ਸਾਪਿ ਤਤ੍ਫਲਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਦੇਵ੍ਯਨੁਗ੍ਰਹਲਾਲਿਤਾ। ਸ਼ृਣੁਯਾਦਪਿ ਯਸ਼੍ਚੈਵ ਪ੍ਰਦਦ੍ਯਾਦਥਵਾ ਮਤਿਮ੍
ਉਹ ਵੀ, ਦੇਵੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਮਿਲਦਾ, ਉਹੀ ਫਲ ਪਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਤੇ ਜੋ ਸੁਣੇ ਜਾਂ ਮਨ ਲਾਏ—
ਸੋਪਿ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਚਿਰਂ ਵਸੇਤ੍। ਇਦਮਿਹ ਮਦਨੇਨ ਪੂਰ੍ਵਸृष੍ਟਂ ਸ਼ਤਧਨੁषਾ ਚ ਕृਤਂ ਨਰੇਣ ਤਦ੍ਵਤ੍
ਉਹ ਵੀ ਵਿਦਿਆਧਰ ਬਣ ਕੇ, ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਲੰਬਾ ਸਮਾਂ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਇੱਥੇ ਪਹਿਲਾਂ ਮਦਨ ਤੇ ਸ਼ਤਧਨੁ ਨੇ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਤੇ ਹੋਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਵੀ।
ਕृਤਮਥ ਪਵਨੇਨ ਨਂਦਿਨਾ ਚ ਕਿਮੁ ਜਨਨਾਥਮਹਾਦ੍ਭੁਤਂ ਨ ਵਾ ਸ੍ਯਾਤ੍
ਜੇ ਪਵਨ ਤੇ ਨੰਦੀਨ ਨੇ ਵੀ ਇਹ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ, ਫਿਰ ਕੀ ਹੈਰਾਨੀ, ਜੇ ਇਹ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਨਹੀਂ?
ਭੀष੍ਮ ਉਵਾਚ। ਯਜ੍ਞਪਵਰ੍ਤਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਪ੍ਰਭਵਿष੍ਣੁਨਾ। ਪਦਾਨਿ ਚੇਹ ਦਤ੍ਤਾਨਿ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਪਦਪਦ੍ਧਤਿਃ
ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਯਜਨ-ਸਥਾਨ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਇੱਥੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਰੱਖੇ; ਇਹ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਕਤਾਰ ਕਿਸ ਲਈ ਬਣਾਈ ਗਈ?
ਕृਤਾ ਵੈ ਦੇਵਦੇਵੇਨ ਤਨ੍ਮੇ ਵਦ ਮਹਾਮਤੇ। ਕਤਮੋ ਦਾਨਵਸ੍ਤੇਨ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਦਮਿਤੋਤ੍ਰ ਵੈ
ਇਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਨੇ ਕੀਤਾ — ਇਹ ਦੱਸੋ, ਵੱਡੇ ਗਿਆਨੀ, ਇੱਥੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਕਿਹੜਾ ਦਾਨਵ ਵਸ਼ ਕੀਤਾ ਸੀ?
ਕृਤ੍ਵਾ ਵੈ ਪਦਵਿਨ੍ਯਾਸਂ ਤਨ੍ਮੇ ਸ਼ਂਸ ਮਹਾਮੁਨੇ। ਸ੍ਵਰ੍ਲੋਕੇ ਵਸਤਿਰ੍ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਵੈਕੁਂਠੇऽਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਕਤਾਰ ਬਣਾਕੇ, ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ, ਦੱਸੋ ਕਿ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਸਵਰਗ ਵਿਚ, ਵੈਕੁੰਠ ਵਿਚ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਆਸਰੇ, ਕਿਵੇਂ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਸ ਕਥਂ ਮਾਨੁषੇ ਲੋਕੇ ਪਦਨ੍ਯਾਸਂ ਚਕਾਰ ਹ। ਦੇਵਲੋਕੇषੁ ਵੈ ਦੇਵ ਦੇਵਾਃ ਸੇਂਦ੍ਰਪੁਰੋਗਮਾਃ
ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਆਇਆ? ਦੇਵਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ—
ਤਪਸਾ ਮਹਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਭਕ੍ਤਾ ਯੇ ਸਤਤਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍। ਸ਼੍ਰੀਵਰਾਹਸ੍ਯ ਵਸਤਿਰ੍ਮਹਰ੍ਲ੍ਲੋਕੇ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਾ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਲੋਕ ਵੱਡੀ ਤਪस्या ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਦਾ ਵਾਸ ਮਹਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨृਸਿਂਹਸ੍ਯ ਤਥਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਜਨਲੋਕੇ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮਸ੍ਯ ਵਸਤਿਸ੍ਤਪੋਲੋਕੇ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਾ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਨਰਸਿੰਹ ਦਾ ਵਾਸ ਜਨਲੋਕ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮ ਦਾ ਵਾਸ ਤਪੋਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ।
ਲੋਕਾਨੇਤਾਨ੍ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਕਥਂ ਭੂਮੌ ਪਦਦ੍ਵਯਮ੍। ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਪੈਤਾਮਹੇ ਚਾਸ੍ਮਿਨ੍ਪੁष੍ਕਰੇ ਯਜ੍ਞਪਰ੍ਵਤੇ
ਇਹ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਦੋ ਪੈਰ ਕਿਵੇਂ ਰੱਖੇ, ਇਸ ਪੁਰਖਾਂ ਦੇ ਖੇਤ, ਪੁਸ਼ਕਰ ਤੇ ਯਜਨ ਪਰਬਤ ਉੱਤੇ?
ਪਦਾਨਿ ਕृਤਵਾਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਵਿਸ੍ਤਰਾਨ੍ਮਮ ਕੀਰ੍ਤਯ। ਸ਼੍ਰੁਤੇਨ ਸਰ੍ਵਪਾਪਸ੍ਯ ਨਾਸ਼ੋ ਵੈ ਭਵਿਤਾ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦੱਸੋ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਇੱਥੇ ਕਿਵੇਂ ਪੈਰ ਰੱਖੇ; ਇਹ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।
ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯ ਉਵਾਚ। ਸਮ੍ਯਕ੍ਪृਚ੍ਛਸਿ ਭੋਸ੍ਤ੍ਵਂ ਯਤ੍ਸਂਸ਼ृਣੁ ਤ੍ਵਂ ਸਮਾਹਿਤਃ। ਯਥਾਪੂਰ੍ਵਂ ਪਦਨ੍ਯਾਸਃ ਕृਤੋ ਦੇਵੇਨ ਵਿष੍ਣੁਨਾ
ਪੁਲਸਤਿਆ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤੂੰ ਚੰਗਾ ਪੁੱਛਿਆ ਹੈ, ਹੁਣ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ ਕਿ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਕਿਵੇਂ ਪੈਰ ਰੱਖੇ।
ਯਜ੍ਞਪਰ੍ਵਤਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸ਼ਿਲਾਪਰ੍ਵਤਰੋਧਸਿ। ਪੁਰਾ ਕृਤਯੁਗੇ ਭੀष੍ਮ ਦੇਵਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧਯੇ
ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਭੀਸ਼ਮ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਲਈ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਯਜਨ ਪਰਬਤ ਉੱਤੇ, ਪੱਥਰਾਂ ਵਾਲੀ ਚੀਟੀ ਉੱਤੇ ਗਿਆ।
ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਚ ਕृਤਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਪृਥਿਵ੍ਯਰ੍ਥੇ ਪਰਂਤਪ। ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਸਰ੍ਵਮਾਨੀਤਂ ਦਾਨਵੈਰ੍ਬਲਵਤ੍ਤਰੈਃ
ਪਹਿਲਾਂ, ਹੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਧਰਤੀ ਲਈ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਰੇ ਸਵਰਗ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਏ ਸਨ।
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਵਸ਼ਮਾਨੀਯ ਜਿਤ੍ਵਾ ਦੇਵਾਨ੍ਸਵਾਸਵਾਨ੍। ਦਾਨਵਾ ਯਜ੍ਞਭੋਕ੍ਤਾਰਸ੍ਤਤ੍ਰਾਸਨ੍ਬਲਵਤ੍ਤਰਾਃ
ਇੰਦ੍ਰ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਕਾਬੂ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਏ; ਉਥੇ ਵੱਡੇ ਦਾਨਵ ਹੀ ਯਜਨ ਦੇ ਭੋਗੀ ਬਣ ਗਏ।
ਕृਤਾ ਬਾष੍ਕਲਿਨਾ ਸਰ੍ਵੇ ਦਾਨਵੇਨ ਬਲੀਯਸਾ। ਏਵਂਭੂਤੇ ਤਦਾ ਲੋਕੇ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਸਚਰਾਚਰੇ
ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਬਾਸਕਲੀ, ਵੱਡੇ ਦਾਨਵ ਨੇ ਕੀਤਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵ ਸਨ—
ਪਰਮਾਰ੍ਤਿਂ ਯਯੌ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਨਿਰਾਸ਼ੋ ਜੀਵਿਤੇ ਕृਤਃ। ਸ ਬਾष੍ਕਲਿਰ੍ਦਾਨਵੇਂਦ੍ਰੋऽਵਧ੍ਯੋਯਂ ਮਮ ਸਂਯੁਗੇ
ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਵੱਡੀ ਪੀੜ੍ਹ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਜੀਵਨ ਤੋਂ ਨਿਰਾਸ ਹੋ ਗਿਆ: 'ਇਹ ਬਾਸਕਲੀ, ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਅਜੈਯ ਹੈ।'
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਵਰਦਾਨੇਨ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਤੁ ਦਿਵੌਕਸਾਮ੍। ਤਦਹਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਲੋਕੇ ਵृਤਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਦਿਵੌਕਸੈਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਵਰਦਾਨ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ।
ਵ੍ਰਜਾਮਿ ਸ਼ਰਣਂ ਦੇਵਂ ਗਤਿਰਨ੍ਯਾ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ। ਏਵਂ ਵਿਚਿਂਤ੍ਯ ਦੇਵੇਂਦ੍ਰੋ ਵृਤਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਦਿਵੌਕਸੈਃ
ਮੈਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ; ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸਾਰੇ ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ—
ਜਗਾਮ ਤ੍ਵਰਿਤੋ ਭੀष੍ਮ ਯਤ੍ਰ ਦੇਵਃ ਪਿਤਾਮਹਃ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਸ ਪਦਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਵृਤਸ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਦਿਵੌਕਸੈਃ
ਭੀਸ਼ਮ, ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਥੇ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤਾ, ਪਿਤਾਮਹਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਸੀ; ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਥਾਂ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ।
ਅਬ੍ਰਵੀਜ੍ਜਗਤਃ ਕਾਰ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਮਾਪਦਮੁਤ੍ਤਮਾਮ੍। ਕਿਂ ਨ ਜਾਨਾਸਿ ਵੈ ਦੇਵ ਯਤੋ ਨੋ ਭਯਮਾਗਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮੁਸ਼ਕਲ, ਵੱਡੀ ਆਫਤ ਦੱਸੀ: 'ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਕੀ ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਕਿ ਸਾਡੀ ਡਰ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੈ?'
ਦੈਤ੍ਯੈਰ੍ਯਦਾਹृਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਵਰਦਾਨਾਚ੍ਚ ਤੇ ਪ੍ਰਭੋ। ਕਥਿਤਂ ਵੈ ਮਯਾ ਸਰ੍ਵਂ ਬਾष੍ਕਲੇਸ਼੍ਚ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ
ਸਭ ਕੁਝ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਲੈ ਲਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇਰੇ ਵਰਦਾਨ ਕਰਕੇ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ, ਬਾਸਕਲੀ ਦੀ ਬੁਰਾਈ ਸਮੇਤ।
ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਚਾਵਿਲਂਬੇਨ ਪਿਤਾ ਤ੍ਵਂ ਨਃ ਪਿਤਾਮਹਃ। ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਚਿਂਤਯ ਦੇਵੇਸ਼ ਸ਼ਾਂਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਜਗਤਸ੍ਤ੍ਵਿਹ
ਬਿਨਾ ਦੇਰੀ ਕੀਤੇ, ਹੇ ਪਿਤਾ, ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਪਿਤਾਮਹਾ ਹੈ; ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ ਇੱਥੇ ਕੀ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਸੋਚ।
ਤੇषਾਂ ਚ ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਕਿਂਚਿਚ੍ਛ੍ਰੌਤਸ੍ਮਾਰ੍ਤਾਦਿਕਾਃ ਕ੍ਰਿਯਾਃ। ਨ ਪ੍ਰਾਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਹਾਨਿਸ੍ਤੁ ਤੈਰਸ੍ਮਾਕਂ ਦਿਨੇਦਿਨੇ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਸ਼੍ਰੁਤੀ, ਸਮਾਰਤ ਤੇ ਹੋਰ ਰੀਤਾਂ ਨਹੀਂ ਹੋ ਰਹੀਆਂ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਸਾਡਾ ਨੁਕਸਾਨ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਵਧ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਯਥਾ ਹਿ ਪ੍ਰਾਕृਤਃ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਸ੍ਵਾਰ੍ਥਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਭਾषਤੇ। ਵਿਜ੍ਞਾਪ੍ਯਸੇ ਤਥਾਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਨਿਰਸ੍ਤੋਪਕृਤੈਃ ਸਦਾ
ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣਾ ਲਾਭ ਵੇਖ ਕੇ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਵੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਦਾ ਨਿਸ਼ਪੱਖ ਹੋ ਕੇ ਸੂਚਿਤ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ।
ਯਦ੍ਯੇਨੋਪਕृਤਂ ਯਸ੍ਯ ਸਹਸ੍ਰਗੁਣਿਤਂ ਪੁਨਃ। ਯੋ ਨ ਤਸ੍ਯੋਪਕਾਰਾਯ ਤਤ੍ਕਰੋਤਿ ਵृਥਾ ਮਤਿਃ
ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਉਪਕਾਰ ਲਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਉਸ ਉਪਕਾਰ ਦਾ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਸੋਚ ਵਿਅਰਥ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯੋਪਕਾਰਦਗ੍ਧਸ੍ਯ ਨਿਸ੍ਤ੍ਰਪਸ੍ਯਾਸਤਃ ਪੁਨਃ। ਨਰਕੇष੍ਵਪਿ ਸਂਵਾਸਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦੁष੍ਕृਤਕਾਰਿਣਃ
ਜੋ ਕਿਸੇ ਦੇ ਉਪਕਾਰ ਨਾਲ ਝਲਿਆ ਹੋਇਆ, ਬੇਸ਼ਰਮ ਤੇ ਝੂਠਾ ਹੋ ਕੇ ਮੁੜ ਮੰਦ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਥਾਂ ਨਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹੈ।
ਨੈਤਾਵਤੈਵ ਸਾਧੁਤ੍ਵਂ ਕृਤੇ ਯਾਤੁ ਪ੍ਰਤਿਕ੍ਰਿਯਾ। ਸ੍ਵਾਰ੍ਥੈਕਨਿष੍ਠਬੁਦ੍ਧੀਨਾਮੇਤਨ੍ਨਾਪਿ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ
ਸਿਰਫ਼ ਵਾਪਸੀ ਕਰਕੇ ਭਲਾਈ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਲਾਭ 'ਤੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਯਦ੍ਯਸ੍ਯ ਨਾਭਵਤ੍ਸ੍ਥਾਨਂ ਜਗਤੋ ਹ੍ਯਤ੍ਰ ਦੁਃਖਦਂ। ਸ਼ਤਧਾ ਹृਦਯਂ ਦੀਰ੍ਣਂ ਤਨ੍ਨ ਤृਪ੍ਤਿਮੁਪਾਗਤਮ੍
ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਇਸ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ, ਤਾਂ ਚਾਹੇ ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਸੌ ਵਾਰੀ ਟੁੱਟ ਜਾਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਤਸੱਲੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।
ਤਤ੍ਰ ਵਾ ਯਤ੍ਰ ਗਂਤਾਸ੍ਮਿ ਨਿਮਗ੍ਨਾਨੁਦ੍ਧਰਸ੍ਵ ਨਃ। ਉਪਾਯਕਥਨੇਨਾਸ੍ਯ ਯੇਨ ਤੇਜਃ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ
ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਮੈਂ ਜਾਣਾ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਡੁੱਬਣ ਤੋਂ ਬਚਾ ਲਵੋ, ਤੇ ਉਹ ਤਰੀਕਾ ਦੱਸੋ ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਚਲ ਪਵੇ।