ਵਜ੍ਰਪਾਣਿਨਮਾਯਾਂਤਮੈਰਾਵਣਸ਼ਿਰੋਗਤਮ੍। ਸਂਗ੍ਰਾਮਭੂਮੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤ੍ਵਾਂ ਸਰ੍ਵੇ ਨਸ਼੍ਯਂਤਿ ਦਾਨਵਾਃ
ਵਜਰ ਪਕੜ ਕੇ ਤੇ ਐਰਾਵਤ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਤੈਨੂੰ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦਾਨਵ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯੇ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਜਿਤਾਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਦਾਨਵਾ ਬਲਵਤ੍ਤਰਾਃ। ਸਹਸ੍ਰਾਂਸ਼ੇਨ ਤਤ੍ਤੁਲ੍ਯੋ ਨ ਭਵਾਮਿ ਕਥਂਚਨ
ਜੋ ਤਾਕਤਵਰ ਦਾਨਵ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਜਿੱਤੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਵੀ ਕਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਏਵਂਵਿਧੋऽਸਿ ਦੇਵੇਂਦ੍ਰ ਮਮ ਕਾ ਗਣਨਾ ਭਵੇਤ੍। ਮਾਂ ਸਮੁਦ੍ਧਰ੍ਤੁਕਾਮੇਨ ਤ੍ਵਯੈਵਾਗਮਨਂ ਕृਤਮ੍
ਇੰਦ੍ਰ, ਤੂੰ ਜਿਹੋ ਜਿਹਾ ਹੈਂ, ਮੇਰੀ ਕੀ ਗਿਣਤੀ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ? ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹੈਂ।
ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਨ ਸਂਦੇਹੋ ਦਾਸ੍ਯੇ ਪ੍ਰਾਣਾਨਪਿ ਧ੍ਰੁਵਮ੍। ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਦੇਵਰਾਜੋਕ੍ਤਾ ਭੂਮਿਰੇषਾ ਤ੍ਵਯਾ ਹਿ ਮੇ
ਮੈਂ ਇਹ ਕਰਾਂਗਾ, ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਵੀ ਦੇ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਧਰਤੀ ਬਾਰੇ ਕਿਉਂ ਦੱਸਿਆ?
ਇਮੇ ਦਾਰਾਃ ਸੁਤਾ ਗਾਵੋ ਯਚ੍ਚਾਨ੍ਯਦ੍ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਵਸੁ। ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਰਾਜ੍ਯਮਖਿਲਂ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਪ੍ਰਦੀਯਤਾਮ੍
ਇਹ ਪਤਨੀਆਂ, ਪੁੱਤਰ, ਗਾਂਵਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਜੋ ਵੀ ਦੌਲਤ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜ—ਇਹ ਸਭ ਇਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।
ਅਪਕੀਰ੍ਤਿਰ੍ਭਵੇਨ੍ਮਹ੍ਯਂ ਪੂਰ੍ਵੇषਾਂ ਚ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਗृਹਾਯਾਤਸ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਦਤ੍ਤਂ ਬਾष੍ਕਲਿਨਾ ਨ ਤੁ
ਮੇਰੇ ਲਈ ਤੇ ਮੇਰੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਲਈ, ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ, ਬਦਨਾਮੀ ਹੋਵੇਗੀ ਜੇ ਸ਼ਕਰ ਮੇਰੇ ਘਰ ਆ ਕੇ ਬਾਸਕਲੀ ਤੋਂ ਦਾਨ ਲਵੇ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ।
ਅਨ੍ਯੋਪਿ ਯੋਰ੍ਥੀ ਮੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸਮੇ ਪ੍ਰਿਯਤਰਃ ਸਦਾ। ਭਵਾਨਤ੍ਰ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਵਿਚਾਰਂ ਮਾ ਕृਥਾਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਜੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਮੰਗਣ ਵਾਲਾ ਆਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਪਿਆਰਾ ਹੈ; ਪਰ ਤੂੰ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ, ਇੱਥੇ ਕਦੇ ਵੀ ਹਿਜਕ ਨਾ ਕਰ।
ਬृਹਤ੍ਤ੍ਰਪਾ ਮੇ ਦੇਵੇਂਦ੍ਰ ਯਦ੍ਭੂਮੇਸ੍ਤੁ ਪਦਤ੍ਰਯਮ੍। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਂ ਤੁ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਭੋ
ਇੰਦ੍ਰ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਵੱਡੀ ਲੱਜਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਤਿੰਨ ਕਦਮ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਤੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ ਮੰਗੀ ਹੈ।
ਦਾਸ੍ਯੇ ਗ੍ਰਾਮਵਰਾਨਸ੍ਯ ਭਵਤਸ੍ਤੁ ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪਮ੍। ਅਸ਼੍ਵਾਨ੍ਗਜਾਨ੍ਭੂਮਿਧਨਂ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਸ਼੍ਚੋਦ੍ਭਿਨ੍ਨਚੂਚੁਕਾਃ
ਮੈਂ ਵਧੀਆ ਪਿੰਡ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਤ੍ਰਿਵਿਸ਼ਟਪ (ਸਵਰਗ); ਘੋੜੇ, ਹਾਥੀ, ਧਰਤੀ, ਦੌਲਤ ਤੇ ਉਭਰੀ ਛਾਤੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ।
ਯਾਸਾਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਵृਦ੍ਧੋਪਿ ਤਰੁਣਾਯਤੇ। ਤਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਵਸੁਧਾਂ ਚੈਤਾਂ ਵਾਮਨਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਵੀ ਨੌਜਵਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਇਹ ਧਰਤੀ, ਵਾਮਨ ਨੂੰ ਦਾਨ ਵਜੋਂ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ।
ਪ੍ਰਤਿਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰ ਪ੍ਰਸਾਦਃ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਹਿ ਮੇ। ਏਤਾਵਦੁਕ੍ਤੇ ਵਚਨੇ ਤਦਾ ਬਾष੍ਕਲਿਨਾ ਨृਪ
ਮੈਂ ਇਹ ਵਾਪਸ ਦੇ ਦਿਆਂਗਾ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਮਿਹਰ ਕਰ। ਜਦੋਂ ਬਾਸ਼ਕਲੀ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ, ਰਾਜਨ,
ਪੁਰੋਧਾਸ੍ਤੂਸ਼ਨਾ ਪ੍ਰਾਹ ਦਾਨਵੇਂਦ੍ਰਂ ਤਦਾ ਵਚਃ। ਭਵਾਨ੍ਰਾਜਾ ਦਾਨਵੇਂਦ੍ਰ ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯੇष੍ਟਵਿਧੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਸ਼ਨਾ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਤੁਸੀਂ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਹੋ, ਰਾਜ ਕਰਣ ਵਾਲੀ ਰੀਤ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹੋ।'
ਯੁਕ੍ਤਾਯੁਕ੍ਤਂ ਨ ਜਾਨਾਸਿ ਦੇਯਂ ਕਸ੍ਯ ਮਯਾ ਕ੍ਵਚਿਤ੍। ਮਂਤ੍ਰਿਭਿਃ ਸੁਸਮਾਲੋਚ੍ਯ ਯੁਕ੍ਤਾਯੁਕ੍ਤਂ ਪਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ 1.30.
ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਕਿ ਕਿਹੜਾ ਕੰਮ ਠੀਕ ਹੈ ਤੇ ਕਿਹੜਾ ਗਲਤ, ਨਾ ਇਹ ਕਿ ਮੈਂ ਕਿਸ ਨੂੰ ਕਦੋਂ ਦੇਵਾਂ। ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਠੀਕ ਤੇ ਗਲਤ ਹੈ, ਉਹ ਵੇਖ ਕੇ ਹੀ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਰਾਜ੍ਯਤ੍ਵਂ ਜਿਤ੍ਵਾ ਦੇਵਾਨ੍ਸਵਾਸਵਾਨ੍। ਵਾਕ੍ਯਸ੍ਯਾਸ੍ਯਾਵਸਾਨੇਵ ਭਵਾਨ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਤਿ ਬਂਧਨਂ
ਤੁਸੀਂ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਾਜਗਦੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ। ਪਰ ਇਹ ਗੱਲ ਮੁੱਕਣ ਤੇ, ਤੁਸੀਂ ਬੰਧਨ ਵਿਚ ਆ ਜਾਵੋਗੇ।
ਯ ਏष ਵਾਮਨੋ ਰਾਜਨ੍ਵਿष੍ਣੁਰੇਵ ਸਨਾਤਨਃ। ਨਾਸ੍ਯ ਵੈ ਭਵਤਾ ਦੇਯਂ ਪਿਤਾ ਤੇ ਘਾਤਿਤਃ ਸ੍ਵਯਂ
ਇਹ ਜੋ ਬੌਨਾ ਆਇਆ ਹੈ, ਰਾਜਨ, ਇਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਇਸਨੂੰ ਕੁਝ ਨਾ ਦੇਵੋ, ਤੇਰੇ ਪਿਉ ਨੂੰ ਵੀ ਇਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਮਾਰਿਆ ਸੀ।
ਅਯਂ ਤੇ ਪਿਤृਹਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਮਾਤृਹਾ ਬਂਧੁਘਾਤਕਃ। ਵਂਸ਼ੋਚ੍ਛੇਦਕਰਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਭੂਤਸ਼੍ਚੈਵ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਇਹ ਤੇਰੇ ਪਿਉ ਦਾ ਘਾਤੀ, ਮਾਂ ਦਾ ਵੀ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ, ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਤੇਰੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ ਤੇ ਅੱਗੇ ਵੀ ਕਰੇਗਾ।
ਨ ਚੈष ਧਰ੍ਮਂ ਜਾਨਾਤਿ ਸ਼ਕ੍ਰਾਦੀਨਾਂ ਹਿਤੇ ਰਤਃ। ਮਾਯਾਵਿਨਾ ਦਾਨਵਾ ਯੇ ਮਾਯਯਾ ਯੇਨ ਨਿਰ੍ਜਿਤਾਃ
ਇਹ ਧਰਮ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਸਦਾ ਇੰਦਰ ਆਦਿਕ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਚਲਾਕ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ।
ਮਾਯਯਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਰੂਪਂ ਵਾਮਨਂ ਚ ਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਿਤਮ੍। ਅਤ੍ਰ ਕਿਂ ਬਹੁਨੋਕ੍ਤੇਨ ਨਾਸ੍ਯ ਦੇਯਂ ਤੁ ਕਿਂਚਨ
ਇਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਰੂਪ ਤੇ ਬੌਨੇ ਦਾ ਚੋਲਾ ਧਾਰ ਲਿਆ ਹੈ। ਹੋਰ ਕੁਝ ਆਖਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਇਸਨੂੰ ਕੁਝ ਵੀ ਨਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।
ਮਕ੍ਸ਼ਿਕਾਪਾਦਮਾਤ੍ਰਂ ਤੁ ਭੂਮਿਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹਃ। ਵਿਨਾਸ਼ਮੇष੍ਯਸਿ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਸਤ੍ਯਂਸਤ੍ਯਂ ਮਯਾ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਜੇ ਤੂੰ ਇਸਨੂੰ ਮੱਖੀ ਦੇ ਪੈਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਵੀ ਜ਼ਮੀਨ ਦੇ ਦਿੱਤੀ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ—ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਂ ਸੱਚ, ਸੱਚ ਸੁਣੀ ਹੈ।
ਗੁਰੁਣਾਪ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਭੂਯੋ ਵਾਕ੍ਯਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਿਨਾ ਮਯਾ ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਤਂ ਗੁਰੋ ਤ੍ਵਿਦਮ੍
ਗੁਰੂ ਨੇ ਜਦੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਸ ਨੇ ਦੁਬਾਰਾ ਆਖਿਆ, 'ਧਰਮ ਵਾਸਤੇ ਮੈਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਵਾਅਦਾ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ, ਗੁਰੂ ਜੀ।'
ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਪਾਲਨਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਸਤਾਂ ਧਰ੍ਮਃ ਸਨਾਤਨਃ। ਯਦ੍ਯੇष ਭਗਵਾਨ੍ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਨਾਸ੍ਤਿ ਧਨ੍ਯਤਰੋ ਮਯਾ
ਵਾਅਦੇ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨਾ ਹੀ ਸੱਚੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸਦਾ ਦਾ ਧਰਮ ਹੈ। ਜੇ ਇਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ।
ਗृਹ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹਂ ਮਤ੍ਤੋ ਯਦਿ ਦੇਵਾਨ੍ਬੁਭੂषਤਿ। ਭੂਯੋਪਿ ਧਨ੍ਯਤਾਂ ਨੀਤੋ ਦੇਵੇਨਾਨੇਨ ਵੈ ਗੁਰੋ
ਜੇ ਇਹ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਕੁਝ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਸਤੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਬਣ ਗਿਆ, ਗੁਰੂ ਜੀ।
ਯਂ ਯੋਗਿਨੋ ਧ੍ਯਾਨਯੁਕ੍ਤਾ ਧ੍ਯਾਯਮਾਨਾ ਹਿ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍। ਨ ਲਭਂਤੇ ਤਥਾ ਵਿਪ੍ਰਾਸ੍ਸੋਯਂ ਦृष੍ਟੋ ਮਯਾਦ੍ਯ ਵੈ
ਜਿਸਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਯੋਗੀ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੱਗ ਕੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਉਹ ਅੱਜ ਮੈਂ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖ ਲਿਆ।
ਦਾਨਾਨਿ ਯੇ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਂਤਿ ਸਕੁਸ਼ੋਦਕਪਾਣਿਨਾ। ਪ੍ਰੀਯਤਾਂ ਭਗਵਾਨ੍ਵਿष੍ਣੁਃ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾ ਸਨਾਤਨਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਹੱਥ ਵਿਚ ਕੁਸ਼ ਤੇ ਪਾਣੀ ਫੜ ਕੇ ਦਾਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੇ ਤੁ ਵਚਨੇ ਅਪਵਰ੍ਗਸ੍ਯ ਭਾਗਿਨਃ। ਯਦਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਕਰਣੇ ਵਿਕਲ੍ਪੋ ਮੇ ਬਭੂਵ ਹ
ਜਦੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ ਗਈ, ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਹੱਕਦਾਰਾਂ ਵਿਚ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਇਹ ਸੋਚ ਆਈ ਕਿ ਇੱਥੇ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਉਪਦਿष੍ਟੋਸ੍ਮਿ ਭਵਤਾ ਬਾਲਤ੍ਵੇ ਚਾਵਧਾਰਿਤਮ੍। ਸ਼ਤ੍ਰਾਵਪਿ ਗृਹਾਯਾਤੇ ਮਾਸ੍ਤ੍ਵਦੇਯਂ ਤੁ ਕਿਂਚਨ
ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਪੱਕੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ: ਜੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਵੀ ਘਰ ਆ ਜਾਵੇ, ਉਸਨੂੰ ਵੀ ਕੁਝ ਨਾ ਟੋਲਿਆ ਜਾਵੇ।
ਏਤਦੇਵ ਵਿਚਿਂਤ੍ਯਾਹਂ ਪ੍ਰਾਣਾਨਪਿ ਸ੍ਵਕਾਨ੍ਗੁਰੋ। ਵਾਮਨਸ੍ਯ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯਾਪਿ ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪਮ੍
ਇਹੀ ਗੱਲ ਸੋਚ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਖਦਾ ਹਾਂ, ਗੁਰੂ ਜੀ, ਜੇ ਲੋੜ ਪਈ ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਵੀ ਦੇ ਦਿਆਂਗਾ; ਵਾਮਨ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਦਾ ਸਵਰਗ ਵੀ ਦੇ ਦਿਆਂਗਾ।
ਅਪੀਡਾਕਾਰਿ ਯਦ੍ਦਾਨਂ ਤਦ੍ਦਾਨਮਿਹ ਦੀਯਤੇ। ਪੀਡਾਕਾਰਿ ਚ ਯਦ੍ਦਾਨਂ ਤਦ੍ਦਾਨਂ ਸਮਲਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਜੋ ਦਾਨ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਨਾ ਦੇਵੇ, ਉਹੀ ਸੱਚਾ ਦਾਨ ਹੈ; ਪਰ ਜੋ ਦਾਨ ਦੁੱਖ ਪਹੁੰਚਾਏ, ਉਹ ਮੰਦਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਗੁਰੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤ੍ਰਪਯਾਧੋਮੁਖਃ ਸ੍ਥਿਤਃ। ਬਾष੍ਕਲਿਰੁਵਾਚ। ਅਰ੍ਥਿਤਾ ਭਵਤੋ ਦੇਵ ਦੇਯਾ ਸਰ੍ਵਾ ਧਰਾ ਮਯਾ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਉਥੇ ਅਧਿਆਪਕ ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਬਾਸ਼ਕਲੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਮੰਗਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਮੈਂ ਦੇ ਦਿਆਂਗਾ।'
ਤ੍ਰਪਾਕਰਂ ਭਵੇਨ੍ਮਹ੍ਯਂ ਯਦਸ੍ਯ ਭੂਪਦਤ੍ਰਯਮ੍। ਇਂਦ੍ਰ ਉਵਾਚ। ਸਤ੍ਯਮੇਤਦ੍ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰ ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਭਵਤਾ ਹਿ ਮੇ
'ਜੇ ਤੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਤਿੰਨ ਕਦਮ ਜ਼ਮੀਨ ਦੇਵੇਂਗਾ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਸ਼ਰਮ ਵਾਲੀ ਲੱਗੇਗੀ।' ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਉਹ ਬਿਲਕੁਲ ਸੱਚ ਹੈ।'