ਹृਤਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਬਾष੍ਕਲਿਨਾ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਸਚਰਾਚਰਮ੍। ਭृਤ੍ਯਸ੍ਯ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਸਾਹ੍ਯਂ ਮਂਤ੍ਰਦਾਨੇਨ ਕੇਸ਼ਵ
ਬਾਸ਼ਕਲੀ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜ, ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਅਡੋਲ ਸਭ ਕੁਝ, ਹੜਪ ਲਿਆ ਹੈ; ਕੇਸ਼ਵ, ਆਪਣੇ ਸੇਵਕ ਲਈ ਮੰਤਰ ਦੇ ਕੇ ਮਦਦ ਕਰੋ।
ਵਾਸੁਦੇਵ ਉਵਾਚ। ਭਵਤੋ ਵਰਦਾਨੇਨ ਅਵਧ੍ਯਃ ਸ ਤੁ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍। ਬੁਦ੍ਧਿਸਾਧ੍ਯਃ ਸ ਵੈ ਕਾਰ੍ਯੋ ਬਂਧਨਾਦਿਹ ਦਾਨਵਃ
ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਦਾਨ ਨਾਲ ਉਹ ਹੁਣ ਮਾਰਨਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹੈ; ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਜਿੱਤਣਾ ਪਵੇਗਾ—ਇਹ ਦਾਨਵ ਇੱਥੇ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਵਾਮਨੋਹਂ ਭਵਿष੍ਯਾਮਿ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਵਿਨਾਸ਼ਕਃ। ਮਯਾ ਸਹ ਵ੍ਰਜਤ੍ਵੇष ਬਾष੍ਕਲੇਸ੍ਤੁ ਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍
ਮੈਂ ਵਾਮਨ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਾਂਗਾ, ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣਾਂਗਾ। ਇਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਬਾਸਕਲ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਜਾਵੇ।
ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਵਰਂ ਤ੍ਵੇष ਮਦਰ੍ਥੇ ਯਾਚਤਾਮਿਮਮ੍। ਵਾਮਨਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਭੂਮੇ ਰਾਜਨ੍ਪਦਤ੍ਰਯਮ੍
ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਵਰ ਮੰਗੇ: ਵਾਮਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਪੈਰ ਜ਼ਮੀਨ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਸ੍ਵ ਮਹਾਭਾਗ ਯਾਚ੍ਞੈषਾ ਤੁ ਮਯਾ ਕृਤਾ। ਸ਼ਕ੍ਰੇਣੋਕ੍ਤੋ ਦਾਨਵੇਂਦ੍ਰੋ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਸ੍ਵਮਪਿ ਜੀਵਿਤਮ੍
ਹੇ ਸੁਭਾਗਾ, ਇਹ ਬੇਨਤੀ ਮੈਂ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਇਸ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰ। ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਵੀ ਦੇ ਦੇਵੇਗਾ।
ਗृਹ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹਂ ਤਸ੍ਯ ਦਾਨਵਸ੍ਯ ਪਿਤਾਮਹ। ਤਂ ਬਧ੍ਵਾ ਚ ਤਤੋ ਯਤ੍ਨਾਤ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਪਾਤਾਲਵਾਸਿਨਮ੍
ਦਾਨਵ ਤੋਂ ਦਾਨ ਲੈ ਕੇ, ਹੇ ਪਿਤਾਮਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਜਤਨ ਕਰਕੇ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਵਸਾ ਦੇ।
ਸੌਕਰਂ ਰੂਪਮਾਸ੍ਥਾਯ ਵਧਾਰ੍ਥਂ ਚ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ। ਭਵਿष੍ਯਾਮਿ ਨ ਸਂਦੇਹੋ ਵ੍ਰਜ ਸ਼ਕ੍ਰ ਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਮੈਂ ਸੂਅਰ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਮੰਦਬੁਧੀ ਦੇ ਵਧ ਲਈ ਆਵਾਂਗਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਇੰਦ੍ਰ, ਤੁਰੰਤ ਚਲ।
ਵਿਰਰਾਮ ਤਮੁਕ੍ਤ੍ਵੈਵਮਂਤਰ੍ਦ੍ਧਾਨਂ ਗਤਸ਼੍ਚ ਵੈ। ਅਥ ਕਾਲਾਂਤਰੇ ਵਿष੍ਣਾਵਦਿਤੇਰ੍ਗਰ੍ਭਤਾਂ ਗਤੇ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਵਿਸ਼ਣੁ ਅਦਿਤੀ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਨਿਮਿਤ੍ਤਾਨ੍ਯਤਿਘੋਰਾਣਿ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭੂਤਾਨ੍ਯਨੇਕਸ਼ਃ। ਸਮਸ੍ਤਜਗਦਾਧਾਰੇ ਵਿष੍ਣੌ ਗਰ੍ਭਤ੍ਵਮਾਗਤੇ
ਜਦ ਵਿਸ਼ਣੁ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ, ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣੇ ਸ਼ਕੁਨ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ।
ਸ਼ੋਭਨਂ ਹਿ ਤਦਾ ਜਾਤਂ ਨਿਮਿਤ੍ਤਂ ਚੈਵਮੂਰ੍ਜਿਤਮ੍। ਮਾਲਤੀਕੁਸੁਮਾਨਾਂ ਤੁ ਸੁਗਂਧਃ ਸੁਰਭਿਰ੍ਵਵੌ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਇੱਕ ਸੁਭਾਗਾ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸ਼ਕੁਨ ਹੋਇਆ: ਮਾਲਤੀ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਸੁਗੰਧੀ ਵਾਲੀ ਮਿੱਠੀ ਹਵਾ ਵਹੀ।
ਅਥ ਵਿਹਿਤਵਿਧਾਨਂ ਕਾਲਮਾਸਾਦ੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਗਣਹਿਤਾਰ੍ਥਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨੁਕਂਪੀ। ਵਿਮਲ ਵਿਰਲ ਕੇਸ਼ਸ਼੍ਚਂਦ੍ਰਸ਼ਂਖੋਦਯਸ਼੍ਰੀਰਦਿਤਿਤਨਯਭਾਵਂ ਦੇਵਦੇਵਸ਼੍ਚਕਾਰ
ਫਿਰ, ਨਿਯਤ ਸਮਾਂ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆਲੂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਚੰਨ-ਸ਼ੰਖ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਸੁਤਲੇ ਵਾਲਾ, ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਦੇਵਤਾ, ਅਦਿਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬਣ ਕੇ ਜਨਮ ਲਿਆ।
ਅਵਤਰਤਿ ਚ ਵਿष੍ਣੌ ਸਿਦ੍ਧਦੇਵਾਸੁਰਾਣਾਮਨਿਮਿषਨਯਨਾਨਾਂ ਵਿਪ੍ਰਸੇਦੁਰ੍ਮੁਖਾਨਿ। ਅਤਿਵਿਰਤਰਜੋਭਿਰ੍ਵਾਯੁਭਿਃ ਸਂਵਹਦ੍ਭਿਰ੍ਦਿਨਮਪਿ ਚ ਤਦਾਸੀਜ੍ਜਨ੍ਮ ਵਿष੍ਣੋਃ ਸੁਗਰ੍ਭੇ
ਜਦ ਵਿਸ਼ਣੁ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਉਤਰੇ, ਸਿੱਧ, ਦੇਵ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਅੱਖਾਂ ਚਮਕ ਉਠੀਆਂ; ਹਵਾ ਨਾਲ ਧੂੜ ਘੱਟ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਵਿਸ਼ਣੁ ਦੇ ਜਨਮ ਵੇਲੇ ਦਿਨ ਵੀ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ।
ਅਦਿਤਿਰਜਨਗਰ੍ਭਾ ਸਾਪਿ ਦੇਵੀ ਪ੍ਰਯਾਂਤੀ ਨਤਜਘਨਭਰਾਰ੍ਤ੍ਤਾ ਮਂਦਸਂਚਾਰਰਮ੍ਯਾ। ਅਲਸਵਦਨਖੇਦਂ ਪਾਂਡੁਭਾਵਂ ਵਹਂਤੀ ਗੁਰੁਤਰਮਵਗਾਢਂ ਗਰ੍ਭਮੇਵੋਦ੍ਵਹਂਤੀ1.30.
ਅਦਿਤੀ, ਰਾਣੀ, ਆਪਣੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਦੇਵੀ ਪੁੱਤਰ ਲੈ ਕੇ, ਭਾਰੀ ਭਾਰ ਨਾਲ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਚੱਲਦੀ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਚਾਲ ਮਿੱਠਾ, ਚਿਹਰਾ ਥਕਿਆ ਤੇ ਪੀਲਾ, ਗਰਭ ਗਹਿਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਿਆ ਹੋਇਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੇ ਖਲੁ ਗਰ੍ਭਵਾਸਂ ਨਾਰਾਯਣੇ ਭੂਤਭਵਿष੍ਯਯੋਗਾਤ੍। ਵਿਨਾਪਦਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮਨੋਰਥਾਨਿ ਭੂਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਤਦਾ ਬਭੂਵੁਃ
ਜਦ ਨਾਰਾਇਣ ਸੱਚਮੁੱਚ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਪੁਰਾਣੇ ਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀਆਂ ਅਧੂਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਬਿਨਾ ਜਤਨ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਸਮੀਰਣੋ ਵਾਤਿ ਚ ਮਂਦਮਂਦਂ ਪਤਤ੍ਸੁ ਵਰ੍षੇषੁ ਨਗੋਦ੍ਭਵੇषੁ। ਵਿਵਿਕ੍ਤਮਾਰ੍ਗੇषੁ ਦਿਗਂਤਰੇषੁ ਜਨੇषੁ ਵੈ ਸਤ੍ਯਮੁਪਾਗਤੇषੁ
ਹਵਾ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਵਹੀ, ਮੀਂਹ ਪਿਆ ਤੇ ਪਹਾੜ ਉਭਰੇ; ਸੁੰਨੀਆਂ ਰਾਹਾਂ ਤੇ ਦੂਰ-ਦੂਰ, ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਸੱਚਾਈ ਆ ਗਈ।
ਵਿਮੁਚ੍ਯਮਾਨੇ ਗਗਨੇ ਰਜੋਭਿਃ ਸ਼ਨੈਸ਼੍ਸ਼ਨੈਰ੍ਨਸ਼੍ਯਤਿ ਚਾਂਧਕਾਰੇ। ਉਦਰਾਂਤਰ੍ਗਤੇ ਵਿष੍ਣੌ ਦ੍ਰੋਹਬੁਦ੍ਧਿਸ੍ਤਦਾਭਵਤ੍
ਜਦ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਧੂੜ ਛੱਡੀ ਗਈ, ਹਨੇਰਾ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਮਿਟ ਗਿਆ; ਵਿਸ਼ਣੁ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਤੇ, ਵੈਰ ਦੀ ਨੀਅਤ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ।
ਤਾਂ ਨਿਸ਼ਾਮਯ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਦੇਵਮਾਤੁਰ੍ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍। ਕਿਮਨੁਕ੍ਰਮਣੇਨੈਵ ਲਂਘਯਾਮਿ ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪਮ੍
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਦੇਵ ਮਾਤਾ ਦੀ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਲੀਲਾ ਵੇਖ। ਮੈਂ ਕਿਉਂ ਲੜੀਵਾਰ ਦੱਸਾਂ? ਮੈਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਾਂਗਾ।
ਬਾष੍ਕਲਿਂ ਦਾਨਵੇਂਦ੍ਰਂ ਤਂ ਕੁਰ੍ਯਾਂ ਪਾਤਾਲਵਾਸਿਨਮ੍। ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਤੁ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਂ ਧਨਂ ਲਾਵਣ੍ਯਮੇਵ ਚ
ਮੈਂ ਬਾਸਕਲੀ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਵਸਾ ਦੇਵਾਂਗਾ; ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਮੈਂ ਧਨ ਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।
ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਏਕੈਵ ਪ੍ਰਭਵਾਮ੍ਯਹਮ੍। ਕ੍ਸ਼ਿਪਾਮਿ ਸ਼ਰਜਾਲਾਨਿ ਚਕ੍ਰਯਾਨਾਨ੍ਯਨੇਕਸ਼ਃ
ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਸਮਰਥ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਰਸ਼ਾਂ ਤੇ ਅਨੇਕ ਰਥ-ਚੱਕਰ ਸੁੱਟਾਂਗਾ।
ਗਦਾਵ੍ਰਾਤਾਂਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧਾਨ੍ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਵਿਨਾਸ਼ਨੇ। ਵਿਬੁਧਾਨ੍ਦੇਵਲੋਕਸ੍ਥਾਨਧੋਭੂਮੇਸ੍ਤੁ ਦਾਨਵਾਨ੍
ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਦਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ; ਦੇਵਤਾ ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਦਾਨਵ ਜੋ ਧਰਤੀ ਹੇਠਾਂ ਹਨ।
ਕਰੋਮਿ ਕਾਲਯੋਗੇਨ ਤਤ੍ਤੁ ਕਾਰ੍ਯਂ ਵ੍ਰਤੇਨ ਮੇ। ਨਿਸ੍ਸृਤਾ ਸਹਸਾ ਵਾਣੀ ਵਕ੍ਤ੍ਰਮੇਵਾਭਿਸਂਸ੍ਥਿਤਾ
ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮੰਜਿਲ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਵ੍ਰਤ ਅਨੁਸਾਰ ਉਹ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਪਰ ਅਚਾਨਕ ਮੇਰੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਬੋਲ ਨਿਕਲ ਪਏ।
ਯੇਨੇਦਂ ਚਿਨ੍ਤ੍ਯਤੇ ਪੂਰ੍ਵਂ ਯਨ੍ਨ ਦृष੍ਟਂ ਨ ਚ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍। ਬਂਧਂ ਵੈ ਦਨੁਮੁਖ੍ਯਸ੍ਯ ਕृਤਂ ਕੋਪੇਨ ਪਸ਼੍ਯ ਮੇ
ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਸੋਚਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਨਾ ਵੇਖਿਆ ਸੀ ਤੇ ਨਾ ਸੁਣਿਆ ਸੀ—ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਮੈਂ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤਾ, ਵੇਖੋ।
ਕਸ਼੍ਯਪਾਯ ਪੁਰਾ ਦਤ੍ਤਂ ਧਨਂ ਲਾਵਣ੍ਯਮੇਵ ਚ। ਕਿਮਯਂ ਵਿਗਤੋਤ੍ਸਾਹੋ ਵਾਯਵੋਥ ਸਮਾਕੁਲਾਃ
ਕਸ਼ਯਪ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਧਨ ਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ—ਕੀ ਇਹ ਹਵਾ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਗੁਆ ਚੁੱਕੀ ਹੈ ਜਾਂ ਹਵਾਵਾਂ ਹੀ ਉਲਝ ਗਈਆਂ ਹਨ?
ਭ੍ਰਮਤੀਵ ਹਿ ਮੇ ਦृष੍ਟਿਰ੍ਮੈਤਦ੍ਰੂਪਂ ਪ੍ਰਚਿਂਤਿਤਮ੍। ਆਵਿष੍ਟਾ ਕਿਮਹਂ ਵਚ੍ਮਿ ਕੇਨਾਪ੍ਯਸਦृਸ਼ਂ ਵਚਃ
ਮੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਭਟਕਦੀ ਜਾਪਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਜੋ ਸੋਚਿਆ ਸੀ ਉਹ ਰੂਪ ਧਾਰ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ; ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਅਜੀਬ ਬੋਲ ਦੇ ਅਸਰ ਹੇਠ, ਕੀ ਕਹਾਂ?
ਵਿਕਲ੍ਪਵਸ਼ਮਾਪਨ੍ਨਾऽਭੀਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਹृਦਿਮਮਰ੍ਸ਼ ਸਾ। ਦਧਾਰ ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਰ੍षਾਣਾਂ ਸਹਸ੍ਰਂ ਦਿਵ੍ਯਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਸੰਦੇਹ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ, ਦਿਵਿਆ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਸਵਰਗੀ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਝੱਲਿਆ।
ਤਤਃ ਸਮਭਵਤ੍ਤਸ੍ਯਾਂ ਵਾਮਨੋ ਭੂਤਵਾਮਨਃ। ਜਾਤੇਨ ਯੇਨ ਚਕ੍ਸ਼ੂਂषਿ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਹृਤਾਨਿ ਵੈ
ਫਿਰ, ਉਸ ਵਿਚ ਵਾਮਨ ਜਨਮਿਆ—ਅਜੋਬਾ ਵਾਮਨ—ਜਿਸ ਦੇ ਜਨਮ ਨਾਲ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੋਹ ਲਈਆਂ ਗਈਆਂ।
ਜਾਤਮਾਤ੍ਰੇ ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਦੇਵਦੇਵੇ ਜਨਾਰ੍ਦਨੇ। ਨਦ੍ਯਃ ਸ੍ਵਚ੍ਛਾਂਬੁਵਾਹਿਨ੍ਯੋ ਵਵੌ ਗਂਧਵਹੋऽਨਿਲਃ
ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਜਨਾਰਦਨ ਜਨਮਿਆ, ਨਦੀਆਂ ਸਾਫ਼ ਪਾਣੀ ਵਹਾਉਣ ਲੱਗੀਆਂ ਤੇ ਸੁਗੰਧੀ ਹਵਾ ਵਹੀ।
ਕਸ਼੍ਯਪੋਪਿ ਸੁਖਂ ਲੇਭੇ ਤੇਨ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਭਾਸ੍ਵਤਾ। ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਮਾਨਸੋਤ੍ਸਾਹਸ੍ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਾਂਤਰਵਾਸਿਨਾਮ੍
ਕਸ਼ਯਪ ਨੂੰ ਵੀ ਉਸ ਚਮਕਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਹੀਂ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੀ; ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਦਿਲ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ।
ਸਂਜਾਤਮਾਤ੍ਰੇ ਤੁ ਤਤੋ ਜਨਾਧਿਪਜਨਾਰ੍ਦਨੇ। ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਦੁਂਦੁਭਯੋ ਵਿਨੇਦੁਸ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਤਾਡਿਤਾਃ
ਜਨਾਰਦਨ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜਨਮ ਲੈਣ ਤੇ, ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਦਮਰੂ ਵੱਜਣ ਲੱਗੇ, ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਵੱਜਾਏ।
ਅਤਿਪ੍ਰਹਰ੍षਾਤ੍ਤੁ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯਸ੍ਯ ਮੋਹਸ਼੍ਚ ਦੁਃਖਾਨਿ ਚ ਨਾਸ਼ਮੀਯੁਃ। ਜਗੋ ਚ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਗਣੋਤਿਮਾਤ੍ਰਂ ਭਾਵਸ੍ਵਰੈਰ੍ਭਰ੍ਤृਵਿਮਿਸ਼੍ਰਿਤਾਸ਼੍ਚ
ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਕਰਕੇ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਭਟਕਾਵਾ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਹੋ ਗਏ; ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੇ ਪੂਰਨ ਭਾਵ ਨਾਲ, ਚਮਕਦੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਵਿਚ, ਗੀਤ ਗਾਏ।