ਭੂਮੇਃ ਪਦਤ੍ਰਯਾਰ੍ਥਿਤ੍ਵਂ ਦ੍ਵਿਜੇਨਾਨੇਨ ਮੇ ਕृਤਮ੍। ਏਤਾਵਤਾ ਤ੍ਵਯਂ ਚਾਰ੍ਥੀ ਮਯਾਪ੍ਯਸ੍ਯ ਕृਤੇ ਭਵਾਨ੍
'ਇਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਤਿੰਨ ਕਦਮ ਜ਼ਮੀਨ ਮੰਗੀ ਹੈ; ਤੇਰੀ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਲਈ ਲੋੜ ਪਈ ਸੀ।'
ਦਨੁਪੁਤ੍ਰੋ ਯਾਚਿਤੋਸਿ ਵਰਮੇਤਤ੍ਪ੍ਰਦੀਯਤਾਮ੍। ਬਾष੍ਕਲਿਰੁਵਾਚ। ਪਦਤ੍ਰਯਂ ਵਾਮਨਾਯ ਦੇਵਰਾਜ ਪ੍ਰਤੀਚ੍ਛ ਮੇ
'ਹੇ ਦਾਨੂ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਤੈਨੂੰ ਮੰਗਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਹੁਣ ਇਹ ਵਰ ਦਿੱਲੇ।' ਬਾਸ਼ਕਲੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਵਾਮਨ ਲਈ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਤਿੰਨ ਕਦਮ ਜ਼ਮੀਨ ਕਬੂਲ ਕਰ।'
ਤਤ੍ਰ ਤ੍ਵਂ ਸੁਚਿਰਂ ਕਾਲਂ ਸੁਖੀ ਸੁਰਪਤੇ ਵਸ। ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਬਾष੍ਕਲਿਨਾ ਵਾਮਨਾਯ ਪਦਤ੍ਰਯਮ੍
'ਉਥੇ ਤੂੰ ਬੜੀ ਚਿਰ ਤੱਕ ਖੁਸ਼ ਰਹਿ ਕੇ ਵੱਸ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ।' ਇੰਝ ਆਖ ਕੇ, ਬਾਸ਼ਕਲੀ ਨੇ ਵਾਮਨ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਕਦਮ ਜ਼ਮੀਨ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।
ਤੋਯਪੂਰ੍ਵਂ ਤਦਾ ਦਤ੍ਤਂ ਪ੍ਰੀਯਤਾਂ ਮੇ ਹਰਿਃ ਸ੍ਵਯਮ੍। ਦਤ੍ਤੇ ਤੁ ਦਾਨਵੇਂਦ੍ਰੇਣ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰੂਪਂ ਚ ਵਾਮਨਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਪਾਣੀ ਪਾ ਕੇ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ; ਮੇਰਾ ਹਰਿ ਆਪ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੇ। ਜਦ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਹਰਿ ਨੇ ਵਾਮਨ ਦਾ ਰੂਪ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਹਰਿਰਾਚਕ੍ਰਮੇ ਲੋਕਾਨ੍ਦੇਵਾਨਾਂ ਹਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ। ਯਜ੍ਞਪਰ੍ਵਤਮਾਸਾਦ੍ਯ ਗਤ੍ਵਾ ਚੈਵ ਉਦਙ੍ਮੁਖਃ
ਫਿਰ ਹਰਿ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਪਾਰ ਕਰ ਲਏ। ਯਜਨ ਪਹਾੜ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਤੁਰ ਪਿਆ।
ਦੇਵਸ੍ਯ ਵਾਮਚਰਣੇ ਨਿਵਿष੍ਟੋ ਦਾਨਵਾਲਯਃ। ਤਤ੍ਰ ਕ੍ਰਮਂ ਸ ਪ੍ਰਥਮਂ ਦਦੌ ਸੂਰ੍ਯੇ ਜਗਤ੍ਪਤਿਃ
ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਖੱਬੇ ਪੈਰ ਹੇਠ ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਘਰ ਆ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਪਹਿਲਾ ਕਦਮ ਸੂਰਜ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ।
ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਚ ਧ੍ਰੁਵੇ ਦੇਵਸ੍ਤृਤੀਯੇਨ ਚ ਪਾਰ੍ਥਿਵ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਂਡਸ੍ਤਾਡਿਤਸ੍ਤੇਨ ਦੇਵੇਨਾਦ੍ਭੁਤਕਰ੍ਮਣਾ
ਦੂਜਾ ਕਦਮ ਧ੍ਰੂਵ ਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਤੇ ਤੀਜੇ ਨਾਲ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਸ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲੇ ਦੇਵ ਨੇ ਸਾਰਾ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਅਂਗੁष੍ਠਾਗ੍ਰੇਣ ਭਿਨ੍ਨੇਂਡੇ ਜਲਂ ਭੂਰਿ ਵਿਨਿਃਸृਤਮ੍। ਪ੍ਲਾਵਯਿਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਲੋਕਾਨਨੁਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਜਦ ਵੱਡੇ ਅੰਗੂਠੇ ਦੇ ਮੁੱਥੇ ਨਾਲ ਅੰਡਾ ਚੀਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਥੋਂ ਬਹੁਤ ਪਾਣੀ ਨਿਕਲਿਆ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ।
ਧ੍ਰੁਵਸ੍ਥਾਨਂ ਸੂਰ੍ਯਲੋਕਂ ਪ੍ਲਾਵ੍ਯ ਤਂ ਯਜ੍ਞਪਰ੍ਵਤਮ੍। ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾ ਪੁष੍ਕਰਂ ਧਾਰਾ ਧੌਤ੍ਵਾ ਵਿष੍ਣੁਪਦਾਨਿ ਸਾ
ਧ੍ਰੂਵ ਦੀ ਥਾਂ, ਸੂਰਜ ਲੋਕ ਤੇ ਉਹ ਯਜਨ ਪਹਾੜ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ। ਉਹ ਧਾਰ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈ, ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਧੋ ਦਿੱਤੇ।
ਪਦਾਨਿ ਯਾਨਿ ਜਾਤਾਨਿ ਵੈष੍ਣਵਾਨਿ ਧਰਾਤਲੇ। ਤਤ੍ਰਾਸ਼੍ਰਮੇ ਤੁ ਯੋ ਗਤ੍ਵਾ ਸ੍ਨਾਨਂ ਵਾਪ੍ਯਾਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਜੋ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਬਣੇ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਕਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਕੋਈ ਉਸ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ, ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਫਲਂ ਤਸ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਦੇਵ ਜਾਯਤੇ। ਏਕਵਿਂਸ਼ਗਣੋਪੇਤੋ ਵੈਕੁਂਠੇ ਵਾਸਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਉਸਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਕਵੀਹ ਟੋਲੀਆਂ ਸਮੇਤ ਵੈਕੁੰਠ ਵਿੱਚ ਵਾਸ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਿਪੁਲਾਨ੍ਭੋਗਾਨ੍ਕਲ੍ਪਾਨਾਂ ਤੁ ਸ਼ਤਤ੍ਰਯਮ੍। ਤਦਂਤੇ ਜਾਯਤੇ ਰਾਜਾ ਸਾਰ੍ਵਭੌਮਃ ਕ੍ਸ਼ਿਤਾਵਿਹ
ਤਿੰਨ ਸੌ ਕਲਪਾਂ ਤੱਕ ਵੱਡੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਮਾਣ ਕੇ, ਫਿਰ ਆਖ਼ਰ ਵਿੱਚ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਭ ਦਾ ਰਾਜਾ ਜੰਮਦਾ ਹੈ।
ਤੋਯਧਾਰਾ ਤੁ ਸਾ ਭੀष੍ਮ ਅਂਗੁष੍ਠਾਗ੍ਰਾਦ੍ਵਿਨਿਃਸृਤਾ। ਨਦੀ ਸਾ ਵੈष੍ਣਵੀ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਵਿष੍ਣੁਪਾਦਸਮੁਦ੍ਭਵਾ
ਹੇ ਭੀਸ਼ਮ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਦੀ ਧਾਰ ਜੋ ਵੱਡੇ ਅੰਗੂਠੇ ਦੇ ਮੁੱਥੇ ਤੋਂ ਨਿਕਲੀ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨਵੀ ਨਦੀ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਪੈਰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ।
ਅਨੇਨ ਕਾਰਣੇਨਾਭੂਦ੍ਗਂਗਾ ਵਿष੍ਣੁਪਦੀ ਨृਪ। ਯਯਾ ਸਰ੍ਵਮਿਦਂ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਸਚਰਾਚਰਮ੍
ਇਸ ਕਾਰਨ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਗੰਗਾ ਵਿਸ਼ਨੁਪਦੀ ਬਣ ਗਈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਇਹ ਸਾਰਾ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਾਲਾ ਜਗਤ, ਚਲਦਾ ਤੇ ਅਚਲ, ਪੂਰਾ ਭਰ ਗਿਆ।
ਅਂਗੁष੍ਠਾਗ੍ਰਕ੍ਸ਼ਤਾਦਂਡਾਦ੍ਯਤ੍ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਂ ਜਲਂ ਸ਼ੁਭਮ੍। ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਦੇਵਨਦੀਤ੍ਵਂ ਤੁ ਯਾਤੁ ਵਿष੍ਣੁਪਦੀ ਨਦੀ
ਵੱਡੇ ਅੰਗੂਠੇ ਦੇ ਜ਼ਖਮ ਵਿਚੋਂ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਿਕਲਿਆ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਨਦੀ ਬਣ ਗਿਆ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੁਪਦੀ ਨਦੀ ਕਹਾਉਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਦੇਵਨਦ੍ਯਾ ਤਯਾ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਂਡਂ ਸਚਰਾਚਰਮ੍। ਵਿਭੂਤਿਭਿਰ੍ਮਹਾਭਾਗ ਸਰ੍ਵਾਨੁਗ੍ਰਹਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਉਸ ਦੇਵੀ ਨਦੀ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਬ੍ਰਹਮੰਡ, ਚਲਦਾ ਤੇ ਅਚਲ, ਪੂਰਾ ਭਰ ਗਿਆ, ਹੇ ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ।
ਸ ਬਾष੍ਕਲਿਰ੍ਵਾਮਨੇਨ ਉਕ੍ਤਃ ਪੂਰਯ ਮੇ ਕ੍ਰਮਾਨ੍। ਅਧੋਮੁਖਸ੍ਤਦਾ ਜਾਤ ਉਤ੍ਤਰਂ ਨਾਸ੍ਯ ਵਿਂਦਤਿ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਵਾਮਨ ਨੇ ਬਾਸਕਲੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੇਰੇ ਕਦਮ ਪੂਰੇ ਕਰ।" ਇਹ ਸੁਣਕੇ ਬਾਸਕਲੀ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਥੱਲੇ ਨੁੰਹ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਕੁਝ ਵੀ ਜਵਾਬ ਨਾ ਦੇ ਸਕਿਆ।
ਮੌਨੀਭੂਤਂ ਤੁ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੁਰੋਧਾ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਸ੍ਵਾਭਾਵਿਕੀ ਦਾਨਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਨ ਤੁ ਸ੍ਰष੍ਟੁਂ ਵਯਂ ਕ੍ਸ਼ਮਾਃ
ਜਦ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਚੁੱਪ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਆਖਿਆ, "ਦਾਨ ਦੇਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਉਹ ਬਣਾਈ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।"
ਯਾਵਤੀਯਂ ਧਰਾ ਦੇਵ ਸਾ ਦਤ੍ਤਾਨੇਨ ਤੇ ਪ੍ਰਭੋ। ਉਕ੍ਤੋ ਬਾष੍ਕਲਿਨਾ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਯਾਵਨ੍ਮਾਤ੍ਰਾ ਵਸੁਂਧਰਾ
ਬਾਸਕਲੀ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਜਿੰਨੀ ਧਰਤੀ ਹੈ, ਓਹਨੀ ਹੀ ਉਸ ਵਲੋਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿੰਨੀ ਧਰਤੀ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਹੈ।"
ਯਾ ਸृष੍ਟਾ ਭਵਤਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸਾ ਮਯਾ ਨ ਚ ਗੋਪਿਤਾ। ਅਲ੍ਪਾਭੂਮਿਰ੍ਭਵਾਨ੍ਦੀਰ੍ਘੋ ਨ ਤੁ ਸृष੍ਟੇਰਹਂ ਕ੍ਸ਼ਮਃ
ਜੋ ਧਰਤੀ ਪਹਿਲਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵਲੋਂ ਬਣਾਈ ਗਈ, ਉਹ ਮੈਂ ਲੁਕਾਈ ਨਹੀਂ; ਧਰਤੀ ਤਾਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਵੱਡੇ ਹੋ, ਪਰ ਹੋਰ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਸਮਰਥਾ ਨਹੀਂ।
ਇਚ੍ਛਾਸ਼ਕ੍ਤਿਃ ਪ੍ਰਭਵਤਿ ਪ੍ਰਭੋਸ੍ਤੇ ਦੇਵ ਸਰ੍ਵਦਾ। ਨਿਰੁਤ੍ਤਰਸ੍ਤਦਾ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਮਤ੍ਵਾ ਤਂ ਸਤ੍ਯਵਾਦਿਨਮ੍
"ਇੱਛਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤਾਂ ਸਦਾ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਹੀ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।" ਇਹ ਸੁਣਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਜਾਣ ਕੇ ਕੋਈ ਜਵਾਬ ਨਾ ਦਿੱਤਾ।
ਬ੍ਰੂਹਿ ਦਾਨਵਮੁਖ੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਕਂ ਤੇ ਕਾਮਂ ਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍। ਮਮ ਹਸ੍ਤਗਤਂ ਤੋਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਦਤ੍ਤਂ ਤੁ ਦਾਨਵ
"ਹੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਦੱਸੋ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਕਿਹੜੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂ? ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਜੋ ਪਾਣੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਤੂੰ ਹੀ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਹੇ ਦਾਨਵ।"
ਤੇਨ ਤ੍ਵਂ ਵਰਯੋਗ੍ਯੋਸਿ ਵਰਾਣਾਂ ਭਾਜਨਂ ਸ਼ੁਭਂ। ਦਾਸ੍ਯੇਹਂ ਭਵਤਃ ਕਾਮਮਰ੍ਥੀਯੇਨ ਵृਣੁष੍ਵ ਹ
"ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਵਰ ਮੰਗਣ ਯੋਗ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਵਰ ਮਿਲਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਇੱਥੇ ਮੰਗ ਲੈ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗਾ।"
ਵਿਜ੍ਞਪ੍ਤੋ ਹਿ ਤਦਾ ਤੇਨ ਦੇਵਦੇਵੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ। ਭਕ੍ਤਿਂ ਵृਣੋਮਿ ਦੇਵੇਸ਼ ਤ੍ਵਦ੍ਧਸ੍ਤਾਨ੍ਮਰਣਂ ਹਿ ਮੇ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਭਗਤੀ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਮੇਰਾ ਮਰਨ ਸਿਰਫ਼ ਤੁਹਾਡੇ ਹੱਥੀਂ ਹੋਵੇ।"
ਵ੍ਰਜਾਮਿ ਸ਼੍ਵੇਤਦ੍ਵੀਪਂ ਤੇ ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਤੁ ਤਪਸ੍ਵਿਨਾਮ੍। ਆਹੈਵਮੁਕ੍ਤੇ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤਂ ਤਿष੍ਠਸ੍ਵੈਵ ਯੁਗਾਂਤਰਮ੍
"ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸ਼੍ਵੇਤਦੀਪ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਜੋ ਤਪੱਸੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ।" ਜਦ ਉਹ ਇਹ ਆਖ ਚੁੱਕਿਆ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਉਥੇ ਹੀ ਯੁੱਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਰਹਿ।"
ਵਾਰਾਹਰੂਪੀ ਯਦਾਹਂ ਪ੍ਰਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਧਰਾਤਲਮ੍। ਤਦਾ ਹਨਿष੍ਯੇਹਂ ਤ੍ਵਾਂ ਤੁ ਮਦਗ੍ਰੇ ਚ ਯਦੈष੍ਯਸਿ
"ਜਦ ਮੈਂ ਵਾਰਾਹ ਰੂਪ ਵਿਚ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਤਦ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ, ਜਦ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਵੇਂਗਾ।"
ਉਕ੍ਤੋਥ ਦਾਨਵਸ੍ਤੇਨ ਅਪਾਸਰ੍ਪ੍ਪਤ੍ਤਦਗ੍ਰਤਃ। ਵਾਮਨੇਨ ਸਮਾਕ੍ਰਾਂਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਲੋਕਾਸ੍ਤਦਾ ਨृਪ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣਕੇ ਦਾਨਵ ਉਥੋਂ ਹਟ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਵਾਮਨ ਨੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਨ।
ਅਸੁਰੈਸ੍ਤੈਸ੍ਤਦਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਸਤ੍ਯਭਾषਣਮ੍। ਦੇਵੋ ਹृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਜਗਾਮਾਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਵਿਭੁਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਜਦ ਉਹ ਅਸੁਰ ਉਥੋਂ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਚਾਈ ਸਾਬਤ ਹੋ ਗਈ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਅਧੀਨ ਕਰ ਲਏ ਤੇ ਆਪ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪਾਤਾਲਨਿਲਯਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸੁਖਮਾਸ੍ਤੇ ਸ ਬਾष੍ਕਲਿ। ਸ਼ਕ੍ਰੋਪਿ ਪਾਲਯਾਮਾਸ ਵਿਪਸ਼੍ਚਿਦ੍ਭੁਵਨਤ੍ਰਯਮ੍
ਬਾਸਕਲੀ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਕੇ ਸੁਖ ਨਾਲ ਰਹਿਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਤੇ ਸ਼ਕਰ ਨੇ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕੀਤੀ।
ਅਯਂ ਤ੍ਰੈਵਿਕ੍ਰਮੋ ਨਾਮ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭਾਵੋ ਜਗਦ੍ਗੁਰੋਃ। ਗਂਗਾਸਂਭਵਸਂਯੁਕ੍ਤਸ੍ਸਰ੍ਵਕਲ੍ਮषਨਾਸ਼ਨਃ
ਇਹ ਜਗਤ ਦੇ ਗੁਰੂ ਦਾ ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮ ਰੂਪ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਗੰਗਾ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।