ਕਨ੍ਯਾ ਸੈਨ੍ਯੇਨ ਮਹਤਾ ਬਹੁਰੂਪੇਣ ਭਾਸ੍ਵਤਾ। ਦੇਵੈਸ੍ਤੁਵਿਸ੍ਮਿਤੈਰ੍ਦृष੍ਟਾ ਚਰ੍ਮਮੁਂਡਧਰਾ ਰੁਰੋਃ
ਕੁੜੀ, ਵੱਡੀ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਫੌਜ ਨਾਲ, ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ, ਰੁਰੂ ਦੀ ਚਮੜੀ ਤੇ ਸਿਰ ਲੈ ਕੇ, ਹੈਰਾਨ ਹੋਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵੇਖੀ।
ਸ੍ਵਕੀਯੇ ਤਪਸਃ ਸ੍ਥਾਨੇ ਨਿਵਿष੍ਟਾ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰੀ। ਤਤੋ ਦੇਵ੍ਯੋ ਮਹਾਭਾਗਾਃ ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਪਰਮ ਦੇਵੀ ਆਪਣੇ ਤਪ ਦੇ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਆ ਕੇ ਬੈਠ ਗਈ; ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਯਾਚਯਾਮਾਸੁਰਵ੍ਯਗ੍ਰਾਸ੍ਤਾਂ ਤੁ ਦੇਵੀਂ ਬੁਭੁਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ। ਬੁਭੁਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਵਯਂ ਦੇਵਿ ਦੇਹਿ ਨੋ ਭੋਜਨਂ ਵਰਮ੍
ਭੁੱਖੀ ਤੇ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਮੰਗਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ: 'ਮਾਂ, ਅਸੀਂ ਭੁੱਖੀਆਂ ਹਾਂ, ਸਾਨੂੰ ਖਾਣ ਦਾ ਵਰ ਦਿਓ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਦੇਵੀ ਦਧ੍ਯੌ ਤਾਸਾਂ ਤੁ ਭੋਜਨਮ੍। ਨਾਧ੍ਯਗਚ੍ਛਤ੍ਤਦਾ ਤਾਸਾਂ ਭੋਜਨਂ ਚਿਨ੍ਤਿਤਮ੍ਮਹਤ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਖਾਣਾ ਸੋਚਿਆ; ਪਰ ਉਹ ਬਹੁਤ ਸੋਚਣ ਤੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਢੁਕਵਾਂ ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕੀ।
ਤਦਾ ਦਧ੍ਯੌ ਮਹਾਦੇਵਂ ਰੁਦ੍ਰਂ ਪਸ਼ੁਪਤਿਂ ਵਿਭੁਮ੍। ਸੋਪਿ ਧ੍ਯਾਨਾਤ੍ਸਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾ ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਃ1.31.
ਤਦ ਉਹ ਮਹਾਦੇਵ, ਰੁਦਰ, ਪਸ਼ੁਪਤੀ, ਮਹਾਨ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲਿਆ; ਧਿਆਨ ਵਿਚੋਂ ਤ੍ਰਿਨੈਣ ਪਰਮਾਤਮਾ ਉੱਠ ਆਇਆ।
ਉਵਾਚ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਤਾਂ ਦੇਵੀਂ ਕਿਂ ਤੇ ਕਾਰ੍ਯਂ ਵਿਵਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍। ਬ੍ਰੂਹਿ ਦੇਵਿ ਮਹਾਮਾਯੇ ਯਤ੍ਤੇ ਮਨਸਿ ਵਰ੍ਤਤੇ
ਰੁਦਰ ਨੇ ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਤੂੰ ਕੀ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ? ਦੱਸ, ਮਾਂ, ਮਹਾ ਮਾਇਆ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਹੈ।'
ਸ਼ਿਵਦੂਤ੍ਯੁਵਾਚ। ਛਾਗਮਧ੍ਯੇ ਤੁ ਵੈ ਦੇਵ ਛਾਗਰੂਪੇਣ ਵਰ੍ਤਸੇ। ਏਤਾਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਭਕ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਮੀਪ੍ਸਿਤਮਾਦਰਾਤ੍
ਸ਼ਿਵਦੂਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਹੇ ਦੇਵ, ਤੂੰ ਬਕਰੀਆਂ ਵਿਚ, ਬਕਰੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈਂ; ਇਹ ਦੇਵੀਆਂ ਤੈਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਚਾਹਿਆ ਹੋਇਆ ਖਾਣਾ ਬਣਾਕੇ ਖਾ ਲੈਣਗੀਆਂ।'
ਭਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਮਾਸਾਂ ਦੇਵੇਸ਼ ਕਿਂਚਿਦ੍ਦਾਤੁਮਿਹਾਰ੍ਹਸਿ। ਸ਼ੂਲੀਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਮਾਮੇਤਾ ਭਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਿਨ੍ਯੋ ਮਹਾਬਲਾਃ
'ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਖਾਣ ਲਈ ਇੱਥੇ ਕੁਝ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੀਆਂ, ਖਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀਆਂ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਡਰਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।'
ਅਨ੍ਯਥਾ ਮਾਮਪਿ ਬਲਾਦ੍ਭਕ੍ਸ਼ਯੇਯੁਰ੍ਬੁਭੁਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ। ਏਵਂ ਮਾਂ ਤੁ ਸਮਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਕਲ੍ਪਯ ਸਤ੍ਵਰਮ੍
'ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਇਹ ਭੁੱਖੀਆਂ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਖਾ ਲੈਣਗੀਆਂ; ਇਸ ਲਈ, ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਲਦੀ ਢੁਕਵਾਂ ਖਾਣਾ ਦਿਉ।'
ਰੁਦ੍ਰ ਉਵਾਚ। ਸ਼ਿਵਦੂਤਿ ਬ੍ਰਵੀਮ੍ਯੇਕਂ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਂ ਯਦ੍ਯੁਗਾਂਤਰੇ। ਗਂਗਾਦ੍ਵਾਰੇ ਦਕ੍ਸ਼ਯਜ੍ਞੋ ਗਣੈਰ੍ਵਿਧ੍ਵਂਸਿਤੋ ਮਮ
ਰੁਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਸ਼ਿਵਦੂਤੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣੀ ਗੱਲ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ: ਗੰਗਾਦਵਾਰ 'ਤੇ, ਮੇਰੇ ਗਣਾਂ ਨੇ ਦਕਸ਼ ਦਾ ਯਜਨ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।'
ਤਤ੍ਰ ਯਜ੍ਞੋ ਮृਗੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰਾਵ ਸੁਵੇਗਵਾਨ੍। ਮਯਾ ਬਾਣੇਨ ਨਿਰ੍ਵਿਦ੍ਧੋ ਰੁਧਿਰੇਣ ਪ੍ਰਸੇਚਿਤਃ
'ਉਥੇ, ਯਜਨ ਦਾ ਪਸ਼ੂ ਹਿਰਨ ਬਣ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭੱਜਿਆ; ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਤੀਰ ਨਾਲ ਵੱਧਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਿਆ।'
ਅਜਗਂਧਸ੍ਤਦਾ ਭੂਤੋ ਨਾਮ ਦੇਵੈਸ੍ਤੁ ਮੇ ਕृਤਮ੍। ਅਜਗਂਧਸ੍ਤ੍ਵਮੇਵੇਤਿ ਦਾਸ੍ਯੇ ਚਾਨ੍ਯਤ੍ਤੁ ਭੋਜਨਮ੍
'ਉਸ ਵੇਲੇ, ਬਕਰੀ ਦੀ ਵਾਸ ਆਉਣ ਕਾਰਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਅਜਗੰਧਾ ਨਾਮ ਦਿੱਤਾ; ਤੂੰ ਵੀ ਅਜਗੰਧਾ ਹੋਵੇਂਗੀ, ਤੇ ਮੈਂ ਹੋਰ ਖਾਣਾ ਵੀ ਦੇਵਾਂਗਾ।'
ਏਤਾਸਾਂ ਸ਼ृਣੁ ਮੇ ਦੇਵਿ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਮੇਕਂ ਮਯੋਚਿਤਮ੍। ਕਥ੍ਯਮਾਨਂ ਵਰਾਰੋਹੇ ਕਾਲਰਾਤ੍ਰਿ ਮਹਾਪ੍ਰਭੇ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ: ਮੈਂ ਉਹ ਇਕ ਖਾਣਾ ਦੱਸਾਂਗਾ ਜੋ ਇਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਠੀਕ ਹੈ। ਹੇ ਕਾਲਰਾਤਰੀ, ਹੇ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਔਰਤ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ।
ਯਾ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਸਗਰ੍ਭਾ ਦੇਵੇਸ਼ਿ ਅਨ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰੀਪਰਿਧਾਨਕਮ੍। ਪਰਿਧਤ੍ਤੇ ਸ੍ਪृਸ਼ੇਦ੍ਵਾਪਿ ਪੁਰੁषਸ੍ਯ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਹੇ ਦੇਵੀਆਂ ਦੀ ਰਾਣੀ, ਜੇ ਕੋਈ ਔਰਤ ਹਾਮਲ ਹੈ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਔਰਤ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਔਰਤ ਨੂੰ ਛੂਹਦੀ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਕਿਸੇ ਆਦਮੀ ਨੂੰ—
ਸਭਾਗੋਸ੍ਤੁ ਵਰਾਰੋਹੇ ਕਾਸਾਂਚਿਤ੍ਪृਥਿਵੀਤਲੇ। ਅਪ੍ਯੇਕਵਰ੍षਂ ਬਾਲਂ ਤੁ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਵੈ ਬਲਾਤ੍
ਹੇ ਸੋਹਣੀ, ਜੇ ਕੋਈ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਇਕ ਸਾਲ ਦੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—
ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਿष੍ਠਂਤੁ ਸੁਪ੍ਰੀਤਾ ਅਪਿ ਵਰ੍षਸ਼ਤਾਨ੍ਬਹੂਨ੍। ਅਨ੍ਯਾਃ ਸੂਤਿਗृਹੇ ਚ੍ਛਿਦ੍ਰਂ ਗृਹ੍ਣੀਯੁਸ੍ਤੁ ਹ੍ਯਪੂਜਿਤਾਃ
ਉਹ ਖਾ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਰਹਿਣ ਅਤੇ ਕਈ ਸੌ ਸਾਲ ਜੀਣ; ਹੋਰ ਜੋ ਸੂਤੀ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਇਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀਆਂ, ਉਹ ਉਥੇ ਚੀਰ ਲੈ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ।
ਨਿਵਸਿष੍ਯਂਤਿ ਦੇਵੇਸ਼ਿ ਤਥਾ ਵੈ ਜਾਤਹਾਰਿਕਾਃ। ਗृਹੇ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਤਟਾਕੇ ਚ ਵਾਪ੍ਯੁਦ੍ਯਾਨੇषੁ ਚੈਵ ਹਿ
ਹੇ ਦੇਵੀਆਂ ਦੀ ਰਾਣੀ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਨਵਜਾਤ ਬੱਚੇ ਚੁਰਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਘਰਾਂ, ਖੇਤਾਂ, ਤਲਾਬਾਂ, ਝੀਲਾਂ ਤੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣਗੀਆਂ।
ਅਤ੍ਯੇषੁ ਚ ਰੁਦਂਤ੍ਯੋ ਯਾ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਸ੍ਤਿष੍ਠਂਤਿ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ। ਤਾਸਾਂ ਸ਼ਰੀਰਗਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਾਃ ਕਾਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤृਪ੍ਤਿਮਵਾਪ੍ਨੁਯੁਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰੋਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਹੋਰਾਂ ਵਲੋਂ ਖਾ ਲਏ ਜਾਣਗੇ, ਤੇ ਕੁਝ ਨੂੰ ਤਸੱਲੀ ਮਿਲ ਜਾਵੇਗੀ।
ਸ਼ਿਵਦੂਤ੍ਯ ਉਵਾਚ। ਕੁਤ੍ਸਿਤਂ ਭਵਤਾ ਦਤ੍ਤਂ ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਪਰਿਪੀਡਨਮ੍। ਨ ਚ ਤ੍ਵਂ ਬੁਧ੍ਯਸੇ ਦਾਤੁਂ ਸ਼ਂਕਰਰਸ੍ਯ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਸ਼ਿਵਦੂਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਅਸਲ ਰਸ ਦੇਣ ਦੀ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ।
ਤ੍ਰਪਾਕਰਂ ਯਦ੍ਭਵਤਿ ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਪਰਿਪੀਡਕਮ੍। ਨ ਤੁ ਤਦ੍ਯੁਜ੍ਯਤੇ ਦਾਤੁਂ ਤਾਸਾਂ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਤੁ ਸ਼ਂਕਰ
ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਰਮ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਖਾਣਾ ਦੇਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਸ਼ੰਕਰ।
ਰੁਦ੍ਰ ਉਵਾਚ। ਅਵਂਤ੍ਯਾਂ ਤੁ ਯਦਾ ਸ੍ਕਂਦੋ ਮਯਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਤੁ ਭਦ੍ਰਿਤਃ। ਚੂਡਾਕਰ੍ਮਣਿ ਵृਤ੍ਤੇ ਤੁ ਕੁਮਾਰਸ੍ਯ ਤਦਾ ਸ਼ੁਭੇ
ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦੋਂ ਅਵੰਤੀ ਵਿੱਚ ਸਕੰਦ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਕੁਮਾਰ ਦੇ ਚੂੜਾ ਕਰਮ ਹੋਇਆ—
ਆਗਤ੍ਯ ਮਾਤਰੋ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਮਪੂਰ੍ਵਂ ਤੁ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਿਰੇ। ਦੇਵਲੋਕਾਦ੍ਦੇਵਗਣਾ ਮਾਤॄਣਾਂ ਭੋਕ੍ਤੁਮਾਗਤਾਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਮਾਵਾਂ ਆਈਆਂ ਤੇ ਇਕ ਨਵਾਂ ਖਾਣਾ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਆਏ, ਮਾਵਾਂ ਦੇ ਭੋਗ ਲਈ।
ਤਾਸਾਂ ਗृਹੇ ਯਦਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦ੍ਯਾਸ੍ਸੁਰਸਤ੍ਤਮਾਃ। ਗਂਧਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰਸਸ਼੍ਚੈਵ ਯਕ੍ਸ਼ਾਸ੍ਸਰ੍ਵੇ ਚ ਗੁਹ੍ਯਕਾਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਰਗੇ ਵੱਡੇ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਅਪਸਰਾ, ਯਕਸ਼ ਤੇ ਸਾਰੇ ਗੁਹ੍ਯਕ ਆਏ—
ਮੇਰ੍ਵਾਦਯਃ ਸ਼ਿਖਰਿਣੋ ਗਂਗਾਦ੍ਯਾਃ ਸਰਿਤਸ੍ਤਥਾ। ਸਰ੍ਵੇ ਨਾਗਾ ਗਜਾਸ੍ਸਿਦ੍ਧਾਃ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣੋऽਸੁਰਸੂਦਨਾਃ
ਮੇਰੂ ਦੇ ਚੋਟੀ ਵਾਲੇ, ਗੰਗਾ ਵਰਗੀਆਂ ਨਦੀਆਂ, ਸਾਰੇ ਨਾਗ, ਹਾਥੀ, ਸਿੱਧ, ਪੰਛੀ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ—
ਡਾਕਿਨ੍ਯਃ ਸਹ ਵੇਤਾਲੈਰ੍ਵृਤਾਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਗ੍ਰਹੈਸ੍ਤਦਾ। ਕਿਮੁਕ੍ਤੇਨਾਮੁਨਾ ਦੇਵਿ ਯਤ੍ਸृष੍ਟਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਤ੍ਵਿਹ
ਡਾਕਿਨੀਆਂ, ਵੇਤਾਲ ਤੇ ਸਾਰੇ ਗ੍ਰਹ ਵੀ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ; ਹੇ ਦੇਵੀ, ਇੱਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਲੋਂ ਜੋ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਭੋਜਨਂ ਦਤ੍ਤਂ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਾਨ੍ਨਂ ਚ ਨਭੋਗਤਂ। ਸ਼ਿਵਦੂਤ੍ਯੁਵਾਚ। ਆਸਾਂ ਕृਤਂ ਦੇਹਿ ਭੋਜ੍ਯਂ ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਯਤ੍ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪੇ
ਉਹ ਸਾਰਾ ਖਾਣਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਤੇ ਸਵਰਗੀ; ਸ਼ਿਵਦੂਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਹ ਖਾਣਾ ਦੇਵੋ ਜੋ ਇਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਵਧੀਆ ਤੇ ਵਿਰਲਾ ਹੈ।
ਸ੍ਨੇਹਾਕ੍ਤਂ ਸਗੁਡਂ ਹृਦ੍ਯਂ ਸੁਪਕ੍ਵਂ ਪਰਿਕਲ੍ਪਿਤਮ੍। ਕ੍ਵਚਿਨ੍ਨਾਨ੍ਯੇਨ ਯਦ੍ਭੁਕ੍ਤਮਪੂਰ੍ਵਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰ
ਉਹ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ, ਗੁੜ ਵਾਲਾ, ਮਨਭਾਵਨ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਕਾਇਆ ਤੇ ਸੋਚ-ਸਮਝ ਕੇ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ; ਕਦੇ-ਕਦੇ ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵਲੋਂ ਨਹੀਂ ਖਾਇਆ ਗਿਆ, ਹੇ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਦਾ ਸੋਪਿ ਦੇਵਦੇਵੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਰ੍ਥਂ ਤਾਸ੍ਤਦਾ ਪ੍ਰਾਹ ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚੈਵ ਸਨ੍ਨਿਧੌ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਂਦੇਵ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਖਾਣੇ ਲਈ, ਪਾਰਵਤੀ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਮਯਾ ਵੈ ਸਾਧਿਤਂ ਚਾਨ੍ਨਂ ਪ੍ਰਕਾਰੈਰ੍ਬਹੁਭਿਃ ਕृਤਂ। ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਚ ਵ੍ਯਯਂ ਯਾਤਂ ਨ ਚਾਨ੍ਯਦਿਹ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਮੈਂ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਖਾਣਾ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ; ਸਾਰਾ ਖਰਚ ਹੋ ਚੁੱਕਾ, ਤੇ ਇੱਥੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦਾ।
ਭਵਤੀष੍ਵਾਗਤਾਸ੍ਵਦ੍ਯ ਕਿਂ ਮਯਾ ਦੇਯਮੁਚ੍ਯਤਾਮ੍। ਅਪੂਰ੍ਵਂ ਭਵਤੀਨਾਂ ਯਨ੍ਮਯਾ ਦੇਯਂ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਆ ਗਈ ਹੋ, ਦੱਸੋ ਕਿ ਮੈਂ ਕੀ ਦੇਵਾਂ; ਜੋ ਵਿਰਲਾ ਤੇ ਨਵਾਂ ਚੀਜ਼ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਦੱਸੋ।