ਸਪ੍ਤਧਾਨ੍ਯਸ੍ਥਿਤਾਨ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਵਸ੍ਤ੍ਰਗਂਧਾਨੁਲੇਪਨੈਃ। ਕੁਂਭਾਨ੍ਸਰ੍ਵੇषੁ ਵृਕ੍ਸ਼ੇषੁ ਸ੍ਥਾਪਯਿਤ੍ਵਾਵਨੀਸ਼੍ਵਰ
ਸੱਤ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਅਨਾਜ, ਸੁਗੰਧਤ ਕਪੜਿਆਂ ਤੇ ਉਨਾਲੇ ਨਾਲ ਰੱਖ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਉਹ ਹਰ ਰੁੱਖ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਘੜੇ ਰੱਖੇ।
ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਦਿਨਾਂਤੇ ਚ ਕृਤ੍ਵਾ ਬਲਿਨਿਵੇਦਨਮ੍। ਯਥਾਵਲ੍ਲੋਕਪਾਲਾਨਾਮਿਂਦ੍ਰਾਦੀਨਾਂ ਵਿਧਾਨਤਃ
ਪੂਜਾ ਕਰ ਕੇ, ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਭੋਗ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ, ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਲਈ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਮ ਕਰੇ।
ਵਨਸ੍ਪਤੇਰਧਿਵਾਸ ਏਵਂ ਕਾਰ੍ਯੋ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਭਿਃ। ਤਤਃ ਸ਼ੁਕ੍ਲਾਂਬਰਧਰਾਨ੍ਸੌਵਰ੍ਣਕृਤਮੇਖਲਾਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਸੰਸਕਾਰ ਦੋਹਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਹੋਵੇ; ਫਿਰ, ਜੋ ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਕਮਰਬੰਦ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਹਨ—
ਸਕਾਂਸ੍ਯਦੋਹਾਂ ਸੌਵਰ੍ਣਸ਼ृਂਗਾਭ੍ਯਾਮਤਿਸ਼ਾਲਿਨੀਂ। ਪਯਸ੍ਵਿਨੀਂ ਵृਕ੍ਸ਼ਮਧ੍ਯਾਦੁਤ੍ਸृਜੇਦ੍ਗਾਮੁਦਙ੍ਮੁਖੀਮ੍
ਕਾਂਸੀ ਦੇ ਬਰਤਨ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਗ ਵਾਲੀ, ਵਧੀਆ ਤੇ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ ਗਾਂ, ਰੁੱਖਾਂ ਵਿਚਕਾਰੋਂ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਰਿਹਾ ਕਰੀ।
ਤਤੋਭਿषੇਕਮਂਤ੍ਰੇਣ ਵਾਦ੍ਯਮਂਗਲਗੀਤਕੈਃ। ऋਗ੍ਯਜੁਃਸਾਮਮਂਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਵਾਰੁਣੈਰਭਿਤਸ੍ਤਦਾ
ਫਿਰ, ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਵਾਜਾ ਤੇ ਮੰਗਲ ਗੀਤਾਂ ਦੇ ਸਾਥ, ਰਿਗ, ਯਜੁਰ ਤੇ ਸਾਮ ਵੇਦ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, ਵਾਰੁਣ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ—
ਤੈਰੇਵ ਕੁਂਭੈਃ ਸ੍ਨਪਨਂ ਕੁਰ੍ਯੁਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਪੁਂਗਵਾਃ। ਸ੍ਨਾਤਃ ਸ਼ੁਕ੍ਲਾਂਬਰਧਰੋ ਯਜਮਾਨੋਭਿਪੂਜਯੇਤ੍
ਉਹੀ ਘੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਨਾਨ ਕਰਵਾਉਣ; ਯਜਮਾਨ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਤੇ ਚਿੱਟਾ ਕਪੜਾ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਫਿਰ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਗੋਭਿਰ੍ਵਿਭਵਤਃ ਸਰ੍ਵਾਨृਤ੍ਵਿਜਃ ਸਸਮਾਹਿਤਾਨ੍। ਹੇਮਸੂਤ੍ਰੈਃ ਸਕਟਕੈਰਂਗੁਲੀਯੈਃ ਪਵਿਤ੍ਰਕੈਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਰਿਤਵਿਜਾਂ ਨੂੰ ਗਾਂਵਾਂ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਧਾਗੇ, ਕੜੇ, ਉਂਗਲੀਆਂ ਦੇ ਛਲੇ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਧਾਗੇ ਦੇ ਕੇ ਸਨਮਾਨ ਕਰੇ।
ਵਾਸੋਭਿਃ ਸ਼ਯਨੀਯੈਸ਼੍ਚ ਤਥੋਪਸ੍ਕਰਪਾਦੁਕੈਃ। ਕ੍ਸ਼ੀਰਾਭਿषੇਚਨਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਯਾਵਦ੍ਦਿਨਚਤੁष੍ਟਯਮ੍
ਕਪੜਿਆਂ, ਵਿਛੋਣਿਆਂ, ਸਾਜ-ਸਾਮਾਨ ਤੇ ਜੁੱਤੀਆਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਚਾਰ ਦਿਨਾਂ ਲਈ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰੇ।
ਹੋਮਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਪਿषਾ ਕਾਰ੍ਯੋ ਯਵੈਃ ਕृष੍ਣਤਿਲੈਰਪਿ। ਪਲਾਸ਼ਸਮਿਧਃ ਸ਼ਸ੍ਤਾਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਥੇऽਹ੍ਨਿ ਤਥੋਤ੍ਸਵਃ
ਉਹ ਘੀ ਨਾਲ ਹੋਮ ਕਰੇ, ਜੌ ਤੇ ਕਾਲੇ ਤਿਲਾਂ ਨਾਲ ਵੀ; ਪਲਾਸ ਦੀ ਲੱਕੜ ਹੋਮ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੀ ਹੈ, ਤੇ ਚੌਥੇ ਦਿਨ ਉਤਸਵ ਹੋਵੇ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਚ ਪੁਨਸ੍ਤਦ੍ਵਦ੍ਦੇਯਾ ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਸ਼ਕ੍ਤਿਤਃ। ਯਦ੍ਯਦਿष੍ਟਤਮਂ ਕਿਚਿਤ੍ਤਤ੍ਤਦ੍ਦਦ੍ਯਾਦਮਤ੍ਸਰੀ
ਉਥੇ ਵੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਚਾਹੀਦਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਬਿਨਾ ਈਰਖਾ ਦੇਵੇ।
ਆਚਾਰ੍ਯੇ ਦ੍ਵਿਗੁਣਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਮਾਪਯੇਤ੍। ਅਨੇਨ ਵਿਧਿਨਾ ਯਸ੍ਤੁ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਵृਕ੍ਸ਼ੋਤ੍ਸਵਂ ਬੁਧਃ
ਅਚਾਰਿਆ ਨੂੰ ਦੋਹਣਾ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਮਾਫੀ ਮੰਗੇ; ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਰੁੱਖਾਂ ਦਾ ਉਤਸਵ ਕਰੇ—
ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਕਾਮਾਨਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਪਦਂ ਚਾਨਨ੍ਤਮਸ਼੍ਨੁਤੇ। ਯਸ਼੍ਚੈਵਮਪਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਸਂਸ੍ਥਾਪਯੇਦ੍ਬੁਧਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਨਚਾਹੇ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਅੰਤਹੀਨ ਦਰਜਾ ਹਾਸਲ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਤੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੁੱਖ ਲਗਾਏ—
ਸੋਪਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਵਸੇਦ੍ਰਾਜਨ੍ਯਾਵਦਿਂਦ੍ਰਾਯੁਤਤ੍ਰਯਮ੍। ਭੂਤਾਨ੍ਭਵ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਮਨੁਜਾਂਸ੍ਤਾਰਯੇਦ੍ਰੋਮਸਂਮਿਤਾਨ੍
ਉਹ ਵੀ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨਤੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਇੰਦਰਾਂ ਦੇ ਸਮਾਂ ਲਈ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਰੋਆਂ ਦੇ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪੂਰਵ ਤੇ ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਤਾਰਦਾ ਹੈ।
ਪਰਮਾਂ ਸਿਦ੍ਧਿਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਪੁਨਰਾਵृਤ੍ਤਿਦੁਰ੍ਲਭਾਮ੍। ਯ ਇਦਂ ਸ਼ृਣੁਯਾਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰਾਵਯੇਦ੍ਵਾਪਿ ਮਾਨਵਃ
ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸਿਧੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮੁੜ ਮਿਲਣ ਔਖੀ ਹੈ; ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸੋਪਿ ਸਂਪੂਜ੍ਯਤੇ ਦੇਵੈਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ। ਅਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਚ ਪੁਤ੍ਰਿਤ੍ਵਂ ਪਾਦਪਾ ਏਵ ਕੁਰ੍ਵਤੇ
ਉਹ ਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਉਸ ਲਈ ਰੁੱਖ ਹੀ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਪਿਂਡਦਾਨਾਦੀਨ੍ਰੋਪਕਾਣਾਂ ਦਦਂਤਿ ਤੇ। ਯਤ੍ਨੇਨਾਪਿ ਚ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥਾਰੋਪਣਂ ਕੁਰੁ
ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਰੁੱਖ ਚੜ੍ਹੇ ਹੋਏ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਆਦਿ ਦੇ ਲਾਭ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਰਾਜਾ, ਚਾਹੇ ਕਿੰਨੀ ਵੀ ਮਿਹਨਤ ਕਰਨੀ ਪਵੇ, ਅਸ਼ਵੱਥ ਰੁੱਖ ਲਗਾ।
ਸ ਤੇ ਪੁਤ੍ਰਸਹਸ੍ਰਸ੍ਯ ਕृਤ੍ਯਮੇਕਃ ਕਰਿष੍ਯਤਿ। ਧਨੀ ਚਾਸ਼੍ਵਤ੍ਥਵृਕ੍ਸ਼ੇਣ ਅਸ਼ੋਕਃ ਸ਼ੋਕਨਾਸ਼ਨਃ
ਇੱਕ ਰੁੱਖ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹਜ਼ਾਰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰੇਗਾ। ਅਸ਼ਵੱਥ ਰੁੱਖ ਧਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਅਸ਼ੋਕ ਰੁੱਖ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਲਕ੍ਸ਼ੋ ਯਜ੍ਞਪ੍ਰਦਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰੀ ਚਾਯੁਃਪ੍ਰਦਃ ਸ੍ਮृਤਃ। ਜਂਬੁਕੀ ਕਨ੍ਯਕਾਦਾਤ੍ਰੀ ਭਾਰ੍ਯਾਦਾ ਦਾਡਿਮੀ ਤਥਾ
ਪਲੱਖ ਰੁੱਖ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਖੀਰੀ ਰੁੱਖ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੰਬੂ ਰੁੱਖ ਧੀਆਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦਾਦਿਮੀ ਰੁੱਖ ਪਤਨੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥੋ ਰੋਗਨਾਸ਼ਾਯ ਪਲਾਸ਼ੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦਸ੍ਤਥਾ। ਪ੍ਰੇਤਤ੍ਵਂ ਜਾਯਤੇ ਪੁਂਸੋ ਰੋਪਯੇਦ੍ਯੋ ਵਿਭੀਤਕਮ੍
ਅਸ਼ਵੱਥ ਰੁੱਖ ਰੋਗ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਹੈ, ਪਲਾਸ਼ ਰੁੱਖ ਬ੍ਰਹਮਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਭੀਤਕ ਰੁੱਖ ਲਗਾਏ, ਉਹ ਪ੍ਰੇਤ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਂਕੋਲੇ ਕੁਲਵृਦ੍ਧਿਸ੍ਤੁ ਖਾਦਿਰੇਣਾਪ੍ਯਰੋਗਿਤਾ। ਨਿਂਬਪ੍ਰਰੋਹਕਾਣਾਂ ਤੁ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤੁष੍ਯੇਦ੍ਦਿਵਾਕਰਃ
ਅੰਕੋਲ ਰੁੱਖ ਵੰਸ਼ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਖਾਦਿਰ ਰੁੱਖ ਸਿਹਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਨਿੰਬ ਰੁੱਖ ਲਗਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ 'ਤੇ ਸੂਰਜ ਸਦਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀਵृਕ੍ਸ਼ੇ ਸ਼ਂਕਰੋ ਦੇਵਃ ਪਾਟਲਾਯਾਂ ਤੁ ਪਾਰ੍ਵਤੀ। ਸ਼ਿਂਸ਼ਪਾਯਾਮਪ੍ਸਰਸਃ ਕੁਂਦੇ ਗਂਧਰ੍ਵਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਸ਼੍ਰੀ ਰੁੱਖ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਪਾਟਲ ਰੁੱਖ ਵਿੱਚ ਪਾਰਵਤੀ ਜੀ। ਸ਼ਿੰਸ਼ਪਾ ਰੁੱਖ ਵਿੱਚ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਹਨ, ਕੁੰਦ ਰੁੱਖ ਵਿੱਚ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਤਿਂਤਿਡੀਕੇ ਦਾਸਵਰ੍ਗਾ ਵਂਜੁਲੇ ਦਸ੍ਯਵਸ੍ਤਥਾ। ਪੁਣ੍ਯਪ੍ਰਦਃ ਸ਼੍ਰੀਪ੍ਰਦਸ਼੍ਚ ਚਂਦਨਃ ਪਨਸਸ੍ਤਥਾ
ਤਿੰਤਿੜੀ ਰੁੱਖ ਵਿੱਚ ਦਾਸ ਵਰਗ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਵੰਜੁਲ ਰੁੱਖ ਵਿੱਚ ਚੋਰ ਹਨ। ਚੰਦਨ ਤੇ ਪਨਸ ਰੁੱਖ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਤੇ ਧਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸੌਭਾਗ੍ਯਦਸ਼੍ਚਂਪਕਸ਼੍ਚ ਕਰੀਰਃ ਪਾਰਦਾਰਿਕਃ। ਅਪਤ੍ਯਨਾਸ਼ਕਸ੍ਤਾਲੋ ਬਕੁਲਃ ਕੁਲਵਰ੍ਦ੍ਧਨਃ
ਚੰਪਕ ਰੁੱਖ ਸੁਭਾਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਕਰੀਰਾ ਰੁੱਖ ਪਰਾਈ ਪਤਨੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਹੈ। ਤਾਲ ਰੁੱਖ ਸੰਤਾਨ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਬਕੁਲ ਰੁੱਖ ਵੰਸ਼ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਬਹੁਭਾਰ੍ਯਾ ਨਾਰਿਕੇਲਾ ਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਾ ਸਰ੍ਵਾਂਗਸੁਂਦਰੀ। ਰਤਿਪ੍ਰਦਾ ਤਥਾ ਕੋਲੀ ਕੇਤਕੀ ਸ਼ਤ੍ਰੁਨਾਸ਼ਿਨੀ
ਨਾਰੀਅਲ ਰੁੱਖ ਬਹੁਤ ਪਤਨੀਆਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਦ੍ਰਾਕ਼ ਰੁੱਖ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸੋਹਣਾ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਕੋਲੀ ਰੁੱਖ ਰਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਕੇਤਕੀ ਰੁੱਖ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਏਵਮਾਦਿ ਨਗਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਯੇ ਨੋਕ੍ਤਾਸ੍ਤੇਪਿ ਦਾਯਕਾਃ। ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਂ ਤੇ ਗਮਿष੍ਯਂਤਿ ਯੈਸ੍ਤੁ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਃ ਪ੍ਰਰੋਪਿਤਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਰ ਰੁੱਖ ਜੋ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ ਦੱਸੇ, ਉਹ ਵੀ ਲਾਭ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰੁੱਖ ਲਗਾਏ, ਉਹ ਸਦੀਵੀ ਇਜ਼ਤ ਪਾਉਣਗੇ।
ਏਕੋਨਤ੍ਰਿਂਸ਼ੋऽਧ੍ਯਾਯਃ । ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯਉਵਾਚ। ਤਥੈਵਾਨ੍ਯਤ੍ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਰ੍ਵਕਾਮਫਲਪ੍ਰਦਮ੍। ਸੌਭਾਗ੍ਯਸ਼ਯਨਂਨਾਮ ਯਤ੍ਪੁਰਾਣਵਿਦੋ ਵਿਦੁਃ
ਉਣਤੀਹਵਾਂ ਅਧਿਆਇ। ਪੁਲਸਤਿ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਹੋਰ ਵੀ ਦੱਸਾਂਗਾ ਜੋ ਸਾਰੇ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਜਿਸ ਨੂੰ ਪੁਰਾਣਾ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ 'ਸੁਭਾਗ ਦਾ ਵਿਛੋਣਾ' ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਪੁਰਾ ਦਗ੍ਧੇषੁ ਲੋਕੇषੁ ਭੂਰ੍ਭੁਵਃ ਸ੍ਵਰ੍ਮਹਾਦਿषੁ। ਸੌਭਾਗ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਮੇਕਸ੍ਥਮਭਵਤ੍ਤਦਾ
ਜਦੋਂ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਧਰਤੀ, ਆਕਾਸ਼, ਸਵਰਗ ਤੇ ਵੱਡੇ ਲੋਕ ਜਲ ਗਏ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਸੁਭਾਗਤਾ ਇਕ ਥਾਂ ਇਕੱਠੀ ਹੋ ਗਈ।
ਵੈਕੁਂਠਂ ਸਰ੍ਵਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਵਕ੍ਸ਼ਸ੍ਥਲੇ ਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਤਤਃ ਕਾਲੇਨ ਕਿਯਤਾ ਪੁਨਃ ਸਰ੍ਗਵਿਧੌ ਨृਪਃ
ਉਹ ਸਾਰੀ ਸੁਭਾਗਤਾ ਵੈਕੁੰਠ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਟਿਕ ਗਈ। ਫਿਰ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਸਮੇਂ—
ਅਹਂਕਾਰਵृਤੇਲੋਕੇ ਪ੍ਰਧਾਨਪੁਰੁषਾਨ੍ਵਿਤੇ। ਸ੍ਪਰ੍ਦ੍ਧਾਯਾਂ ਚ ਪ੍ਰਵृਦ੍ਧਾਯਾਂ ਕਮਲਾਸਨਕृष੍ਣਯੋਃ
ਜਦੋਂ ਸੰਸਾਰ ਅਹੰਕਾਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਧਾਨ ਤੇ ਪੁਰਖ ਦੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਕਮਲ-ਆਸਨ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵਿਚ ਸਪਰਧਾ ਵਧ ਗਈ—
ਪਿਂਗਾਕਾਰਾ ਸਮੁਦ੍ਭੂਤਾ ਵਹ੍ਨਿਜ੍ਵਾਲਾਤਿਭੀषਣਾ। ਤਯਾਭਿਤਪ੍ਤਸ੍ਯ ਹਰੇਰ੍ਵਕ੍ਸ਼ਸਸ੍ਤਦ੍ਵਿਨਿਃਸृਤਮ੍
ਇੱਕ ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਦੀ ਅਕਰੂਤੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਹਰੀ ਦੀ ਛਾਤੀ ਜਲ ਗਈ ਤੇ ਉਹ (ਸੁਭਾਗਤਾ) ਉੱਥੋਂ ਨਿਕਲ ਆਈ।