ਅਥ ਵਿਹਿਤਵਿਧਾਨਂ ਕਾਲਮਾਸਾਦ੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਗਣਹਿਤਾਰ੍ਥਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨੁਕਂਪੀ। ਵਿਮਲ ਵਿਰਲ ਕੇਸ਼ਸ਼੍ਚਂਦ੍ਰਸ਼ਂਖੋਦਯਸ਼੍ਰੀਰਦਿਤਿਤਨਯਭਾਵਂ ਦੇਵਦੇਵਸ਼੍ਚਕਾਰ
ਫਿਰ, ਨਿਯਤ ਸਮਾਂ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆਲੂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਚੰਨ-ਸ਼ੰਖ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਸੁਤਲੇ ਵਾਲਾ, ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਦੇਵਤਾ, ਅਦਿਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬਣ ਕੇ ਜਨਮ ਲਿਆ।
ਅਵਤਰਤਿ ਚ ਵਿष੍ਣੌ ਸਿਦ੍ਧਦੇਵਾਸੁਰਾਣਾਮਨਿਮਿषਨਯਨਾਨਾਂ ਵਿਪ੍ਰਸੇਦੁਰ੍ਮੁਖਾਨਿ। ਅਤਿਵਿਰਤਰਜੋਭਿਰ੍ਵਾਯੁਭਿਃ ਸਂਵਹਦ੍ਭਿਰ੍ਦਿਨਮਪਿ ਚ ਤਦਾਸੀਜ੍ਜਨ੍ਮ ਵਿष੍ਣੋਃ ਸੁਗਰ੍ਭੇ
ਜਦ ਵਿਸ਼ਣੁ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਉਤਰੇ, ਸਿੱਧ, ਦੇਵ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਅੱਖਾਂ ਚਮਕ ਉਠੀਆਂ; ਹਵਾ ਨਾਲ ਧੂੜ ਘੱਟ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਵਿਸ਼ਣੁ ਦੇ ਜਨਮ ਵੇਲੇ ਦਿਨ ਵੀ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ।
ਅਦਿਤਿਰਜਨਗਰ੍ਭਾ ਸਾਪਿ ਦੇਵੀ ਪ੍ਰਯਾਂਤੀ ਨਤਜਘਨਭਰਾਰ੍ਤ੍ਤਾ ਮਂਦਸਂਚਾਰਰਮ੍ਯਾ। ਅਲਸਵਦਨਖੇਦਂ ਪਾਂਡੁਭਾਵਂ ਵਹਂਤੀ ਗੁਰੁਤਰਮਵਗਾਢਂ ਗਰ੍ਭਮੇਵੋਦ੍ਵਹਂਤੀ1.30.
ਅਦਿਤੀ, ਰਾਣੀ, ਆਪਣੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਦੇਵੀ ਪੁੱਤਰ ਲੈ ਕੇ, ਭਾਰੀ ਭਾਰ ਨਾਲ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਚੱਲਦੀ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਚਾਲ ਮਿੱਠਾ, ਚਿਹਰਾ ਥਕਿਆ ਤੇ ਪੀਲਾ, ਗਰਭ ਗਹਿਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਿਆ ਹੋਇਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੇ ਖਲੁ ਗਰ੍ਭਵਾਸਂ ਨਾਰਾਯਣੇ ਭੂਤਭਵਿष੍ਯਯੋਗਾਤ੍। ਵਿਨਾਪਦਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮਨੋਰਥਾਨਿ ਭੂਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਤਦਾ ਬਭੂਵੁਃ
ਜਦ ਨਾਰਾਇਣ ਸੱਚਮੁੱਚ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਪੁਰਾਣੇ ਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀਆਂ ਅਧੂਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਬਿਨਾ ਜਤਨ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਸਮੀਰਣੋ ਵਾਤਿ ਚ ਮਂਦਮਂਦਂ ਪਤਤ੍ਸੁ ਵਰ੍षੇषੁ ਨਗੋਦ੍ਭਵੇषੁ। ਵਿਵਿਕ੍ਤਮਾਰ੍ਗੇषੁ ਦਿਗਂਤਰੇषੁ ਜਨੇषੁ ਵੈ ਸਤ੍ਯਮੁਪਾਗਤੇषੁ
ਹਵਾ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਵਹੀ, ਮੀਂਹ ਪਿਆ ਤੇ ਪਹਾੜ ਉਭਰੇ; ਸੁੰਨੀਆਂ ਰਾਹਾਂ ਤੇ ਦੂਰ-ਦੂਰ, ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਸੱਚਾਈ ਆ ਗਈ।
ਵਿਮੁਚ੍ਯਮਾਨੇ ਗਗਨੇ ਰਜੋਭਿਃ ਸ਼ਨੈਸ਼੍ਸ਼ਨੈਰ੍ਨਸ਼੍ਯਤਿ ਚਾਂਧਕਾਰੇ। ਉਦਰਾਂਤਰ੍ਗਤੇ ਵਿष੍ਣੌ ਦ੍ਰੋਹਬੁਦ੍ਧਿਸ੍ਤਦਾਭਵਤ੍
ਜਦ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਧੂੜ ਛੱਡੀ ਗਈ, ਹਨੇਰਾ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਮਿਟ ਗਿਆ; ਵਿਸ਼ਣੁ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਤੇ, ਵੈਰ ਦੀ ਨੀਅਤ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ।
ਤਾਂ ਨਿਸ਼ਾਮਯ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਦੇਵਮਾਤੁਰ੍ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍। ਕਿਮਨੁਕ੍ਰਮਣੇਨੈਵ ਲਂਘਯਾਮਿ ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪਮ੍
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਦੇਵ ਮਾਤਾ ਦੀ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਲੀਲਾ ਵੇਖ। ਮੈਂ ਕਿਉਂ ਲੜੀਵਾਰ ਦੱਸਾਂ? ਮੈਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਾਂਗਾ।
ਬਾष੍ਕਲਿਂ ਦਾਨਵੇਂਦ੍ਰਂ ਤਂ ਕੁਰ੍ਯਾਂ ਪਾਤਾਲਵਾਸਿਨਮ੍। ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਤੁ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਂ ਧਨਂ ਲਾਵਣ੍ਯਮੇਵ ਚ
ਮੈਂ ਬਾਸਕਲੀ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਵਸਾ ਦੇਵਾਂਗਾ; ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਮੈਂ ਧਨ ਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।
ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਏਕੈਵ ਪ੍ਰਭਵਾਮ੍ਯਹਮ੍। ਕ੍ਸ਼ਿਪਾਮਿ ਸ਼ਰਜਾਲਾਨਿ ਚਕ੍ਰਯਾਨਾਨ੍ਯਨੇਕਸ਼ਃ
ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਸਮਰਥ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਰਸ਼ਾਂ ਤੇ ਅਨੇਕ ਰਥ-ਚੱਕਰ ਸੁੱਟਾਂਗਾ।
ਗਦਾਵ੍ਰਾਤਾਂਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧਾਨ੍ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਵਿਨਾਸ਼ਨੇ। ਵਿਬੁਧਾਨ੍ਦੇਵਲੋਕਸ੍ਥਾਨਧੋਭੂਮੇਸ੍ਤੁ ਦਾਨਵਾਨ੍
ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਦਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ; ਦੇਵਤਾ ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਦਾਨਵ ਜੋ ਧਰਤੀ ਹੇਠਾਂ ਹਨ।
ਕਰੋਮਿ ਕਾਲਯੋਗੇਨ ਤਤ੍ਤੁ ਕਾਰ੍ਯਂ ਵ੍ਰਤੇਨ ਮੇ। ਨਿਸ੍ਸृਤਾ ਸਹਸਾ ਵਾਣੀ ਵਕ੍ਤ੍ਰਮੇਵਾਭਿਸਂਸ੍ਥਿਤਾ
ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮੰਜਿਲ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਵ੍ਰਤ ਅਨੁਸਾਰ ਉਹ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਪਰ ਅਚਾਨਕ ਮੇਰੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਬੋਲ ਨਿਕਲ ਪਏ।
ਯੇਨੇਦਂ ਚਿਨ੍ਤ੍ਯਤੇ ਪੂਰ੍ਵਂ ਯਨ੍ਨ ਦृष੍ਟਂ ਨ ਚ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍। ਬਂਧਂ ਵੈ ਦਨੁਮੁਖ੍ਯਸ੍ਯ ਕृਤਂ ਕੋਪੇਨ ਪਸ਼੍ਯ ਮੇ
ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਸੋਚਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਨਾ ਵੇਖਿਆ ਸੀ ਤੇ ਨਾ ਸੁਣਿਆ ਸੀ—ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਮੈਂ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤਾ, ਵੇਖੋ।
ਕਸ਼੍ਯਪਾਯ ਪੁਰਾ ਦਤ੍ਤਂ ਧਨਂ ਲਾਵਣ੍ਯਮੇਵ ਚ। ਕਿਮਯਂ ਵਿਗਤੋਤ੍ਸਾਹੋ ਵਾਯਵੋਥ ਸਮਾਕੁਲਾਃ
ਕਸ਼ਯਪ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਧਨ ਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ—ਕੀ ਇਹ ਹਵਾ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਗੁਆ ਚੁੱਕੀ ਹੈ ਜਾਂ ਹਵਾਵਾਂ ਹੀ ਉਲਝ ਗਈਆਂ ਹਨ?
ਭ੍ਰਮਤੀਵ ਹਿ ਮੇ ਦृष੍ਟਿਰ੍ਮੈਤਦ੍ਰੂਪਂ ਪ੍ਰਚਿਂਤਿਤਮ੍। ਆਵਿष੍ਟਾ ਕਿਮਹਂ ਵਚ੍ਮਿ ਕੇਨਾਪ੍ਯਸਦृਸ਼ਂ ਵਚਃ
ਮੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਭਟਕਦੀ ਜਾਪਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਜੋ ਸੋਚਿਆ ਸੀ ਉਹ ਰੂਪ ਧਾਰ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ; ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਅਜੀਬ ਬੋਲ ਦੇ ਅਸਰ ਹੇਠ, ਕੀ ਕਹਾਂ?
ਵਿਕਲ੍ਪਵਸ਼ਮਾਪਨ੍ਨਾऽਭੀਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਹृਦਿਮਮਰ੍ਸ਼ ਸਾ। ਦਧਾਰ ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਰ੍षਾਣਾਂ ਸਹਸ੍ਰਂ ਦਿਵ੍ਯਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਸੰਦੇਹ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ, ਦਿਵਿਆ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਸਵਰਗੀ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਝੱਲਿਆ।
ਤਤਃ ਸਮਭਵਤ੍ਤਸ੍ਯਾਂ ਵਾਮਨੋ ਭੂਤਵਾਮਨਃ। ਜਾਤੇਨ ਯੇਨ ਚਕ੍ਸ਼ੂਂषਿ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਹृਤਾਨਿ ਵੈ
ਫਿਰ, ਉਸ ਵਿਚ ਵਾਮਨ ਜਨਮਿਆ—ਅਜੋਬਾ ਵਾਮਨ—ਜਿਸ ਦੇ ਜਨਮ ਨਾਲ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੋਹ ਲਈਆਂ ਗਈਆਂ।
ਜਾਤਮਾਤ੍ਰੇ ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਦੇਵਦੇਵੇ ਜਨਾਰ੍ਦਨੇ। ਨਦ੍ਯਃ ਸ੍ਵਚ੍ਛਾਂਬੁਵਾਹਿਨ੍ਯੋ ਵਵੌ ਗਂਧਵਹੋऽਨਿਲਃ
ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਜਨਾਰਦਨ ਜਨਮਿਆ, ਨਦੀਆਂ ਸਾਫ਼ ਪਾਣੀ ਵਹਾਉਣ ਲੱਗੀਆਂ ਤੇ ਸੁਗੰਧੀ ਹਵਾ ਵਹੀ।
ਕਸ਼੍ਯਪੋਪਿ ਸੁਖਂ ਲੇਭੇ ਤੇਨ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਭਾਸ੍ਵਤਾ। ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਮਾਨਸੋਤ੍ਸਾਹਸ੍ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਾਂਤਰਵਾਸਿਨਾਮ੍
ਕਸ਼ਯਪ ਨੂੰ ਵੀ ਉਸ ਚਮਕਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਹੀਂ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੀ; ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਦਿਲ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ।
ਸਂਜਾਤਮਾਤ੍ਰੇ ਤੁ ਤਤੋ ਜਨਾਧਿਪਜਨਾਰ੍ਦਨੇ। ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਦੁਂਦੁਭਯੋ ਵਿਨੇਦੁਸ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਤਾਡਿਤਾਃ
ਜਨਾਰਦਨ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜਨਮ ਲੈਣ ਤੇ, ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਦਮਰੂ ਵੱਜਣ ਲੱਗੇ, ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਵੱਜਾਏ।
ਅਤਿਪ੍ਰਹਰ੍षਾਤ੍ਤੁ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯਸ੍ਯ ਮੋਹਸ਼੍ਚ ਦੁਃਖਾਨਿ ਚ ਨਾਸ਼ਮੀਯੁਃ। ਜਗੋ ਚ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਗਣੋਤਿਮਾਤ੍ਰਂ ਭਾਵਸ੍ਵਰੈਰ੍ਭਰ੍ਤृਵਿਮਿਸ਼੍ਰਿਤਾਸ਼੍ਚ
ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਕਰਕੇ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਭਟਕਾਵਾ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਹੋ ਗਏ; ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੇ ਪੂਰਨ ਭਾਵ ਨਾਲ, ਚਮਕਦੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਵਿਚ, ਗੀਤ ਗਾਏ।
ਸੁਰਾਙ੍ਗਨਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਚ ਭਾਵਯੁਕ੍ਤਾ ਨृਤ੍ਯਂਤਿ ਤਤ੍ਰਾਪ੍ਸਰਸਾਂ ਸਮੂਹਾਃ। ਤਥੈਵ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਸਿਦ੍ਧਸਂਘਾ ਵਿਮਾਨਯਾਨੈਰ੍ਮੁਦਿਤਾ ਭ੍ਰਮਂਤਿ
ਦੇਵੀਆਂ ਭਾਵ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਉੱਥੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਨੱਚੀਆਂ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਦਿਆਧਰ ਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਦੇ ਟੋਲੀਆਂ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਵਿਮਾਨਾਂ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਘੁੰਮਦੀਆਂ।
ਵਦਂਤਿ ਸਤ੍ਯਾਨृਤਕਾਰ੍ਯਨਿਰ੍ਣਯਂ ਤਥਾਭਿਰਂਗਂ ਪ੍ਰਤਿਦਰ੍ਸ਼ਯਂਤਿ। ਗਾਯਂਤਿ ਗੇਯਂ ਵਿਨਿਵृਤ੍ਤਰਾਗਾ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਰ੍ਦੁਃਖਸੁਖਪ੍ਰਭੂਤਾਃ
ਉਹ ਸੱਚ ਤੇ ਝੂਠ ਦੀ ਪਛਾਣ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਦੇ, ਆਪਣੀ ਕਲਾ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗਾਂ ਨਾਲ ਦਿਖਾਉਂਦੇ; ਉਹ ਸੁਰਿਲੇ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੇ, ਆਪਣੀ ਲਾਲਸਾ ਦਬਾ ਕੇ, ਦੁੱਖ ਤੇ ਸੁਖ ਵਿਚ ਮੁੜ ਮੁੜ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦੇ।
ਨृਤ੍ਯਂਤਿ ਵੈ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਤਾਸ਼੍ਚ ਤੇ ਤੁ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਜਿਤਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਿਤੋ ਵ੍ਰਜਂਤਿ। ਇਤਿ ਵਿਗਤਵਿषਾਦੇ ਨਿਰ੍ਮਲੇ ਜੀਵਲੋਕੇ ਤਿਮਿਰਨਿਕਰਮੁਕ੍ਤਾ ਨਿਰ੍ਵृਤਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੁਕਾਮਾਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਧਰਮ ਰਾਹੀਂ ਸਵਰਗ ਪਹੁੰਚੇ, ਉੱਥੇ ਨੱਚਦੇ, ਤੇ ਉਥੋਂ ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਜਾਂਦੇ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਸਾਫ਼ ਜੀਵ ਲੋਕ ਵਿਚ, ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਆਨੰਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ।
ਤਤ੍ਰੋਚੁਃ ਕੇਚਿਦੁਰ੍ਵ੍ਯਾਂ ਜਯਜਯ ਭਗਵਨ੍ਸਂਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਸ਼੍ਚ ਕੇਚਿਤ੍। ਤ੍ਵੇਵਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਪ੍ਰਣਾਦੈਰਵਿਰਲ ਮਨਸਸ਼੍ਚਾਨੁਵਾਦੈਸ੍ਤਥਾਨ੍ਯੈਃ। ਧ੍ਯਾਯਂਤੇਨ੍ਯੇ ਨਿਗੂਢਂ ਜਨਨਭਯ ਜਰਾਮृਤ੍ਯੁਵਿਚ੍ਛੇਦਹੇਤੋ-। ਰਿਤ੍ਯੇਵਂ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਮਾਸੀਜ੍ਜਗਦਿਦਮਖਿਲਂ ਸਰ੍ਵਤਃ ਸਂਪृਹृष੍ਟਮ੍
ਉੱਥੇ ਕੁਝ ਲੋਕ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ 'ਜੈ ਜੈ ਭਗਵਾਨ' ਚੀਕਦੇ, ਤੇ ਹੋਰ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੇ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਲਗਾਤਾਰ ਉਚਾਰਿਆਂ ਤੇ ਦਿਲਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ, ਹੋਰ ਲੋਕ ਚੁੱਪਚਾਪ ਜਨਮ, ਡਰ, ਬੁਢਾਪਾ ਤੇ ਮੌਤ ਦੇ ਕਾਰਨ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ।
ਪਰਮਾਸਾਦ੍ਯ ਯਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਹ ਜਗਤਃ ਕृਤੇ। ਜਾਤੋਯਂ ਭਵਤਾਮਰ੍ਥੇ ਵਾਮਨੋ ਯਦਪੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਉੱਚਾ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਜਗਤ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕਿਹਾ: 'ਇਹ ਵਾਮਨ, ਭਾਵੇਂ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਪਰ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਜਨਮਿਆ ਹੈ।'
ਏष ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਚ ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ਚ ਏष ਏਵ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਏष ਵੇਦਾਸ਼੍ਚ ਯਜ੍ਞਾਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸ਼੍ਚੈष ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਇਹੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੈ, ਇਹੀ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਹੈ, ਇਹੀ ਮਹੇਸ਼ ਹੈ; ਇਹੀ ਵੇਦ, ਯਜ, ਤੇ ਸਵਰਗ ਹੈ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਵਿष੍ਣੁਵ੍ਯਾਪ੍ਤਮਿਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਜਗਤ੍ਸ੍ਥਾਵਰਜਂਗਮਮ੍। ਏਕਃ ਸ ਤੁ ਪृਥ੍ਕ੍ਤ੍ਵੇਨ ਸ੍ਵਯਂਭੂਰਿਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ
ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ, ਚਲਦਾ ਤੇ ਅਚਲ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨਾਲ ਰਚਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਉਹ ਇੱਕ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਜਨਮਿਆ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾਰ੍ਥਵਰ੍ਣਕੇ ਸ੍ਥਾਨੇ ਵਿਚਿਤ੍ਰਃ ਸ੍ਫਾਟਿਕੋ ਮਣਿਃ। ਤਤੋ ਗੁਣਵਸ਼ਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਵਯਂਭੋਰਨੁਵਰ੍ਤ੍ਤਨਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗਾ ਸਫੈਦ ਪਥਰ ਆਪਣੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਰੰਗ ਵਾਪਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਆਪ-ਜਨਮਿਆ ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਧਾਰਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾ ਹਿ ਗਾਰ੍ਹਪਤ੍ਯੋਗ੍ਨਿਰਨ੍ਯਸਂਜ੍ਞਾਂ ਪੁਨਰ੍ਵ੍ਰਜੇਤ੍। ਲਭੇਤ ਸਂਜ੍ਞਾਂ ਭਗਵਾਨ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਾਦਿषੁ ਤਥਾ ਹ੍ਯਸੌ
ਜਿਵੇਂ ਘਰ ਦੀ ਅੱਗ ਕਦੇ ਹੋਰ ਨਾਂ ਲੈ ਲੈਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣਾ ਅਸਲੀ ਨਾਂ ਮੁੜ ਪਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਭਗਵਾਨ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਵਿਚ ਆਪਣਾ ਨਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਥਾ ਵਾਮਨੋ ਦੇਵੋ ਦੇਵਕਾਰ੍ਯਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ। ਏਵਂ ਚਿਂਤਯਤਾਂ ਤੇषਾਂ ਭਾਵਿਤਾਨਾਂ ਦਿਵੌਕਸਾਮ੍
ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵਾਮਨ ਦੇਵਤਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰੇਗਾ; ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਸੋਚ ਉਹਨਾਂ ਭਗਤ ਸਵਰਗਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਕੀਤਾ।