ਅਬ੍ਰਵੀਜ੍ਜਗਤਃ ਕਾਰ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਮਾਪਦਮੁਤ੍ਤਮਾਮ੍। ਕਿਂ ਨ ਜਾਨਾਸਿ ਵੈ ਦੇਵ ਯਤੋ ਨੋ ਭਯਮਾਗਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮੁਸ਼ਕਲ, ਵੱਡੀ ਆਫਤ ਦੱਸੀ: 'ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਕੀ ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਕਿ ਸਾਡੀ ਡਰ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੈ?'
ਦੈਤ੍ਯੈਰ੍ਯਦਾਹृਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਵਰਦਾਨਾਚ੍ਚ ਤੇ ਪ੍ਰਭੋ। ਕਥਿਤਂ ਵੈ ਮਯਾ ਸਰ੍ਵਂ ਬਾष੍ਕਲੇਸ਼੍ਚ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ
ਸਭ ਕੁਝ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਲੈ ਲਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇਰੇ ਵਰਦਾਨ ਕਰਕੇ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ, ਬਾਸਕਲੀ ਦੀ ਬੁਰਾਈ ਸਮੇਤ।
ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਚਾਵਿਲਂਬੇਨ ਪਿਤਾ ਤ੍ਵਂ ਨਃ ਪਿਤਾਮਹਃ। ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਚਿਂਤਯ ਦੇਵੇਸ਼ ਸ਼ਾਂਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਜਗਤਸ੍ਤ੍ਵਿਹ
ਬਿਨਾ ਦੇਰੀ ਕੀਤੇ, ਹੇ ਪਿਤਾ, ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਪਿਤਾਮਹਾ ਹੈ; ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ ਇੱਥੇ ਕੀ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਸੋਚ।
ਤੇषਾਂ ਚ ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਕਿਂਚਿਚ੍ਛ੍ਰੌਤਸ੍ਮਾਰ੍ਤਾਦਿਕਾਃ ਕ੍ਰਿਯਾਃ। ਨ ਪ੍ਰਾਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਹਾਨਿਸ੍ਤੁ ਤੈਰਸ੍ਮਾਕਂ ਦਿਨੇਦਿਨੇ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਸ਼੍ਰੁਤੀ, ਸਮਾਰਤ ਤੇ ਹੋਰ ਰੀਤਾਂ ਨਹੀਂ ਹੋ ਰਹੀਆਂ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਸਾਡਾ ਨੁਕਸਾਨ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਵਧ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਯਥਾ ਹਿ ਪ੍ਰਾਕृਤਃ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਸ੍ਵਾਰ੍ਥਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਭਾषਤੇ। ਵਿਜ੍ਞਾਪ੍ਯਸੇ ਤਥਾਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਨਿਰਸ੍ਤੋਪਕृਤੈਃ ਸਦਾ
ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣਾ ਲਾਭ ਵੇਖ ਕੇ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਵੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਦਾ ਨਿਸ਼ਪੱਖ ਹੋ ਕੇ ਸੂਚਿਤ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ।
ਯਦ੍ਯੇਨੋਪਕृਤਂ ਯਸ੍ਯ ਸਹਸ੍ਰਗੁਣਿਤਂ ਪੁਨਃ। ਯੋ ਨ ਤਸ੍ਯੋਪਕਾਰਾਯ ਤਤ੍ਕਰੋਤਿ ਵृਥਾ ਮਤਿਃ
ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਉਪਕਾਰ ਲਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਉਸ ਉਪਕਾਰ ਦਾ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਸੋਚ ਵਿਅਰਥ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯੋਪਕਾਰਦਗ੍ਧਸ੍ਯ ਨਿਸ੍ਤ੍ਰਪਸ੍ਯਾਸਤਃ ਪੁਨਃ। ਨਰਕੇष੍ਵਪਿ ਸਂਵਾਸਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦੁष੍ਕृਤਕਾਰਿਣਃ
ਜੋ ਕਿਸੇ ਦੇ ਉਪਕਾਰ ਨਾਲ ਝਲਿਆ ਹੋਇਆ, ਬੇਸ਼ਰਮ ਤੇ ਝੂਠਾ ਹੋ ਕੇ ਮੁੜ ਮੰਦ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਥਾਂ ਨਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹੈ।
ਨੈਤਾਵਤੈਵ ਸਾਧੁਤ੍ਵਂ ਕृਤੇ ਯਾਤੁ ਪ੍ਰਤਿਕ੍ਰਿਯਾ। ਸ੍ਵਾਰ੍ਥੈਕਨਿष੍ਠਬੁਦ੍ਧੀਨਾਮੇਤਨ੍ਨਾਪਿ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ
ਸਿਰਫ਼ ਵਾਪਸੀ ਕਰਕੇ ਭਲਾਈ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਲਾਭ 'ਤੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਯਦ੍ਯਸ੍ਯ ਨਾਭਵਤ੍ਸ੍ਥਾਨਂ ਜਗਤੋ ਹ੍ਯਤ੍ਰ ਦੁਃਖਦਂ। ਸ਼ਤਧਾ ਹृਦਯਂ ਦੀਰ੍ਣਂ ਤਨ੍ਨ ਤृਪ੍ਤਿਮੁਪਾਗਤਮ੍
ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਇਸ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ, ਤਾਂ ਚਾਹੇ ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਸੌ ਵਾਰੀ ਟੁੱਟ ਜਾਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਤਸੱਲੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।
ਤਤ੍ਰ ਵਾ ਯਤ੍ਰ ਗਂਤਾਸ੍ਮਿ ਨਿਮਗ੍ਨਾਨੁਦ੍ਧਰਸ੍ਵ ਨਃ। ਉਪਾਯਕਥਨੇਨਾਸ੍ਯ ਯੇਨ ਤੇਜਃ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ
ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਮੈਂ ਜਾਣਾ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਡੁੱਬਣ ਤੋਂ ਬਚਾ ਲਵੋ, ਤੇ ਉਹ ਤਰੀਕਾ ਦੱਸੋ ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਚਲ ਪਵੇ।
ਯਥਾਖ੍ਯਾਤਂ ਮਯਾ ਦृष੍ਟਂ ਜਗਤ੍ਤਤ੍ਸ੍ਥਮਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਾਮ੍। ਨਿਃਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਵषਟ੍ਕਾਰਂ ਨਿਵृਤ੍ਤੋਤ੍ਸਵਮਂਗਲਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਦੱਸਿਆ, ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਹੈ ਤਿਵੇਂ ਵੇਖ ਕੇ: ਨਾ ਪਾਠ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਨਾ ਯਜਨ ਦੀ ਉਚਾਰਣ, ਤੇ ਤਿਉਹਾਰ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਰਸਮਾਂ ਮੁਕ ਗਈਆਂ।
ਤ੍ਯਕ੍ਤਾਧ੍ਯਯਨਸਂਯੋਗਂ ਮੁਕ੍ਤਵਾਰ੍ਤਾ ਪਰਿਗ੍ਰਹਮ੍। ਦਂਡਨੀਤ੍ਯਾ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤਂ ਸ਼੍ਵਾਸਮਾਤ੍ਰਾਵਸ਼ੇषਿਤਮ੍
ਪਾਠ-ਪੜ੍ਹਾਈ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ, ਸਾਰੇ ਵਪਾਰ ਮੁਕਾ ਦਿੱਤੇ, ਕਾਨੂੰਨ ਦੀ ਰੀਤ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਸਾਹ ਹੀ ਬਚਿਆ ਹੈ।
ਜਗਦਾਰ੍ਤਿਮਪਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਪੁਨਃ ਕष੍ਟਤਰਾਂ ਦਸ਼ਾਂ। ਏਤਾਵਤਾ ਹਿ ਕਾਲੇਨ ਵਯਂ ਗ੍ਲਾਨਿਮੁਪਾਗਤਾਃ
ਦੁਨੀਆਂ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਈ, ਤੇ ਫਿਰ ਹੋਰ ਵੀ ਵੱਧ ਮਾੜੀ ਹਾਲਤ ਆ ਗਈ; ਇਸ ਸਮੇਂ ਅਸੀਂ ਥੱਕ ਚੁੱਕੇ ਹਾਂ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ। ਜਾਨਾਮਿ ਬਾष੍ਕਲਿਂ ਤਂ ਤੁ ਵਰਦਾਨਾਚ੍ਚ ਗਰ੍ਵਿਤਮ੍। ਅਜੇਯਂ ਭਵਤਾਂ ਮਨ੍ਯੇ ਵਿष੍ਣੁਸਾਧ੍ਯੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੈਂ ਬਾਸ਼ਕਲੀ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਵਰਦਾਨ ਮਿਲਣ ਕਰਕੇ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਅਜੈ ਹੈ, ਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਨਿਰੁਧ੍ਯ ਸਂਸ੍ਥਿਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਭਾਵਂ ਤਤ੍ਵਮਯਂ ਤਦਾ। ਸਮਾਧਿਸ੍ਥਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯੈਵ ਧ੍ਯਾਨਮਾਤ੍ਰਾਚ੍ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਃ
ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲਗ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਧਿਆਨ ਤੋਂ ਹੀ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ੍ਤੋਕੇਨੈਵ ਹਿ ਕਾਲੇਨ ਚਿਂਤ੍ਯਮਾਨਃ ਸ੍ਵਯਂਭੁਵਾ। ਆਜਗਾਮ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇਨ ਸਰ੍ਵੇषਾਮੇਵ ਪਸ਼੍ਯਤਾਮ੍
ਸਿਰਫ਼ ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਸਵੈ-ਭੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੋਚਿਆ, ਉਹ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਜਦ ਸਭ ਦੇਖ ਰਹੇ ਸਨ।
ਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚ। ਭੋ ਭੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨਿਵਰ੍ਤ੍ਤਸ੍ਵ ਧ੍ਯਾਨਾਦਸ੍ਮਾਨ੍ਨਿਵਾਰਿਤਃ। ਯਦਰ੍ਥਮਿष੍ਯਤੇ ਧ੍ਯਾਨਂ ਸੋਹਂ ਤ੍ਵਾਂ ਸਮੁਪਾਗਤਃ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ, ਆਪਣਾ ਧਿਆਨ ਛੱਡੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ; ਜਿਸ ਮਕਸਦ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਉਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ। ਮਹਾਪ੍ਰਸਾਦ ਏषੋऽਤ੍ਰ ਸ੍ਵਾਮਿਨੋ ਹਿ ਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍। ਕਸ੍ਯਾਨ੍ਯਸ੍ਯ ਭਵੇਚ੍ਚੈषਾ ਚਿਨ੍ਤਾ ਯਾ ਜਗਤਃ ਪ੍ਰਭੋ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਹ ਵੱਡਾ ਉਪਕਾਰ ਹੈ, ਮਾਲਕ ਦਾ ਇੱਥੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣਾ; ਹੋਰ ਕਿਸ ਲਈ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਪ੍ਰਭੂ?
ਮਮੈਵ ਤਾਵਦੁਤ੍ਪਤ੍ਤਿਰ੍ਜਗਦਰ੍ਥੇ ਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਾ। ਜਗਦੇਤਤ੍ਤ੍ਵਦਰ੍ਥੀਯਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਵਿਸ੍ਮਯਃ
ਮੇਰੀ ਪੈਦਾ ਹੋਣੀ ਵੀ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਬਣੀ ਸੀ; ਇਹ ਦੁਨੀਆਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਕੋਈ ਅਜੀਬੀ ਨਹੀਂ।
ਭਵਤਾ ਪਾਲਨਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਸਂਹਰੇਦ੍ਰੁਦ੍ਰ ਏਵ ਤੁ। ਏਵਂਭੂਤੇ ਜਗਤ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਤੁਸੀਂ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਹੈ; ਨਾਸ ਤਾਂ ਰੁਦਰ ਨੇ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਇਸ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ, ਇਸ ਮਹਾਨ ਇੰਦ੍ਰ ਦੀ—
ਹृਤਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਬਾष੍ਕਲਿਨਾ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਸਚਰਾਚਰਮ੍। ਭृਤ੍ਯਸ੍ਯ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਸਾਹ੍ਯਂ ਮਂਤ੍ਰਦਾਨੇਨ ਕੇਸ਼ਵ
ਬਾਸ਼ਕਲੀ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜ, ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਅਡੋਲ ਸਭ ਕੁਝ, ਹੜਪ ਲਿਆ ਹੈ; ਕੇਸ਼ਵ, ਆਪਣੇ ਸੇਵਕ ਲਈ ਮੰਤਰ ਦੇ ਕੇ ਮਦਦ ਕਰੋ।
ਵਾਸੁਦੇਵ ਉਵਾਚ। ਭਵਤੋ ਵਰਦਾਨੇਨ ਅਵਧ੍ਯਃ ਸ ਤੁ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍। ਬੁਦ੍ਧਿਸਾਧ੍ਯਃ ਸ ਵੈ ਕਾਰ੍ਯੋ ਬਂਧਨਾਦਿਹ ਦਾਨਵਃ
ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਦਾਨ ਨਾਲ ਉਹ ਹੁਣ ਮਾਰਨਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹੈ; ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਜਿੱਤਣਾ ਪਵੇਗਾ—ਇਹ ਦਾਨਵ ਇੱਥੇ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਵਾਮਨੋਹਂ ਭਵਿष੍ਯਾਮਿ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਵਿਨਾਸ਼ਕਃ। ਮਯਾ ਸਹ ਵ੍ਰਜਤ੍ਵੇष ਬਾष੍ਕਲੇਸ੍ਤੁ ਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍
ਮੈਂ ਵਾਮਨ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਾਂਗਾ, ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣਾਂਗਾ। ਇਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਬਾਸਕਲ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਜਾਵੇ।
ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਵਰਂ ਤ੍ਵੇष ਮਦਰ੍ਥੇ ਯਾਚਤਾਮਿਮਮ੍। ਵਾਮਨਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਭੂਮੇ ਰਾਜਨ੍ਪਦਤ੍ਰਯਮ੍
ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਵਰ ਮੰਗੇ: ਵਾਮਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਪੈਰ ਜ਼ਮੀਨ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਸ੍ਵ ਮਹਾਭਾਗ ਯਾਚ੍ਞੈषਾ ਤੁ ਮਯਾ ਕृਤਾ। ਸ਼ਕ੍ਰੇਣੋਕ੍ਤੋ ਦਾਨਵੇਂਦ੍ਰੋ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਸ੍ਵਮਪਿ ਜੀਵਿਤਮ੍
ਹੇ ਸੁਭਾਗਾ, ਇਹ ਬੇਨਤੀ ਮੈਂ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਇਸ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰ। ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਵੀ ਦੇ ਦੇਵੇਗਾ।
ਗृਹ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹਂ ਤਸ੍ਯ ਦਾਨਵਸ੍ਯ ਪਿਤਾਮਹ। ਤਂ ਬਧ੍ਵਾ ਚ ਤਤੋ ਯਤ੍ਨਾਤ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਪਾਤਾਲਵਾਸਿਨਮ੍
ਦਾਨਵ ਤੋਂ ਦਾਨ ਲੈ ਕੇ, ਹੇ ਪਿਤਾਮਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਜਤਨ ਕਰਕੇ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਵਸਾ ਦੇ।
ਸੌਕਰਂ ਰੂਪਮਾਸ੍ਥਾਯ ਵਧਾਰ੍ਥਂ ਚ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ। ਭਵਿष੍ਯਾਮਿ ਨ ਸਂਦੇਹੋ ਵ੍ਰਜ ਸ਼ਕ੍ਰ ਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਮੈਂ ਸੂਅਰ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਮੰਦਬੁਧੀ ਦੇ ਵਧ ਲਈ ਆਵਾਂਗਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਇੰਦ੍ਰ, ਤੁਰੰਤ ਚਲ।
ਵਿਰਰਾਮ ਤਮੁਕ੍ਤ੍ਵੈਵਮਂਤਰ੍ਦ੍ਧਾਨਂ ਗਤਸ਼੍ਚ ਵੈ। ਅਥ ਕਾਲਾਂਤਰੇ ਵਿष੍ਣਾਵਦਿਤੇਰ੍ਗਰ੍ਭਤਾਂ ਗਤੇ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਵਿਸ਼ਣੁ ਅਦਿਤੀ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਨਿਮਿਤ੍ਤਾਨ੍ਯਤਿਘੋਰਾਣਿ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭੂਤਾਨ੍ਯਨੇਕਸ਼ਃ। ਸਮਸ੍ਤਜਗਦਾਧਾਰੇ ਵਿष੍ਣੌ ਗਰ੍ਭਤ੍ਵਮਾਗਤੇ
ਜਦ ਵਿਸ਼ਣੁ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ, ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣੇ ਸ਼ਕੁਨ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ।
ਸ਼ੋਭਨਂ ਹਿ ਤਦਾ ਜਾਤਂ ਨਿਮਿਤ੍ਤਂ ਚੈਵਮੂਰ੍ਜਿਤਮ੍। ਮਾਲਤੀਕੁਸੁਮਾਨਾਂ ਤੁ ਸੁਗਂਧਃ ਸੁਰਭਿਰ੍ਵਵੌ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਇੱਕ ਸੁਭਾਗਾ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸ਼ਕੁਨ ਹੋਇਆ: ਮਾਲਤੀ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਸੁਗੰਧੀ ਵਾਲੀ ਮਿੱਠੀ ਹਵਾ ਵਹੀ।