ਸੁਰਾਙ੍ਗਨਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਚ ਭਾਵਯੁਕ੍ਤਾ ਨृਤ੍ਯਂਤਿ ਤਤ੍ਰਾਪ੍ਸਰਸਾਂ ਸਮੂਹਾਃ। ਤਥੈਵ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਸਿਦ੍ਧਸਂਘਾ ਵਿਮਾਨਯਾਨੈਰ੍ਮੁਦਿਤਾ ਭ੍ਰਮਂਤਿ
ਦੇਵੀਆਂ ਭਾਵ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਉੱਥੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਨੱਚੀਆਂ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਦਿਆਧਰ ਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਦੇ ਟੋਲੀਆਂ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਵਿਮਾਨਾਂ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਘੁੰਮਦੀਆਂ।
ਵਦਂਤਿ ਸਤ੍ਯਾਨृਤਕਾਰ੍ਯਨਿਰ੍ਣਯਂ ਤਥਾਭਿਰਂਗਂ ਪ੍ਰਤਿਦਰ੍ਸ਼ਯਂਤਿ। ਗਾਯਂਤਿ ਗੇਯਂ ਵਿਨਿਵृਤ੍ਤਰਾਗਾ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਰ੍ਦੁਃਖਸੁਖਪ੍ਰਭੂਤਾਃ
ਉਹ ਸੱਚ ਤੇ ਝੂਠ ਦੀ ਪਛਾਣ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਦੇ, ਆਪਣੀ ਕਲਾ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗਾਂ ਨਾਲ ਦਿਖਾਉਂਦੇ; ਉਹ ਸੁਰਿਲੇ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੇ, ਆਪਣੀ ਲਾਲਸਾ ਦਬਾ ਕੇ, ਦੁੱਖ ਤੇ ਸੁਖ ਵਿਚ ਮੁੜ ਮੁੜ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦੇ।
ਨृਤ੍ਯਂਤਿ ਵੈ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਤਾਸ਼੍ਚ ਤੇ ਤੁ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਜਿਤਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਿਤੋ ਵ੍ਰਜਂਤਿ। ਇਤਿ ਵਿਗਤਵਿषਾਦੇ ਨਿਰ੍ਮਲੇ ਜੀਵਲੋਕੇ ਤਿਮਿਰਨਿਕਰਮੁਕ੍ਤਾ ਨਿਰ੍ਵृਤਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੁਕਾਮਾਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਧਰਮ ਰਾਹੀਂ ਸਵਰਗ ਪਹੁੰਚੇ, ਉੱਥੇ ਨੱਚਦੇ, ਤੇ ਉਥੋਂ ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਜਾਂਦੇ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਸਾਫ਼ ਜੀਵ ਲੋਕ ਵਿਚ, ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਆਨੰਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ।
ਤਤ੍ਰੋਚੁਃ ਕੇਚਿਦੁਰ੍ਵ੍ਯਾਂ ਜਯਜਯ ਭਗਵਨ੍ਸਂਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਸ਼੍ਚ ਕੇਚਿਤ੍। ਤ੍ਵੇਵਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਪ੍ਰਣਾਦੈਰਵਿਰਲ ਮਨਸਸ਼੍ਚਾਨੁਵਾਦੈਸ੍ਤਥਾਨ੍ਯੈਃ। ਧ੍ਯਾਯਂਤੇਨ੍ਯੇ ਨਿਗੂਢਂ ਜਨਨਭਯ ਜਰਾਮृਤ੍ਯੁਵਿਚ੍ਛੇਦਹੇਤੋ-। ਰਿਤ੍ਯੇਵਂ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਮਾਸੀਜ੍ਜਗਦਿਦਮਖਿਲਂ ਸਰ੍ਵਤਃ ਸਂਪृਹृष੍ਟਮ੍
ਉੱਥੇ ਕੁਝ ਲੋਕ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ 'ਜੈ ਜੈ ਭਗਵਾਨ' ਚੀਕਦੇ, ਤੇ ਹੋਰ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੇ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਲਗਾਤਾਰ ਉਚਾਰਿਆਂ ਤੇ ਦਿਲਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ, ਹੋਰ ਲੋਕ ਚੁੱਪਚਾਪ ਜਨਮ, ਡਰ, ਬੁਢਾਪਾ ਤੇ ਮੌਤ ਦੇ ਕਾਰਨ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ।
ਪਰਮਾਸਾਦ੍ਯ ਯਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਹ ਜਗਤਃ ਕृਤੇ। ਜਾਤੋਯਂ ਭਵਤਾਮਰ੍ਥੇ ਵਾਮਨੋ ਯਦਪੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਉੱਚਾ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਜਗਤ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕਿਹਾ: 'ਇਹ ਵਾਮਨ, ਭਾਵੇਂ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਪਰ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਜਨਮਿਆ ਹੈ।'
ਏष ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਚ ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ਚ ਏष ਏਵ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਏष ਵੇਦਾਸ਼੍ਚ ਯਜ੍ਞਾਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸ਼੍ਚੈष ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਇਹੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੈ, ਇਹੀ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਹੈ, ਇਹੀ ਮਹੇਸ਼ ਹੈ; ਇਹੀ ਵੇਦ, ਯਜ, ਤੇ ਸਵਰਗ ਹੈ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਵਿष੍ਣੁਵ੍ਯਾਪ੍ਤਮਿਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਜਗਤ੍ਸ੍ਥਾਵਰਜਂਗਮਮ੍। ਏਕਃ ਸ ਤੁ ਪृਥ੍ਕ੍ਤ੍ਵੇਨ ਸ੍ਵਯਂਭੂਰਿਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ
ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ, ਚਲਦਾ ਤੇ ਅਚਲ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨਾਲ ਰਚਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਉਹ ਇੱਕ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਜਨਮਿਆ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾਰ੍ਥਵਰ੍ਣਕੇ ਸ੍ਥਾਨੇ ਵਿਚਿਤ੍ਰਃ ਸ੍ਫਾਟਿਕੋ ਮਣਿਃ। ਤਤੋ ਗੁਣਵਸ਼ਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਵਯਂਭੋਰਨੁਵਰ੍ਤ੍ਤਨਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗਾ ਸਫੈਦ ਪਥਰ ਆਪਣੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਰੰਗ ਵਾਪਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਆਪ-ਜਨਮਿਆ ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਧਾਰਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾ ਹਿ ਗਾਰ੍ਹਪਤ੍ਯੋਗ੍ਨਿਰਨ੍ਯਸਂਜ੍ਞਾਂ ਪੁਨਰ੍ਵ੍ਰਜੇਤ੍। ਲਭੇਤ ਸਂਜ੍ਞਾਂ ਭਗਵਾਨ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਾਦਿषੁ ਤਥਾ ਹ੍ਯਸੌ
ਜਿਵੇਂ ਘਰ ਦੀ ਅੱਗ ਕਦੇ ਹੋਰ ਨਾਂ ਲੈ ਲੈਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣਾ ਅਸਲੀ ਨਾਂ ਮੁੜ ਪਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਭਗਵਾਨ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਵਿਚ ਆਪਣਾ ਨਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਥਾ ਵਾਮਨੋ ਦੇਵੋ ਦੇਵਕਾਰ੍ਯਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ। ਏਵਂ ਚਿਂਤਯਤਾਂ ਤੇषਾਂ ਭਾਵਿਤਾਨਾਂ ਦਿਵੌਕਸਾਮ੍
ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵਾਮਨ ਦੇਵਤਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰੇਗਾ; ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਸੋਚ ਉਹਨਾਂ ਭਗਤ ਸਵਰਗਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਕੀਤਾ।
ਜਗਾਮ ਸ਼ਕ੍ਰਸਹਿਤੋ ਬਾष੍ਕਲੇਸ਼੍ਚ ਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍। ਦੂਰਾਦੇਵ ਚ ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੁਰੀਂ ਤਸ੍ਯ ਸਮਾਵृਤਾਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਕਰ ਦੇ ਨਾਲ ਬਾਸਕਲ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਗਿਆ; ਦੂਰੋਂ ਹੀ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਪਾਂਡੁਰੈਃ ਖਗਮਾਗਮ੍ਯੈਃ ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨੋਪਸ਼ੋਭਿਤੈਃ। ਸ਼ੋਭਿਤਾਂ ਭਵਨੈਰ੍ਮੁਖ੍ਯੈਸ੍ਸੁਵਿਭਕ੍ਤਮਹਾਪਥੈਃ
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਉੱਡਣ ਵਾਲੀਆਂ ਫਿੱਕੀਆਂ ਪੰਛੀਆਂ, ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਤਨਾਂ, ਵੱਡੇ ਮਹਲਾਂ ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੰਡੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਸੜਕਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣਾ ਸੀ।
ਨਿਤ੍ਯਪ੍ਰਭਿਨ੍ਨੈਰ੍ਮਾਤਂਗੈਰਂਜਨਾਚਲਸਨ੍ਨਿਭੈਃ। ਦੇਵਨਾਗਕੁਲੋਤ੍ਪਨ੍ਨੈਃ ਸ਼ਤਸਂਖ੍ਯੈਰ੍ਵਿਰਾਜਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗਰਮੀ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਅੰਜਨਾ ਪਹਾੜ ਵਰਗੇ ਕਾਲੇ, ਦੇਵ ਨਾਗਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਸੈਂਕੜੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਨਿਰ੍ਮਾਂਸਗਾਤ੍ਰੈਸ੍ਤੁਰਗੈਰਲ੍ਪਕਰ੍ਣੈਰ੍ਮਨੋਜਵੈਃ। ਦੀਰ੍ਘਗ੍ਰੀਵਾਕ੍ਸ਼ਿਕੂਟੈਸ਼੍ਚ ਮਨੋਜ੍ਞੈਰੁਪਸ਼ੋਭਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਪਤਲੇ ਸਰੀਰ, ਛੋਟੇ ਕੰਨ, ਮਨ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਵਰਗੇ, ਲੰਬੀ ਗਰਦਨ ਤੇ ਉਭਰੇ ਮੱਥੇ ਵਾਲੇ ਸੋਹਣੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਪਦ੍ਮਗਰ੍ਭਸੁਵਰ੍ਣਾਭਾਃ ਪੂਰ੍ਣਚਂਦ੍ਰਨਿਭਾਨਨਾਃ। ਸਂਲ੍ਲਾਪੋਲ੍ਲਾਪਕੁਸ਼ਲਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵੇਸ਼੍ਯਾਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਉਥੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵੇਸ਼ਿਆਵਾਂ, ਕਮਲ ਦੇ ਦਿਲ ਵਰਗਾ ਸੋਨਹਰਾ ਰੰਗ, ਪੂਰੇ ਚੰਦ ਵਰਗਾ ਚਿਹਰਾ, ਮਿੱਠੀ ਗੱਲਬਾਤ ਤੇ ਹਾਸੇ-ਮਜ਼ਾਕ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਨ ਤਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਨ ਸਾ ਵਿਦ੍ਯਾ ਨ ਤਚ੍ਛਿਲ੍ਪਂ ਨ ਸਾ ਕਲਾ। ਬਾष੍ਕਲੇਰ੍ਨ ਪੁਰੇऽਸ੍ਯਾਥ ਨਿਵਾਸਂ ਪ੍ਰਤਿਗਚ੍ਛਤਿ
ਬਾਸਕਲ ਦੇ ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਕੋਈ ਭਲਾ, ਕੋਈ ਗਿਆਨ, ਕੋਈ ਕਲਾ, ਕੋਈ ਹੁਨਰ ਨਹੀਂ ਜੋ ਇੱਥੇ ਠਿਕਾਣਾ ਨਾ ਪਾਵੇ।
ਉਦ੍ਯਾਨਸ਼ਤਸਂਬਾਧਂ ਸਮਾਜੋਤ੍ਸਵਮਾਲਿਨਿ। ਅਨ੍ਵਿਤੇ ਦਨੁਮੁਖ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੈਰਂਤਕਵਰ੍ਜਿਤੈਃ
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਸੈਂਕੜੇ ਬਾਗਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਮੇਲਿਆਂ ਤੇ ਸਮਾਗਮਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਾਨਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਅੰਤਕਾਰੀ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਸੀ।
ਵੀਣਾਵੇਣੁਮृਦਂਗਾਨਾਂ ਸ਼ਬ੍ਦੈਃ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਨਾਦਿਤੇ। ਸਦਾ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾ ਦਨੁਜਾ ਬਹੁਰਤ੍ਨੋਪਸ਼ੋਭਿਤਾਃ
ਉਥੇ ਹਰ ਥਾਂ ਵੀਣਾ, ਵਾਂਸਰੀ ਤੇ ਮ੍ਰਿਦੰਗ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜਾਂ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਹਨ; ਦਾਨਵ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼, ਕਈ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਉਥੇ ਵੇਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕ੍ਰੀਡਮਾਨਾਃ ਪ੍ਰਦृਸ਼੍ਯਂਤੇ ਮੇਰਾਵਿਵ ਯਥਾਮਰਾਃ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਘੋषੋ ਮਹਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦਨੁਵृਦ੍ਧੈਰੁਦੀਰਿਤਃ
ਉਹ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ ਦਿੱਖਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਅਮਰ ਲੋਕ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ; ਉਥੇ ਵੱਡੇ ਦਾਨਵ ਵੈਦਿਕ ਉਚਾਰਨ ਦੀ ਮਹਾਨ ਧੁਨੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸਾਜ੍ਯਧੂਮੇਨ ਚਾਗ੍ਨੀਨਾਂ ਵਾਯੁਨਾ ਨष੍ਟਕਿਲ੍ਬਿषੇ। ਸੁਗਂਧਧੂਪਵਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਸੁਰਭੀਕृਤਮਾਰੁਤੇ
ਅੱਗ ਦੀ ਘੀ ਵਾਲੀ ਧੂੰਹ ਨਾਲ, ਹਵਾ ਦੁਆਰਾ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋਏ, ਮਿੱਠੇ ਧੂਪ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਹਵਾ ਸੁਗੰਧਿਤ ਹੋਈ।
ਸੁਗਂਧਿਦਨੁਜਾਕੀਰ੍ਣੇ ਪੁਰੇ ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੁ ਬਾष੍ਕਲਿ। ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਤੁ ਵਸ਼ੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਸੁਖੇਨਾਸ੍ਤੇ ਸ ਦਾਨਵਃ
ਉਸ ਬਾਸਕਲ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ, ਜਿੱਥੇ ਸੁਗੰਧੀ ਦਾਨਵ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦਾਨਵ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਕਰਕੇ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰਸ੍ਥਃ ਪਾਲਯਨ੍ਨਾਸ੍ਤੇ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਸਚਰਾਚਰਂ। ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਸ਼੍ਚ ਕृਤਜ੍ਞਸ਼੍ਚ ਸਤ੍ਯਵਾਦੀ ਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਃ
ਉਥੇ ਵੱਸਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ-ਫਿਰਦੇ ਤੇ ਅਡੋਲ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਉਪਕਾਰ ਮੰਨਣ ਵਾਲਾ, ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਜਿੱਤ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਃ ਪੂਰ੍ਵਦੇਵਾਨਾਂ ਨਯਾਨਯਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸ਼ਰਣ੍ਯਸ਼੍ਚ ਦੀਨਾਨਾਮਨੁਕਂਪਕਃ
ਉਹ ਪੁਰਾਣੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸੋਹਣਾ, ਚੰਗੇ-ਮੰਦੇ ਵਿਚ ਫੈਸਲਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਸੇਵਕ, ਆਸਰਾ ਦਿੰਦਾ, ਤੇ ਦੁਖੀਆਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਵੇਦਮਂਤ੍ਰਪ੍ਰਭੂਤ੍ਸਾਹ ਸਰ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤਿਸਮਨ੍ਵਿਤਃ। षਾਡ੍ਗੁਣ੍ਯਵਿषਯੋਤ੍ਸਾਹਃ ਸ੍ਮਿਤਪੂਰ੍ਵਾਭਿਭਾषਿਤਃ
ਵੇਦ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਤੋਂ ਮਿਲੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ, ਸਭ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਛੇ ਤਰੀਕਿਆਂ ਦੀ ਨੀਤੀ ਵਿਚ ਉਤਸ਼ਾਹੀ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੱਸ ਕੇ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਵੇਦਵੇਦਾਂਗਤਤ੍ਵਜ੍ਞੋ ਯਜ੍ਞਯਾਜੀ ਤਪੋਰਤਃ। ਨ ਚ ਦੁਃਸ਼ੀਲਨਿਰਤਃ ਸ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰਾਵਿਹਿਂਸਕਃ
ਵੇਦ ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਦਾ ਤੱਤ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਯਜਨ ਕਰਣ ਵਾਲਾ, ਤਪ ਵਿਚ ਲੱਗਾ, ਮੰਦੇ ਚਲਣ ਵਿਚ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਅਹਿੰਸਾ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਮਾਨ੍ਯਮਾਨਯਿਤਾ ਸ਼ੁਦ੍ਧਃ ਸੁਮੁਖਃ ਪੂਜ੍ਯਪੂਜਕਃ। ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਵਿਦਨਾਧृष੍ਯਃ ਸੁਭਗਃ ਪ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ਨਃ
ਸਨਮਾਨਿਤ ਤੇ ਸਨਮਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਪਵਿੱਤਰ, ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲਾ, ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਪੂਜਾ ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਮਕਸਦ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਅਟੱਲ, ਸੁਭਾਗਾ ਤੇ ਪਿਆਰਾ ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਬਹੁਧਾਨ੍ਯੋ ਬਹੁਧਨੋ ਬਹੁਯਾਨਸ਼੍ਚ ਦਾਨਵਃ। ਤ੍ਰਿਵਰ੍ਗਸਾਧਕੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਵਰਪੂਰੁषਃ
ਉਹ ਦਾਨਵ ਅਨਾਜ, ਧਨ ਤੇ ਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਹੀ ਧਨੀ ਸੀ; ਉਹ ਸਦਾ ਜੀਵਨ ਦੇ ਤਿੰਨ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰੇ ਕਰਦਾ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਸੀ।
ਸ੍ਵਪੁਰੀਨਿਲਯੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਦੇਵਦਾਨਵਦਰ੍ਪਹਾ। ਸ ਚੈਵਂ ਪਾਲਯਾਮਾਸ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਸਕਲਾਃ ਪ੍ਰਜਾਃ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਾਰੀ ਪ੍ਰਜਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਨਾਧਮਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦਪ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਰਾਜਨਿ ਦਾਨਵੇ। ਦੀਨੋ ਵਾ ਵ੍ਯਧਿਤੋ ਵਾਪਿ ਅਲ੍ਪਾਯੁਰ੍ਵਾਥ ਦੁਃਖਿਤਃ
ਉਸ ਦਾਨਵ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਘਟੀਆ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਨਾ ਕੋਈ ਗਰੀਬ ਸੀ, ਨਾ ਕੋਈ ਪੀੜਤ, ਨਾ ਛੋਟੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ, ਨਾ ਕੋਈ ਦੁਖੀ ਸੀ।
ਮੂਰ੍ਖੋ ਵਾ ਮਂਦਰੂਪੋ ਵਾ ਦੁਰ੍ਭਗੋ ਵਾ ਨਿਰਾਕृਤਃ। ਏਵਂ ਯੁਤਂ ਤਂ ਵਿਮਲੈਰ੍ਗੁਣੌਘੈਰ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਮਤ੍ਵਾ ਚ ਨਿਵਿष੍ਟਬੁਦ੍ਧਿਂ
ਕੋਈ ਮੂਰਖ, ਭੈੜਾ, ਅਣਸੁਖੀ ਜਾਂ ਤਿਆਗਿਆ ਹੋਇਆ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਉਸ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਅਟੱਲ ਮਨ ਵਾਲਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਭ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।