ਅਰ੍ਥਿਤ੍ਵੇਨ ਮਦੀਯੇਨ ਸ੍ਵਕੁਲੇ ਬਾਂਧਵੇਪਿ ਚ। ਗृਹਾਯਾਤੇ ਮਯਿ ਤਥਾ ਯਦ੍ਯੋਗ੍ਯਂ ਤਤ੍ਸਮਾਚਰ
ਚਾਹੇ ਮੈਂ ਮੰਗਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵਾਂ, ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਜਾਂ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਲਈ, ਜਾਂ ਕੋਈ ਮੇਰੇ ਘਰ ਆਵੇ—ਜੋ ਠੀਕ ਹੋਵੇ, ਉਹੀ ਕਰ।
ਯਦਿ ਤੇ ਰੁਚਿਤਂ ਵੀਰ ਦਾਨਵੇਂਦ੍ਰ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤੇ। ਤਦਸ੍ਮੈ ਦੀਯਤਾਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਵਾਮਨਾਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ
ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਪਸੰਦ ਆਵੇ, ਵੱਡੇ ਯਸ਼ ਵਾਲੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਤਾਂ ਇਹ ਤਿੰਨ ਪੈਰ ਜ਼ਮੀਨ ਵਾਮਨ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਦੇ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ।
ਬਾष੍ਕਲਿਰੁਵਾਚ। ਦੇਵੇਂਦ੍ਰ ਸ੍ਵਾਗਤਂ ਤੇऽਸ੍ਤੁ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਹਿ ਮਾ ਚਿਰਮ੍। ਤ੍ਵਂ ਸਮੀਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵਧਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਚ ਪਰਾਯਣਮ੍
ਬਾਸਕਲੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇੰਦ੍ਰ, ਤੇਰਾ ਸਵਾਗਤ ਹੈ! ਤੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਹੋਵੇ, ਤੇਰੀ ਆਉਣ ਵਿੱਚ ਦੇਰ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਸੋਚ।
ਤ੍ਵਯਿ ਭਾਰਂ ਸਮਾਵੇਸ਼੍ਯ ਸੁਖਮਾਸ੍ਤੇ ਪਿਤਾਮਹਃ। ਧ੍ਯਾਨਧਾਰਣਯਾਯੁਕ੍ਤਸ਼੍ਚਿਂਤਯਾਨਃ ਪਰਂ ਪਦਮ੍
ਪਿਤਾਮਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਭਾਰ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਹੁਣ ਉਹ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਤੇ ਗਹਿਰੀ ਸੋਚ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਉੱਚ ਦਰਜੇ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸਂਗ੍ਰਾਮੈਰ੍ਬਹੁਭਿਃ ਖਿਨ੍ਨੋ ਜਗਚ੍ਚਿਂਤਾਮਪਾਸ੍ਯ ਤੁ। ਕ੍ਸ਼ੀਰਾਬ੍ਧਿਦ੍ਵੀਪਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਸੁਖਂ ਸ੍ਵਪਿਤਿ ਕੇਸ਼ਵਃ
ਕਈ ਲੜਾਈਆਂ ਨਾਲ ਥੱਕ ਕੇ, ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਦੂਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਟਾਪੂ 'ਤੇ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਸੌਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯੇ ਚ ਦਾਨਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਬਲਿਨਃ ਸਾਯੁਧਾਸ੍ਤ੍ਵਯਾ। ਅਸਹਾਯੇਨੈਵ ਸ਼ਕ੍ਰ ਸਰ੍ਵੇਪਿ ਵਿਨਿਪਾਤਿਤਾਃ
ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦਾਨਵ, ਜੋ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੂੰ, ਸ਼ਕਰ, ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਮਦਦ ਦੇ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ।
ਆਦਿਤ੍ਯਾ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੈਵੇਹ ਰੁਦ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਵੇਕਾਦਸ਼ਾਪਿ ਵਾ। ਅਸ਼੍ਵਿਨੌ ਵਸਵਸ਼੍ਚੈਵ ਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚੈਵ ਸਨਾਤਨਃ
ਇੱਥੇ ਬਾਰਾਂ ਆਦਿਤ, ਗਿਆਰਾਂ ਰੁਦ੍ਰ, ਦੋ ਅਸ਼ਵਿਨ, ਵਸੁ ਤੇ ਧਰਮ, ਜੋ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਮੌਜੂਦ ਹਨ।
ਤ੍ਵਦ੍ਬਾਹੁਬਲਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਤ੍ਰਿਦਿਵੇ ਮਖਭਾਗਿਨਃ। ਤ੍ਵਯਾ ਕ੍ਰਤੁਸ਼ਤੈਰਿष੍ਟਂ ਸਮਾਪ੍ਤਵਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣੈਃ
ਤੇਰੀ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਯਜਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਤੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਸੈਂਕੜੇ ਕਰਮ, ਵਰ ਤੇ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ ਪੂਰੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਤ੍ਵਯਾ ਚ ਘਾਤਿਤੋ ਵृਤ੍ਰੋ ਨਮੁਚਿਃ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨ। ਤ੍ਵਦਾਜ੍ਞਾਕਾਰਿਣਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਪ੍ਰਭਵਿष੍ਣੁਨਾ
ਤੂੰ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਤੇ ਨਾਮੁਚੀ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਹੈ, ਪਾਕਾ-ਸ਼ਾਸਨ; ਪਹਿਲਾਂ, ਪਰਬਲ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਆਗਿਆ 'ਤੇ ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਹੋਏ ਸਨ।
ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੋਰ੍ਭ੍ਰਾਤਾ ਹਿਰਣ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ੋਪਿ ਘਾਤਿਤਃ। ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਰ੍ਯੋਤ੍ਰ ਜਙ੍ਘੇ ਚਾਰੋਪ੍ਯ ਘਾਤਿਤਃ
ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼, ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ਿਪੂ ਦਾ ਭਰਾ, ਵੀ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ; ਇੱਥੇ, ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ਿਪੂ ਨੂੰ ਵੀ, ਜੰਗ੍ਹ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਵਜ੍ਰਪਾਣਿਨਮਾਯਾਂਤਮੈਰਾਵਣਸ਼ਿਰੋਗਤਮ੍। ਸਂਗ੍ਰਾਮਭੂਮੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤ੍ਵਾਂ ਸਰ੍ਵੇ ਨਸ਼੍ਯਂਤਿ ਦਾਨਵਾਃ
ਵਜਰ ਪਕੜ ਕੇ ਤੇ ਐਰਾਵਤ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਤੈਨੂੰ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦਾਨਵ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯੇ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਜਿਤਾਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਦਾਨਵਾ ਬਲਵਤ੍ਤਰਾਃ। ਸਹਸ੍ਰਾਂਸ਼ੇਨ ਤਤ੍ਤੁਲ੍ਯੋ ਨ ਭਵਾਮਿ ਕਥਂਚਨ
ਜੋ ਤਾਕਤਵਰ ਦਾਨਵ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਜਿੱਤੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਵੀ ਕਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਏਵਂਵਿਧੋऽਸਿ ਦੇਵੇਂਦ੍ਰ ਮਮ ਕਾ ਗਣਨਾ ਭਵੇਤ੍। ਮਾਂ ਸਮੁਦ੍ਧਰ੍ਤੁਕਾਮੇਨ ਤ੍ਵਯੈਵਾਗਮਨਂ ਕृਤਮ੍
ਇੰਦ੍ਰ, ਤੂੰ ਜਿਹੋ ਜਿਹਾ ਹੈਂ, ਮੇਰੀ ਕੀ ਗਿਣਤੀ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ? ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹੈਂ।
ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਨ ਸਂਦੇਹੋ ਦਾਸ੍ਯੇ ਪ੍ਰਾਣਾਨਪਿ ਧ੍ਰੁਵਮ੍। ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਦੇਵਰਾਜੋਕ੍ਤਾ ਭੂਮਿਰੇषਾ ਤ੍ਵਯਾ ਹਿ ਮੇ
ਮੈਂ ਇਹ ਕਰਾਂਗਾ, ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਵੀ ਦੇ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਧਰਤੀ ਬਾਰੇ ਕਿਉਂ ਦੱਸਿਆ?
ਇਮੇ ਦਾਰਾਃ ਸੁਤਾ ਗਾਵੋ ਯਚ੍ਚਾਨ੍ਯਦ੍ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਵਸੁ। ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਰਾਜ੍ਯਮਖਿਲਂ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਪ੍ਰਦੀਯਤਾਮ੍
ਇਹ ਪਤਨੀਆਂ, ਪੁੱਤਰ, ਗਾਂਵਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਜੋ ਵੀ ਦੌਲਤ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜ—ਇਹ ਸਭ ਇਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।
ਅਪਕੀਰ੍ਤਿਰ੍ਭਵੇਨ੍ਮਹ੍ਯਂ ਪੂਰ੍ਵੇषਾਂ ਚ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਗृਹਾਯਾਤਸ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਦਤ੍ਤਂ ਬਾष੍ਕਲਿਨਾ ਨ ਤੁ
ਮੇਰੇ ਲਈ ਤੇ ਮੇਰੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਲਈ, ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ, ਬਦਨਾਮੀ ਹੋਵੇਗੀ ਜੇ ਸ਼ਕਰ ਮੇਰੇ ਘਰ ਆ ਕੇ ਬਾਸਕਲੀ ਤੋਂ ਦਾਨ ਲਵੇ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ।
ਅਨ੍ਯੋਪਿ ਯੋਰ੍ਥੀ ਮੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸਮੇ ਪ੍ਰਿਯਤਰਃ ਸਦਾ। ਭਵਾਨਤ੍ਰ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਵਿਚਾਰਂ ਮਾ ਕृਥਾਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਜੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਮੰਗਣ ਵਾਲਾ ਆਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਪਿਆਰਾ ਹੈ; ਪਰ ਤੂੰ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ, ਇੱਥੇ ਕਦੇ ਵੀ ਹਿਜਕ ਨਾ ਕਰ।
ਬृਹਤ੍ਤ੍ਰਪਾ ਮੇ ਦੇਵੇਂਦ੍ਰ ਯਦ੍ਭੂਮੇਸ੍ਤੁ ਪਦਤ੍ਰਯਮ੍। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਂ ਤੁ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਭੋ
ਇੰਦ੍ਰ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਵੱਡੀ ਲੱਜਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਤਿੰਨ ਕਦਮ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਤੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ ਮੰਗੀ ਹੈ।
ਦਾਸ੍ਯੇ ਗ੍ਰਾਮਵਰਾਨਸ੍ਯ ਭਵਤਸ੍ਤੁ ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪਮ੍। ਅਸ਼੍ਵਾਨ੍ਗਜਾਨ੍ਭੂਮਿਧਨਂ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਸ਼੍ਚੋਦ੍ਭਿਨ੍ਨਚੂਚੁਕਾਃ
ਮੈਂ ਵਧੀਆ ਪਿੰਡ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਤ੍ਰਿਵਿਸ਼ਟਪ (ਸਵਰਗ); ਘੋੜੇ, ਹਾਥੀ, ਧਰਤੀ, ਦੌਲਤ ਤੇ ਉਭਰੀ ਛਾਤੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ।
ਯਾਸਾਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਵृਦ੍ਧੋਪਿ ਤਰੁਣਾਯਤੇ। ਤਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਵਸੁਧਾਂ ਚੈਤਾਂ ਵਾਮਨਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਵੀ ਨੌਜਵਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਇਹ ਧਰਤੀ, ਵਾਮਨ ਨੂੰ ਦਾਨ ਵਜੋਂ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ।
ਪ੍ਰਤਿਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰ ਪ੍ਰਸਾਦਃ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਹਿ ਮੇ। ਏਤਾਵਦੁਕ੍ਤੇ ਵਚਨੇ ਤਦਾ ਬਾष੍ਕਲਿਨਾ ਨृਪ
ਮੈਂ ਇਹ ਵਾਪਸ ਦੇ ਦਿਆਂਗਾ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਮਿਹਰ ਕਰ। ਜਦੋਂ ਬਾਸ਼ਕਲੀ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ, ਰਾਜਨ,
ਪੁਰੋਧਾਸ੍ਤੂਸ਼ਨਾ ਪ੍ਰਾਹ ਦਾਨਵੇਂਦ੍ਰਂ ਤਦਾ ਵਚਃ। ਭਵਾਨ੍ਰਾਜਾ ਦਾਨਵੇਂਦ੍ਰ ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯੇष੍ਟਵਿਧੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਸ਼ਨਾ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਤੁਸੀਂ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਹੋ, ਰਾਜ ਕਰਣ ਵਾਲੀ ਰੀਤ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹੋ।'
ਯੁਕ੍ਤਾਯੁਕ੍ਤਂ ਨ ਜਾਨਾਸਿ ਦੇਯਂ ਕਸ੍ਯ ਮਯਾ ਕ੍ਵਚਿਤ੍। ਮਂਤ੍ਰਿਭਿਃ ਸੁਸਮਾਲੋਚ੍ਯ ਯੁਕ੍ਤਾਯੁਕ੍ਤਂ ਪਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ 1.30.
ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਕਿ ਕਿਹੜਾ ਕੰਮ ਠੀਕ ਹੈ ਤੇ ਕਿਹੜਾ ਗਲਤ, ਨਾ ਇਹ ਕਿ ਮੈਂ ਕਿਸ ਨੂੰ ਕਦੋਂ ਦੇਵਾਂ। ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਠੀਕ ਤੇ ਗਲਤ ਹੈ, ਉਹ ਵੇਖ ਕੇ ਹੀ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਰਾਜ੍ਯਤ੍ਵਂ ਜਿਤ੍ਵਾ ਦੇਵਾਨ੍ਸਵਾਸਵਾਨ੍। ਵਾਕ੍ਯਸ੍ਯਾਸ੍ਯਾਵਸਾਨੇਵ ਭਵਾਨ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਤਿ ਬਂਧਨਂ
ਤੁਸੀਂ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਾਜਗਦੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ। ਪਰ ਇਹ ਗੱਲ ਮੁੱਕਣ ਤੇ, ਤੁਸੀਂ ਬੰਧਨ ਵਿਚ ਆ ਜਾਵੋਗੇ।
ਯ ਏष ਵਾਮਨੋ ਰਾਜਨ੍ਵਿष੍ਣੁਰੇਵ ਸਨਾਤਨਃ। ਨਾਸ੍ਯ ਵੈ ਭਵਤਾ ਦੇਯਂ ਪਿਤਾ ਤੇ ਘਾਤਿਤਃ ਸ੍ਵਯਂ
ਇਹ ਜੋ ਬੌਨਾ ਆਇਆ ਹੈ, ਰਾਜਨ, ਇਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਇਸਨੂੰ ਕੁਝ ਨਾ ਦੇਵੋ, ਤੇਰੇ ਪਿਉ ਨੂੰ ਵੀ ਇਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਮਾਰਿਆ ਸੀ।
ਅਯਂ ਤੇ ਪਿਤृਹਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਮਾਤृਹਾ ਬਂਧੁਘਾਤਕਃ। ਵਂਸ਼ੋਚ੍ਛੇਦਕਰਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਭੂਤਸ਼੍ਚੈਵ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਇਹ ਤੇਰੇ ਪਿਉ ਦਾ ਘਾਤੀ, ਮਾਂ ਦਾ ਵੀ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ, ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਤੇਰੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ ਤੇ ਅੱਗੇ ਵੀ ਕਰੇਗਾ।
ਨ ਚੈष ਧਰ੍ਮਂ ਜਾਨਾਤਿ ਸ਼ਕ੍ਰਾਦੀਨਾਂ ਹਿਤੇ ਰਤਃ। ਮਾਯਾਵਿਨਾ ਦਾਨਵਾ ਯੇ ਮਾਯਯਾ ਯੇਨ ਨਿਰ੍ਜਿਤਾਃ
ਇਹ ਧਰਮ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਸਦਾ ਇੰਦਰ ਆਦਿਕ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਚਲਾਕ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ।
ਮਾਯਯਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਰੂਪਂ ਵਾਮਨਂ ਚ ਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਿਤਮ੍। ਅਤ੍ਰ ਕਿਂ ਬਹੁਨੋਕ੍ਤੇਨ ਨਾਸ੍ਯ ਦੇਯਂ ਤੁ ਕਿਂਚਨ
ਇਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਰੂਪ ਤੇ ਬੌਨੇ ਦਾ ਚੋਲਾ ਧਾਰ ਲਿਆ ਹੈ। ਹੋਰ ਕੁਝ ਆਖਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਇਸਨੂੰ ਕੁਝ ਵੀ ਨਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।
ਮਕ੍ਸ਼ਿਕਾਪਾਦਮਾਤ੍ਰਂ ਤੁ ਭੂਮਿਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹਃ। ਵਿਨਾਸ਼ਮੇष੍ਯਸਿ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਸਤ੍ਯਂਸਤ੍ਯਂ ਮਯਾ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਜੇ ਤੂੰ ਇਸਨੂੰ ਮੱਖੀ ਦੇ ਪੈਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਵੀ ਜ਼ਮੀਨ ਦੇ ਦਿੱਤੀ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ—ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਂ ਸੱਚ, ਸੱਚ ਸੁਣੀ ਹੈ।
ਗੁਰੁਣਾਪ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਭੂਯੋ ਵਾਕ੍ਯਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਿਨਾ ਮਯਾ ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਤਂ ਗੁਰੋ ਤ੍ਵਿਦਮ੍
ਗੁਰੂ ਨੇ ਜਦੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਸ ਨੇ ਦੁਬਾਰਾ ਆਖਿਆ, 'ਧਰਮ ਵਾਸਤੇ ਮੈਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਵਾਅਦਾ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ, ਗੁਰੂ ਜੀ।'