ਵਿਮੁਖਾ ਨਾਰ੍ਥਿਨੋ ਯਾਂਤਿ ਭਵਤੋ ਗृਹਮਾਗਤਾਃ। ਅਰ੍ਥਿਨਾਂ ਕਲ੍ਪਵृਕ੍ਸ਼ੋਸਿ ਦਾਤਾ ਚਾਨ੍ਯੋ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਲੋਕ ਤੇਰੇ ਘਰ ਮੰਗਣ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਖਾਲੀ ਹੱਥ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ। ਮੰਗਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਤੂੰ ਕਲਪਵ੍ਰਿਖ ਵਾਂਗ ਹੈਂ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਦਾਤਾ ਨਹੀਂ।
ਪ੍ਰਭਾਯਾਂ ਸੂਰ੍ਯਤੁਲ੍ਯੋਸਿ ਗਾਂਭੀਰ੍ਯੇ ਸਾਗਰੋਪਮਃ। ਸਹਿष੍ਣੁਤ੍ਵੇ ਧਰਾ ਚੈਵ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਨਾਰਾਯਣੋਪਮਃ
ਤੇਰੀ ਚਮਕ ਸੂਰਜ ਵਰਗੀ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਗੰਭੀਰਤਾ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ। ਤੇਰੀ ਸਹਿਨਸ਼ੀਲਤਾ ਧਰਤੀ ਵਰਗੀ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਸ਼ਾਨ ਨਾਰਾਇਣ ਵਰਗੀ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਕਸ਼੍ਯਪਕੁਲੇ ਜਾਤੋਯਂ ਵਾਮਨਃ ਸ਼ੁਭੇ। ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤੋਹਮਨੇਨੈਵਂ ਭੂਮੇਰ੍ਦੇਹਿ ਪਦਤ੍ਰਯਂ
ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਾਮਨ, ਕਸ਼ਯਪ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮਿਆ, ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੰਗ ਰਿਹਾ ਹੈ: 'ਮੈਨੂੰ ਤਿੰਨ ਪੈਰ ਜ਼ਮੀਨ ਦੇ।'
ਮਮਾਗ੍ਨਿਸ਼ਰਣਾਰ੍ਥਾਯ ਯਤ੍ਰ ਕੁਰ੍ਯਾਂ ਮਖਂ ਤ੍ਵਹਂ। ਤਦਸ੍ਯ ਕਾਰਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਅਰ੍ਥਿਤੈषਾ ਮਮ ਪ੍ਰਭੋ
ਮੇਰੇ ਅੱਗਨਿ-ਯਜਨ ਲਈ, ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਯਜਨ ਕਰਾਂ, ਇਹੀ ਕਾਰਨ ਹੈ ਜੋ ਮੈਂ ਮੰਗ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਪ੍ਰਭੂ—ਇਹੀ ਮੇਰੀ ਮੰਗ ਹੈ।
ਲੋਕਤ੍ਰਯਂ ਮੇऽਪਹृਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਬਾष੍ਕਲੇ। ਨਿਰ੍ਵृਤ੍ਤਿਕੋ ਨਿਰ੍ਧਨੋਸ੍ਮਿ ਯਦ੍ਦਿਤ੍ਸੇ ਨ ਤਦਸ੍ਤਿ ਮੇ
ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਚਾਲ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਲੈ ਲਏ, ਬਾਸਕਲ। ਮੈਂ ਹੁਣ ਬਿਨਾ ਸਾਧਨਾਂ ਤੇ ਧਨ ਦੇ ਰਹਿ ਗਿਆ ਹਾਂ—ਜੋ ਤੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ।
ਭਵਂਤਂ ਯਾਚਯਿष੍ਯਾਮਿ ਪਰਾਰ੍ਥੇਨਾਪਿ ਚਾਤ੍ਮਨਾ। ਅਰ੍ਥਿਤ੍ਤ੍ਵੇਨ ਮਮਾਪ੍ਯਸ੍ਯ ਯਦ੍ਯੋਗ੍ਯਂ ਤਤ੍ਸਮਾਚਰ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮੰਗਾਂਗਾ, ਚਾਹੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਲਈ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਲਈ। ਮੈਂ ਵੀ ਮੰਗਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਠੀਕ ਹੈ, ਉਹ ਕਰ।
ਜਾਤੋਸਿ ਕਾਸ਼੍ਯਪੇ ਚ ਤ੍ਵਂ ਵਂਸ਼ੇ ਵਂਸ਼ਵਿਵਰ੍ਦ੍ਧਨਃ। ਦਿਤ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਵਂ ਗਰ੍ਭਸਂਭੂਤਃ ਪਿਤਾ ਤ੍ਰੈਲੋਕਪੂਜਿਤਃ
ਤੂੰ ਕਸ਼ਯਪ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮਿਆ, ਵੰਸ਼ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ। ਤੂੰ ਦਿਤੀ ਦੇ ਗਰਭ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂਭੂਤਮਹਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤੇਨ ਤ੍ਵਾਂ ਯਾਚਯਾਮ੍ਯਹਮ੍। ਅਸ੍ਯਾਗ੍ਨਿਸ਼ਰਣਾਰ੍ਥਾਯ ਦੀਯਤਾਂ ਭੂ ਪਦਤ੍ਰਯਮ੍
ਤੈਨੂੰ ਐਸਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ: ਇਸ ਅੱਗਨਿ-ਯਜਨ ਲਈ, ਤਿੰਨ ਪੈਰ ਜ਼ਮੀਨ ਦੇ।
ਅਤੀਵ ਹ੍ਰਸ੍ਵਗਾਤ੍ਰਸ੍ਯ ਵਾਮਨਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਦਾਨਵ। ਭੂਮਿਭਾਗੇ ਚ ਪਾਰਕ੍ਯੇ ਦਾਤੁਂ ਨ ਤ੍ਵਹਮੁਤ੍ਸਹੇ
ਇਸ ਵਾਮਨ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਬਹੁਤ ਛੋਟਾ ਹੈ, ਦਾਨਵ, ਮੈਂ ਪਰਾਈ ਜ਼ਮੀਨ ਦੇਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ।
ਏਤਦੇਵ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਂ ਯਦ੍ਭਵਾਨਰ੍ਥਿਤੋਸਿ ਮੇ। ਗੁਰਵੋ ਯਦਿ ਮਨ੍ਯਂਤੇ ਮਂਤ੍ਰਿਣੋ ਵਾ ਪਦਤ੍ਰਯਮ੍
ਮੈਂ ਉਹੀ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਜੋ ਤੂੰ ਮੰਗਿਆ ਹੈ। ਜੇ ਮੇਰੇ ਵੱਡੇ ਜਾਂ ਸਲਾਹਕਾਰ ਤਿੰਨ ਪੈਰ ਜ਼ਮੀਨ ਦੇਣ ਨੂੰ ਠੀਕ ਸਮਝਣ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਿਲ ਜਾਵੇ।
ਅਰ੍ਥਿਤ੍ਵੇਨ ਮਦੀਯੇਨ ਸ੍ਵਕੁਲੇ ਬਾਂਧਵੇਪਿ ਚ। ਗृਹਾਯਾਤੇ ਮਯਿ ਤਥਾ ਯਦ੍ਯੋਗ੍ਯਂ ਤਤ੍ਸਮਾਚਰ
ਚਾਹੇ ਮੈਂ ਮੰਗਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵਾਂ, ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਜਾਂ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਲਈ, ਜਾਂ ਕੋਈ ਮੇਰੇ ਘਰ ਆਵੇ—ਜੋ ਠੀਕ ਹੋਵੇ, ਉਹੀ ਕਰ।
ਯਦਿ ਤੇ ਰੁਚਿਤਂ ਵੀਰ ਦਾਨਵੇਂਦ੍ਰ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤੇ। ਤਦਸ੍ਮੈ ਦੀਯਤਾਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਵਾਮਨਾਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ
ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਪਸੰਦ ਆਵੇ, ਵੱਡੇ ਯਸ਼ ਵਾਲੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਤਾਂ ਇਹ ਤਿੰਨ ਪੈਰ ਜ਼ਮੀਨ ਵਾਮਨ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਦੇ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ।
ਬਾष੍ਕਲਿਰੁਵਾਚ। ਦੇਵੇਂਦ੍ਰ ਸ੍ਵਾਗਤਂ ਤੇऽਸ੍ਤੁ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਹਿ ਮਾ ਚਿਰਮ੍। ਤ੍ਵਂ ਸਮੀਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵਧਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਚ ਪਰਾਯਣਮ੍
ਬਾਸਕਲੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇੰਦ੍ਰ, ਤੇਰਾ ਸਵਾਗਤ ਹੈ! ਤੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਹੋਵੇ, ਤੇਰੀ ਆਉਣ ਵਿੱਚ ਦੇਰ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਸੋਚ।
ਤ੍ਵਯਿ ਭਾਰਂ ਸਮਾਵੇਸ਼੍ਯ ਸੁਖਮਾਸ੍ਤੇ ਪਿਤਾਮਹਃ। ਧ੍ਯਾਨਧਾਰਣਯਾਯੁਕ੍ਤਸ਼੍ਚਿਂਤਯਾਨਃ ਪਰਂ ਪਦਮ੍
ਪਿਤਾਮਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਭਾਰ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਹੁਣ ਉਹ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਤੇ ਗਹਿਰੀ ਸੋਚ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਉੱਚ ਦਰਜੇ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸਂਗ੍ਰਾਮੈਰ੍ਬਹੁਭਿਃ ਖਿਨ੍ਨੋ ਜਗਚ੍ਚਿਂਤਾਮਪਾਸ੍ਯ ਤੁ। ਕ੍ਸ਼ੀਰਾਬ੍ਧਿਦ੍ਵੀਪਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਸੁਖਂ ਸ੍ਵਪਿਤਿ ਕੇਸ਼ਵਃ
ਕਈ ਲੜਾਈਆਂ ਨਾਲ ਥੱਕ ਕੇ, ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਦੂਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਟਾਪੂ 'ਤੇ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਸੌਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯੇ ਚ ਦਾਨਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਬਲਿਨਃ ਸਾਯੁਧਾਸ੍ਤ੍ਵਯਾ। ਅਸਹਾਯੇਨੈਵ ਸ਼ਕ੍ਰ ਸਰ੍ਵੇਪਿ ਵਿਨਿਪਾਤਿਤਾਃ
ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦਾਨਵ, ਜੋ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੂੰ, ਸ਼ਕਰ, ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਮਦਦ ਦੇ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ।
ਆਦਿਤ੍ਯਾ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੈਵੇਹ ਰੁਦ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਵੇਕਾਦਸ਼ਾਪਿ ਵਾ। ਅਸ਼੍ਵਿਨੌ ਵਸਵਸ਼੍ਚੈਵ ਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚੈਵ ਸਨਾਤਨਃ
ਇੱਥੇ ਬਾਰਾਂ ਆਦਿਤ, ਗਿਆਰਾਂ ਰੁਦ੍ਰ, ਦੋ ਅਸ਼ਵਿਨ, ਵਸੁ ਤੇ ਧਰਮ, ਜੋ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਮੌਜੂਦ ਹਨ।
ਤ੍ਵਦ੍ਬਾਹੁਬਲਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਤ੍ਰਿਦਿਵੇ ਮਖਭਾਗਿਨਃ। ਤ੍ਵਯਾ ਕ੍ਰਤੁਸ਼ਤੈਰਿष੍ਟਂ ਸਮਾਪ੍ਤਵਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣੈਃ
ਤੇਰੀ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਯਜਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਤੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਸੈਂਕੜੇ ਕਰਮ, ਵਰ ਤੇ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ ਪੂਰੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਤ੍ਵਯਾ ਚ ਘਾਤਿਤੋ ਵृਤ੍ਰੋ ਨਮੁਚਿਃ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨ। ਤ੍ਵਦਾਜ੍ਞਾਕਾਰਿਣਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਪ੍ਰਭਵਿष੍ਣੁਨਾ
ਤੂੰ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਤੇ ਨਾਮੁਚੀ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਹੈ, ਪਾਕਾ-ਸ਼ਾਸਨ; ਪਹਿਲਾਂ, ਪਰਬਲ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਆਗਿਆ 'ਤੇ ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਹੋਏ ਸਨ।
ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੋਰ੍ਭ੍ਰਾਤਾ ਹਿਰਣ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ੋਪਿ ਘਾਤਿਤਃ। ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਰ੍ਯੋਤ੍ਰ ਜਙ੍ਘੇ ਚਾਰੋਪ੍ਯ ਘਾਤਿਤਃ
ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼, ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ਿਪੂ ਦਾ ਭਰਾ, ਵੀ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ; ਇੱਥੇ, ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ਿਪੂ ਨੂੰ ਵੀ, ਜੰਗ੍ਹ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਵਜ੍ਰਪਾਣਿਨਮਾਯਾਂਤਮੈਰਾਵਣਸ਼ਿਰੋਗਤਮ੍। ਸਂਗ੍ਰਾਮਭੂਮੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤ੍ਵਾਂ ਸਰ੍ਵੇ ਨਸ਼੍ਯਂਤਿ ਦਾਨਵਾਃ
ਵਜਰ ਪਕੜ ਕੇ ਤੇ ਐਰਾਵਤ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਤੈਨੂੰ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦਾਨਵ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯੇ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਜਿਤਾਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਦਾਨਵਾ ਬਲਵਤ੍ਤਰਾਃ। ਸਹਸ੍ਰਾਂਸ਼ੇਨ ਤਤ੍ਤੁਲ੍ਯੋ ਨ ਭਵਾਮਿ ਕਥਂਚਨ
ਜੋ ਤਾਕਤਵਰ ਦਾਨਵ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਜਿੱਤੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਵੀ ਕਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਏਵਂਵਿਧੋऽਸਿ ਦੇਵੇਂਦ੍ਰ ਮਮ ਕਾ ਗਣਨਾ ਭਵੇਤ੍। ਮਾਂ ਸਮੁਦ੍ਧਰ੍ਤੁਕਾਮੇਨ ਤ੍ਵਯੈਵਾਗਮਨਂ ਕृਤਮ੍
ਇੰਦ੍ਰ, ਤੂੰ ਜਿਹੋ ਜਿਹਾ ਹੈਂ, ਮੇਰੀ ਕੀ ਗਿਣਤੀ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ? ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹੈਂ।
ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਨ ਸਂਦੇਹੋ ਦਾਸ੍ਯੇ ਪ੍ਰਾਣਾਨਪਿ ਧ੍ਰੁਵਮ੍। ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਦੇਵਰਾਜੋਕ੍ਤਾ ਭੂਮਿਰੇषਾ ਤ੍ਵਯਾ ਹਿ ਮੇ
ਮੈਂ ਇਹ ਕਰਾਂਗਾ, ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਵੀ ਦੇ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਧਰਤੀ ਬਾਰੇ ਕਿਉਂ ਦੱਸਿਆ?
ਇਮੇ ਦਾਰਾਃ ਸੁਤਾ ਗਾਵੋ ਯਚ੍ਚਾਨ੍ਯਦ੍ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਵਸੁ। ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਰਾਜ੍ਯਮਖਿਲਂ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਪ੍ਰਦੀਯਤਾਮ੍
ਇਹ ਪਤਨੀਆਂ, ਪੁੱਤਰ, ਗਾਂਵਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਜੋ ਵੀ ਦੌਲਤ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜ—ਇਹ ਸਭ ਇਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।
ਅਪਕੀਰ੍ਤਿਰ੍ਭਵੇਨ੍ਮਹ੍ਯਂ ਪੂਰ੍ਵੇषਾਂ ਚ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਗृਹਾਯਾਤਸ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਦਤ੍ਤਂ ਬਾष੍ਕਲਿਨਾ ਨ ਤੁ
ਮੇਰੇ ਲਈ ਤੇ ਮੇਰੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਲਈ, ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ, ਬਦਨਾਮੀ ਹੋਵੇਗੀ ਜੇ ਸ਼ਕਰ ਮੇਰੇ ਘਰ ਆ ਕੇ ਬਾਸਕਲੀ ਤੋਂ ਦਾਨ ਲਵੇ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ।
ਅਨ੍ਯੋਪਿ ਯੋਰ੍ਥੀ ਮੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸਮੇ ਪ੍ਰਿਯਤਰਃ ਸਦਾ। ਭਵਾਨਤ੍ਰ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਵਿਚਾਰਂ ਮਾ ਕृਥਾਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਜੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਮੰਗਣ ਵਾਲਾ ਆਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਪਿਆਰਾ ਹੈ; ਪਰ ਤੂੰ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ, ਇੱਥੇ ਕਦੇ ਵੀ ਹਿਜਕ ਨਾ ਕਰ।
ਬृਹਤ੍ਤ੍ਰਪਾ ਮੇ ਦੇਵੇਂਦ੍ਰ ਯਦ੍ਭੂਮੇਸ੍ਤੁ ਪਦਤ੍ਰਯਮ੍। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਂ ਤੁ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਭੋ
ਇੰਦ੍ਰ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਵੱਡੀ ਲੱਜਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਤਿੰਨ ਕਦਮ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਤੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ ਮੰਗੀ ਹੈ।
ਦਾਸ੍ਯੇ ਗ੍ਰਾਮਵਰਾਨਸ੍ਯ ਭਵਤਸ੍ਤੁ ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪਮ੍। ਅਸ਼੍ਵਾਨ੍ਗਜਾਨ੍ਭੂਮਿਧਨਂ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਸ਼੍ਚੋਦ੍ਭਿਨ੍ਨਚੂਚੁਕਾਃ
ਮੈਂ ਵਧੀਆ ਪਿੰਡ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਤ੍ਰਿਵਿਸ਼ਟਪ (ਸਵਰਗ); ਘੋੜੇ, ਹਾਥੀ, ਧਰਤੀ, ਦੌਲਤ ਤੇ ਉਭਰੀ ਛਾਤੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ।
ਯਾਸਾਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਵृਦ੍ਧੋਪਿ ਤਰੁਣਾਯਤੇ। ਤਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਵਸੁਧਾਂ ਚੈਤਾਂ ਵਾਮਨਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਵੀ ਨੌਜਵਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਇਹ ਧਰਤੀ, ਵਾਮਨ ਨੂੰ ਦਾਨ ਵਜੋਂ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ।