ਸੁਗਂਧਿਦਨੁਜਾਕੀਰ੍ਣੇ ਪੁਰੇ ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੁ ਬਾष੍ਕਲਿ। ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਤੁ ਵਸ਼ੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਸੁਖੇਨਾਸ੍ਤੇ ਸ ਦਾਨਵਃ
ਉਸ ਬਾਸਕਲ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ, ਜਿੱਥੇ ਸੁਗੰਧੀ ਦਾਨਵ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦਾਨਵ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਕਰਕੇ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰਸ੍ਥਃ ਪਾਲਯਨ੍ਨਾਸ੍ਤੇ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਸਚਰਾਚਰਂ। ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਸ਼੍ਚ ਕृਤਜ੍ਞਸ਼੍ਚ ਸਤ੍ਯਵਾਦੀ ਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਃ
ਉਥੇ ਵੱਸਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ-ਫਿਰਦੇ ਤੇ ਅਡੋਲ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਉਪਕਾਰ ਮੰਨਣ ਵਾਲਾ, ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਜਿੱਤ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਃ ਪੂਰ੍ਵਦੇਵਾਨਾਂ ਨਯਾਨਯਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸ਼ਰਣ੍ਯਸ਼੍ਚ ਦੀਨਾਨਾਮਨੁਕਂਪਕਃ
ਉਹ ਪੁਰਾਣੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸੋਹਣਾ, ਚੰਗੇ-ਮੰਦੇ ਵਿਚ ਫੈਸਲਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਸੇਵਕ, ਆਸਰਾ ਦਿੰਦਾ, ਤੇ ਦੁਖੀਆਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਵੇਦਮਂਤ੍ਰਪ੍ਰਭੂਤ੍ਸਾਹ ਸਰ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤਿਸਮਨ੍ਵਿਤਃ। षਾਡ੍ਗੁਣ੍ਯਵਿषਯੋਤ੍ਸਾਹਃ ਸ੍ਮਿਤਪੂਰ੍ਵਾਭਿਭਾषਿਤਃ
ਵੇਦ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਤੋਂ ਮਿਲੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ, ਸਭ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਛੇ ਤਰੀਕਿਆਂ ਦੀ ਨੀਤੀ ਵਿਚ ਉਤਸ਼ਾਹੀ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੱਸ ਕੇ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਵੇਦਵੇਦਾਂਗਤਤ੍ਵਜ੍ਞੋ ਯਜ੍ਞਯਾਜੀ ਤਪੋਰਤਃ। ਨ ਚ ਦੁਃਸ਼ੀਲਨਿਰਤਃ ਸ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰਾਵਿਹਿਂਸਕਃ
ਵੇਦ ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਦਾ ਤੱਤ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਯਜਨ ਕਰਣ ਵਾਲਾ, ਤਪ ਵਿਚ ਲੱਗਾ, ਮੰਦੇ ਚਲਣ ਵਿਚ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਅਹਿੰਸਾ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਮਾਨ੍ਯਮਾਨਯਿਤਾ ਸ਼ੁਦ੍ਧਃ ਸੁਮੁਖਃ ਪੂਜ੍ਯਪੂਜਕਃ। ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਵਿਦਨਾਧृष੍ਯਃ ਸੁਭਗਃ ਪ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ਨਃ
ਸਨਮਾਨਿਤ ਤੇ ਸਨਮਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਪਵਿੱਤਰ, ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲਾ, ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਪੂਜਾ ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਮਕਸਦ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਅਟੱਲ, ਸੁਭਾਗਾ ਤੇ ਪਿਆਰਾ ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਬਹੁਧਾਨ੍ਯੋ ਬਹੁਧਨੋ ਬਹੁਯਾਨਸ਼੍ਚ ਦਾਨਵਃ। ਤ੍ਰਿਵਰ੍ਗਸਾਧਕੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਵਰਪੂਰੁषਃ
ਉਹ ਦਾਨਵ ਅਨਾਜ, ਧਨ ਤੇ ਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਹੀ ਧਨੀ ਸੀ; ਉਹ ਸਦਾ ਜੀਵਨ ਦੇ ਤਿੰਨ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰੇ ਕਰਦਾ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਸੀ।
ਸ੍ਵਪੁਰੀਨਿਲਯੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਦੇਵਦਾਨਵਦਰ੍ਪਹਾ। ਸ ਚੈਵਂ ਪਾਲਯਾਮਾਸ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਸਕਲਾਃ ਪ੍ਰਜਾਃ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਾਰੀ ਪ੍ਰਜਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਨਾਧਮਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦਪ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਰਾਜਨਿ ਦਾਨਵੇ। ਦੀਨੋ ਵਾ ਵ੍ਯਧਿਤੋ ਵਾਪਿ ਅਲ੍ਪਾਯੁਰ੍ਵਾਥ ਦੁਃਖਿਤਃ
ਉਸ ਦਾਨਵ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਘਟੀਆ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਨਾ ਕੋਈ ਗਰੀਬ ਸੀ, ਨਾ ਕੋਈ ਪੀੜਤ, ਨਾ ਛੋਟੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ, ਨਾ ਕੋਈ ਦੁਖੀ ਸੀ।
ਮੂਰ੍ਖੋ ਵਾ ਮਂਦਰੂਪੋ ਵਾ ਦੁਰ੍ਭਗੋ ਵਾ ਨਿਰਾਕृਤਃ। ਏਵਂ ਯੁਤਂ ਤਂ ਵਿਮਲੈਰ੍ਗੁਣੌਘੈਰ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਮਤ੍ਵਾ ਚ ਨਿਵਿष੍ਟਬੁਦ੍ਧਿਂ
ਕੋਈ ਮੂਰਖ, ਭੈੜਾ, ਅਣਸੁਖੀ ਜਾਂ ਤਿਆਗਿਆ ਹੋਇਆ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਉਸ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਅਟੱਲ ਮਨ ਵਾਲਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਭ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਪ੍ਰਸਾਦਯਨ੍ਦੈਤ੍ਯਵਰਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਪੁਰਂਦਰਸ੍ਤਂ ਤੁ ਦਨੁਪ੍ਰਧਾਨਂ। ਤੇਜੋਯੁਕ੍ਤਂ ਦਾਨਵਂ ਤਂ ਤਪਂਤਮਿਵ ਭਾਸ੍ਕਰਂ
ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਪੁਰੰਦਰ ਨੇ, ਜੋ ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ; ਉਹ ਦਾਨਵ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਤਪਸਵੀ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਧਾਰਣੇ ਸ਼ਕ੍ਤਂ ਵਿਸ੍ਮਿਤਃ ਸੋऽਭਵਤ੍ਤਦਾ। ਇਂਦ੍ਰਂ ਪੁਰਾਗਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦਾਨਵੇਂਦ੍ਰਾਯ ਪਾਰ੍ਥਿਵ
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦੇਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਵੇਖ ਕੇ ਇੰਦਰ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ; ਪੂਰਵ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਦਾਨਵ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਤੱਕਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਨ।
ਇਦਮੂਚੁਸ੍ਤਦਾਗਤ੍ਵਾ ਦਾਨਵਾ ਯੁਦ੍ਧਦੁਰ੍ਮਦਾਃ। ਆਸ਼੍ਚਰ੍ਯਮਿਤਿ ਵੈ ਕृਤ੍ਵਾ ਇਂਦ੍ਰੋਭ੍ਯੇਤਿ ਪੁਰੀਂ ਤਵ1.30.
ਫਿਰ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਤਿੱਖੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਆ ਕੇ ਕਿਹਾ: 'ਇਹ ਤਾਂ ਅਚੰਭਾ ਹੈ—ਇੰਦਰ ਆਪ ਤੇਰੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।'
ਏਕਾਕੀ ਦ੍ਵਿਜਮੁਖ੍ਯੇਨ ਵਾਮਨੇਨ ਸਹ ਪ੍ਰਭੋ। ਅਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਯਦਨੁष੍ਠੇਯਂ ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਨੋ ਵਦਸ੍ਵ ਰਾਟ੍
ਇਕੱਲਾ, ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਾਮਨ ਦੇ ਨਾਲ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਸੀਂ ਕੀ ਕਰੀਏ, ਹੁਣ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਦਾਨਵਾਨਬ੍ਰਵੀਤ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਪੁਰੇ ਤਿष੍ਠਤ ਸਂਕੁਲਂ। ਪ੍ਰਵੇਸ਼੍ਯਤਾਂ ਦੇਵਰਾਜਃ ਪੂਜ੍ਯਃ ਸ ਤੁ ਮਮਾਦ੍ਯ ਵੈ
ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹੋ, ਭੀੜ ਕਰਕੇ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਅੰਦਰ ਆਉਣ ਦਿਓ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਾਂਗਾ।'
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਕਾਲੇ ਤੁ ਵਾਮਨਃ ਸ ਚ ਵਾਸਵਃ। ਆਗਤੌ ਦਨੁਨਾਥੇਨ ਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾ ਚੈਵਾਵਲੋਕਿਤੌ
ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਵਾਮਨ ਤੇ ਵਾਸਵ ਆ ਗਏ, ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੱਕਿਆ।
ਕृਤਾਰ੍ਥਂ ਮਨ੍ਯਤਾਤ੍ਮਾਨਂ ਪ੍ਰਣਿਪਾਤਪੁਰਃਸਰਮ੍। ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਰਾਜਾ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਧੁਰਂਧਰਃ
ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਾਮਯਾਬ ਸਮਝ ਕੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਭਾਰ ਢੋਣ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਇਹ ਬੋਲਿਆ।
ਅਦ੍ਯ ਵੈ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਨਾਸ੍ਤਿ ਧਨ੍ਯਤਰੋ ਮਯਾ। ਯੋਹਂ ਸ਼੍ਰਿਯਾਵृਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਗृਹਮਾਗਤਮ੍
ਅੱਜ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਵਧ ਧਨਵੰਤ ਨਹੀਂ; ਮੈਂ, ਜੋ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸ਼ਕ੍ਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਆਇਆ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਅਰ੍ਥਿਤ੍ਵਕਾਮ੍ਯਯਾ ਯਸ੍ਤੁ ਮਾਮਯਂ ਯਾਚਯਿष੍ਯਤਿ। ਗृਹਾਗਤਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯਾਹਂ ਦਾਸ੍ਯੇ ਪ੍ਰਾਣਾਨਪਿ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਜੋ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਚਾਹਤ ਜਾਂ ਲੋੜ ਕਰਕੇ, ਮੇਰੇ ਘਰ ਆ ਕੇ ਮੰਗੇਗਾ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਵੀ ਦਿੰਦਾ ਰਹਾਂਗਾ।
ਦਾਰਾਨ੍ਪੁਤ੍ਰਾਂਸ੍ਤਥਾਗਾਰਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਕਾ ਕਥਾ ਮਮ। ਆਗਤ੍ਯ ਸਂਮੁਖਂ ਤਸ੍ਯ ਅਂਕਮਾਨੀਯ ਸਾਦਰਮ੍
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਲਈ ਪਤਨੀ, ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਘਰ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ? ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾਇਆ।
ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯਾਭਿਨਨ੍ਦ੍ਯੈਨਂ ਗृਹਂ ਪ੍ਰਾਵੇਸ਼ਯਤ੍ਸ੍ਵਕਮ੍। ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਵਾਗਤਮਰ੍ਘ੍ਯਾਦ੍ਯੈਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਪੂਜਾਂ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ ਤੇ ਸਵਾਗਤ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿਚ ਲੈ ਗਿਆ; ਪਾਣੀ ਤੇ ਹੋਰ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਸਵਾਗਤ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਕੀਤੀ।
ਅਦ੍ਯ ਮੇ ਸਫਲਂ ਜਨ੍ਮ ਪੂਰ੍ਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਨੋਰਥਾਃ। ਯਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼ਕ੍ਰਾਦ੍ਯ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਗृਹਾਗਤਮ੍
ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਹੋ ਗਏ; ਮੈਂ ਸ਼ਕ੍ਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਆਇਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਖ੍ਯਾਪ੍ਯੋਹਂ ਦਨੁਮੁਖ੍ਯਾਨਾਂ ਦੇਵਰਾਜ ਤ੍ਵਯਾ ਕृਤਃ। ਆਗਚ੍ਛਤਾ ਮਮ ਗृਹਂ ਪੁਣ੍ਯਤਾ ਤੁ ਪਰਾ ਹਿ ਮੇ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਿਆ; ਮੇਰੇ ਘਰ ਆ ਕੇ, ਮੇਰੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਕ ਹੋ ਗਈ।
ਅਗ੍ਨਿष੍ਟੋਮਾਦਿਭਿਰ੍ਯਜ੍ਞੈਸ੍ਸਮ੍ਯਗਿष੍ਟੈਸ੍ਤੁ ਯਤ੍ਫਲਮ੍। ਤਤ੍ਫਲਂ ਸਮਵਾਪ੍ਯੇਤ ਤ੍ਵਯਿ ਦृष੍ਟੇ ਪੁਰਂਦਰ
ਅਗਨਿਸ਼ਟੋਮ ਆਦਿ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਫਲ, ਜੇ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕੀਤੇ ਜਾਣ, ਉਹ ਫਲ ਤੇਰੀ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਪੁਰੰਦਰ।
ਯਤ੍ਫਲਂ ਭੂਮਿਦਾਨੇਨ ਗਵਾਂ ਦਾਨੇਨ ऋਤ੍ਵਿਜੇ। ਮਮਾਦ੍ਯ ਤਤ੍ਫਲਂ ਭੂਤਮਥਵਾ ਰਾਜਸੂਯਕਮ੍
ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜ਼ਮੀਨ ਦੇਣ, ਜਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਪੰਡਤ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਨ, ਜਾਂ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਹੋਵੇ।
ਨਾਲ੍ਪੇਨ ਤਪਸਾ ਲਭ੍ਯਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਤਵ ਵਾਸਵ। ਏਵਂ ਗੇਹੇ ਮਯਾ ਯਤ੍ਤੇ ਪ੍ਰਿਯਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਤਦੁਚ੍ਯਤਾਮ੍
ਤੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ, ਵਾਸਵ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਤਪस्या ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਦਾ। ਹੁਣ ਜਦ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਘਰ ਆਇਆ ਹੈ, ਦੱਸ ਕਿ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਪਿਆਰਾ ਕੰਮ ਕਰਾਂ।
ਵਿਕਲ੍ਪੋऽਨ੍ਯੋ ਨ ਭਵਤਾ ਹृਦਿ ਕਾਰ੍ਯਃ ਕਥਂਚਨ। ਕृਤਂ ਚ ਤਦ੍ਵਿਜਾਨੀਯਾ ਯਦ੍ਯਦਿ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸੁਦੁष੍ਕਰਂ
ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕੋਈ ਸੋਚ ਨਾ ਆਵੇ। ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਕਿੰਨਾ ਹੀ ਔਖਾ ਹੋਵੇ, ਸਮਝ ਲੈ ਕਿ ਉਹ ਹੋ ਚੁੱਕਾ।
ਪੁਣ੍ਯੋਹਂ ਪੁਣ੍ਯਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ਤਵ ਸ਼ਤ੍ਰੁਹਨ੍। ਯਤ੍ਤੇ ਦੇਵ ਵਰੈਰ੍ਵਂਦ੍ਯੌ ਵਂਦਿਤੌ ਚਰਣੌ ਮਯਾ
ਮੈਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਪੁੰਨ ਮਿਲ ਗਿਆ, ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ। ਤੇਰੇ ਪੈਰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਵੰਦਣਯੋਗ ਹਨ, ਮੈਂ ਵੰਦੇ ਹਨ।
ਕਿਮਾਗਮਨਕृਤ੍ਯਂ ਤੇ ਵਦ ਸਰ੍ਵਂ ਮਯਿ ਪ੍ਰਭੋ। ਅਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਮਿਦਂ ਮਨ੍ਯੇ ਤਵਾਗਮਨ ਕਾਰਣਂ
ਪ੍ਰਭੂ, ਦੱਸ ਕਿ ਤੇਰੇ ਆਉਣ ਦਾ ਮਕਸਦ ਕੀ ਹੈ—ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਆਉਣ ਦੇ ਕਾਰਨ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਅਜੋਬਾ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ।
ਇਂਦ੍ਰ ਉਵਾਚ। ਜਾਨੇਹਂ ਦਨੁਮੁਖ੍ਯਾਨਾਂ ਪ੍ਰਧਾਨਂ ਤ੍ਵਾਂ ਤੁ ਬਾष੍ਕਲੇ। ਨਾਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਮਿਦਂ ਭਾਤਿ ਤ੍ਵਯਿ ਦृष੍ਟੇऽਸੁਰੋਤ੍ਤਮ
ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਬਾਸਕਲ ਮੁੱਖ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਵੇਖਣ ਨਾਲ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਇਹ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਨਹੀਂ।