ਤਿष੍ਠਤਿष੍ਠੇਤਿ ਜਲ੍ਪਂਤੋ ਦੈਤ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਸਮੁਪਾਗਤਾਃ। ਤਤਃ ਪ੍ਰਵਵृਤੇ ਯੁਦ੍ਧਂ ਤਾਸਾਂ ਤੇषਾਂ ਮਹਾਭਯਮ੍
ਦੈਤਿਆ ਆ ਕੇ ਚੀਕਣ ਲੱਗ ਪਏ, 'ਰੁੱਕੋ, ਰੁੱਕੋ!' ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਸਤੀਆਂ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਡਰਾਉਣਾ ਜੰਗ ਛਿੜ ਗਿਆ।
ਨਾਰਾਚੈਰ੍ਭਿਨ੍ਨਦੇਹਾਨਾਂ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਭੁਵਿ ਸਰ੍ਪਤਾਂ। ਰੋषਾਦ੍ਦਂਡਪ੍ਰਭਗ੍ਨਾਨਾਂ ਸਰ੍ਪਾਣਾਮਿਵ ਸਰ੍ਪਤਾਮ੍
ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉਹ ਦੈਤਿਆ ਪਏ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਿੱਜ ਗਏ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਪਿੱਠ ਟੁੱਟੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਤੜਪ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸ਼ਕ੍ਤਿਨਿਰ੍ਭਿਨ੍ਨਹृਦਯਾ ਗਦਾਸਂਚੂਰ੍ਣਿਤੋਰਸਃ। ਕੁਠਾਰੈਰ੍ਭਿਨ੍ਨਸ਼ਿਰਸੋ ਮੁਸਲੈਰ੍ਭਿਨ੍ਨਮਸ੍ਤਕਾਃ
ਕੁਝ ਦੇ ਦਿਲ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚੀਰ ਗਏ, ਕੁਝ ਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਗਦਾ ਨਾਲ ਕੁੱਟੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਕੁਝ ਦੇ ਸਿਰ ਕੁਹਾੜੀਆਂ ਨਾਲ ਵੰਡੇ, ਤੇ ਕੁਝ ਦੇ ਸਿਰ ਮੁਸਲ ਨਾਲ ਚੱਕਣ-ਚੂਰ ਹੋ ਗਏ।
ਵਿਦ੍ਧੋਦਰਾਸ੍ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਾਗ੍ਰੈਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਗ੍ਰੀਵਾ ਵਰਾਸਿਭਿਃ। ਕ੍ਸ਼ਤਾਸ਼੍ਵਰਥਮਾਤਂਗਪਾਦਾਤਾਃ ਪੇਤੁਰਾਹਵੇ
ਕੁਝ ਦੇ ਪੇਟ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਾਂ ਨਾਲ ਛਿਦਰ ਹੋ ਗਏ, ਕੁਝ ਦੀਆਂ ਗਲਾਂ ਵਧੀਆ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਢੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਘੋੜੇ, ਰਥ, ਹਾਥੀ ਤੇ ਪੈਦਲ ਸਿਪਾਹੀ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਹੋ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਰਣਭੂਮਿਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਰੁਰੁਂ ਵਿਨਾ। ਤਤੋ ਬਲਂ ਹਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰੁਰੁਰ੍ਮਾਯਾਂ ਤਦਾਦਦੇ
ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਦੈਤ, ਰੁਰੂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਆ ਗਏ, ਰੁਰੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ ਆਪਣੀ ਜਾਦੂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਰਤੀ।
ਤਯਾ ਸਂਮੋਹਿਤਾ ਦੇਵ੍ਯੋ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਰਣਾਜਿਰੇ। ਤਾਮਸ੍ਯਾ ਮਾਯਯਾ ਦੇਵ੍ਯਾ ਸਰ੍ਵਮਨ੍ਧਂਤਮੋਭਵਤ੍
ਉਸ ਜਾਦੂ ਨਾਲ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਦੇਵੀਆਂ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਸਭ ਭੁੱਲ ਗਏ; ਉਸ ਦੇਵੀ ਦੀ ਕਾਲੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ, ਹਰ ਥਾਂ ਗੂੜ੍ਹਾ ਹਨੇਰਾ ਛਾ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਦੇਵੀ ਮਹਾਸ਼ਕ੍ਯਾ ਤਂ ਦੈਤ੍ਯਂ ਸਮਤਾਡਯਤ੍। ਤਯਾ ਤੁ ਤਾਡਿਤਸ੍ਯਾਜੌ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਗਤਂ ਤਮਃ
ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੇਵੀ ਨੇ ਉਸ ਦੈਤ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ; ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਤੋਂ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਮਾਯਾਯਾਮਥ ਨष੍ਟਾਯਾਂ ਤਾਮਸ੍ਯਾਂ ਦਾਨਵੋ ਰੁਰੁਃ। ਪਾਤਾਲਮਾਵਿਸ਼ਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰੀ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਕਾਲੀ ਮਾਇਆ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ, ਦਾਨਵ ਰੁਰੂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਾਤਾਲ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਥੇ ਵੀ ਪਰਮ ਦੇਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸੀ।
ਦੇਵੀਭਿਃ ਸਹਿਤਾ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਪੁਰਤੋਭਿਮੁਖੀ ਸ੍ਥਿਤਾ। ਰੁਰੋਸ੍ਤੁ ਦਾਨਵੇਂਦ੍ਰਸ੍ਯ ਭੀਤਸ੍ਯਾਗ੍ਰੇ ਗਤਸ੍ਯ ਚ
ਦੇਵੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਉਹ ਰੁਰੂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਡਰਾਇਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਅੱਗੇ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ।
ਨਖਾਗ੍ਰੇਣ ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਛਿਤ੍ਵਾ ਚਰ੍ਮ ਚਾਦਾਯ ਵੇਗਿਤਾ। ਨਿष੍ਪਪਾਤਾਥ ਪਾਤਾਲਾਤ੍ਪੁष੍ਕਰਂ ਚ ਪੁਨਰ੍ਗਿਰਿਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਖ ਦੇ ਆਖਰੀ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਰੁਰੂ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਦੀ ਚਮੜੀ ਫੜੀ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਾਤਾਲ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਮੁੜ ਪੁਸ਼ਕਰ ਪਹਾੜ ਤੇ ਗਈ।
ਕਨ੍ਯਾ ਸੈਨ੍ਯੇਨ ਮਹਤਾ ਬਹੁਰੂਪੇਣ ਭਾਸ੍ਵਤਾ। ਦੇਵੈਸ੍ਤੁਵਿਸ੍ਮਿਤੈਰ੍ਦृष੍ਟਾ ਚਰ੍ਮਮੁਂਡਧਰਾ ਰੁਰੋਃ
ਕੁੜੀ, ਵੱਡੀ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਫੌਜ ਨਾਲ, ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ, ਰੁਰੂ ਦੀ ਚਮੜੀ ਤੇ ਸਿਰ ਲੈ ਕੇ, ਹੈਰਾਨ ਹੋਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵੇਖੀ।
ਸ੍ਵਕੀਯੇ ਤਪਸਃ ਸ੍ਥਾਨੇ ਨਿਵਿष੍ਟਾ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰੀ। ਤਤੋ ਦੇਵ੍ਯੋ ਮਹਾਭਾਗਾਃ ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਪਰਮ ਦੇਵੀ ਆਪਣੇ ਤਪ ਦੇ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਆ ਕੇ ਬੈਠ ਗਈ; ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਯਾਚਯਾਮਾਸੁਰਵ੍ਯਗ੍ਰਾਸ੍ਤਾਂ ਤੁ ਦੇਵੀਂ ਬੁਭੁਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ। ਬੁਭੁਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਵਯਂ ਦੇਵਿ ਦੇਹਿ ਨੋ ਭੋਜਨਂ ਵਰਮ੍
ਭੁੱਖੀ ਤੇ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਮੰਗਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ: 'ਮਾਂ, ਅਸੀਂ ਭੁੱਖੀਆਂ ਹਾਂ, ਸਾਨੂੰ ਖਾਣ ਦਾ ਵਰ ਦਿਓ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਦੇਵੀ ਦਧ੍ਯੌ ਤਾਸਾਂ ਤੁ ਭੋਜਨਮ੍। ਨਾਧ੍ਯਗਚ੍ਛਤ੍ਤਦਾ ਤਾਸਾਂ ਭੋਜਨਂ ਚਿਨ੍ਤਿਤਮ੍ਮਹਤ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਖਾਣਾ ਸੋਚਿਆ; ਪਰ ਉਹ ਬਹੁਤ ਸੋਚਣ ਤੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਢੁਕਵਾਂ ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕੀ।
ਤਦਾ ਦਧ੍ਯੌ ਮਹਾਦੇਵਂ ਰੁਦ੍ਰਂ ਪਸ਼ੁਪਤਿਂ ਵਿਭੁਮ੍। ਸੋਪਿ ਧ੍ਯਾਨਾਤ੍ਸਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾ ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਃ1.31.
ਤਦ ਉਹ ਮਹਾਦੇਵ, ਰੁਦਰ, ਪਸ਼ੁਪਤੀ, ਮਹਾਨ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲਿਆ; ਧਿਆਨ ਵਿਚੋਂ ਤ੍ਰਿਨੈਣ ਪਰਮਾਤਮਾ ਉੱਠ ਆਇਆ।
ਉਵਾਚ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਤਾਂ ਦੇਵੀਂ ਕਿਂ ਤੇ ਕਾਰ੍ਯਂ ਵਿਵਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍। ਬ੍ਰੂਹਿ ਦੇਵਿ ਮਹਾਮਾਯੇ ਯਤ੍ਤੇ ਮਨਸਿ ਵਰ੍ਤਤੇ
ਰੁਦਰ ਨੇ ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਤੂੰ ਕੀ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ? ਦੱਸ, ਮਾਂ, ਮਹਾ ਮਾਇਆ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਹੈ।'
ਸ਼ਿਵਦੂਤ੍ਯੁਵਾਚ। ਛਾਗਮਧ੍ਯੇ ਤੁ ਵੈ ਦੇਵ ਛਾਗਰੂਪੇਣ ਵਰ੍ਤਸੇ। ਏਤਾਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਭਕ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਮੀਪ੍ਸਿਤਮਾਦਰਾਤ੍
ਸ਼ਿਵਦੂਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਹੇ ਦੇਵ, ਤੂੰ ਬਕਰੀਆਂ ਵਿਚ, ਬਕਰੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈਂ; ਇਹ ਦੇਵੀਆਂ ਤੈਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਚਾਹਿਆ ਹੋਇਆ ਖਾਣਾ ਬਣਾਕੇ ਖਾ ਲੈਣਗੀਆਂ।'
ਭਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਮਾਸਾਂ ਦੇਵੇਸ਼ ਕਿਂਚਿਦ੍ਦਾਤੁਮਿਹਾਰ੍ਹਸਿ। ਸ਼ੂਲੀਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਮਾਮੇਤਾ ਭਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਿਨ੍ਯੋ ਮਹਾਬਲਾਃ
'ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਖਾਣ ਲਈ ਇੱਥੇ ਕੁਝ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੀਆਂ, ਖਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀਆਂ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਡਰਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।'
ਅਨ੍ਯਥਾ ਮਾਮਪਿ ਬਲਾਦ੍ਭਕ੍ਸ਼ਯੇਯੁਰ੍ਬੁਭੁਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ। ਏਵਂ ਮਾਂ ਤੁ ਸਮਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਕਲ੍ਪਯ ਸਤ੍ਵਰਮ੍
'ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਇਹ ਭੁੱਖੀਆਂ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਖਾ ਲੈਣਗੀਆਂ; ਇਸ ਲਈ, ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਲਦੀ ਢੁਕਵਾਂ ਖਾਣਾ ਦਿਉ।'
ਰੁਦ੍ਰ ਉਵਾਚ। ਸ਼ਿਵਦੂਤਿ ਬ੍ਰਵੀਮ੍ਯੇਕਂ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਂ ਯਦ੍ਯੁਗਾਂਤਰੇ। ਗਂਗਾਦ੍ਵਾਰੇ ਦਕ੍ਸ਼ਯਜ੍ਞੋ ਗਣੈਰ੍ਵਿਧ੍ਵਂਸਿਤੋ ਮਮ
ਰੁਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਸ਼ਿਵਦੂਤੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣੀ ਗੱਲ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ: ਗੰਗਾਦਵਾਰ 'ਤੇ, ਮੇਰੇ ਗਣਾਂ ਨੇ ਦਕਸ਼ ਦਾ ਯਜਨ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।'
ਤਤ੍ਰ ਯਜ੍ਞੋ ਮृਗੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰਾਵ ਸੁਵੇਗਵਾਨ੍। ਮਯਾ ਬਾਣੇਨ ਨਿਰ੍ਵਿਦ੍ਧੋ ਰੁਧਿਰੇਣ ਪ੍ਰਸੇਚਿਤਃ
'ਉਥੇ, ਯਜਨ ਦਾ ਪਸ਼ੂ ਹਿਰਨ ਬਣ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭੱਜਿਆ; ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਤੀਰ ਨਾਲ ਵੱਧਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਿਆ।'
ਅਜਗਂਧਸ੍ਤਦਾ ਭੂਤੋ ਨਾਮ ਦੇਵੈਸ੍ਤੁ ਮੇ ਕृਤਮ੍। ਅਜਗਂਧਸ੍ਤ੍ਵਮੇਵੇਤਿ ਦਾਸ੍ਯੇ ਚਾਨ੍ਯਤ੍ਤੁ ਭੋਜਨਮ੍
'ਉਸ ਵੇਲੇ, ਬਕਰੀ ਦੀ ਵਾਸ ਆਉਣ ਕਾਰਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਅਜਗੰਧਾ ਨਾਮ ਦਿੱਤਾ; ਤੂੰ ਵੀ ਅਜਗੰਧਾ ਹੋਵੇਂਗੀ, ਤੇ ਮੈਂ ਹੋਰ ਖਾਣਾ ਵੀ ਦੇਵਾਂਗਾ।'
ਏਤਾਸਾਂ ਸ਼ृਣੁ ਮੇ ਦੇਵਿ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਮੇਕਂ ਮਯੋਚਿਤਮ੍। ਕਥ੍ਯਮਾਨਂ ਵਰਾਰੋਹੇ ਕਾਲਰਾਤ੍ਰਿ ਮਹਾਪ੍ਰਭੇ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ: ਮੈਂ ਉਹ ਇਕ ਖਾਣਾ ਦੱਸਾਂਗਾ ਜੋ ਇਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਠੀਕ ਹੈ। ਹੇ ਕਾਲਰਾਤਰੀ, ਹੇ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਔਰਤ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ।
ਯਾ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਸਗਰ੍ਭਾ ਦੇਵੇਸ਼ਿ ਅਨ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰੀਪਰਿਧਾਨਕਮ੍। ਪਰਿਧਤ੍ਤੇ ਸ੍ਪृਸ਼ੇਦ੍ਵਾਪਿ ਪੁਰੁषਸ੍ਯ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਹੇ ਦੇਵੀਆਂ ਦੀ ਰਾਣੀ, ਜੇ ਕੋਈ ਔਰਤ ਹਾਮਲ ਹੈ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਔਰਤ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਔਰਤ ਨੂੰ ਛੂਹਦੀ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਕਿਸੇ ਆਦਮੀ ਨੂੰ—
ਸਭਾਗੋਸ੍ਤੁ ਵਰਾਰੋਹੇ ਕਾਸਾਂਚਿਤ੍ਪृਥਿਵੀਤਲੇ। ਅਪ੍ਯੇਕਵਰ੍षਂ ਬਾਲਂ ਤੁ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਵੈ ਬਲਾਤ੍
ਹੇ ਸੋਹਣੀ, ਜੇ ਕੋਈ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਇਕ ਸਾਲ ਦੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—
ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਿष੍ਠਂਤੁ ਸੁਪ੍ਰੀਤਾ ਅਪਿ ਵਰ੍षਸ਼ਤਾਨ੍ਬਹੂਨ੍। ਅਨ੍ਯਾਃ ਸੂਤਿਗृਹੇ ਚ੍ਛਿਦ੍ਰਂ ਗृਹ੍ਣੀਯੁਸ੍ਤੁ ਹ੍ਯਪੂਜਿਤਾਃ
ਉਹ ਖਾ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਰਹਿਣ ਅਤੇ ਕਈ ਸੌ ਸਾਲ ਜੀਣ; ਹੋਰ ਜੋ ਸੂਤੀ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਇਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀਆਂ, ਉਹ ਉਥੇ ਚੀਰ ਲੈ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ।
ਨਿਵਸਿष੍ਯਂਤਿ ਦੇਵੇਸ਼ਿ ਤਥਾ ਵੈ ਜਾਤਹਾਰਿਕਾਃ। ਗृਹੇ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਤਟਾਕੇ ਚ ਵਾਪ੍ਯੁਦ੍ਯਾਨੇषੁ ਚੈਵ ਹਿ
ਹੇ ਦੇਵੀਆਂ ਦੀ ਰਾਣੀ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਨਵਜਾਤ ਬੱਚੇ ਚੁਰਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਘਰਾਂ, ਖੇਤਾਂ, ਤਲਾਬਾਂ, ਝੀਲਾਂ ਤੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣਗੀਆਂ।
ਅਤ੍ਯੇषੁ ਚ ਰੁਦਂਤ੍ਯੋ ਯਾ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਸ੍ਤਿष੍ਠਂਤਿ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ। ਤਾਸਾਂ ਸ਼ਰੀਰਗਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਾਃ ਕਾਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤृਪ੍ਤਿਮਵਾਪ੍ਨੁਯੁਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰੋਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਹੋਰਾਂ ਵਲੋਂ ਖਾ ਲਏ ਜਾਣਗੇ, ਤੇ ਕੁਝ ਨੂੰ ਤਸੱਲੀ ਮਿਲ ਜਾਵੇਗੀ।
ਸ਼ਿਵਦੂਤ੍ਯ ਉਵਾਚ। ਕੁਤ੍ਸਿਤਂ ਭਵਤਾ ਦਤ੍ਤਂ ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਪਰਿਪੀਡਨਮ੍। ਨ ਚ ਤ੍ਵਂ ਬੁਧ੍ਯਸੇ ਦਾਤੁਂ ਸ਼ਂਕਰਰਸ੍ਯ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਸ਼ਿਵਦੂਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਅਸਲ ਰਸ ਦੇਣ ਦੀ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ।
ਤ੍ਰਪਾਕਰਂ ਯਦ੍ਭਵਤਿ ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਪਰਿਪੀਡਕਮ੍। ਨ ਤੁ ਤਦ੍ਯੁਜ੍ਯਤੇ ਦਾਤੁਂ ਤਾਸਾਂ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਤੁ ਸ਼ਂਕਰ
ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਰਮ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਖਾਣਾ ਦੇਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਸ਼ੰਕਰ।