ਯੇ ਪੁਨਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰਵृਤ੍ਤਿਸ੍ਥਾਸ੍ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰੋਪੋषਿਤਾ ਨਰਾਃ। ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਂਤਿ ਦ੍ਵਿਜੇष੍ਵਰ੍ਥਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ਼ਕ੍ਤਿਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ੂਦਰ ਦੀ ਰੀਤੀ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦੇ ਹਨ, ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਧਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਤੇ ਮृਤਾ ਯਾਨਮਾਰੂਢਾਃ ਪਦ੍ਮਾਸਨਚਤੁਰ੍ਭੁਜਾਃ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਸਹ ਸਾਯੁਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਂਤ੍ਯਪੁਨਰ੍ਭਵਮ੍
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵਾਹਨਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹੇ, ਚੌਂਕਣ ਵਾਲੇ ਪਦਮ ਆਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠੇ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਹੋ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ।
ਗਂਗੋਦ੍ਭੇਦਂ ਯਤ੍ਰ ਗਂਗਾ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਸਰਿਤਾਂ ਵਰਾਮ੍। ਸਰਸ੍ਵਤੀਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਕਾਮਾ ਸਾਂਤ੍ਵਾਰ੍ਥੇ ਪ੍ਰੋਦ੍ਗਤਾਂऽਬਰਾਤ੍
ਜਿੱਥੇ ਗੰਗਾ, ਨਦੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਗੰਗੋਭੇਦ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਦੀ ਹੈ, ਸਰਸਵਤੀ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੋਈ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਉਤਰੀ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਪਯਃਪੂਤਂ ਸੁਰਸਿਦ੍ਧਨਿषੇਵਿਤਮ੍। ਸਾਰਸ੍ਵਤਂ ਚ ਵਿਮਲਂ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਗਣਾਰ੍ਚਿਤਮ੍
ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਸਿੱਧ ਵੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸ਼ੁੱਧ ਸਰਸਵਤੀ, ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਾਲੀ, ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪੀਤਮੇਕਾਂਜਲਿਮਿਤਂ ਯੇਨਾਪ੍ਤਂ ਤੇਨ ਤਤ੍ਪਰਂ। ਅਵਲੋਕ੍ਯ ਦਿਸ਼ਂ ਪੂਰ੍ਵਾਮਾਹ ਗਂਗੇ ਸਖਿ ਤ੍ਵਯਾ
ਜਿਸ ਨੇ ਉਥੇ ਇੱਕ ਹਥੇਲੀ ਪਾਣੀ ਪੀ ਲਿਆ, ਉਹ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪਾ ਕੇ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਦੇਖ ਕੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, 'ਗੰਗਾ, ਸਖੀ, ਤੇਰੇ ਦੁਆਰਾ—'
ਏਕਾਕਿਨੀ ਵਿਯੁਕ੍ਤਾਸ੍ਮਿ ਕ੍ਵ ਯਾਸ੍ਯੇਹਮਬਾਂਧਵਾ। ਤਾਂ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਤਤੋ ਗਂਗਾ ਰੁਦਂਤੀਂ ਸ਼ੋਕਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾਮ੍
'ਮੈਂ ਇਕੱਲੀ ਹਾਂ, ਵਿਛੁੜੀ ਹੋਈ; ਮੈਂ ਕਿੱਥੇ ਜਾਵਾਂ, ਕੋਈ ਸਬੰਧੀ ਨਹੀਂ।' ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਗੰਗਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਦੇ ਹੋਏ, ਦੁਖੀ ਦੇਖਿਆ।
ਪੂਰ੍ਵਦੇਸ਼ਾਤ੍ਸਮਾਯਾਤਾ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਤਾਂ ਦੀਨਮਾਨਸਾਮ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਤਾਂ ਮਹਾਭਾਗਾਂ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਤੁ ਪੀਡਿਤਾਮ੍
ਪੂਰਬ ਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਦੁਖੀ ਸੀ, ਗੰਗਾ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪੀੜਤ ਹੋਈ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ।
ਨੇਤ੍ਰੇ ਪ੍ਰਮृਜ੍ਯ ਚੈਤਸ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਾਹ ਗਂਗਾ ਵਚਸ੍ਤਦਾ। ਮਾ ਰੋਦੀਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਭਾਗੇ ਦੁਃष੍ਕਰਂ ਤੇ ਕृਤਂ ਸਖਿ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਪੂੰਝ ਕੇ, ਗੰਗਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮਹਾਨ ਸਖੀ, ਤੂੰ ਰੋ ਨਾ; ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ।'
ਦੇਵਕਾਰ੍ਯਂ ਯਦਨ੍ਯੇਨ ਕਰ੍ਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਯੇਤ ਨੈਵ ਹਿ। ਏਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤੇ ਮਹਾਭਾਗੇ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਦੇਵਾਃ ਸਮਾਗਤਾਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਕੰਮ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ; ਇਸ ਲਈ, ਮਹਾਨ ਸਖੀ, ਦੇਵਤੇ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਇੱਥੇ ਆਏ ਹਨ।
ਏषਾਂ ਚ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਪੂਜਾ ਵਾਙ੍ਮਨਃ ਕਾਯ ਕਰ੍ਮਣਾ। ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਸੁਰੇਂਦ੍ਰਾਣਾਂ ਕृਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪੂਜਾ ਵਿਧਿਕ੍ਰਮਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਬੋਲ, ਮਨ, ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਕਰੋ; ਸਰਸਵਤੀ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕੀਤੀ।
ਕ੍ਰਮੇਣ ਬ੍ਰਹ੍ਮਜਾ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਸਂਗਤਾ ਤੁ ਸਖੀਜਨਮ੍। ਜ੍ਯੇष੍ਠਮਧ੍ਯਮਯੋਰ੍ਮਧ੍ਯੇ ਸਂਗਮੋ ਲੋਕਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ
ਫਿਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕੀਤਾ; ਵੱਡੀਆਂ ਤੇ ਮੱਧ ਸਖੀਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਉਹ ਮਿਲਾਪ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ।
ਪਸ਼੍ਚਾਨ੍ਮੁਖੀ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸੁਤਾ ਜਾਹ੍ਨਵੀ ਤੁ ਉਦਙ੍ਮੁਖੀ। ਤਤਸ੍ਤੇ ਵਿਬੁਧਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪੁष੍ਕਰਂ ਯੇ ਸਮਾਗਤਾਃ
ਫਿਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਧੀ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਮੁੜੀ, ਜਾਹਨਵੀ ਉੱਤਰ ਵੱਲ; ਫਿਰ, ਪੁਸ਼ਕਰ 'ਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ—
ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਦੁष੍ਕਰਂ ਕਰ੍ਮ ਤਸ੍ਯਾ ਸ੍ਤੁਤਿਮਕਾਰਯਨ੍। ਤ੍ਵਂ ਬੁਦ੍ਧਿਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਤਿਰ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵਿਦ੍ਯਾ ਤ੍ਵਂ ਗਤਿਃ ਪਰਾ
ਉਸ ਦਾ ਔਖਾ ਕੰਮ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੀ: 'ਤੂੰ ਗਿਆਨ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਸਮਝ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਲਕਸ਼ਮੀ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਵਿਦਿਆ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਉੱਚੀ ਰਾਹ ਹੈਂ।'
ਤ੍ਵਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ ਤ੍ਤ੍ਵਂ ਪਰਾ ਨਿष੍ਠਾ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਮੇਧਾ ਰਤਿਃ ਕ੍ਸ਼ਮਾ। ਤ੍ਵਂ ਸਿਦ੍ਧਿਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਵਧਾ ਸ੍ਵਾਹਾ ਤ੍ਵਂ ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਮਤਂ ਮਹਤ੍
'ਤੂੰ ਸ਼ਰਧਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਉੱਚੀ ਨਿਸ਼ਠਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਬੁੱਧੀ, ਮੈਧਾ, ਰਤੀ, ਤੇ ਧੀਰਜ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਸਿਧੀ, ਤੂੰ ਸਵਧਾ, ਤੂੰ ਸਵਾਹਾ, ਤੂੰ ਮਹਾਨ ਪਵਿੱਤਰ ਮਤ ਹੈਂ।'
ਸਂਧ੍ਯਾ ਰਾਤ੍ਰਿਃ ਪ੍ਰਭਾ ਭੂਤਿਰ੍ਮੇਧਾ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ ਸਰਸ੍ਵਤੀ। ਯਜ੍ਞ ਵਿਦ੍ਯਾ ਮਹਾਵਿਦ੍ਯਾ ਗੁਹ੍ਯਵਿਦ੍ਯਾ ਚ ਸ਼ੋਭਨਾ
ਸੰਧਿਆ, ਰਾਤ, ਚਾਨਣ, ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ, ਅਕਲ, ਭਰੋਸਾ, ਸਰਸਵਤੀ, ਯਜਨ, ਗਿਆਨ, ਵੱਡਾ ਗਿਆਨ ਤੇ ਗੁਪਤ ਗਿਆਨ — ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਹਨ।
ਆਨ੍ਵੀਕ੍ਸ਼ਿਕੀ ਤੁ ਯਾ ਵਾਰ੍ਤਾ ਦਂਡਨੀਤਿਸ਼੍ਚ ਕਥ੍ਯਤੇ। ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਤੇ ਪੁਣ੍ਯਜਲੇ ਨਮਃ ਸਾਗਰਗਾਮਿਨਿ
ਜੋ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ, ਜੀਵਨ-ਜੀਵਿਕਾ ਅਤੇ ਰਾਜ ਦੀ ਵਿਧੀ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਤੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਹੈਂ। ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਸਾਗਰ ਵੱਲ ਵਹਿਣ ਵਾਲੀ ਤੈਨੂੰ ਵੰਦਨਾ।
ਨਮਸ੍ਤੇ ਪਾਪਨਿਰ੍ਮੋਕੇ ਨਮੋ ਦੇਵਿ ਜਗਤ੍ਪ੍ਰਿਯੇ। ਏਵਂ ਸ੍ਤੁਤਾ ਹਿ ਸਾ ਦੇਵੀ ਦਿਵ੍ਯਾ ਸ੍ਵਾਰ੍ਥਪਰਾਯਣੈਃ
ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਜਗਤ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਦੇਵੀ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਸੁਆਰਥ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਉਸ ਦੇਵੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਹੋਈ।
ਏਵਂ ਸਾ ਪ੍ਰਾਙ੍ਮੁਖੀ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਥਿਤਾ ਦੇਵੀ ਸਰਸ੍ਵਤੀ। ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਮਯੀ ਦੇਵੀ ਸਰ੍ਵਾਮਰਸਮਨ੍ਵਿਤਾ
ਉਹ ਦੇਵੀ ਸਰਸਵਤੀ ਉਥੇ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਖੜੀ ਸੀ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਮਾਲਕ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਹੋਈ।
ਪ੍ਰਾਚੀ ਸੇਤਿ ਬੁਧੈਰ੍ਜ੍ਞੇਯਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਵਚਨਂ ਤਥਾ। ਤਤ੍ਰ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਵਟਂਨਾਮ ਤੀਰ੍ਥਂ ਪੈਤਾਮਹਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਬੁਧਵਾਨ ਉਸ ਨੂੰ 'ਪ੍ਰਾਚੀ' ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਕਹਿਣਾ ਵੀ ਹੈ। ਉਥੇ 'ਸ਼ੁੱਧਾਵਟ' ਨਾਂਕਾ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪੁਰਖਾਂ ਦਾ ਤੀਰਥ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦਰ੍ਸ਼ਨੇਨਾਪਿ ਵੈ ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਪਾਤਕਿਨੋਪਿ ਯੇ। ਭੋਗਿਭੋਗਾਨ੍ਸਮਸ਼੍ਨਂਤਿ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋਂਤਿਕੇ
ਉਸ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਪਾਪੀ ਵੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਸੁੱਚੇ ਹੋ ਕੇ, ਭੋਗੀਆਂ ਵਾਂਗ ਭੋਗਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਾਯੋਪਵੇਸ਼ਂ ਯੇ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਨਰੋਤ੍ਤਮਾਃ। ਤੇ ਮृਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਯਾਨੇਨ ਦਿਵਂ ਯਾਂਤ੍ਯਕੁਤੋਭਯਾਃ
ਉਥੇ ਜੋ ਚੋਟੀ ਦੇ ਮਨੁੱਖ ਪ੍ਰਾਯੋਪਵੇਸ਼ (ਮਰਨ ਤੱਕ ਉਪਵਾਸ) ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਰਨ ਉਪਰੰਤ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਰਥ ਤੇ ਬਿਨਾ ਡਰ ਦੇ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰਾਲ੍ਪਮਪਿ ਯੈਰ੍ਦਾਨਂ ਦਤ੍ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦਾਤ੍ਮਨਾਮ੍। ਜਨ੍ਮਾਂਤਰਸ਼ਤਂ ਤੇषਾਂ ਤੈਰ੍ਦਤ੍ਤਂ ਭਾਵਿਤਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਉਥੇ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਦਾਨ ਦਾ ਫਲ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਸੌ ਜਨਮਾਂ ਤਕ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਖਣ੍ਡਸ੍ਫੁਟਿਤਸਂਸ੍ਕਾਰਂ ਤਤ੍ਰ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਯੇ ਨਰਾਃ। ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਮਾਸਾਦ੍ਯ ਮੋਦਨ੍ਤੇ ਸੁਖਿਨਸ੍ਸਦਾ
ਉਥੇ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਟੁੱਟੇ ਜਾਂ ਵਿਖੇੜੇ ਹੋਏ ਹੱਡੀਆਂ ਦੀ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਨੂੰ ਪਾ ਕੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਯੋऽਤ੍ਰ ਪੂਜਾਜਪੋਹੋਮਃ ਕृਤੋ ਭਵਤਿ ਦੇਹਿਨਾਮ੍। ਅਨਨ੍ਤਂ ਤਤ੍ਫਲਂ ਸਰ੍ਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਭਕ੍ਤਿਰਤਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਉਥੇ ਜੋ ਜੀਵ ਪੂਜਾ, ਜਪ ਜਾਂ ਹੋਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਫਲ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਅੰਤਹੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਦੀਪਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਜ੍ਞਾਨਚਕ੍ਸ਼ੁਰਤੀਂਦ੍ਰਿਯਃ। ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਧੂਪਦਾਨੇਨ ਸ੍ਥਾਨਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨਿषੇਵਿਤਮ੍
ਉਥੇ ਦੀਵਾ ਦੇਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਗਿਆਨ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਧੂਪ ਦੇਣ ਨਾਲ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਾਲਾ ਥਾਂ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅਥ ਕਿਂ ਬਹੁਨੋਕ੍ਤੇਨ ਸਂਗਮੇ ਯਤ੍ਪ੍ਰਦੀਯਤੇ। ਤਦਨਂਤਫਲਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਜੀਵਤੋ ਵਾ ਮृਤਸ੍ਯ ਚ
ਹੁਣ ਹੋਰ ਵਧ ਕੇ ਕੀ ਕਹੀਏ? ਜੋ ਕੁਝ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਿਲਣ ਵਾਲੇ ਥਾਂ ਤੇ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜੀਵਤ ਜਾਂ ਮਰੇ ਹੋਏ ਲਈ ਅੰਤਹੀਨ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਨਾਨਾਜ੍ਜਪਾਤ੍ਤਥਾ ਹੋਮਾਦਨਂਤਫਲਸਾਧਕਮ੍। ਰਾਮੇਣਾਗਤ੍ਯ ਵੈ ਤਤ੍ਰ ਪਿਂਡਂ ਦਸ਼ਰਥਸ੍ਯ ਚ
ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਜਪ ਅਤੇ ਹੋਮ ਕਰਕੇ ਅੰਤਹੀਨ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਰਾਮ ਆਇਆ ਸੀ ਤੇ ਦਸ਼ਰਥ ਲਈ ਪਿੰਡ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਦਤ੍ਤਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਤਤ੍ਰ ਤੇਨ ਮਾਰ੍ਕਂਡੇਯੇਨ ਦਰ੍ਸ਼ਿਤੇ। ਤਤ੍ਰ ਵਾਪੀ ਚਤੁਃਕੋਣਾ ਤਤ੍ਰ ਪਿਂਡਪ੍ਰਦਾ ਨਰਾਃ
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਦੀ ਦਿਖਾਈ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਕੀਤਾ। ਉਥੇ ਚੌਕੋਣੀ ਵਾਪੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਮਨੁੱਖ ਪਿੰਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਹਂਸਯੁਕ੍ਤੇਨ ਯਾਨੇਨ ਸਰ੍ਵੇ ਯਾਂਤਿ ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪਮ੍। ਤਸ੍ਯਾਂ ਵਾਪ੍ਯਾਂ ਤੁ ਵੈ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਪਿਤृਮੇਧਂ ਚਕਾਰ ਹ
ਉਥੇ ਪਿੰਡ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖ ਹੰਸਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਰਥ ਤੇ ਸਵਰਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਵਾਪੀ ਵਿਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਪ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਰੀਤ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਯਜ੍ਞਂ ਯਜ੍ਞਵਿਦਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸਮਾਪ੍ਤਵਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍। ਵਸਵਃ ਪਿਤਰੋ ਜ੍ਞੇਯਾ ਰੁਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚੈਵ ਪਿਤਾਮਹਾਃ
ਉਥੇ ਯਜਨ ਜਾਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ ਵਧੀਆ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ ਯਜਨ ਕੀਤਾ। ਵਸੁ, ਪਿਤਰ ਤੇ ਰੁਦ੍ਰ — ਇਹ ਸਾਰੇ ਪਿਤਾਮਹ ਹਨ।