ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਵਿਸ੍ਮਯਾਦ੍ਦੇਵੀ ਪ੍ਰੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਾਂਬੁਜਲੋਚਨਾ। ਪृष੍ਠਤੋ ਵੋ ਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਭਯਂ ਕਿਂਚਿਦੁਪਾਗਤਮ੍
ਮਾਤਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖਿੜੇ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਚੌੜੀਆਂ ਸਨ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗ ਪਈ, 'ਤੁਹਾਡੇ ਪਿੱਛੇ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਖ਼ਤਰਾ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸ ਰਿਹਾ।'
ਕਥਂ ਤੁ ਵਿਦ੍ਰੁਤਾ ਦੇਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ਕ੍ਰਪੁਰਃਸਰਾਃ। ਦੇਵਾ ਊਚੁਃ। ਅਯਮਾਯਾਤਿ ਦੈਤ੍ਯੇਂਦ੍ਰੋ ਰੁਰੁਰ੍ਭੀਮਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
'ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ, ਕਿਉਂ ਭੱਜ ਰਹੇ ਹੋ?' ਦੇਵਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, 'ਇਹ ਰੁਰੂ, ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।'
ਚਤੁਰਂਗੇਣ ਸੈਨ੍ਯੇਨ ਮਹਤਾ ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ। ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦੀਨਾ ਵਯਂ ਦੇਵੀਂ ਭਵਤੀਂ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਾਃ
'ਉਹ ਵੱਡੀ ਚਾਰ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮਾਤਾ, ਅਸੀਂ ਡਰੇ ਹੋਏ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਰਨ ਆ ਗਏ ਹਾਂ।'
ਦੇਵਾਨਾਮਿਤਿ ਵੈ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਕ੍ਯਮੁਚ੍ਚੈਰ੍ਜਹਾਸ ਸਾ। ਤਸ੍ਯਾਂ ਹਸਂਤ੍ਯਾਂ ਨਿਸ਼੍ਚੇਰੁਰ੍ਵਰਾਂਗ੍ਯੋ ਵਦਨਾਤ੍ਤਤਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਾਤਾ ਉੱਚੀ ਹੱਸ ਪਈ। ਜਦ ਉਹ ਹੱਸ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚੋਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਸਤੀਆਂ ਨਿਕਲ ਆਈਆਂ।
ਪਾਸ਼ਾਂਕੁਸ਼ਧਰਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪੀਨੋਨ੍ਨਤਪਯੋਧਰਾਃ। ਸਰ੍ਵਾਸ਼੍ਸ਼ੂਲਧਰਾ ਭੀਮਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਦਂष੍ਟ੍ਰਾਙ੍ਕੁਸ਼ਾਨਨਾਃ
ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਫਾਹੇ ਤੇ ਅੰਕੁਸ਼ ਫੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਭਰੀਆਂ ਤੇ ਉੱਚੀਆਂ ਸਨ। ਸਾਰੀਆਂ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਫੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚੋਂ ਦੰਦ ਤੇ ਅੰਕੁਸ਼ ਨਿਕਲੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਆਬਦ੍ਧਮਕੁਟਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸਂਦष੍ਟਦਸ਼ਨਚ੍ਛਦਾਃ। ਫੂਤ੍ਕਾਰਰਾਵੈਰਸ਼ਿਵੈਸ੍ਤ੍ਰਾਸਯਂਤ੍ਯਸ਼੍ਚਰਾਚਰਮ੍
ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਮੁਕੁਟ ਪਾਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਦੰਦ ਕੱਸ ਕੇ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅਸ਼ੁਭ ਚੀਕਾਂ ਤੇ ਗੱਜਣ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਜੀਵ—ਚੱਲਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਅਡਿੱਗ—ਡਰ ਗਏ।
ਕਾਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੁਕ੍ਲਾਮ੍ਬਰਧਰਾਃ ਕਾਸ਼੍ਚਿਚ੍ਚਿਤ੍ਰਾਮ੍ਬਰਾਸ੍ਤਥਾ। ਸੁਨੀਲਵਸਨਾਃ ਕਾਸ਼੍ਚਿਦ੍ਰਕ੍ਤਪਾਨਾਤਿਲਾਲਸਾਃ
ਕੁਝ ਨੇ ਚਿੱਟੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਕੁਝ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ, ਕੁਝ ਨੇ ਗੂੜ੍ਹੇ ਨੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਕੁਝ ਲਹੂ ਪੀਣ ਦੀ ਬਹੁਤ ਲਾਲਚੀ ਸਨ।
ਨਾਨਾਰੂਪੈਰ੍ਮੁਖੈਸ੍ਤਾਸ੍ਤੁ ਨਾਨਾਵੇषਵਪੁਰ੍ਧਰਾਃ। ਤਾਭਿਰੇਵਂ ਵृਤਾ ਦੇਵੀ ਦੇਵਾਨਾਮਭਯਂਕਰੀ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਤੇ ਸਰੀਰ ਵੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵੈਸੇ। ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਮਾਤਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਬਣ ਗਈ।
ਮਾ ਭੈष੍ਟ ਦੇਵਾ ਭਦ੍ਰਂ ਵੋ ਯਾਵਦ੍ਵਦਤਿ ਦਾਨਵਃ। ਚਤੁਰਂਗਬਲੋਪੇਤੋ ਰੁਰੁਸ੍ਤਾਵਤ੍ਸਮਾਗਤਃ
'ਡਰੋ ਨਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ! ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ,' ਮਾਤਾ ਆਖੀ। ਪਰ ਉਹ ਕਹਿ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਹੀ ਚਾਰ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਰੁਰੂ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਤਂ ਨੀਲਪਰ੍ਵਤਵਰਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਮਾਰ੍ਗਮਾਰ੍ਗਣਃ। ਦੇਵਾਨਾਮਗ੍ਰਤਃ ਸੈਨ੍ਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵੀ ਸਮਾਕੁਲਮ੍
ਉਹ ਨੀਲਾ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਓਟ ਤੇ ਰਾਹ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਮਾਤਾ ਆਈ। ਉਸਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਘਬਰਾਈ ਹੋਈ ਹੈ।
ਤਿष੍ਠਤਿष੍ਠੇਤਿ ਜਲ੍ਪਂਤੋ ਦੈਤ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਸਮੁਪਾਗਤਾਃ। ਤਤਃ ਪ੍ਰਵਵृਤੇ ਯੁਦ੍ਧਂ ਤਾਸਾਂ ਤੇषਾਂ ਮਹਾਭਯਮ੍
ਦੈਤਿਆ ਆ ਕੇ ਚੀਕਣ ਲੱਗ ਪਏ, 'ਰੁੱਕੋ, ਰੁੱਕੋ!' ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਸਤੀਆਂ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਡਰਾਉਣਾ ਜੰਗ ਛਿੜ ਗਿਆ।
ਨਾਰਾਚੈਰ੍ਭਿਨ੍ਨਦੇਹਾਨਾਂ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਭੁਵਿ ਸਰ੍ਪਤਾਂ। ਰੋषਾਦ੍ਦਂਡਪ੍ਰਭਗ੍ਨਾਨਾਂ ਸਰ੍ਪਾਣਾਮਿਵ ਸਰ੍ਪਤਾਮ੍
ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉਹ ਦੈਤਿਆ ਪਏ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਿੱਜ ਗਏ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਪਿੱਠ ਟੁੱਟੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਤੜਪ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸ਼ਕ੍ਤਿਨਿਰ੍ਭਿਨ੍ਨਹृਦਯਾ ਗਦਾਸਂਚੂਰ੍ਣਿਤੋਰਸਃ। ਕੁਠਾਰੈਰ੍ਭਿਨ੍ਨਸ਼ਿਰਸੋ ਮੁਸਲੈਰ੍ਭਿਨ੍ਨਮਸ੍ਤਕਾਃ
ਕੁਝ ਦੇ ਦਿਲ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚੀਰ ਗਏ, ਕੁਝ ਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਗਦਾ ਨਾਲ ਕੁੱਟੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਕੁਝ ਦੇ ਸਿਰ ਕੁਹਾੜੀਆਂ ਨਾਲ ਵੰਡੇ, ਤੇ ਕੁਝ ਦੇ ਸਿਰ ਮੁਸਲ ਨਾਲ ਚੱਕਣ-ਚੂਰ ਹੋ ਗਏ।
ਵਿਦ੍ਧੋਦਰਾਸ੍ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਾਗ੍ਰੈਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਗ੍ਰੀਵਾ ਵਰਾਸਿਭਿਃ। ਕ੍ਸ਼ਤਾਸ਼੍ਵਰਥਮਾਤਂਗਪਾਦਾਤਾਃ ਪੇਤੁਰਾਹਵੇ
ਕੁਝ ਦੇ ਪੇਟ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਾਂ ਨਾਲ ਛਿਦਰ ਹੋ ਗਏ, ਕੁਝ ਦੀਆਂ ਗਲਾਂ ਵਧੀਆ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਢੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਘੋੜੇ, ਰਥ, ਹਾਥੀ ਤੇ ਪੈਦਲ ਸਿਪਾਹੀ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਹੋ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਰਣਭੂਮਿਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਰੁਰੁਂ ਵਿਨਾ। ਤਤੋ ਬਲਂ ਹਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰੁਰੁਰ੍ਮਾਯਾਂ ਤਦਾਦਦੇ
ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਦੈਤ, ਰੁਰੂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਆ ਗਏ, ਰੁਰੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ ਆਪਣੀ ਜਾਦੂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਰਤੀ।
ਤਯਾ ਸਂਮੋਹਿਤਾ ਦੇਵ੍ਯੋ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਰਣਾਜਿਰੇ। ਤਾਮਸ੍ਯਾ ਮਾਯਯਾ ਦੇਵ੍ਯਾ ਸਰ੍ਵਮਨ੍ਧਂਤਮੋਭਵਤ੍
ਉਸ ਜਾਦੂ ਨਾਲ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਦੇਵੀਆਂ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਸਭ ਭੁੱਲ ਗਏ; ਉਸ ਦੇਵੀ ਦੀ ਕਾਲੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ, ਹਰ ਥਾਂ ਗੂੜ੍ਹਾ ਹਨੇਰਾ ਛਾ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਦੇਵੀ ਮਹਾਸ਼ਕ੍ਯਾ ਤਂ ਦੈਤ੍ਯਂ ਸਮਤਾਡਯਤ੍। ਤਯਾ ਤੁ ਤਾਡਿਤਸ੍ਯਾਜੌ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਗਤਂ ਤਮਃ
ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੇਵੀ ਨੇ ਉਸ ਦੈਤ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ; ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਤੋਂ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਮਾਯਾਯਾਮਥ ਨष੍ਟਾਯਾਂ ਤਾਮਸ੍ਯਾਂ ਦਾਨਵੋ ਰੁਰੁਃ। ਪਾਤਾਲਮਾਵਿਸ਼ਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰੀ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਕਾਲੀ ਮਾਇਆ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ, ਦਾਨਵ ਰੁਰੂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਾਤਾਲ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਥੇ ਵੀ ਪਰਮ ਦੇਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸੀ।
ਦੇਵੀਭਿਃ ਸਹਿਤਾ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਪੁਰਤੋਭਿਮੁਖੀ ਸ੍ਥਿਤਾ। ਰੁਰੋਸ੍ਤੁ ਦਾਨਵੇਂਦ੍ਰਸ੍ਯ ਭੀਤਸ੍ਯਾਗ੍ਰੇ ਗਤਸ੍ਯ ਚ
ਦੇਵੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਉਹ ਰੁਰੂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਡਰਾਇਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਅੱਗੇ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ।
ਨਖਾਗ੍ਰੇਣ ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਛਿਤ੍ਵਾ ਚਰ੍ਮ ਚਾਦਾਯ ਵੇਗਿਤਾ। ਨਿष੍ਪਪਾਤਾਥ ਪਾਤਾਲਾਤ੍ਪੁष੍ਕਰਂ ਚ ਪੁਨਰ੍ਗਿਰਿਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਖ ਦੇ ਆਖਰੀ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਰੁਰੂ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਦੀ ਚਮੜੀ ਫੜੀ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਾਤਾਲ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਮੁੜ ਪੁਸ਼ਕਰ ਪਹਾੜ ਤੇ ਗਈ।
ਕਨ੍ਯਾ ਸੈਨ੍ਯੇਨ ਮਹਤਾ ਬਹੁਰੂਪੇਣ ਭਾਸ੍ਵਤਾ। ਦੇਵੈਸ੍ਤੁਵਿਸ੍ਮਿਤੈਰ੍ਦृष੍ਟਾ ਚਰ੍ਮਮੁਂਡਧਰਾ ਰੁਰੋਃ
ਕੁੜੀ, ਵੱਡੀ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਫੌਜ ਨਾਲ, ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ, ਰੁਰੂ ਦੀ ਚਮੜੀ ਤੇ ਸਿਰ ਲੈ ਕੇ, ਹੈਰਾਨ ਹੋਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵੇਖੀ।
ਸ੍ਵਕੀਯੇ ਤਪਸਃ ਸ੍ਥਾਨੇ ਨਿਵਿष੍ਟਾ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰੀ। ਤਤੋ ਦੇਵ੍ਯੋ ਮਹਾਭਾਗਾਃ ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਪਰਮ ਦੇਵੀ ਆਪਣੇ ਤਪ ਦੇ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਆ ਕੇ ਬੈਠ ਗਈ; ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਯਾਚਯਾਮਾਸੁਰਵ੍ਯਗ੍ਰਾਸ੍ਤਾਂ ਤੁ ਦੇਵੀਂ ਬੁਭੁਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ। ਬੁਭੁਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਵਯਂ ਦੇਵਿ ਦੇਹਿ ਨੋ ਭੋਜਨਂ ਵਰਮ੍
ਭੁੱਖੀ ਤੇ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਮੰਗਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ: 'ਮਾਂ, ਅਸੀਂ ਭੁੱਖੀਆਂ ਹਾਂ, ਸਾਨੂੰ ਖਾਣ ਦਾ ਵਰ ਦਿਓ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਦੇਵੀ ਦਧ੍ਯੌ ਤਾਸਾਂ ਤੁ ਭੋਜਨਮ੍। ਨਾਧ੍ਯਗਚ੍ਛਤ੍ਤਦਾ ਤਾਸਾਂ ਭੋਜਨਂ ਚਿਨ੍ਤਿਤਮ੍ਮਹਤ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਖਾਣਾ ਸੋਚਿਆ; ਪਰ ਉਹ ਬਹੁਤ ਸੋਚਣ ਤੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਢੁਕਵਾਂ ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕੀ।
ਤਦਾ ਦਧ੍ਯੌ ਮਹਾਦੇਵਂ ਰੁਦ੍ਰਂ ਪਸ਼ੁਪਤਿਂ ਵਿਭੁਮ੍। ਸੋਪਿ ਧ੍ਯਾਨਾਤ੍ਸਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾ ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਃ1.31.
ਤਦ ਉਹ ਮਹਾਦੇਵ, ਰੁਦਰ, ਪਸ਼ੁਪਤੀ, ਮਹਾਨ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲਿਆ; ਧਿਆਨ ਵਿਚੋਂ ਤ੍ਰਿਨੈਣ ਪਰਮਾਤਮਾ ਉੱਠ ਆਇਆ।
ਉਵਾਚ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਤਾਂ ਦੇਵੀਂ ਕਿਂ ਤੇ ਕਾਰ੍ਯਂ ਵਿਵਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍। ਬ੍ਰੂਹਿ ਦੇਵਿ ਮਹਾਮਾਯੇ ਯਤ੍ਤੇ ਮਨਸਿ ਵਰ੍ਤਤੇ
ਰੁਦਰ ਨੇ ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਤੂੰ ਕੀ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ? ਦੱਸ, ਮਾਂ, ਮਹਾ ਮਾਇਆ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਹੈ।'
ਸ਼ਿਵਦੂਤ੍ਯੁਵਾਚ। ਛਾਗਮਧ੍ਯੇ ਤੁ ਵੈ ਦੇਵ ਛਾਗਰੂਪੇਣ ਵਰ੍ਤਸੇ। ਏਤਾਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਭਕ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਮੀਪ੍ਸਿਤਮਾਦਰਾਤ੍
ਸ਼ਿਵਦੂਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਹੇ ਦੇਵ, ਤੂੰ ਬਕਰੀਆਂ ਵਿਚ, ਬਕਰੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈਂ; ਇਹ ਦੇਵੀਆਂ ਤੈਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਚਾਹਿਆ ਹੋਇਆ ਖਾਣਾ ਬਣਾਕੇ ਖਾ ਲੈਣਗੀਆਂ।'
ਭਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਮਾਸਾਂ ਦੇਵੇਸ਼ ਕਿਂਚਿਦ੍ਦਾਤੁਮਿਹਾਰ੍ਹਸਿ। ਸ਼ੂਲੀਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਮਾਮੇਤਾ ਭਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਿਨ੍ਯੋ ਮਹਾਬਲਾਃ
'ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਖਾਣ ਲਈ ਇੱਥੇ ਕੁਝ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੀਆਂ, ਖਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀਆਂ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਡਰਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।'
ਅਨ੍ਯਥਾ ਮਾਮਪਿ ਬਲਾਦ੍ਭਕ੍ਸ਼ਯੇਯੁਰ੍ਬੁਭੁਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ। ਏਵਂ ਮਾਂ ਤੁ ਸਮਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਕਲ੍ਪਯ ਸਤ੍ਵਰਮ੍
'ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਇਹ ਭੁੱਖੀਆਂ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਖਾ ਲੈਣਗੀਆਂ; ਇਸ ਲਈ, ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਲਦੀ ਢੁਕਵਾਂ ਖਾਣਾ ਦਿਉ।'
ਰੁਦ੍ਰ ਉਵਾਚ। ਸ਼ਿਵਦੂਤਿ ਬ੍ਰਵੀਮ੍ਯੇਕਂ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਂ ਯਦ੍ਯੁਗਾਂਤਰੇ। ਗਂਗਾਦ੍ਵਾਰੇ ਦਕ੍ਸ਼ਯਜ੍ਞੋ ਗਣੈਰ੍ਵਿਧ੍ਵਂਸਿਤੋ ਮਮ
ਰੁਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਸ਼ਿਵਦੂਤੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣੀ ਗੱਲ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ: ਗੰਗਾਦਵਾਰ 'ਤੇ, ਮੇਰੇ ਗਣਾਂ ਨੇ ਦਕਸ਼ ਦਾ ਯਜਨ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।'