਤ੍ਯਕੁਤੋਭਯਾਃ
ਉਥੇ ਜੋ ਚੋਟੀ ਦੇ ਮਨੁੱਖ ਪ੍ਰਾਯੋਪਵੇਸ਼ (ਮਰਨ ਤੱਕ ਉਪਵਾਸ) ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਰਨ ਉਪਰੰਤ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਰਥ ਤੇ ਬਿਨਾ ਡਰ ਦੇ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰਾਲ੍ਪਮਪਿ ਯੈਰ੍ਦਾਨਂ ਦਤ੍ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦਾਤ੍ਮਨਾਮ੍। ਜਨ੍ਮਾਂਤਰਸ਼ਤਂ ਤੇषਾਂ ਤੈਰ੍ਦਤ੍ਤਂ ਭਾਵਿਤਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਉਥੇ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਦਾਨ ਦਾ ਫਲ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਸੌ ਜਨਮਾਂ ਤਕ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਖਣ੍ਡਸ੍ਫੁਟਿਤਸਂਸ੍ਕਾਰਂ ਤਤ੍ਰ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਯੇ ਨਰਾਃ। ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਮਾਸਾਦ੍ਯ ਮੋਦਨ੍ਤੇ ਸੁਖਿਨਸ੍ਸਦਾ
ਉਥੇ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਟੁੱਟੇ ਜਾਂ ਵਿਖੇੜੇ ਹੋਏ ਹੱਡੀਆਂ ਦੀ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਨੂੰ ਪਾ ਕੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਯੋऽਤ੍ਰ ਪੂਜਾਜਪੋਹੋਮਃ ਕृਤੋ ਭਵਤਿ ਦੇਹਿਨਾਮ੍। ਅਨਨ੍ਤਂ ਤਤ੍ਫਲਂ ਸਰ੍ਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਭਕ੍ਤਿਰਤਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਉਥੇ ਜੋ ਜੀਵ ਪੂਜਾ, ਜਪ ਜਾਂ ਹੋਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਫਲ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਅੰਤਹੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਦੀਪਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਜ੍ਞਾਨਚਕ੍ਸ਼ੁਰਤੀਂਦ੍ਰਿਯਃ। ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਧੂਪਦਾਨੇਨ ਸ੍ਥਾਨਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨਿषੇਵਿਤਮ੍
ਉਥੇ ਦੀਵਾ ਦੇਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਗਿਆਨ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਧੂਪ ਦੇਣ ਨਾਲ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਾਲਾ ਥਾਂ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅਥ ਕਿਂ ਬਹੁਨੋਕ੍ਤੇਨ ਸਂਗਮੇ ਯਤ੍ਪ੍ਰਦੀਯਤੇ। ਤਦਨਂਤਫਲਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਜੀਵਤੋ ਵਾ ਮृਤਸ੍ਯ ਚ
ਹੁਣ ਹੋਰ ਵਧ ਕੇ ਕੀ ਕਹੀਏ? ਜੋ ਕੁਝ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਿਲਣ ਵਾਲੇ ਥਾਂ ਤੇ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜੀਵਤ ਜਾਂ ਮਰੇ ਹੋਏ ਲਈ ਅੰਤਹੀਨ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਨਾਨਾਜ੍ਜਪਾਤ੍ਤਥਾ ਹੋਮਾਦਨਂਤਫਲਸਾਧਕਮ੍। ਰਾਮੇਣਾਗਤ੍ਯ ਵੈ ਤਤ੍ਰ ਪਿਂਡਂ ਦਸ਼ਰਥਸ੍ਯ ਚ
ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਜਪ ਅਤੇ ਹੋਮ ਕਰਕੇ ਅੰਤਹੀਨ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਰਾਮ ਆਇਆ ਸੀ ਤੇ ਦਸ਼ਰਥ ਲਈ ਪਿੰਡ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਦਤ੍ਤਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਤਤ੍ਰ ਤੇਨ ਮਾਰ੍ਕਂਡੇਯੇਨ ਦਰ੍ਸ਼ਿਤੇ। ਤਤ੍ਰ ਵਾਪੀ ਚਤੁਃਕੋਣਾ ਤਤ੍ਰ ਪਿਂਡਪ੍ਰਦਾ ਨਰਾਃ
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਦੀ ਦਿਖਾਈ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਕੀਤਾ। ਉਥੇ ਚੌਕੋਣੀ ਵਾਪੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਮਨੁੱਖ ਪਿੰਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਹਂਸਯੁਕ੍ਤੇਨ ਯਾਨੇਨ ਸਰ੍ਵੇ ਯਾਂਤਿ ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪਮ੍। ਤਸ੍ਯਾਂ ਵਾਪ੍ਯਾਂ ਤੁ ਵੈ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਪਿਤृਮੇਧਂ ਚਕਾਰ ਹ
ਉਥੇ ਪਿੰਡ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖ ਹੰਸਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਰਥ ਤੇ ਸਵਰਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਵਾਪੀ ਵਿਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਪ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਰੀਤ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਯਜ੍ਞਂ ਯਜ੍ਞਵਿਦਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸਮਾਪ੍ਤਵਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍। ਵਸਵਃ ਪਿਤਰੋ ਜ੍ਞੇਯਾ ਰੁਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚੈਵ ਪਿਤਾਮਹਾਃ
ਉਥੇ ਯਜਨ ਜਾਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ ਵਧੀਆ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ ਯਜਨ ਕੀਤਾ। ਵਸੁ, ਪਿਤਰ ਤੇ ਰੁਦ੍ਰ — ਇਹ ਸਾਰੇ ਪਿਤਾਮਹ ਹਨ।
ਆਦਿਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਤਤਸ੍ਤੇषਾਂ ਵਿਹਿਤਾਃ ਪ੍ਰਪਿਤਾਮਹਾਃ। ਤ੍ਰਿਵਿਧਾ ਅਪਿ ਆਹੂਯ ਪੁਨਰੁਕ੍ਤਾ ਵਿਰਿਂਚਿਨਾ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾਮਹ ਆਦਿਤਯ ਹਨ। ਤਿੰਨ ਜਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਸੱਦ ਕੇ, ਵਿਰਿੰਚੀ ਨੇ ਮੁੜ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਭਵਦ੍ਭਿਃ ਪਿਂਡਦਾਨਾਦ੍ਯਂ ਗ੍ਰਾਹ੍ਯਮਤ੍ਰ ਸ੍ਥਿਤੈਸ੍ਸਦਾ। ਯਤ੍ਕृਤਂ ਪਿਤृਕਾਰ੍ਯਂ ਚ ਤਦਨਂਤਫਲਂ ਭਵੇਤ੍
ਤੁਸੀਂ ਇਥੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਤੇ ਹੋਰ ਪਿਤਰ ਰੀਤਾਂ ਸਵੀਕਾਰੋ। ਇਥੇ ਜੋ ਵੀ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਰੀਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਅੰਤਹੀਨ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਵृਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਪਿਤਰਸ੍ਤੇषਾਂ ਤੁष੍ਟਾਸ਼੍ਚੈਵ ਪਿਤਾਮਹਾਃ। ਲਭਂਤੇ ਤਰ੍ਪਣਾਤ੍ਤृਪ੍ਤਿਂ ਪਿਂਡਦਾਨਾਤ੍ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਤੇ ਦਾਦਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਦੀ ਭੇਟ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਪਿੰਡ ਦੀ ਭੇਟ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਕੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਪ੍ਰਾਚੀਨੇ ਪਿਂਡਦੋ ਭਵੇਤ੍। ਦਤ੍ਵਾ ਪੁਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਪਿਤॄਨ੍ਸਰ੍ਵਾਂਸ਼੍ਚ ਤਰ੍ਪਯੇਤ੍
ਇਸ ਲਈ, ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਕੇ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਪਿੰਡ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਬਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਦੇ ਕੇ ਰਾਜੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਚੀਨੇਸ਼੍ਵਰਦੇਵਸ੍ਯ ਪੁਰੋਭੂਤਂ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍। ਆਦਿਤੀਰ੍ਥਂ ਤਦਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਦਪਿ ਮੁਕ੍ਤਿਦਮ੍
ਪੂਰਬ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਥੇ ਜੋ ਪਹਿਲਾ ਤੀਰਥ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਦਿ ਤੀਰਥ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਵੀ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਸਲਿਲਂ ਤਤ੍ਰ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਜਨ੍ਮਬਂਧਨਾਤ੍। ਅਵਗਾਹਨਾਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋऽਸੌ ਭਵਤ੍ਯਨੁਚਰਃ ਸਦਾ
ਉਥੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਜਨਮ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਡੁੱਬ ਕੇ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸੇਵਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆਦਿਤੀਰ੍ਥੇ ਨਰਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਯਃ ਪ੍ਰਦਦ੍ਯਾਤ੍ਸਮਾਧਿਨਾ। ਅਨ੍ਨਮਲ੍ਪਮਪਿ ਪ੍ਰਾਯਃ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਸ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਜੋ ਆਦਿ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਭੋਜਨ ਵੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਨਰਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਦਦੇਦ੍ਧਨਮ੍। ਕृਸੇਰਣਾਪਿ ਹੇਮ੍ਨਾ ਚ ਸ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਮੋਦਤੇ ਸੁਖੀ
ਜੋ ਉਥੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਧਨ ਜਾਂ ਸੋਨਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਹੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਚੀਸਰਸ੍ਵਤੀ ਤਤ੍ਰ ਨਰੈਃ ਕਿਂ ਮृਗ੍ਯਤੇ ਪਰਮ੍। ਤਸ੍ਯਾਂ ਸ੍ਨਾਨਾਤ੍ਫਲਂ ਤृਪ੍ਤ੍ਯੈ ਤਪੋਯਜ੍ਞਾਦਿਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਪੂਰਬੀ ਸਰਸਵਤੀ 'ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਹੋਰ ਵੱਡਾ ਕੀ ਲੱਭਦੇ ਹਨ? ਉਥੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਦਾ ਫਲ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਤਪ, ਯਜ, ਆਦਿ ਦੇ ਫਲ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ।
ਯੇ ਪਿਬਂਤਿ ਨਰਾਃ ਪੁਣ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਾਚੀਂ ਦੇਵੀਂ ਸਰਸ੍ਵਤੀਮ੍। ਨ ਤੇ ਨਰਾਃ ਸੁਰਾ ਜ੍ਞੇਯਾ ਮਾਰ੍ਕਂਡੇਯਰ੍षਿਰਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਪੂਰਬੀ ਸਰਸਵਤੀ ਦੇਵੀ ਦਾ ਪਾਣੀ ਪੀਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਨਹੀਂ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ, ਐਸਾ ਮਾਰਕੰਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਕਿਹਾ।