ਯਦਾ ਚਾਰ੍ਕੇ ਗੁਰੌ ਸੋਮੇ ਵਾਰੇष੍ਵੇਤੇषੁ ਵੈ ਤ੍ਰਿषੁ। ਤ੍ਰੀਣ੍ਯੇਤਾਨਿ ਚ ऋਕ੍ਸ਼ਾਣਿ ਸ੍ਵਯਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾਨਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ
ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ, ਗੁਰੂ ਜਾਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨ ਦਿਨਾਂ 'ਚੋਂ ਕਿਸੇ 'ਤੇ ਹੋਵੇ, ਇਹ ਤਿੰਨ ਨਕਸ਼ਤਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਪ ਦੱਸੇ ਹਨ।
ਅਤ੍ਰਾਸ਼੍ਵਮੇਧਿਕਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸ੍ਨਾਤਸ੍ਯ ਭਵਤਿ ਧ੍ਰੁਵਮ੍। ਦਾਨਮਕ੍ਸ਼ਯਤਾਂ ਯਾਤਿ ਪਿਤॄਣਾਂ ਤਰ੍ਪਣਂ ਤਥਾ
ਇਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਦਾਨ ਅਟੱਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਤਰਪਣ ਵੀ।
ਵਿਸ਼ਾਖਾਸੁ ਯਦਾ ਭਾਨੁਃ ਕृਤ੍ਤਿਕਾਸੁ ਚ ਚਂਦ੍ਰਮਾਃ। ਸ ਯੋਗਃ ਪੁष੍ਕਰੋ ਨਾਮ ਪੁष੍ਕਰੇष੍ਵਤਿਦੁਰ੍ਲਭਃ
ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਵਿਸ਼ਾਖਾ ਵਿੱਚ ਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਕ੍ਰਿਤਿਕਾ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਜੋਗ ਪੁਸ਼ਕਰ ਨਾਮ ਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪੁਸ਼ਕਰ 'ਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਲਭ ਹੈ।
ਅਂਤਰਿਕ੍ਸ਼ਾਵਤੀਰ੍ਣੇ ਤੁ ਤੀਰ੍ਥੇ ਪੈਤਾਮਹੇ ਸ਼ੁਭੇ। ਸ੍ਨਾਨਂ ਯੇऽਤ੍ਰ ਕਰਿष੍ਯਂਤਿ ਤੇषਾਂ ਲੋਕਾ ਮਹੋਦਯਾਃ
ਜਦੋਂ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਉਤਰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਇਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੀਆਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਨ ਸ੍ਪृਹਾਂਤੇਨ੍ਯਪੁਣ੍ਯਸ੍ਯ ਕृਤਸ੍ਯਾਪ੍ਯਕृਤਸ੍ਯ ਚ। ਕਰਿष੍ਯਂਤਿ ਮਹਾਰਾਜ ਸਤ੍ਯਮੇਤਦੁਦਾਹृਤਮ੍
ਉਹ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਚਾਹੇ ਕੀਤੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ ਕੀਤੀ ਹੋਵੇ। ਮਹਾਰਾਜਾ, ਇਹ ਗੱਲ ਸਚੀ ਕਹੀ ਗਈ ਹੈ।
ਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਪ੍ਰਵਰਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਮਿਹ ਪਠ੍ਯਤੇ। ਨਾਸ੍ਮਾਤ੍ਪਰਂ ਪੁਣ੍ਯਤੀਰ੍ਥਂ ਲੋਕੇषੁ ਨृਪ ਪਠ੍ਯਤੇ
ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੀਰਥ ਇਥੇ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਰਾਜਾ, ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਇਸ ਤੋਂ ਵਧ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਕਾਰ੍ਤਿਕ੍ਯਾਂ ਤੁ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਪੁਣ੍ਯਾ ਪਾਪਹਰਾ ਸ਼ੁਭਾ। ਉਦੁਂਬਰਵਨਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਦਾਗਤਾ ਚ ਸਰਸ੍ਵਤੀ
ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਕਾਰਤਿਕ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ, ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਹੈ। ਉਦੁੰਬਰ ਦੇ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਸਰਸਵਤੀ ਆਈ ਹੈ।
ਤਯਾ ਤਤ੍ਪੂਰਿਤਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਪੁष੍ਕਰਂ ਮੁਨਿਸੇਵਿਤਮ੍। ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਸ਼ਿਖਰਂ ਭਾਤਿ ਪਰ੍ਵਤਸ੍ਯਾਵਿਦੂਰਤਃ
ਉਸ ਨੇ, ਜੋ ਪੁਸ਼ਕਰ ਤੀਰਥ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸੇਵਿਆ, ਭਰ ਦਿੱਤਾ। ਦੱਖਣੀ ਚੋਟੀ ਪਹਾੜ ਦੇ ਨੇੜੇ ਚਮਕਦੀ ਹੈ।
ਨੀਲਾਂਜਨਚਯਪ੍ਰਖ੍ਯਂ ਵਰ੍ਣਤੋ ਨੀਲਸ਼ਾਦ੍ਵਲਮ੍। ਤਯਾ ਤਚ੍ਛਿਖਰਂ ਤਸ੍ਯ ਖਸ੍ਥਿਤਂ ਪੁष੍ਕਰਂ ਯਥਾ
ਉਸ ਦੀ ਰੰਗਤ ਨੀਲ ਕਾਜਲ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਨੀਲੇ-ਹਰੇ ਚਰਾਗਾਹ ਵਾਂਗ। ਉਸ ਰੰਗ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀ ਚੋਟੀ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੀ ਸੀ।
ਪ੍ਰਾਵृਟ੍ਕਾਲੇ ਵਿਯਤ੍ਪੂਰ੍ਣਂ ਘਨਵृਂਦਮਿਵੋਚ੍ਛ੍ਰਿਤਮ੍। ਕਦਂਬਪੁष੍ਪਗਂਧਾਢ੍ਯਂ ਕੁਟਜਾਰ੍ਜੁਨਭੂषਿਤਮ੍
ਵਰਖਾ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਚੋਟੀ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਵਾਂਗ ਉੱਚੀ ਲੱਗਦੀ ਸੀ; ਕਦੰਬ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਹਿਕ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਕੁਟਜ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ।
ਰਥਮਾਰ੍ਗਮਿਵਾਰੋਢੁਂ ਰਵੇਸ੍ਤਚ੍ਛਿਖਰਂ ਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਵृਤ੍ਤੈਸ੍ਸਪੁਲਕੈਸ੍ਸ੍ਨਿਗ੍ਧੈਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਮਿਵ ਪਯੋਧਰੈਃ
ਉਹ ਚੋਟੀ ਐਸਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਥ ਦੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਣ ਲਈ ਖੜੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ; ਗੋਲ ਤੇ ਨਰਮ, ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਉਭਰੇ, ਨਰਮ ਸਤਨ ਵਾਂਗ।
ਸ਼੍ਰੀਫਲੈਃ ਸ਼ਿਖਰਂ ਭਾਤਿ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ਸੁਮਨੋਹਰੈਃ। ਗੁਂਜਦ੍ਭਿਃ षਟ੍ਪਦਕੁਲੈਃ ਸਮਂਤਾਦੁਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਉਹ ਚੋਟੀ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੋਹਣੇ ਸ਼੍ਰੀ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ ਸੀ, ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਗੂੰਜਦੇ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਸੁੰਦਰ ਬਣੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਕੋਕਿਲਾਰਾਵਰੁਚਿਰਂ ਸ਼ਿਖਿ ਕੇਕਾ ਰਵਾਕੁਲਮ੍। ਸ਼ृਂਗੇ ਮਨੋਹਰੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੁਦ੍ਗਤਾਸੁ ਮਨੋਰਮਾ
ਉਹ ਚੋਟੀ ਕੋਕਿਲਾਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲ ਤੇ ਮੋਰਾਂ ਦੀ ਪੂਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ; ਸੋਹਣੀਆਂ ਚਿੜੀਆਂ ਉੱਪਰ ਉੱਡੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਪੁਣ੍ਯਾਪੁਣ੍ਯਜਲੋਪੇਤਾ ਨਦੀਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ੍ਸੁਤਾ। ਵਂਸ਼ਸ੍ਤਂਬਾਤ੍ਸੁਵਿਪੁਲਾ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਾ ਚੋਤ੍ਤਰਾਮੁਖੀ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਧੀ, ਉਹ ਨਦੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਅਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਚੌੜੇ ਵੰਨ ਦੇ ਝੁੰਡ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਵਹੀ।
ਗਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਨਾਤਿਦੂਰਾਤ੍ਪੁਨਰ੍ਯਾਤਿ ਪਰਾਙ੍ਮੁਖੀ। ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਸਾ ਦੇਵੀ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾ ਪ੍ਰਕਟਾਸ੍ਥਿਤਾ
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਜ਼ਿਆਦਾ ਦੂਰ ਨਾ ਗਈ, ਉਹ ਮੁੜ ਕੇ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਵਹੀ; ਉਸ ਪਾਸੇ ਤੋਂ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਸਦਾ ਪ੍ਰਗਟ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਰਹੀ।
ਅਨ੍ਤਰ੍ਧਾਨਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਮਨੁਕਮ੍ਪਯਾ। ਕਨਕਾ ਸੁਪ੍ਰਭਾ ਚੈਵ ਨਨ੍ਦਾ ਪ੍ਰਾਚੀ ਸਰਸ੍ਵਤੀ
ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਕੇ, ਲੁਕਣ ਛੱਡ ਕੇ, ਕਨਕਾ, ਸੁਪ੍ਰਭਾ, ਨੰਦਾ, ਪ੍ਰਾਚੀ ਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਪਂਚਸ੍ਰੋਤਾਃ ਪੁष੍ਕਰੇषੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਪਰਿਭਾषਿਤਾ। ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤੀਰੇ ਸੁਰਮ੍ਯਾਣਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨ੍ਯਾਯਤਨਾਨਿ ਚ
ਪੁਸ਼ਕਰ 'ਤੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੰਜ ਧਾਰਾਂ ਵਾਲੀ ਦੱਸਿਆ; ਉਸ ਦੇ ਕੰਢਿਆਂ 'ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਤੀਰਥ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਥਾਨ ਹਨ।
ਸਂਸੇਵਿਤਾਨਿ ਮੁਨਿਭਿਃ ਸਿਦ੍ਧੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਮਂਤਤਃ। ਤੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਭਵਿਤਾ ਧਰ੍ਮਹੇਤੁਃ ਸਰਸ੍ਵਤੀ
ਉਹਨਾਂ ਅਸਥਾਨਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਰਿਸੀਆਂ ਤੇ ਸਿਧਾਂ ਨੇ ਸੇਵਿਆ; ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਸਰਸਵਤੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਧਰਮ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣੇਗੀ।
ਹਾਟਕਕ੍ਸ਼ਿਤਿਗੌਰੀਣਾਂ ਤਤ੍ਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਮਹੋਦਯਮ੍। ਦਾਨਂ ਦਤ੍ਤਂ ਨਰੈਃ ਸ੍ਨਾਤੈਰ੍ਜਨਯਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਯਂ ਫਲਮ੍
ਉਹ ਸੋਨੇ-ਧਰਤੀ ਵਾਲੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ ਦੇ ਤੀਰਥਾਂ 'ਤੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੁਆਰਾ ਦਿੱਤਾ ਦਾਨ ਅਮਰ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਧਾਨ੍ਯਪ੍ਰਦਾਨਂ ਪ੍ਰਵਰਂ ਵਦਂਤਿ ਤਿਲਪ੍ਰਦਾਨਂ ਚ ਤਥਾ ਮੁਨੀਂਦ੍ਰਾਃ । ਯੈਸ੍ਤੇषੁ ਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਨਰੈਃ ਪ੍ਰਦਤ੍ਤਂ ਤਦ੍ਧਰ੍ਮਹੇਤੁ ਪ੍ਰਵਰਂ ਪ੍ਰਦਿष੍ਟਮ੍
ਮਹਾਨ ਰਿਸੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇੱਥੇ ਅਨਾਜ ਤੇ ਤਿਲ ਦਾ ਦਾਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਜੋ ਕੁਝ ਲੋਕ ਉਹਨਾਂ ਤੀਰਥਾਂ 'ਤੇ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਧਰਮ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਯੋਪਵੇਸ਼ਂ ਪ੍ਰਯਤਃ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਾਦ੍ਯਸ੍ਤੇषੁ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਮਦਾ ਪੁਮਾਨ੍ਵਾ। ਤੀਰ੍ਥੇਪਿ ਸਂਯੋਜ੍ਯ ਮਨੋਪਿ ਚੇਤ੍ਥਂ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਫਲਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਗृਹੇ ਯਥੇष੍ਟਮ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਇੱਥੇ ਭਾਵ ਤੇ ਜਤਨ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਯੋਪਵੇਸ਼ (ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਮਰਨ) ਕਰਦਾ ਹੈ—ਚਾਹੇ ਔਰਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਰਦ—ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਮਨ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਚਾਹਿਆ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯੋਪਕਂਠੇ ਮ੍ਰਿਯਤੇ ਹਿ ਯੈਸ੍ਤੁ ਕਰ੍ਮਕ੍ਸ਼ਯਾਤ੍ਸ੍ਥਾਵਰਜਂਗਮੈਸ਼੍ਚ। ਤੇ ਚਾਪਿ ਸਰ੍ਵੇ ਸਕਲਂ ਪ੍ਰਸਹ੍ਯ ਲਭਂਤਿ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਫਲਂ ਦੁਰਾਪਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਕੰਢੇ 'ਤੇ, ਜੋ ਕੋਈ ਕਰਮ ਮੁਕਣ ਕਾਰਨ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਥਿਰ ਜਾਂ ਚਲਦੀਆਂ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿਚੋਂ, ਉਹ ਸਭ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਯਜਨ ਦੇ ਵਿਰਲੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਸਾ ਧਰ੍ਮਫਲਾਰਣੀ ਚ ਜਨ੍ਮਾਦਿਦੁਃਖਾਰ੍ਦਿਤਚੇਤਸਾਂ ਤੁ। ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਨਾ ਚਾਰੁਫਲਾ ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਸੇਵ੍ਯਾ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਾਤ੍ਪੁਰੁषੈਰ੍ਮਹਾਨਦੀ
ਇਸ ਲਈ, ਸਰਸਵਤੀ ਮਹਾਨ ਨਦੀ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਫਲਾਂ ਦੀ ਜੰਗਲ ਹੈ, ਜਨਮ ਆਦਿ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਹਣੇ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਜਤਨ ਨਾਲ ਸੇਵਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਯੇ ਸਲਿਲਂ ਪੂਤਂ ਪਿਬਂਤਿ ਸਤਤਂ ਨਰਾਃ। ਨ ਤੇ ਮਨੁष੍ਯਾ ਦੇਵਾਸ੍ਤੇ ਜਗਤ੍ਯਾਮਿਹ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਇੱਥੇ ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਪੀਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਨਹੀਂ, ਇੱਥੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਵਸਦੇ ਦੇਵਤੇ ਹਨ।
ਯਜ੍ਞੈਰ੍ਦਾਨੈਸ੍ਤਪੋਭਿਸ਼੍ਚ ਯਤ੍ਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਦ੍ਵਿਜੈਃ। ਤਦਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਸ਼ੂਦ੍ਰੈਰਪਿ ਸ੍ਵਭਾਵਜੈਃ
ਜੋ ਫਲ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਯਜਨ, ਦਾਨ ਤੇ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਸਿਰਫ ਇਸ਼ਨਾਨ ਨਾਲ, ਸ਼ੂਦਰ ਵੀ ਆਪਣੀ ਜਾਤੀ ਅਨੁਸਾਰ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ਪੁष੍ਕਰਸ੍ਯਾਪਿ ਮਹਾਪਾਤਕਿਨੋਪਿ ਯੇ। ਤੇਪਿ ਤਤ੍ਪਾਪਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਯਾਂਤਿ ਤਨੁਕ੍ਸ਼ਯੇ
ਜੋ ਵੱਡੇ ਪਾਪੀ ਵੀ ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਜਦੋਂ ਸਰੀਰ ਛੱਡਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰੋਪਵਾਸੀ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਪੁਂਡਰੀਕਸ੍ਯ ਯਤ੍ਫਲਮ੍। ਤਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਨਰਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਲ੍ਪਾਯਾਸੇਨ ਪੁष੍ਕਰੇ
ਉਥੇ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪੁੰਡਰੀਕ ਦੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿੱਚ ਥੋੜ੍ਹੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਤੇ ਜਲਦੀ ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਮਾਘਮਾਸੇ ਤਿਲਾਨ੍ਯਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ ਚ ਸ ਦ੍ਦ੍ਵਿਜੇ। ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿ ਚ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਸ ਵਿष੍ਣੁਭਵਨੇ ਵਸੇਤ੍
ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਤੇ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਦੋਵੇਂ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਤਿਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰੋਪਵਾਸਂ ਸ੍ਨਾਨਂ ਚ ਪਂਚਗਵ੍ਯਾਸ਼ਨਂ ਤਥਾ। ਯਃ ਕਰੋਤਿ ਨਰਃ ਸੋਪਿ ਦੇਹਾਂਤੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍1.32.
ਉਥੇ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਪਵਾਸ, ਸਨਾਨ ਅਤੇ ਪੰਜ ਗਉ ਮਿਸ਼੍ਰਤ ਖਾਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਦੇਹ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਸਵਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਵਸਂਤਿ ਤਤ੍ਸਮੀਪਸ੍ਥਾ ਯੇਪਿ ਤਸ੍ਕਰਜਾਤਯਃ। ਤੇਪਿ ਤਸ੍ਯਾਨੁਭਾਵੇਨ ਸ੍ਵਰ੍ਯਾਂਤਿ ਚ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਉਸ ਦੇ ਨੇੜੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਚੋਰਾਂ ਦੀ ਜਾਤਿ ਵਾਲੇ ਵੀ, ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ — ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।