ਰਥਮਾਰ੍ਗਮਿਵਾਰੋਢੁਂ ਰਵੇਸ੍ਤਚ੍ਛਿਖਰਂ ਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਵृਤ੍ਤੈਸ੍ਸਪੁਲਕੈਸ੍ਸ੍ਨਿਗ੍ਧੈਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਮਿਵ ਪਯੋਧਰੈਃ
ਉਹ ਚੋਟੀ ਐਸਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਥ ਦੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਣ ਲਈ ਖੜੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ; ਗੋਲ ਤੇ ਨਰਮ, ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਉਭਰੇ, ਨਰਮ ਸਤਨ ਵਾਂਗ।
ਸ਼੍ਰੀਫਲੈਃ ਸ਼ਿਖਰਂ ਭਾਤਿ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ਸੁਮਨੋਹਰੈਃ। ਗੁਂਜਦ੍ਭਿਃ षਟ੍ਪਦਕੁਲੈਃ ਸਮਂਤਾਦੁਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਉਹ ਚੋਟੀ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੋਹਣੇ ਸ਼੍ਰੀ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ ਸੀ, ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਗੂੰਜਦੇ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਸੁੰਦਰ ਬਣੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਕੋਕਿਲਾਰਾਵਰੁਚਿਰਂ ਸ਼ਿਖਿ ਕੇਕਾ ਰਵਾਕੁਲਮ੍। ਸ਼ृਂਗੇ ਮਨੋਹਰੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੁਦ੍ਗਤਾਸੁ ਮਨੋਰਮਾ
ਉਹ ਚੋਟੀ ਕੋਕਿਲਾਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲ ਤੇ ਮੋਰਾਂ ਦੀ ਪੂਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ; ਸੋਹਣੀਆਂ ਚਿੜੀਆਂ ਉੱਪਰ ਉੱਡੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਪੁਣ੍ਯਾਪੁਣ੍ਯਜਲੋਪੇਤਾ ਨਦੀਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ੍ਸੁਤਾ। ਵਂਸ਼ਸ੍ਤਂਬਾਤ੍ਸੁਵਿਪੁਲਾ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਾ ਚੋਤ੍ਤਰਾਮੁਖੀ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਧੀ, ਉਹ ਨਦੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਅਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਚੌੜੇ ਵੰਨ ਦੇ ਝੁੰਡ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਵਹੀ।
ਗਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਨਾਤਿਦੂਰਾਤ੍ਪੁਨਰ੍ਯਾਤਿ ਪਰਾਙ੍ਮੁਖੀ। ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਸਾ ਦੇਵੀ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾ ਪ੍ਰਕਟਾਸ੍ਥਿਤਾ
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਜ਼ਿਆਦਾ ਦੂਰ ਨਾ ਗਈ, ਉਹ ਮੁੜ ਕੇ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਵਹੀ; ਉਸ ਪਾਸੇ ਤੋਂ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਸਦਾ ਪ੍ਰਗਟ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਰਹੀ।
ਅਨ੍ਤਰ੍ਧਾਨਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਮਨੁਕਮ੍ਪਯਾ। ਕਨਕਾ ਸੁਪ੍ਰਭਾ ਚੈਵ ਨਨ੍ਦਾ ਪ੍ਰਾਚੀ ਸਰਸ੍ਵਤੀ
ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਕੇ, ਲੁਕਣ ਛੱਡ ਕੇ, ਕਨਕਾ, ਸੁਪ੍ਰਭਾ, ਨੰਦਾ, ਪ੍ਰਾਚੀ ਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਪਂਚਸ੍ਰੋਤਾਃ ਪੁष੍ਕਰੇषੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਪਰਿਭਾषਿਤਾ। ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤੀਰੇ ਸੁਰਮ੍ਯਾਣਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨ੍ਯਾਯਤਨਾਨਿ ਚ
ਪੁਸ਼ਕਰ 'ਤੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੰਜ ਧਾਰਾਂ ਵਾਲੀ ਦੱਸਿਆ; ਉਸ ਦੇ ਕੰਢਿਆਂ 'ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਤੀਰਥ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਥਾਨ ਹਨ।
ਸਂਸੇਵਿਤਾਨਿ ਮੁਨਿਭਿਃ ਸਿਦ੍ਧੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਮਂਤਤਃ। ਤੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਭਵਿਤਾ ਧਰ੍ਮਹੇਤੁਃ ਸਰਸ੍ਵਤੀ
ਉਹਨਾਂ ਅਸਥਾਨਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਰਿਸੀਆਂ ਤੇ ਸਿਧਾਂ ਨੇ ਸੇਵਿਆ; ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਸਰਸਵਤੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਧਰਮ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣੇਗੀ।
ਹਾਟਕਕ੍ਸ਼ਿਤਿਗੌਰੀਣਾਂ ਤਤ੍ਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਮਹੋਦਯਮ੍। ਦਾਨਂ ਦਤ੍ਤਂ ਨਰੈਃ ਸ੍ਨਾਤੈਰ੍ਜਨਯਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਯਂ ਫਲਮ੍
ਉਹ ਸੋਨੇ-ਧਰਤੀ ਵਾਲੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ ਦੇ ਤੀਰਥਾਂ 'ਤੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੁਆਰਾ ਦਿੱਤਾ ਦਾਨ ਅਮਰ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਧਾਨ੍ਯਪ੍ਰਦਾਨਂ ਪ੍ਰਵਰਂ ਵਦਂਤਿ ਤਿਲਪ੍ਰਦਾਨਂ ਚ ਤਥਾ ਮੁਨੀਂਦ੍ਰਾਃ । ਯੈਸ੍ਤੇषੁ ਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਨਰੈਃ ਪ੍ਰਦਤ੍ਤਂ ਤਦ੍ਧਰ੍ਮਹੇਤੁ ਪ੍ਰਵਰਂ ਪ੍ਰਦਿष੍ਟਮ੍
ਮਹਾਨ ਰਿਸੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇੱਥੇ ਅਨਾਜ ਤੇ ਤਿਲ ਦਾ ਦਾਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਜੋ ਕੁਝ ਲੋਕ ਉਹਨਾਂ ਤੀਰਥਾਂ 'ਤੇ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਧਰਮ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਯੋਪਵੇਸ਼ਂ ਪ੍ਰਯਤਃ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਾਦ੍ਯਸ੍ਤੇषੁ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਮਦਾ ਪੁਮਾਨ੍ਵਾ। ਤੀਰ੍ਥੇਪਿ ਸਂਯੋਜ੍ਯ ਮਨੋਪਿ ਚੇਤ੍ਥਂ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਫਲਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਗृਹੇ ਯਥੇष੍ਟਮ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਇੱਥੇ ਭਾਵ ਤੇ ਜਤਨ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਯੋਪਵੇਸ਼ (ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਮਰਨ) ਕਰਦਾ ਹੈ—ਚਾਹੇ ਔਰਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਰਦ—ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਮਨ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਚਾਹਿਆ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯੋਪਕਂਠੇ ਮ੍ਰਿਯਤੇ ਹਿ ਯੈਸ੍ਤੁ ਕਰ੍ਮਕ੍ਸ਼ਯਾਤ੍ਸ੍ਥਾਵਰਜਂਗਮੈਸ਼੍ਚ। ਤੇ ਚਾਪਿ ਸਰ੍ਵੇ ਸਕਲਂ ਪ੍ਰਸਹ੍ਯ ਲਭਂਤਿ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਫਲਂ ਦੁਰਾਪਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਕੰਢੇ 'ਤੇ, ਜੋ ਕੋਈ ਕਰਮ ਮੁਕਣ ਕਾਰਨ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਥਿਰ ਜਾਂ ਚਲਦੀਆਂ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿਚੋਂ, ਉਹ ਸਭ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਯਜਨ ਦੇ ਵਿਰਲੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਸਾ ਧਰ੍ਮਫਲਾਰਣੀ ਚ ਜਨ੍ਮਾਦਿਦੁਃਖਾਰ੍ਦਿਤਚੇਤਸਾਂ ਤੁ। ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਨਾ ਚਾਰੁਫਲਾ ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਸੇਵ੍ਯਾ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਾਤ੍ਪੁਰੁषੈਰ੍ਮਹਾਨਦੀ
ਇਸ ਲਈ, ਸਰਸਵਤੀ ਮਹਾਨ ਨਦੀ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਫਲਾਂ ਦੀ ਜੰਗਲ ਹੈ, ਜਨਮ ਆਦਿ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਹਣੇ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਜਤਨ ਨਾਲ ਸੇਵਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਯੇ ਸਲਿਲਂ ਪੂਤਂ ਪਿਬਂਤਿ ਸਤਤਂ ਨਰਾਃ। ਨ ਤੇ ਮਨੁष੍ਯਾ ਦੇਵਾਸ੍ਤੇ ਜਗਤ੍ਯਾਮਿਹ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਇੱਥੇ ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਪੀਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਨਹੀਂ, ਇੱਥੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਵਸਦੇ ਦੇਵਤੇ ਹਨ।
ਯਜ੍ਞੈਰ੍ਦਾਨੈਸ੍ਤਪੋਭਿਸ਼੍ਚ ਯਤ੍ਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਦ੍ਵਿਜੈਃ। ਤਦਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਸ਼ੂਦ੍ਰੈਰਪਿ ਸ੍ਵਭਾਵਜੈਃ
ਜੋ ਫਲ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਯਜਨ, ਦਾਨ ਤੇ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਸਿਰਫ ਇਸ਼ਨਾਨ ਨਾਲ, ਸ਼ੂਦਰ ਵੀ ਆਪਣੀ ਜਾਤੀ ਅਨੁਸਾਰ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ਪੁष੍ਕਰਸ੍ਯਾਪਿ ਮਹਾਪਾਤਕਿਨੋਪਿ ਯੇ। ਤੇਪਿ ਤਤ੍ਪਾਪਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਯਾਂਤਿ ਤਨੁਕ੍ਸ਼ਯੇ
ਜੋ ਵੱਡੇ ਪਾਪੀ ਵੀ ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਜਦੋਂ ਸਰੀਰ ਛੱਡਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰੋਪਵਾਸੀ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਪੁਂਡਰੀਕਸ੍ਯ ਯਤ੍ਫਲਮ੍। ਤਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਨਰਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਲ੍ਪਾਯਾਸੇਨ ਪੁष੍ਕਰੇ
ਉਥੇ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪੁੰਡਰੀਕ ਦੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿੱਚ ਥੋੜ੍ਹੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਤੇ ਜਲਦੀ ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਮਾਘਮਾਸੇ ਤਿਲਾਨ੍ਯਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ ਚ ਸ ਦ੍ਦ੍ਵਿਜੇ। ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿ ਚ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਸ ਵਿष੍ਣੁਭਵਨੇ ਵਸੇਤ੍
ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਤੇ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਦੋਵੇਂ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਤਿਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰੋਪਵਾਸਂ ਸ੍ਨਾਨਂ ਚ ਪਂਚਗਵ੍ਯਾਸ਼ਨਂ ਤਥਾ। ਯਃ ਕਰੋਤਿ ਨਰਃ ਸੋਪਿ ਦੇਹਾਂਤੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍1.32.
ਉਥੇ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਪਵਾਸ, ਸਨਾਨ ਅਤੇ ਪੰਜ ਗਉ ਮਿਸ਼੍ਰਤ ਖਾਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਦੇਹ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਸਵਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਵਸਂਤਿ ਤਤ੍ਸਮੀਪਸ੍ਥਾ ਯੇਪਿ ਤਸ੍ਕਰਜਾਤਯਃ। ਤੇਪਿ ਤਸ੍ਯਾਨੁਭਾਵੇਨ ਸ੍ਵਰ੍ਯਾਂਤਿ ਚ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਉਸ ਦੇ ਨੇੜੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਚੋਰਾਂ ਦੀ ਜਾਤਿ ਵਾਲੇ ਵੀ, ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ — ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਯੇ ਪੁਨਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰਵृਤ੍ਤਿਸ੍ਥਾਸ੍ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰੋਪੋषਿਤਾ ਨਰਾਃ। ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਂਤਿ ਦ੍ਵਿਜੇष੍ਵਰ੍ਥਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ਼ਕ੍ਤਿਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ੂਦਰ ਦੀ ਰੀਤੀ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦੇ ਹਨ, ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਧਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਤੇ ਮृਤਾ ਯਾਨਮਾਰੂਢਾਃ ਪਦ੍ਮਾਸਨਚਤੁਰ੍ਭੁਜਾਃ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਸਹ ਸਾਯੁਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਂਤ੍ਯਪੁਨਰ੍ਭਵਮ੍
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵਾਹਨਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹੇ, ਚੌਂਕਣ ਵਾਲੇ ਪਦਮ ਆਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠੇ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਹੋ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ।
ਗਂਗੋਦ੍ਭੇਦਂ ਯਤ੍ਰ ਗਂਗਾ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਸਰਿਤਾਂ ਵਰਾਮ੍। ਸਰਸ੍ਵਤੀਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਕਾਮਾ ਸਾਂਤ੍ਵਾਰ੍ਥੇ ਪ੍ਰੋਦ੍ਗਤਾਂऽਬਰਾਤ੍
ਜਿੱਥੇ ਗੰਗਾ, ਨਦੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਗੰਗੋਭੇਦ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਦੀ ਹੈ, ਸਰਸਵਤੀ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੋਈ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਉਤਰੀ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਪਯਃਪੂਤਂ ਸੁਰਸਿਦ੍ਧਨਿषੇਵਿਤਮ੍। ਸਾਰਸ੍ਵਤਂ ਚ ਵਿਮਲਂ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਗਣਾਰ੍ਚਿਤਮ੍
ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਸਿੱਧ ਵੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸ਼ੁੱਧ ਸਰਸਵਤੀ, ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਾਲੀ, ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪੀਤਮੇਕਾਂਜਲਿਮਿਤਂ ਯੇਨਾਪ੍ਤਂ ਤੇਨ ਤਤ੍ਪਰਂ। ਅਵਲੋਕ੍ਯ ਦਿਸ਼ਂ ਪੂਰ੍ਵਾਮਾਹ ਗਂਗੇ ਸਖਿ ਤ੍ਵਯਾ
ਜਿਸ ਨੇ ਉਥੇ ਇੱਕ ਹਥੇਲੀ ਪਾਣੀ ਪੀ ਲਿਆ, ਉਹ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪਾ ਕੇ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਦੇਖ ਕੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, 'ਗੰਗਾ, ਸਖੀ, ਤੇਰੇ ਦੁਆਰਾ—'
ਏਕਾਕਿਨੀ ਵਿਯੁਕ੍ਤਾਸ੍ਮਿ ਕ੍ਵ ਯਾਸ੍ਯੇਹਮਬਾਂਧਵਾ। ਤਾਂ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਤਤੋ ਗਂਗਾ ਰੁਦਂਤੀਂ ਸ਼ੋਕਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾਮ੍
'ਮੈਂ ਇਕੱਲੀ ਹਾਂ, ਵਿਛੁੜੀ ਹੋਈ; ਮੈਂ ਕਿੱਥੇ ਜਾਵਾਂ, ਕੋਈ ਸਬੰਧੀ ਨਹੀਂ।' ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਗੰਗਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਦੇ ਹੋਏ, ਦੁਖੀ ਦੇਖਿਆ।
ਪੂਰ੍ਵਦੇਸ਼ਾਤ੍ਸਮਾਯਾਤਾ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਤਾਂ ਦੀਨਮਾਨਸਾਮ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਤਾਂ ਮਹਾਭਾਗਾਂ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਤੁ ਪੀਡਿਤਾਮ੍
ਪੂਰਬ ਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਦੁਖੀ ਸੀ, ਗੰਗਾ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪੀੜਤ ਹੋਈ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ।
ਨੇਤ੍ਰੇ ਪ੍ਰਮृਜ੍ਯ ਚੈਤਸ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਾਹ ਗਂਗਾ ਵਚਸ੍ਤਦਾ। ਮਾ ਰੋਦੀਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਭਾਗੇ ਦੁਃष੍ਕਰਂ ਤੇ ਕृਤਂ ਸਖਿ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਪੂੰਝ ਕੇ, ਗੰਗਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮਹਾਨ ਸਖੀ, ਤੂੰ ਰੋ ਨਾ; ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ।'
ਦੇਵਕਾਰ੍ਯਂ ਯਦਨ੍ਯੇਨ ਕਰ੍ਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਯੇਤ ਨੈਵ ਹਿ। ਏਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤੇ ਮਹਾਭਾਗੇ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਦੇਵਾਃ ਸਮਾਗਤਾਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਕੰਮ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ; ਇਸ ਲਈ, ਮਹਾਨ ਸਖੀ, ਦੇਵਤੇ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਇੱਥੇ ਆਏ ਹਨ।
ਏषਾਂ ਚ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਪੂਜਾ ਵਾਙ੍ਮਨਃ ਕਾਯ ਕਰ੍ਮਣਾ। ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਸੁਰੇਂਦ੍ਰਾਣਾਂ ਕृਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪੂਜਾ ਵਿਧਿਕ੍ਰਮਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਬੋਲ, ਮਨ, ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਕਰੋ; ਸਰਸਵਤੀ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕੀਤੀ।