ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਪਾਲਨਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਸਤਾਂ ਧਰ੍ਮਃ ਸਨਾਤਨਃ। ਯਦ੍ਯੇष ਭਗਵਾਨ੍ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਨਾਸ੍ਤਿ ਧਨ੍ਯਤਰੋ ਮਯਾ
ਵਾਅਦੇ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨਾ ਹੀ ਸੱਚੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸਦਾ ਦਾ ਧਰਮ ਹੈ। ਜੇ ਇਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ।
ਗृਹ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹਂ ਮਤ੍ਤੋ ਯਦਿ ਦੇਵਾਨ੍ਬੁਭੂषਤਿ। ਭੂਯੋਪਿ ਧਨ੍ਯਤਾਂ ਨੀਤੋ ਦੇਵੇਨਾਨੇਨ ਵੈ ਗੁਰੋ
ਜੇ ਇਹ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਕੁਝ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਸਤੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਬਣ ਗਿਆ, ਗੁਰੂ ਜੀ।
ਯਂ ਯੋਗਿਨੋ ਧ੍ਯਾਨਯੁਕ੍ਤਾ ਧ੍ਯਾਯਮਾਨਾ ਹਿ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍। ਨ ਲਭਂਤੇ ਤਥਾ ਵਿਪ੍ਰਾਸ੍ਸੋਯਂ ਦृष੍ਟੋ ਮਯਾਦ੍ਯ ਵੈ
ਜਿਸਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਯੋਗੀ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੱਗ ਕੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਉਹ ਅੱਜ ਮੈਂ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖ ਲਿਆ।
ਦਾਨਾਨਿ ਯੇ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਂਤਿ ਸਕੁਸ਼ੋਦਕਪਾਣਿਨਾ। ਪ੍ਰੀਯਤਾਂ ਭਗਵਾਨ੍ਵਿष੍ਣੁਃ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾ ਸਨਾਤਨਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਹੱਥ ਵਿਚ ਕੁਸ਼ ਤੇ ਪਾਣੀ ਫੜ ਕੇ ਦਾਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੇ ਤੁ ਵਚਨੇ ਅਪਵਰ੍ਗਸ੍ਯ ਭਾਗਿਨਃ। ਯਦਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਕਰਣੇ ਵਿਕਲ੍ਪੋ ਮੇ ਬਭੂਵ ਹ
ਜਦੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ ਗਈ, ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਹੱਕਦਾਰਾਂ ਵਿਚ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਇਹ ਸੋਚ ਆਈ ਕਿ ਇੱਥੇ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਉਪਦਿष੍ਟੋਸ੍ਮਿ ਭਵਤਾ ਬਾਲਤ੍ਵੇ ਚਾਵਧਾਰਿਤਮ੍। ਸ਼ਤ੍ਰਾਵਪਿ ਗृਹਾਯਾਤੇ ਮਾਸ੍ਤ੍ਵਦੇਯਂ ਤੁ ਕਿਂਚਨ
ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਪੱਕੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ: ਜੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਵੀ ਘਰ ਆ ਜਾਵੇ, ਉਸਨੂੰ ਵੀ ਕੁਝ ਨਾ ਟੋਲਿਆ ਜਾਵੇ।
ਏਤਦੇਵ ਵਿਚਿਂਤ੍ਯਾਹਂ ਪ੍ਰਾਣਾਨਪਿ ਸ੍ਵਕਾਨ੍ਗੁਰੋ। ਵਾਮਨਸ੍ਯ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯਾਪਿ ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪਮ੍
ਇਹੀ ਗੱਲ ਸੋਚ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਖਦਾ ਹਾਂ, ਗੁਰੂ ਜੀ, ਜੇ ਲੋੜ ਪਈ ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਵੀ ਦੇ ਦਿਆਂਗਾ; ਵਾਮਨ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਦਾ ਸਵਰਗ ਵੀ ਦੇ ਦਿਆਂਗਾ।
ਅਪੀਡਾਕਾਰਿ ਯਦ੍ਦਾਨਂ ਤਦ੍ਦਾਨਮਿਹ ਦੀਯਤੇ। ਪੀਡਾਕਾਰਿ ਚ ਯਦ੍ਦਾਨਂ ਤਦ੍ਦਾਨਂ ਸਮਲਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਜੋ ਦਾਨ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਨਾ ਦੇਵੇ, ਉਹੀ ਸੱਚਾ ਦਾਨ ਹੈ; ਪਰ ਜੋ ਦਾਨ ਦੁੱਖ ਪਹੁੰਚਾਏ, ਉਹ ਮੰਦਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਗੁਰੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤ੍ਰਪਯਾਧੋਮੁਖਃ ਸ੍ਥਿਤਃ। ਬਾष੍ਕਲਿਰੁਵਾਚ। ਅਰ੍ਥਿਤਾ ਭਵਤੋ ਦੇਵ ਦੇਯਾ ਸਰ੍ਵਾ ਧਰਾ ਮਯਾ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਉਥੇ ਅਧਿਆਪਕ ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਬਾਸ਼ਕਲੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਮੰਗਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਮੈਂ ਦੇ ਦਿਆਂਗਾ।'
ਤ੍ਰਪਾਕਰਂ ਭਵੇਨ੍ਮਹ੍ਯਂ ਯਦਸ੍ਯ ਭੂਪਦਤ੍ਰਯਮ੍। ਇਂਦ੍ਰ ਉਵਾਚ। ਸਤ੍ਯਮੇਤਦ੍ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰ ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਭਵਤਾ ਹਿ ਮੇ
'ਜੇ ਤੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਤਿੰਨ ਕਦਮ ਜ਼ਮੀਨ ਦੇਵੇਂਗਾ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਸ਼ਰਮ ਵਾਲੀ ਲੱਗੇਗੀ।' ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਉਹ ਬਿਲਕੁਲ ਸੱਚ ਹੈ।'
ਭੂਮੇਃ ਪਦਤ੍ਰਯਾਰ੍ਥਿਤ੍ਵਂ ਦ੍ਵਿਜੇਨਾਨੇਨ ਮੇ ਕृਤਮ੍। ਏਤਾਵਤਾ ਤ੍ਵਯਂ ਚਾਰ੍ਥੀ ਮਯਾਪ੍ਯਸ੍ਯ ਕृਤੇ ਭਵਾਨ੍
'ਇਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਤਿੰਨ ਕਦਮ ਜ਼ਮੀਨ ਮੰਗੀ ਹੈ; ਤੇਰੀ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਲਈ ਲੋੜ ਪਈ ਸੀ।'
ਦਨੁਪੁਤ੍ਰੋ ਯਾਚਿਤੋਸਿ ਵਰਮੇਤਤ੍ਪ੍ਰਦੀਯਤਾਮ੍। ਬਾष੍ਕਲਿਰੁਵਾਚ। ਪਦਤ੍ਰਯਂ ਵਾਮਨਾਯ ਦੇਵਰਾਜ ਪ੍ਰਤੀਚ੍ਛ ਮੇ
'ਹੇ ਦਾਨੂ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਤੈਨੂੰ ਮੰਗਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਹੁਣ ਇਹ ਵਰ ਦਿੱਲੇ।' ਬਾਸ਼ਕਲੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਵਾਮਨ ਲਈ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਤਿੰਨ ਕਦਮ ਜ਼ਮੀਨ ਕਬੂਲ ਕਰ।'
ਤਤ੍ਰ ਤ੍ਵਂ ਸੁਚਿਰਂ ਕਾਲਂ ਸੁਖੀ ਸੁਰਪਤੇ ਵਸ। ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਬਾष੍ਕਲਿਨਾ ਵਾਮਨਾਯ ਪਦਤ੍ਰਯਮ੍
'ਉਥੇ ਤੂੰ ਬੜੀ ਚਿਰ ਤੱਕ ਖੁਸ਼ ਰਹਿ ਕੇ ਵੱਸ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ।' ਇੰਝ ਆਖ ਕੇ, ਬਾਸ਼ਕਲੀ ਨੇ ਵਾਮਨ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਕਦਮ ਜ਼ਮੀਨ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।
ਤੋਯਪੂਰ੍ਵਂ ਤਦਾ ਦਤ੍ਤਂ ਪ੍ਰੀਯਤਾਂ ਮੇ ਹਰਿਃ ਸ੍ਵਯਮ੍। ਦਤ੍ਤੇ ਤੁ ਦਾਨਵੇਂਦ੍ਰੇਣ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰੂਪਂ ਚ ਵਾਮਨਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਪਾਣੀ ਪਾ ਕੇ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ; ਮੇਰਾ ਹਰਿ ਆਪ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੇ। ਜਦ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਹਰਿ ਨੇ ਵਾਮਨ ਦਾ ਰੂਪ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਹਰਿਰਾਚਕ੍ਰਮੇ ਲੋਕਾਨ੍ਦੇਵਾਨਾਂ ਹਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ। ਯਜ੍ਞਪਰ੍ਵਤਮਾਸਾਦ੍ਯ ਗਤ੍ਵਾ ਚੈਵ ਉਦਙ੍ਮੁਖਃ
ਫਿਰ ਹਰਿ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਪਾਰ ਕਰ ਲਏ। ਯਜਨ ਪਹਾੜ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਤੁਰ ਪਿਆ।
ਦੇਵਸ੍ਯ ਵਾਮਚਰਣੇ ਨਿਵਿष੍ਟੋ ਦਾਨਵਾਲਯਃ। ਤਤ੍ਰ ਕ੍ਰਮਂ ਸ ਪ੍ਰਥਮਂ ਦਦੌ ਸੂਰ੍ਯੇ ਜਗਤ੍ਪਤਿਃ
ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਖੱਬੇ ਪੈਰ ਹੇਠ ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਘਰ ਆ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਪਹਿਲਾ ਕਦਮ ਸੂਰਜ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ।
ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਚ ਧ੍ਰੁਵੇ ਦੇਵਸ੍ਤृਤੀਯੇਨ ਚ ਪਾਰ੍ਥਿਵ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਂਡਸ੍ਤਾਡਿਤਸ੍ਤੇਨ ਦੇਵੇਨਾਦ੍ਭੁਤਕਰ੍ਮਣਾ
ਦੂਜਾ ਕਦਮ ਧ੍ਰੂਵ ਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਤੇ ਤੀਜੇ ਨਾਲ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਸ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲੇ ਦੇਵ ਨੇ ਸਾਰਾ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਅਂਗੁष੍ਠਾਗ੍ਰੇਣ ਭਿਨ੍ਨੇਂਡੇ ਜਲਂ ਭੂਰਿ ਵਿਨਿਃਸृਤਮ੍। ਪ੍ਲਾਵਯਿਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਲੋਕਾਨਨੁਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਜਦ ਵੱਡੇ ਅੰਗੂਠੇ ਦੇ ਮੁੱਥੇ ਨਾਲ ਅੰਡਾ ਚੀਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਥੋਂ ਬਹੁਤ ਪਾਣੀ ਨਿਕਲਿਆ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ।
ਧ੍ਰੁਵਸ੍ਥਾਨਂ ਸੂਰ੍ਯਲੋਕਂ ਪ੍ਲਾਵ੍ਯ ਤਂ ਯਜ੍ਞਪਰ੍ਵਤਮ੍। ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾ ਪੁष੍ਕਰਂ ਧਾਰਾ ਧੌਤ੍ਵਾ ਵਿष੍ਣੁਪਦਾਨਿ ਸਾ
ਧ੍ਰੂਵ ਦੀ ਥਾਂ, ਸੂਰਜ ਲੋਕ ਤੇ ਉਹ ਯਜਨ ਪਹਾੜ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ। ਉਹ ਧਾਰ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈ, ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਧੋ ਦਿੱਤੇ।
ਪਦਾਨਿ ਯਾਨਿ ਜਾਤਾਨਿ ਵੈष੍ਣਵਾਨਿ ਧਰਾਤਲੇ। ਤਤ੍ਰਾਸ਼੍ਰਮੇ ਤੁ ਯੋ ਗਤ੍ਵਾ ਸ੍ਨਾਨਂ ਵਾਪ੍ਯਾਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਜੋ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਬਣੇ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਕਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਕੋਈ ਉਸ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ, ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਫਲਂ ਤਸ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਦੇਵ ਜਾਯਤੇ। ਏਕਵਿਂਸ਼ਗਣੋਪੇਤੋ ਵੈਕੁਂਠੇ ਵਾਸਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਉਸਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਕਵੀਹ ਟੋਲੀਆਂ ਸਮੇਤ ਵੈਕੁੰਠ ਵਿੱਚ ਵਾਸ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਿਪੁਲਾਨ੍ਭੋਗਾਨ੍ਕਲ੍ਪਾਨਾਂ ਤੁ ਸ਼ਤਤ੍ਰਯਮ੍। ਤਦਂਤੇ ਜਾਯਤੇ ਰਾਜਾ ਸਾਰ੍ਵਭੌਮਃ ਕ੍ਸ਼ਿਤਾਵਿਹ
ਤਿੰਨ ਸੌ ਕਲਪਾਂ ਤੱਕ ਵੱਡੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਮਾਣ ਕੇ, ਫਿਰ ਆਖ਼ਰ ਵਿੱਚ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਭ ਦਾ ਰਾਜਾ ਜੰਮਦਾ ਹੈ।
ਤੋਯਧਾਰਾ ਤੁ ਸਾ ਭੀष੍ਮ ਅਂਗੁष੍ਠਾਗ੍ਰਾਦ੍ਵਿਨਿਃਸृਤਾ। ਨਦੀ ਸਾ ਵੈष੍ਣਵੀ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਵਿष੍ਣੁਪਾਦਸਮੁਦ੍ਭਵਾ
ਹੇ ਭੀਸ਼ਮ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਦੀ ਧਾਰ ਜੋ ਵੱਡੇ ਅੰਗੂਠੇ ਦੇ ਮੁੱਥੇ ਤੋਂ ਨਿਕਲੀ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨਵੀ ਨਦੀ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਪੈਰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ।
ਅਨੇਨ ਕਾਰਣੇਨਾਭੂਦ੍ਗਂਗਾ ਵਿष੍ਣੁਪਦੀ ਨृਪ। ਯਯਾ ਸਰ੍ਵਮਿਦਂ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਸਚਰਾਚਰਮ੍
ਇਸ ਕਾਰਨ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਗੰਗਾ ਵਿਸ਼ਨੁਪਦੀ ਬਣ ਗਈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਇਹ ਸਾਰਾ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਾਲਾ ਜਗਤ, ਚਲਦਾ ਤੇ ਅਚਲ, ਪੂਰਾ ਭਰ ਗਿਆ।
ਅਂਗੁष੍ਠਾਗ੍ਰਕ੍ਸ਼ਤਾਦਂਡਾਦ੍ਯਤ੍ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਂ ਜਲਂ ਸ਼ੁਭਮ੍। ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਦੇਵਨਦੀਤ੍ਵਂ ਤੁ ਯਾਤੁ ਵਿष੍ਣੁਪਦੀ ਨਦੀ
ਵੱਡੇ ਅੰਗੂਠੇ ਦੇ ਜ਼ਖਮ ਵਿਚੋਂ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਿਕਲਿਆ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਨਦੀ ਬਣ ਗਿਆ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੁਪਦੀ ਨਦੀ ਕਹਾਉਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਦੇਵਨਦ੍ਯਾ ਤਯਾ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਂਡਂ ਸਚਰਾਚਰਮ੍। ਵਿਭੂਤਿਭਿਰ੍ਮਹਾਭਾਗ ਸਰ੍ਵਾਨੁਗ੍ਰਹਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਉਸ ਦੇਵੀ ਨਦੀ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਬ੍ਰਹਮੰਡ, ਚਲਦਾ ਤੇ ਅਚਲ, ਪੂਰਾ ਭਰ ਗਿਆ, ਹੇ ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ।
ਸ ਬਾष੍ਕਲਿਰ੍ਵਾਮਨੇਨ ਉਕ੍ਤਃ ਪੂਰਯ ਮੇ ਕ੍ਰਮਾਨ੍। ਅਧੋਮੁਖਸ੍ਤਦਾ ਜਾਤ ਉਤ੍ਤਰਂ ਨਾਸ੍ਯ ਵਿਂਦਤਿ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਵਾਮਨ ਨੇ ਬਾਸਕਲੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੇਰੇ ਕਦਮ ਪੂਰੇ ਕਰ।" ਇਹ ਸੁਣਕੇ ਬਾਸਕਲੀ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਥੱਲੇ ਨੁੰਹ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਕੁਝ ਵੀ ਜਵਾਬ ਨਾ ਦੇ ਸਕਿਆ।
ਮੌਨੀਭੂਤਂ ਤੁ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੁਰੋਧਾ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਸ੍ਵਾਭਾਵਿਕੀ ਦਾਨਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਨ ਤੁ ਸ੍ਰष੍ਟੁਂ ਵਯਂ ਕ੍ਸ਼ਮਾਃ
ਜਦ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਚੁੱਪ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਆਖਿਆ, "ਦਾਨ ਦੇਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਉਹ ਬਣਾਈ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।"
ਯਾਵਤੀਯਂ ਧਰਾ ਦੇਵ ਸਾ ਦਤ੍ਤਾਨੇਨ ਤੇ ਪ੍ਰਭੋ। ਉਕ੍ਤੋ ਬਾष੍ਕਲਿਨਾ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਯਾਵਨ੍ਮਾਤ੍ਰਾ ਵਸੁਂਧਰਾ
ਬਾਸਕਲੀ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਜਿੰਨੀ ਧਰਤੀ ਹੈ, ਓਹਨੀ ਹੀ ਉਸ ਵਲੋਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿੰਨੀ ਧਰਤੀ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਹੈ।"
ਯਾ ਸृष੍ਟਾ ਭਵਤਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸਾ ਮਯਾ ਨ ਚ ਗੋਪਿਤਾ। ਅਲ੍ਪਾਭੂਮਿਰ੍ਭਵਾਨ੍ਦੀਰ੍ਘੋ ਨ ਤੁ ਸृष੍ਟੇਰਹਂ ਕ੍ਸ਼ਮਃ
ਜੋ ਧਰਤੀ ਪਹਿਲਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵਲੋਂ ਬਣਾਈ ਗਈ, ਉਹ ਮੈਂ ਲੁਕਾਈ ਨਹੀਂ; ਧਰਤੀ ਤਾਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਵੱਡੇ ਹੋ, ਪਰ ਹੋਰ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਸਮਰਥਾ ਨਹੀਂ।