ਜਗਾਮ ਸ਼ਕ੍ਰਸਹਿਤੋ ਬਾष੍ਕਲੇਸ਼੍ਚ ਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍। ਦੂਰਾਦੇਵ ਚ ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੁਰੀਂ ਤਸ੍ਯ ਸਮਾਵृਤਾਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਕਰ ਦੇ ਨਾਲ ਬਾਸਕਲ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਗਿਆ; ਦੂਰੋਂ ਹੀ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਪਾਂਡੁਰੈਃ ਖਗਮਾਗਮ੍ਯੈਃ ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨੋਪਸ਼ੋਭਿਤੈਃ। ਸ਼ੋਭਿਤਾਂ ਭਵਨੈਰ੍ਮੁਖ੍ਯੈਸ੍ਸੁਵਿਭਕ੍ਤਮਹਾਪਥੈਃ
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਉੱਡਣ ਵਾਲੀਆਂ ਫਿੱਕੀਆਂ ਪੰਛੀਆਂ, ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਤਨਾਂ, ਵੱਡੇ ਮਹਲਾਂ ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੰਡੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਸੜਕਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣਾ ਸੀ।
ਨਿਤ੍ਯਪ੍ਰਭਿਨ੍ਨੈਰ੍ਮਾਤਂਗੈਰਂਜਨਾਚਲਸਨ੍ਨਿਭੈਃ। ਦੇਵਨਾਗਕੁਲੋਤ੍ਪਨ੍ਨੈਃ ਸ਼ਤਸਂਖ੍ਯੈਰ੍ਵਿਰਾਜਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗਰਮੀ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਅੰਜਨਾ ਪਹਾੜ ਵਰਗੇ ਕਾਲੇ, ਦੇਵ ਨਾਗਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਸੈਂਕੜੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਨਿਰ੍ਮਾਂਸਗਾਤ੍ਰੈਸ੍ਤੁਰਗੈਰਲ੍ਪਕਰ੍ਣੈਰ੍ਮਨੋਜਵੈਃ। ਦੀਰ੍ਘਗ੍ਰੀਵਾਕ੍ਸ਼ਿਕੂਟੈਸ਼੍ਚ ਮਨੋਜ੍ਞੈਰੁਪਸ਼ੋਭਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਪਤਲੇ ਸਰੀਰ, ਛੋਟੇ ਕੰਨ, ਮਨ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਵਰਗੇ, ਲੰਬੀ ਗਰਦਨ ਤੇ ਉਭਰੇ ਮੱਥੇ ਵਾਲੇ ਸੋਹਣੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਪਦ੍ਮਗਰ੍ਭਸੁਵਰ੍ਣਾਭਾਃ ਪੂਰ੍ਣਚਂਦ੍ਰਨਿਭਾਨਨਾਃ। ਸਂਲ੍ਲਾਪੋਲ੍ਲਾਪਕੁਸ਼ਲਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵੇਸ਼੍ਯਾਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਉਥੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵੇਸ਼ਿਆਵਾਂ, ਕਮਲ ਦੇ ਦਿਲ ਵਰਗਾ ਸੋਨਹਰਾ ਰੰਗ, ਪੂਰੇ ਚੰਦ ਵਰਗਾ ਚਿਹਰਾ, ਮਿੱਠੀ ਗੱਲਬਾਤ ਤੇ ਹਾਸੇ-ਮਜ਼ਾਕ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਨ ਤਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਨ ਸਾ ਵਿਦ੍ਯਾ ਨ ਤਚ੍ਛਿਲ੍ਪਂ ਨ ਸਾ ਕਲਾ। ਬਾष੍ਕਲੇਰ੍ਨ ਪੁਰੇऽਸ੍ਯਾਥ ਨਿਵਾਸਂ ਪ੍ਰਤਿਗਚ੍ਛਤਿ
ਬਾਸਕਲ ਦੇ ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਕੋਈ ਭਲਾ, ਕੋਈ ਗਿਆਨ, ਕੋਈ ਕਲਾ, ਕੋਈ ਹੁਨਰ ਨਹੀਂ ਜੋ ਇੱਥੇ ਠਿਕਾਣਾ ਨਾ ਪਾਵੇ।
ਉਦ੍ਯਾਨਸ਼ਤਸਂਬਾਧਂ ਸਮਾਜੋਤ੍ਸਵਮਾਲਿਨਿ। ਅਨ੍ਵਿਤੇ ਦਨੁਮੁਖ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੈਰਂਤਕਵਰ੍ਜਿਤੈਃ
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਸੈਂਕੜੇ ਬਾਗਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਮੇਲਿਆਂ ਤੇ ਸਮਾਗਮਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਾਨਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਅੰਤਕਾਰੀ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਸੀ।
ਵੀਣਾਵੇਣੁਮृਦਂਗਾਨਾਂ ਸ਼ਬ੍ਦੈਃ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਨਾਦਿਤੇ। ਸਦਾ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾ ਦਨੁਜਾ ਬਹੁਰਤ੍ਨੋਪਸ਼ੋਭਿਤਾਃ
ਉਥੇ ਹਰ ਥਾਂ ਵੀਣਾ, ਵਾਂਸਰੀ ਤੇ ਮ੍ਰਿਦੰਗ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜਾਂ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਹਨ; ਦਾਨਵ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼, ਕਈ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਉਥੇ ਵੇਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕ੍ਰੀਡਮਾਨਾਃ ਪ੍ਰਦृਸ਼੍ਯਂਤੇ ਮੇਰਾਵਿਵ ਯਥਾਮਰਾਃ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਘੋषੋ ਮਹਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦਨੁਵृਦ੍ਧੈਰੁਦੀਰਿਤਃ
ਉਹ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ ਦਿੱਖਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਅਮਰ ਲੋਕ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ; ਉਥੇ ਵੱਡੇ ਦਾਨਵ ਵੈਦਿਕ ਉਚਾਰਨ ਦੀ ਮਹਾਨ ਧੁਨੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸਾਜ੍ਯਧੂਮੇਨ ਚਾਗ੍ਨੀਨਾਂ ਵਾਯੁਨਾ ਨष੍ਟਕਿਲ੍ਬਿषੇ। ਸੁਗਂਧਧੂਪਵਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਸੁਰਭੀਕृਤਮਾਰੁਤੇ
ਅੱਗ ਦੀ ਘੀ ਵਾਲੀ ਧੂੰਹ ਨਾਲ, ਹਵਾ ਦੁਆਰਾ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋਏ, ਮਿੱਠੇ ਧੂਪ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਹਵਾ ਸੁਗੰਧਿਤ ਹੋਈ।
ਸੁਗਂਧਿਦਨੁਜਾਕੀਰ੍ਣੇ ਪੁਰੇ ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੁ ਬਾष੍ਕਲਿ। ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਤੁ ਵਸ਼ੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਸੁਖੇਨਾਸ੍ਤੇ ਸ ਦਾਨਵਃ
ਉਸ ਬਾਸਕਲ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ, ਜਿੱਥੇ ਸੁਗੰਧੀ ਦਾਨਵ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦਾਨਵ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਕਰਕੇ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰਸ੍ਥਃ ਪਾਲਯਨ੍ਨਾਸ੍ਤੇ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਸਚਰਾਚਰਂ। ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਸ਼੍ਚ ਕृਤਜ੍ਞਸ਼੍ਚ ਸਤ੍ਯਵਾਦੀ ਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਃ
ਉਥੇ ਵੱਸਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ-ਫਿਰਦੇ ਤੇ ਅਡੋਲ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਉਪਕਾਰ ਮੰਨਣ ਵਾਲਾ, ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਜਿੱਤ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਃ ਪੂਰ੍ਵਦੇਵਾਨਾਂ ਨਯਾਨਯਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸ਼ਰਣ੍ਯਸ਼੍ਚ ਦੀਨਾਨਾਮਨੁਕਂਪਕਃ
ਉਹ ਪੁਰਾਣੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸੋਹਣਾ, ਚੰਗੇ-ਮੰਦੇ ਵਿਚ ਫੈਸਲਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਸੇਵਕ, ਆਸਰਾ ਦਿੰਦਾ, ਤੇ ਦੁਖੀਆਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਵੇਦਮਂਤ੍ਰਪ੍ਰਭੂਤ੍ਸਾਹ ਸਰ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤਿਸਮਨ੍ਵਿਤਃ। षਾਡ੍ਗੁਣ੍ਯਵਿषਯੋਤ੍ਸਾਹਃ ਸ੍ਮਿਤਪੂਰ੍ਵਾਭਿਭਾषਿਤਃ
ਵੇਦ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਤੋਂ ਮਿਲੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ, ਸਭ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਛੇ ਤਰੀਕਿਆਂ ਦੀ ਨੀਤੀ ਵਿਚ ਉਤਸ਼ਾਹੀ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੱਸ ਕੇ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਵੇਦਵੇਦਾਂਗਤਤ੍ਵਜ੍ਞੋ ਯਜ੍ਞਯਾਜੀ ਤਪੋਰਤਃ। ਨ ਚ ਦੁਃਸ਼ੀਲਨਿਰਤਃ ਸ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰਾਵਿਹਿਂਸਕਃ
ਵੇਦ ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਦਾ ਤੱਤ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਯਜਨ ਕਰਣ ਵਾਲਾ, ਤਪ ਵਿਚ ਲੱਗਾ, ਮੰਦੇ ਚਲਣ ਵਿਚ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਅਹਿੰਸਾ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਮਾਨ੍ਯਮਾਨਯਿਤਾ ਸ਼ੁਦ੍ਧਃ ਸੁਮੁਖਃ ਪੂਜ੍ਯਪੂਜਕਃ। ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਵਿਦਨਾਧृष੍ਯਃ ਸੁਭਗਃ ਪ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ਨਃ
ਸਨਮਾਨਿਤ ਤੇ ਸਨਮਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਪਵਿੱਤਰ, ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲਾ, ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਪੂਜਾ ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਮਕਸਦ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਅਟੱਲ, ਸੁਭਾਗਾ ਤੇ ਪਿਆਰਾ ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਬਹੁਧਾਨ੍ਯੋ ਬਹੁਧਨੋ ਬਹੁਯਾਨਸ਼੍ਚ ਦਾਨਵਃ। ਤ੍ਰਿਵਰ੍ਗਸਾਧਕੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਵਰਪੂਰੁषਃ
ਉਹ ਦਾਨਵ ਅਨਾਜ, ਧਨ ਤੇ ਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਹੀ ਧਨੀ ਸੀ; ਉਹ ਸਦਾ ਜੀਵਨ ਦੇ ਤਿੰਨ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰੇ ਕਰਦਾ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਸੀ।
ਸ੍ਵਪੁਰੀਨਿਲਯੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਦੇਵਦਾਨਵਦਰ੍ਪਹਾ। ਸ ਚੈਵਂ ਪਾਲਯਾਮਾਸ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਸਕਲਾਃ ਪ੍ਰਜਾਃ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਾਰੀ ਪ੍ਰਜਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਨਾਧਮਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦਪ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਰਾਜਨਿ ਦਾਨਵੇ। ਦੀਨੋ ਵਾ ਵ੍ਯਧਿਤੋ ਵਾਪਿ ਅਲ੍ਪਾਯੁਰ੍ਵਾਥ ਦੁਃਖਿਤਃ
ਉਸ ਦਾਨਵ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਘਟੀਆ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਨਾ ਕੋਈ ਗਰੀਬ ਸੀ, ਨਾ ਕੋਈ ਪੀੜਤ, ਨਾ ਛੋਟੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ, ਨਾ ਕੋਈ ਦੁਖੀ ਸੀ।
ਮੂਰ੍ਖੋ ਵਾ ਮਂਦਰੂਪੋ ਵਾ ਦੁਰ੍ਭਗੋ ਵਾ ਨਿਰਾਕृਤਃ। ਏਵਂ ਯੁਤਂ ਤਂ ਵਿਮਲੈਰ੍ਗੁਣੌਘੈਰ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਮਤ੍ਵਾ ਚ ਨਿਵਿष੍ਟਬੁਦ੍ਧਿਂ
ਕੋਈ ਮੂਰਖ, ਭੈੜਾ, ਅਣਸੁਖੀ ਜਾਂ ਤਿਆਗਿਆ ਹੋਇਆ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਉਸ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਅਟੱਲ ਮਨ ਵਾਲਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਭ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਪ੍ਰਸਾਦਯਨ੍ਦੈਤ੍ਯਵਰਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਪੁਰਂਦਰਸ੍ਤਂ ਤੁ ਦਨੁਪ੍ਰਧਾਨਂ। ਤੇਜੋਯੁਕ੍ਤਂ ਦਾਨਵਂ ਤਂ ਤਪਂਤਮਿਵ ਭਾਸ੍ਕਰਂ
ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਪੁਰੰਦਰ ਨੇ, ਜੋ ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ; ਉਹ ਦਾਨਵ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਤਪਸਵੀ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਧਾਰਣੇ ਸ਼ਕ੍ਤਂ ਵਿਸ੍ਮਿਤਃ ਸੋऽਭਵਤ੍ਤਦਾ। ਇਂਦ੍ਰਂ ਪੁਰਾਗਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦਾਨਵੇਂਦ੍ਰਾਯ ਪਾਰ੍ਥਿਵ
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦੇਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਵੇਖ ਕੇ ਇੰਦਰ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ; ਪੂਰਵ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਦਾਨਵ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਤੱਕਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਨ।
ਇਦਮੂਚੁਸ੍ਤਦਾਗਤ੍ਵਾ ਦਾਨਵਾ ਯੁਦ੍ਧਦੁਰ੍ਮਦਾਃ। ਆਸ਼੍ਚਰ੍ਯਮਿਤਿ ਵੈ ਕृਤ੍ਵਾ ਇਂਦ੍ਰੋਭ੍ਯੇਤਿ ਪੁਰੀਂ ਤਵ1.30.
ਫਿਰ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਤਿੱਖੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਆ ਕੇ ਕਿਹਾ: 'ਇਹ ਤਾਂ ਅਚੰਭਾ ਹੈ—ਇੰਦਰ ਆਪ ਤੇਰੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।'
ਏਕਾਕੀ ਦ੍ਵਿਜਮੁਖ੍ਯੇਨ ਵਾਮਨੇਨ ਸਹ ਪ੍ਰਭੋ। ਅਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਯਦਨੁष੍ਠੇਯਂ ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਨੋ ਵਦਸ੍ਵ ਰਾਟ੍
ਇਕੱਲਾ, ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਾਮਨ ਦੇ ਨਾਲ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਸੀਂ ਕੀ ਕਰੀਏ, ਹੁਣ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਦਾਨਵਾਨਬ੍ਰਵੀਤ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਪੁਰੇ ਤਿष੍ਠਤ ਸਂਕੁਲਂ। ਪ੍ਰਵੇਸ਼੍ਯਤਾਂ ਦੇਵਰਾਜਃ ਪੂਜ੍ਯਃ ਸ ਤੁ ਮਮਾਦ੍ਯ ਵੈ
ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹੋ, ਭੀੜ ਕਰਕੇ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਅੰਦਰ ਆਉਣ ਦਿਓ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਾਂਗਾ।'
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਕਾਲੇ ਤੁ ਵਾਮਨਃ ਸ ਚ ਵਾਸਵਃ। ਆਗਤੌ ਦਨੁਨਾਥੇਨ ਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾ ਚੈਵਾਵਲੋਕਿਤੌ
ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਵਾਮਨ ਤੇ ਵਾਸਵ ਆ ਗਏ, ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੱਕਿਆ।
ਕृਤਾਰ੍ਥਂ ਮਨ੍ਯਤਾਤ੍ਮਾਨਂ ਪ੍ਰਣਿਪਾਤਪੁਰਃਸਰਮ੍। ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਰਾਜਾ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਧੁਰਂਧਰਃ
ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਾਮਯਾਬ ਸਮਝ ਕੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਭਾਰ ਢੋਣ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਇਹ ਬੋਲਿਆ।
ਅਦ੍ਯ ਵੈ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਨਾਸ੍ਤਿ ਧਨ੍ਯਤਰੋ ਮਯਾ। ਯੋਹਂ ਸ਼੍ਰਿਯਾਵृਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਗृਹਮਾਗਤਮ੍
ਅੱਜ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਵਧ ਧਨਵੰਤ ਨਹੀਂ; ਮੈਂ, ਜੋ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸ਼ਕ੍ਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਆਇਆ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਅਰ੍ਥਿਤ੍ਵਕਾਮ੍ਯਯਾ ਯਸ੍ਤੁ ਮਾਮਯਂ ਯਾਚਯਿष੍ਯਤਿ। ਗृਹਾਗਤਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯਾਹਂ ਦਾਸ੍ਯੇ ਪ੍ਰਾਣਾਨਪਿ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਜੋ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਚਾਹਤ ਜਾਂ ਲੋੜ ਕਰਕੇ, ਮੇਰੇ ਘਰ ਆ ਕੇ ਮੰਗੇਗਾ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਵੀ ਦਿੰਦਾ ਰਹਾਂਗਾ।
ਦਾਰਾਨ੍ਪੁਤ੍ਰਾਂਸ੍ਤਥਾਗਾਰਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਕਾ ਕਥਾ ਮਮ। ਆਗਤ੍ਯ ਸਂਮੁਖਂ ਤਸ੍ਯ ਅਂਕਮਾਨੀਯ ਸਾਦਰਮ੍
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਲਈ ਪਤਨੀ, ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਘਰ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ? ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾਇਆ।