ਪ੍ਰਸਾਦਯਨ੍ਦੈਤ੍ਯਵਰਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਪੁਰਂਦਰਸ੍ਤਂ ਤੁ ਦਨੁਪ੍ਰਧਾਨਂ। ਤੇਜੋਯੁਕ੍ਤਂ ਦਾਨਵਂ ਤਂ ਤਪਂਤਮਿਵ ਭਾਸ੍ਕਰਂ
ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਪੁਰੰਦਰ ਨੇ, ਜੋ ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ; ਉਹ ਦਾਨਵ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਤਪਸਵੀ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਧਾਰਣੇ ਸ਼ਕ੍ਤਂ ਵਿਸ੍ਮਿਤਃ ਸੋऽਭਵਤ੍ਤਦਾ। ਇਂਦ੍ਰਂ ਪੁਰਾਗਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦਾਨਵੇਂਦ੍ਰਾਯ ਪਾਰ੍ਥਿਵ
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦੇਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਵੇਖ ਕੇ ਇੰਦਰ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ; ਪੂਰਵ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਦਾਨਵ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਤੱਕਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਨ।
ਇਦਮੂਚੁਸ੍ਤਦਾਗਤ੍ਵਾ ਦਾਨਵਾ ਯੁਦ੍ਧਦੁਰ੍ਮਦਾਃ। ਆਸ਼੍ਚਰ੍ਯਮਿਤਿ ਵੈ ਕृਤ੍ਵਾ ਇਂਦ੍ਰੋਭ੍ਯੇਤਿ ਪੁਰੀਂ ਤਵ1.30.
ਫਿਰ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਤਿੱਖੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਆ ਕੇ ਕਿਹਾ: 'ਇਹ ਤਾਂ ਅਚੰਭਾ ਹੈ—ਇੰਦਰ ਆਪ ਤੇਰੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।'
ਏਕਾਕੀ ਦ੍ਵਿਜਮੁਖ੍ਯੇਨ ਵਾਮਨੇਨ ਸਹ ਪ੍ਰਭੋ। ਅਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਯਦਨੁष੍ਠੇਯਂ ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਨੋ ਵਦਸ੍ਵ ਰਾਟ੍
ਇਕੱਲਾ, ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਾਮਨ ਦੇ ਨਾਲ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਸੀਂ ਕੀ ਕਰੀਏ, ਹੁਣ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਦਾਨਵਾਨਬ੍ਰਵੀਤ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਪੁਰੇ ਤਿष੍ਠਤ ਸਂਕੁਲਂ। ਪ੍ਰਵੇਸ਼੍ਯਤਾਂ ਦੇਵਰਾਜਃ ਪੂਜ੍ਯਃ ਸ ਤੁ ਮਮਾਦ੍ਯ ਵੈ
ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹੋ, ਭੀੜ ਕਰਕੇ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਅੰਦਰ ਆਉਣ ਦਿਓ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਾਂਗਾ।'
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਕਾਲੇ ਤੁ ਵਾਮਨਃ ਸ ਚ ਵਾਸਵਃ। ਆਗਤੌ ਦਨੁਨਾਥੇਨ ਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾ ਚੈਵਾਵਲੋਕਿਤੌ
ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਵਾਮਨ ਤੇ ਵਾਸਵ ਆ ਗਏ, ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੱਕਿਆ।
ਕृਤਾਰ੍ਥਂ ਮਨ੍ਯਤਾਤ੍ਮਾਨਂ ਪ੍ਰਣਿਪਾਤਪੁਰਃਸਰਮ੍। ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਰਾਜਾ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਧੁਰਂਧਰਃ
ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਾਮਯਾਬ ਸਮਝ ਕੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਭਾਰ ਢੋਣ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਇਹ ਬੋਲਿਆ।
ਅਦ੍ਯ ਵੈ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਨਾਸ੍ਤਿ ਧਨ੍ਯਤਰੋ ਮਯਾ। ਯੋਹਂ ਸ਼੍ਰਿਯਾਵृਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਗृਹਮਾਗਤਮ੍
ਅੱਜ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਵਧ ਧਨਵੰਤ ਨਹੀਂ; ਮੈਂ, ਜੋ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸ਼ਕ੍ਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਆਇਆ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਅਰ੍ਥਿਤ੍ਵਕਾਮ੍ਯਯਾ ਯਸ੍ਤੁ ਮਾਮਯਂ ਯਾਚਯਿष੍ਯਤਿ। ਗृਹਾਗਤਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯਾਹਂ ਦਾਸ੍ਯੇ ਪ੍ਰਾਣਾਨਪਿ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਜੋ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਚਾਹਤ ਜਾਂ ਲੋੜ ਕਰਕੇ, ਮੇਰੇ ਘਰ ਆ ਕੇ ਮੰਗੇਗਾ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਵੀ ਦਿੰਦਾ ਰਹਾਂਗਾ।
ਦਾਰਾਨ੍ਪੁਤ੍ਰਾਂਸ੍ਤਥਾਗਾਰਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਕਾ ਕਥਾ ਮਮ। ਆਗਤ੍ਯ ਸਂਮੁਖਂ ਤਸ੍ਯ ਅਂਕਮਾਨੀਯ ਸਾਦਰਮ੍
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਲਈ ਪਤਨੀ, ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਘਰ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ? ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾਇਆ।
ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯਾਭਿਨਨ੍ਦ੍ਯੈਨਂ ਗृਹਂ ਪ੍ਰਾਵੇਸ਼ਯਤ੍ਸ੍ਵਕਮ੍। ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਵਾਗਤਮਰ੍ਘ੍ਯਾਦ੍ਯੈਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਪੂਜਾਂ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ ਤੇ ਸਵਾਗਤ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿਚ ਲੈ ਗਿਆ; ਪਾਣੀ ਤੇ ਹੋਰ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਸਵਾਗਤ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਕੀਤੀ।
ਅਦ੍ਯ ਮੇ ਸਫਲਂ ਜਨ੍ਮ ਪੂਰ੍ਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਨੋਰਥਾਃ। ਯਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼ਕ੍ਰਾਦ੍ਯ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਗृਹਾਗਤਮ੍
ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਹੋ ਗਏ; ਮੈਂ ਸ਼ਕ੍ਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਆਇਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਖ੍ਯਾਪ੍ਯੋਹਂ ਦਨੁਮੁਖ੍ਯਾਨਾਂ ਦੇਵਰਾਜ ਤ੍ਵਯਾ ਕृਤਃ। ਆਗਚ੍ਛਤਾ ਮਮ ਗृਹਂ ਪੁਣ੍ਯਤਾ ਤੁ ਪਰਾ ਹਿ ਮੇ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਿਆ; ਮੇਰੇ ਘਰ ਆ ਕੇ, ਮੇਰੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਕ ਹੋ ਗਈ।
ਅਗ੍ਨਿष੍ਟੋਮਾਦਿਭਿਰ੍ਯਜ੍ਞੈਸ੍ਸਮ੍ਯਗਿष੍ਟੈਸ੍ਤੁ ਯਤ੍ਫਲਮ੍। ਤਤ੍ਫਲਂ ਸਮਵਾਪ੍ਯੇਤ ਤ੍ਵਯਿ ਦृष੍ਟੇ ਪੁਰਂਦਰ
ਅਗਨਿਸ਼ਟੋਮ ਆਦਿ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਫਲ, ਜੇ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕੀਤੇ ਜਾਣ, ਉਹ ਫਲ ਤੇਰੀ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਪੁਰੰਦਰ।
ਯਤ੍ਫਲਂ ਭੂਮਿਦਾਨੇਨ ਗਵਾਂ ਦਾਨੇਨ ऋਤ੍ਵਿਜੇ। ਮਮਾਦ੍ਯ ਤਤ੍ਫਲਂ ਭੂਤਮਥਵਾ ਰਾਜਸੂਯਕਮ੍
ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜ਼ਮੀਨ ਦੇਣ, ਜਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਪੰਡਤ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਨ, ਜਾਂ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਹੋਵੇ।
ਨਾਲ੍ਪੇਨ ਤਪਸਾ ਲਭ੍ਯਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਤਵ ਵਾਸਵ। ਏਵਂ ਗੇਹੇ ਮਯਾ ਯਤ੍ਤੇ ਪ੍ਰਿਯਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਤਦੁਚ੍ਯਤਾਮ੍
ਤੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ, ਵਾਸਵ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਤਪस्या ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਦਾ। ਹੁਣ ਜਦ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਘਰ ਆਇਆ ਹੈ, ਦੱਸ ਕਿ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਪਿਆਰਾ ਕੰਮ ਕਰਾਂ।
ਵਿਕਲ੍ਪੋऽਨ੍ਯੋ ਨ ਭਵਤਾ ਹृਦਿ ਕਾਰ੍ਯਃ ਕਥਂਚਨ। ਕृਤਂ ਚ ਤਦ੍ਵਿਜਾਨੀਯਾ ਯਦ੍ਯਦਿ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸੁਦੁष੍ਕਰਂ
ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕੋਈ ਸੋਚ ਨਾ ਆਵੇ। ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਕਿੰਨਾ ਹੀ ਔਖਾ ਹੋਵੇ, ਸਮਝ ਲੈ ਕਿ ਉਹ ਹੋ ਚੁੱਕਾ।
ਪੁਣ੍ਯੋਹਂ ਪੁਣ੍ਯਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ਤਵ ਸ਼ਤ੍ਰੁਹਨ੍। ਯਤ੍ਤੇ ਦੇਵ ਵਰੈਰ੍ਵਂਦ੍ਯੌ ਵਂਦਿਤੌ ਚਰਣੌ ਮਯਾ
ਮੈਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਪੁੰਨ ਮਿਲ ਗਿਆ, ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ। ਤੇਰੇ ਪੈਰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਵੰਦਣਯੋਗ ਹਨ, ਮੈਂ ਵੰਦੇ ਹਨ।
ਕਿਮਾਗਮਨਕृਤ੍ਯਂ ਤੇ ਵਦ ਸਰ੍ਵਂ ਮਯਿ ਪ੍ਰਭੋ। ਅਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਮਿਦਂ ਮਨ੍ਯੇ ਤਵਾਗਮਨ ਕਾਰਣਂ
ਪ੍ਰਭੂ, ਦੱਸ ਕਿ ਤੇਰੇ ਆਉਣ ਦਾ ਮਕਸਦ ਕੀ ਹੈ—ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਆਉਣ ਦੇ ਕਾਰਨ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਅਜੋਬਾ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ।
ਇਂਦ੍ਰ ਉਵਾਚ। ਜਾਨੇਹਂ ਦਨੁਮੁਖ੍ਯਾਨਾਂ ਪ੍ਰਧਾਨਂ ਤ੍ਵਾਂ ਤੁ ਬਾष੍ਕਲੇ। ਨਾਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਮਿਦਂ ਭਾਤਿ ਤ੍ਵਯਿ ਦृष੍ਟੇऽਸੁਰੋਤ੍ਤਮ
ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਬਾਸਕਲ ਮੁੱਖ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਵੇਖਣ ਨਾਲ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਇਹ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਨਹੀਂ।
ਵਿਮੁਖਾ ਨਾਰ੍ਥਿਨੋ ਯਾਂਤਿ ਭਵਤੋ ਗृਹਮਾਗਤਾਃ। ਅਰ੍ਥਿਨਾਂ ਕਲ੍ਪਵृਕ੍ਸ਼ੋਸਿ ਦਾਤਾ ਚਾਨ੍ਯੋ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਲੋਕ ਤੇਰੇ ਘਰ ਮੰਗਣ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਖਾਲੀ ਹੱਥ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ। ਮੰਗਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਤੂੰ ਕਲਪਵ੍ਰਿਖ ਵਾਂਗ ਹੈਂ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਦਾਤਾ ਨਹੀਂ।
ਪ੍ਰਭਾਯਾਂ ਸੂਰ੍ਯਤੁਲ੍ਯੋਸਿ ਗਾਂਭੀਰ੍ਯੇ ਸਾਗਰੋਪਮਃ। ਸਹਿष੍ਣੁਤ੍ਵੇ ਧਰਾ ਚੈਵ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਨਾਰਾਯਣੋਪਮਃ
ਤੇਰੀ ਚਮਕ ਸੂਰਜ ਵਰਗੀ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਗੰਭੀਰਤਾ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ। ਤੇਰੀ ਸਹਿਨਸ਼ੀਲਤਾ ਧਰਤੀ ਵਰਗੀ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਸ਼ਾਨ ਨਾਰਾਇਣ ਵਰਗੀ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਕਸ਼੍ਯਪਕੁਲੇ ਜਾਤੋਯਂ ਵਾਮਨਃ ਸ਼ੁਭੇ। ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤੋਹਮਨੇਨੈਵਂ ਭੂਮੇਰ੍ਦੇਹਿ ਪਦਤ੍ਰਯਂ
ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਾਮਨ, ਕਸ਼ਯਪ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮਿਆ, ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੰਗ ਰਿਹਾ ਹੈ: 'ਮੈਨੂੰ ਤਿੰਨ ਪੈਰ ਜ਼ਮੀਨ ਦੇ।'
ਮਮਾਗ੍ਨਿਸ਼ਰਣਾਰ੍ਥਾਯ ਯਤ੍ਰ ਕੁਰ੍ਯਾਂ ਮਖਂ ਤ੍ਵਹਂ। ਤਦਸ੍ਯ ਕਾਰਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਅਰ੍ਥਿਤੈषਾ ਮਮ ਪ੍ਰਭੋ
ਮੇਰੇ ਅੱਗਨਿ-ਯਜਨ ਲਈ, ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਯਜਨ ਕਰਾਂ, ਇਹੀ ਕਾਰਨ ਹੈ ਜੋ ਮੈਂ ਮੰਗ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਪ੍ਰਭੂ—ਇਹੀ ਮੇਰੀ ਮੰਗ ਹੈ।
ਲੋਕਤ੍ਰਯਂ ਮੇऽਪਹृਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਬਾष੍ਕਲੇ। ਨਿਰ੍ਵृਤ੍ਤਿਕੋ ਨਿਰ੍ਧਨੋਸ੍ਮਿ ਯਦ੍ਦਿਤ੍ਸੇ ਨ ਤਦਸ੍ਤਿ ਮੇ
ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਚਾਲ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਲੈ ਲਏ, ਬਾਸਕਲ। ਮੈਂ ਹੁਣ ਬਿਨਾ ਸਾਧਨਾਂ ਤੇ ਧਨ ਦੇ ਰਹਿ ਗਿਆ ਹਾਂ—ਜੋ ਤੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ।
ਭਵਂਤਂ ਯਾਚਯਿष੍ਯਾਮਿ ਪਰਾਰ੍ਥੇਨਾਪਿ ਚਾਤ੍ਮਨਾ। ਅਰ੍ਥਿਤ੍ਤ੍ਵੇਨ ਮਮਾਪ੍ਯਸ੍ਯ ਯਦ੍ਯੋਗ੍ਯਂ ਤਤ੍ਸਮਾਚਰ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮੰਗਾਂਗਾ, ਚਾਹੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਲਈ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਲਈ। ਮੈਂ ਵੀ ਮੰਗਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਠੀਕ ਹੈ, ਉਹ ਕਰ।
ਜਾਤੋਸਿ ਕਾਸ਼੍ਯਪੇ ਚ ਤ੍ਵਂ ਵਂਸ਼ੇ ਵਂਸ਼ਵਿਵਰ੍ਦ੍ਧਨਃ। ਦਿਤ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਵਂ ਗਰ੍ਭਸਂਭੂਤਃ ਪਿਤਾ ਤ੍ਰੈਲੋਕਪੂਜਿਤਃ
ਤੂੰ ਕਸ਼ਯਪ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮਿਆ, ਵੰਸ਼ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ। ਤੂੰ ਦਿਤੀ ਦੇ ਗਰਭ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂਭੂਤਮਹਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤੇਨ ਤ੍ਵਾਂ ਯਾਚਯਾਮ੍ਯਹਮ੍। ਅਸ੍ਯਾਗ੍ਨਿਸ਼ਰਣਾਰ੍ਥਾਯ ਦੀਯਤਾਂ ਭੂ ਪਦਤ੍ਰਯਮ੍
ਤੈਨੂੰ ਐਸਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ: ਇਸ ਅੱਗਨਿ-ਯਜਨ ਲਈ, ਤਿੰਨ ਪੈਰ ਜ਼ਮੀਨ ਦੇ।
ਅਤੀਵ ਹ੍ਰਸ੍ਵਗਾਤ੍ਰਸ੍ਯ ਵਾਮਨਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਦਾਨਵ। ਭੂਮਿਭਾਗੇ ਚ ਪਾਰਕ੍ਯੇ ਦਾਤੁਂ ਨ ਤ੍ਵਹਮੁਤ੍ਸਹੇ
ਇਸ ਵਾਮਨ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਬਹੁਤ ਛੋਟਾ ਹੈ, ਦਾਨਵ, ਮੈਂ ਪਰਾਈ ਜ਼ਮੀਨ ਦੇਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ।
ਏਤਦੇਵ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਂ ਯਦ੍ਭਵਾਨਰ੍ਥਿਤੋਸਿ ਮੇ। ਗੁਰਵੋ ਯਦਿ ਮਨ੍ਯਂਤੇ ਮਂਤ੍ਰਿਣੋ ਵਾ ਪਦਤ੍ਰਯਮ੍
ਮੈਂ ਉਹੀ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਜੋ ਤੂੰ ਮੰਗਿਆ ਹੈ। ਜੇ ਮੇਰੇ ਵੱਡੇ ਜਾਂ ਸਲਾਹਕਾਰ ਤਿੰਨ ਪੈਰ ਜ਼ਮੀਨ ਦੇਣ ਨੂੰ ਠੀਕ ਸਮਝਣ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਿਲ ਜਾਵੇ।