ਵ੍ਰਤਾਂਤੇ ਸ਼ਯਨਂ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਸਰ੍ਵੋਪਸ੍ਕਰਸਂਯੁਤਮ੍। ਉਮਾਮਹੇਸ਼੍ਵਰੌ ਹੈਮੌ ਵृषਭਂ ਚ ਗਵਾ ਸਹ
ਵਰਤ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਸਾਰੇ ਸਾਮਾਨ ਸਮੇਤ ਇਕ ਪਲੰਗ, ਉਮਾ ਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਤਲੇ, ਇਕ ਬਲਦ ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਥਾਪਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਸ਼ਯਨਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਨਿਵੇਦਯੇਤ੍। ਦ੍ਵਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਵਤ੍ਸਰਂ ਤ੍ਵੇਕਂ ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਚ ਕੇਸ਼ਵਮ੍
ਪਲੰਗ ਰੱਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਸਾਲ ਲਈ ਪੇਸ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਸਹ ਸਾਵਿਤ੍ਰ੍ਯਾ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਨਰਸ੍ਤ੍ਵਿਹ। ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਕਾਮਾਨਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਮਨਸਾ ਸਮਭੀਪ੍ਸਿਤਾਨ੍
ਇੱਥੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਸਾਵਿਤਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਮਨ ਚਾਹੇ ਸਾਰੇ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯਾਨ੍ਯਪਿ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿ ਮਿਥੁਨਾਨ੍ਯਂਬਰਾਦਿਭਿਃ। ਧਾਨ੍ਯਾਲਙ੍ਕਾਰਗੋਦਾਨੈਰਨ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਧਨਸਞ੍ਚਯੈਃ
ਜਿੰਨੀ ਸਮਰਥਾ ਹੋਵੇ, ਹੋਰ ਜੋੜੇ ਵੀ, ਕਪੜੇ ਆਦਿ ਦੇ ਨਾਲ, ਅਨਾਜ, ਗਹਿਣੇ, ਗਾਂਵਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਧਨ-ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਵਿਤ੍ਤਸ਼ਾਠਯੇਨ ਰਹਿਤਃ ਪੂਜਯੇਦ੍ਗਤਵਿਸ੍ਮਯਃ। ਏਵਂ ਕਰੋਤਿ ਯਃ ਸਮ੍ਯਕ੍ਸੌਭਾਗ੍ਯਸ਼ਯਨਵ੍ਰਤਮ੍1.29.
ਕੰਜੂਸੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤੇ ਹੈਰਾਨੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਸੋਭਾ ਵਾਲੇ ਪਲੰਗ ਦਾ ਵਰਤ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਕਾਮਾਨਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਪਦਂ ਵਾ ਨਿਤ੍ਯਮਸ਼੍ਨੁਤੇ। ਫਲਸ੍ਯੈਕਸ੍ਯ ਚ ਤ੍ਯਾਗਮੇਤਤ੍ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮਨ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਸਦਾ ਲਈ ਸੁਖੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਇੱਕ ਕਰਮ ਦਾ ਫਲ ਵੀ ਤਿਆਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯਸ਼ਃ ਕੀਰ੍ਤਿਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਪ੍ਰਤਿਮਾਸਂ ਨਰਾਧਿਪ। ਸੌਭਾਗ੍ਯਾਰੋਗ੍ਯਰੂਪੈਸ਼੍ਚ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਲਂਕਾਰਭੂषਣੈਃ
ਉਹ ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਯਸ਼ ਤੇ ਇਜ਼ਤ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਰਾਜਾ। ਨਾਲ ਹੀ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ, ਸਿਹਤ, ਸੁੰਦਰਤਾ, ਕਪੜੇ, ਗਹਿਣੇ ਤੇ ਰਤਨ ਵੀ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।
ਨ ਵਿਯੁਕ੍ਤੋ ਭਵੇਦ੍ਰਾਜਨ੍ਸੌਭਾਗ੍ਯਸ਼ਯਨਪ੍ਰਦਃ। ਯਸ੍ਤੁ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਵਰ੍षਾਣਿ ਸੌਭਾਗ੍ਯਸ਼ਯਨਵ੍ਰਤਮ੍
ਰਾਜਾ, ਜੋ ਸੋਭਾ ਵਾਲਾ ਪਲੰਗ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਵਿੱਛੜਦਾ ਨਹੀਂ। ਤੇ ਜੋ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਇਹ ਵਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਕਰੋਤਿ ਸਪ੍ਤ ਚਾष੍ਟੌ ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ। ਪੂਜ੍ਯਮਾਨੋ ਵਸੇਤ੍ਸਮ੍ਯਕ੍ਯਾਵਤ੍ਕਲ੍ਪਾਯੁਤਂ ਨਰਃ
ਚਾਹੇ ਸੱਤ ਜਾਂ ਅੱਠ ਸਾਲ ਕਰੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਇਜ਼ਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ ਉੱਥੇ, ਪੂਰੀ ਇਜ਼ਤ ਨਾਲ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਕਲਪਾਂ ਤੱਕ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਲੋਕਮਥਾਸਾਦ੍ਯ ਸ਼ਿਵਲੋਕਗਤਸ੍ਤਥਾ। ਨਾਰੀ ਵਾ ਕੁਰੁਤੇ ਯਾ ਤੁ ਕੁਮਾਰੀ ਵਾ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਵੀ ਜਾ ਕੇ, ਚਾਹੇ ਔਰਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਕੁਆਰੀ, ਰਾਜਾ, ਜੇ ਇਹ ਕਰੇ—
ਸਾਪਿ ਤਤ੍ਫਲਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਦੇਵ੍ਯਨੁਗ੍ਰਹਲਾਲਿਤਾ। ਸ਼ृਣੁਯਾਦਪਿ ਯਸ਼੍ਚੈਵ ਪ੍ਰਦਦ੍ਯਾਦਥਵਾ ਮਤਿਮ੍
ਉਹ ਵੀ, ਦੇਵੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਮਿਲਦਾ, ਉਹੀ ਫਲ ਪਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਤੇ ਜੋ ਸੁਣੇ ਜਾਂ ਮਨ ਲਾਏ—
ਸੋਪਿ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਚਿਰਂ ਵਸੇਤ੍। ਇਦਮਿਹ ਮਦਨੇਨ ਪੂਰ੍ਵਸृष੍ਟਂ ਸ਼ਤਧਨੁषਾ ਚ ਕृਤਂ ਨਰੇਣ ਤਦ੍ਵਤ੍
ਉਹ ਵੀ ਵਿਦਿਆਧਰ ਬਣ ਕੇ, ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਲੰਬਾ ਸਮਾਂ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਇੱਥੇ ਪਹਿਲਾਂ ਮਦਨ ਤੇ ਸ਼ਤਧਨੁ ਨੇ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਤੇ ਹੋਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਵੀ।
ਕृਤਮਥ ਪਵਨੇਨ ਨਂਦਿਨਾ ਚ ਕਿਮੁ ਜਨਨਾਥਮਹਾਦ੍ਭੁਤਂ ਨ ਵਾ ਸ੍ਯਾਤ੍
ਜੇ ਪਵਨ ਤੇ ਨੰਦੀਨ ਨੇ ਵੀ ਇਹ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ, ਫਿਰ ਕੀ ਹੈਰਾਨੀ, ਜੇ ਇਹ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਨਹੀਂ?
ਭੀष੍ਮ ਉਵਾਚ। ਯਜ੍ਞਪਵਰ੍ਤਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਪ੍ਰਭਵਿष੍ਣੁਨਾ। ਪਦਾਨਿ ਚੇਹ ਦਤ੍ਤਾਨਿ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਪਦਪਦ੍ਧਤਿਃ
ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਯਜਨ-ਸਥਾਨ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਇੱਥੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਰੱਖੇ; ਇਹ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਕਤਾਰ ਕਿਸ ਲਈ ਬਣਾਈ ਗਈ?
ਕृਤਾ ਵੈ ਦੇਵਦੇਵੇਨ ਤਨ੍ਮੇ ਵਦ ਮਹਾਮਤੇ। ਕਤਮੋ ਦਾਨਵਸ੍ਤੇਨ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਦਮਿਤੋਤ੍ਰ ਵੈ
ਇਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਨੇ ਕੀਤਾ — ਇਹ ਦੱਸੋ, ਵੱਡੇ ਗਿਆਨੀ, ਇੱਥੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਕਿਹੜਾ ਦਾਨਵ ਵਸ਼ ਕੀਤਾ ਸੀ?
ਕृਤ੍ਵਾ ਵੈ ਪਦਵਿਨ੍ਯਾਸਂ ਤਨ੍ਮੇ ਸ਼ਂਸ ਮਹਾਮੁਨੇ। ਸ੍ਵਰ੍ਲੋਕੇ ਵਸਤਿਰ੍ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਵੈਕੁਂਠੇऽਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਕਤਾਰ ਬਣਾਕੇ, ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ, ਦੱਸੋ ਕਿ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਸਵਰਗ ਵਿਚ, ਵੈਕੁੰਠ ਵਿਚ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਆਸਰੇ, ਕਿਵੇਂ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਸ ਕਥਂ ਮਾਨੁषੇ ਲੋਕੇ ਪਦਨ੍ਯਾਸਂ ਚਕਾਰ ਹ। ਦੇਵਲੋਕੇषੁ ਵੈ ਦੇਵ ਦੇਵਾਃ ਸੇਂਦ੍ਰਪੁਰੋਗਮਾਃ
ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਆਇਆ? ਦੇਵਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ—
ਤਪਸਾ ਮਹਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਭਕ੍ਤਾ ਯੇ ਸਤਤਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍। ਸ਼੍ਰੀਵਰਾਹਸ੍ਯ ਵਸਤਿਰ੍ਮਹਰ੍ਲ੍ਲੋਕੇ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਾ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਲੋਕ ਵੱਡੀ ਤਪस्या ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਦਾ ਵਾਸ ਮਹਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨृਸਿਂਹਸ੍ਯ ਤਥਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਜਨਲੋਕੇ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮਸ੍ਯ ਵਸਤਿਸ੍ਤਪੋਲੋਕੇ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਾ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਨਰਸਿੰਹ ਦਾ ਵਾਸ ਜਨਲੋਕ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮ ਦਾ ਵਾਸ ਤਪੋਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ।
ਲੋਕਾਨੇਤਾਨ੍ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਕਥਂ ਭੂਮੌ ਪਦਦ੍ਵਯਮ੍। ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਪੈਤਾਮਹੇ ਚਾਸ੍ਮਿਨ੍ਪੁष੍ਕਰੇ ਯਜ੍ਞਪਰ੍ਵਤੇ
ਇਹ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਦੋ ਪੈਰ ਕਿਵੇਂ ਰੱਖੇ, ਇਸ ਪੁਰਖਾਂ ਦੇ ਖੇਤ, ਪੁਸ਼ਕਰ ਤੇ ਯਜਨ ਪਰਬਤ ਉੱਤੇ?
ਪਦਾਨਿ ਕृਤਵਾਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਵਿਸ੍ਤਰਾਨ੍ਮਮ ਕੀਰ੍ਤਯ। ਸ਼੍ਰੁਤੇਨ ਸਰ੍ਵਪਾਪਸ੍ਯ ਨਾਸ਼ੋ ਵੈ ਭਵਿਤਾ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦੱਸੋ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਇੱਥੇ ਕਿਵੇਂ ਪੈਰ ਰੱਖੇ; ਇਹ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।
ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯ ਉਵਾਚ। ਸਮ੍ਯਕ੍ਪृਚ੍ਛਸਿ ਭੋਸ੍ਤ੍ਵਂ ਯਤ੍ਸਂਸ਼ृਣੁ ਤ੍ਵਂ ਸਮਾਹਿਤਃ। ਯਥਾਪੂਰ੍ਵਂ ਪਦਨ੍ਯਾਸਃ ਕृਤੋ ਦੇਵੇਨ ਵਿष੍ਣੁਨਾ
ਪੁਲਸਤਿਆ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤੂੰ ਚੰਗਾ ਪੁੱਛਿਆ ਹੈ, ਹੁਣ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ ਕਿ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਕਿਵੇਂ ਪੈਰ ਰੱਖੇ।
ਯਜ੍ਞਪਰ੍ਵਤਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸ਼ਿਲਾਪਰ੍ਵਤਰੋਧਸਿ। ਪੁਰਾ ਕृਤਯੁਗੇ ਭੀष੍ਮ ਦੇਵਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧਯੇ
ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਭੀਸ਼ਮ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਲਈ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਯਜਨ ਪਰਬਤ ਉੱਤੇ, ਪੱਥਰਾਂ ਵਾਲੀ ਚੀਟੀ ਉੱਤੇ ਗਿਆ।
ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਚ ਕृਤਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਪृਥਿਵ੍ਯਰ੍ਥੇ ਪਰਂਤਪ। ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਸਰ੍ਵਮਾਨੀਤਂ ਦਾਨਵੈਰ੍ਬਲਵਤ੍ਤਰੈਃ
ਪਹਿਲਾਂ, ਹੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਧਰਤੀ ਲਈ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਰੇ ਸਵਰਗ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਏ ਸਨ।
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਵਸ਼ਮਾਨੀਯ ਜਿਤ੍ਵਾ ਦੇਵਾਨ੍ਸਵਾਸਵਾਨ੍। ਦਾਨਵਾ ਯਜ੍ਞਭੋਕ੍ਤਾਰਸ੍ਤਤ੍ਰਾਸਨ੍ਬਲਵਤ੍ਤਰਾਃ
ਇੰਦ੍ਰ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਕਾਬੂ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਏ; ਉਥੇ ਵੱਡੇ ਦਾਨਵ ਹੀ ਯਜਨ ਦੇ ਭੋਗੀ ਬਣ ਗਏ।
ਕृਤਾ ਬਾष੍ਕਲਿਨਾ ਸਰ੍ਵੇ ਦਾਨਵੇਨ ਬਲੀਯਸਾ। ਏਵਂਭੂਤੇ ਤਦਾ ਲੋਕੇ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਸਚਰਾਚਰੇ
ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਬਾਸਕਲੀ, ਵੱਡੇ ਦਾਨਵ ਨੇ ਕੀਤਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵ ਸਨ—
ਪਰਮਾਰ੍ਤਿਂ ਯਯੌ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਨਿਰਾਸ਼ੋ ਜੀਵਿਤੇ ਕृਤਃ। ਸ ਬਾष੍ਕਲਿਰ੍ਦਾਨਵੇਂਦ੍ਰੋऽਵਧ੍ਯੋਯਂ ਮਮ ਸਂਯੁਗੇ
ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਵੱਡੀ ਪੀੜ੍ਹ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਜੀਵਨ ਤੋਂ ਨਿਰਾਸ ਹੋ ਗਿਆ: 'ਇਹ ਬਾਸਕਲੀ, ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਅਜੈਯ ਹੈ।'
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਵਰਦਾਨੇਨ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਤੁ ਦਿਵੌਕਸਾਮ੍। ਤਦਹਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਲੋਕੇ ਵृਤਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਦਿਵੌਕਸੈਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਵਰਦਾਨ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ।
ਵ੍ਰਜਾਮਿ ਸ਼ਰਣਂ ਦੇਵਂ ਗਤਿਰਨ੍ਯਾ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ। ਏਵਂ ਵਿਚਿਂਤ੍ਯ ਦੇਵੇਂਦ੍ਰੋ ਵृਤਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਦਿਵੌਕਸੈਃ
ਮੈਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ; ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸਾਰੇ ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ—
ਜਗਾਮ ਤ੍ਵਰਿਤੋ ਭੀष੍ਮ ਯਤ੍ਰ ਦੇਵਃ ਪਿਤਾਮਹਃ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਸ ਪਦਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਵृਤਸ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਦਿਵੌਕਸੈਃ
ਭੀਸ਼ਮ, ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਥੇ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤਾ, ਪਿਤਾਮਹਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਸੀ; ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਥਾਂ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ।