ਉਤ੍ਤਰਾਭਿਮੁਖਾਂ ਨ੍ਯੁਬ੍ਜਾਂ ਜਲਮਧ੍ਯੇ ਤੁ ਕਾਰਯੇਤ੍। ਆਥਰ੍ਵਣੇਨ ਸੁਸ੍ਨਾਤਾਂ ਪੁਨਰ੍ਮਾਯਾਂ ਤਥੈਵ ਚ
ਉਸ ਪਾਤ੍ਰੀ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਡੁਬੋ ਕੇ ਰੱਖਣ। ਆਥਰਵਣ ਮੰਤਰ ਨਾਲ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਫਿਰ ਮਾਇਆ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਵੀ ਰਸਮ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਆਪੋਹਿष੍ਠੇਤਿ ਮਂਤ੍ਰੇਣ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤ੍ਵਾਗਤ੍ਯ ਚ ਮਂਡਪਂ। ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਸਦਸ੍ਯਾਨ੍ਵੈ ਬਲਿਂ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਸਮਂਤਤਃ
'ਆਪੋਹਿਸ਼ਠ' ਮੰਤਰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਪਾਤ੍ਰੀ ਰੱਖਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੰਡਪ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਤੇ ਚੌਂਕ 'ਚ ਹਰ ਪਾਸੇ ਬਲੀ ਦੇਣੀ।
ਪੁਨਰ੍ਦਿਨਾਨਿ ਹੋਤਵ੍ਯਂ ਚਤ੍ਵਾਰਿ ਰਾਜਸਤ੍ਤਮ। ਚਤੁਰ੍ਥੀਕਰ੍ਮ ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਂ ਦੇਯਂ ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਸ਼ਕ੍ਤਿਤਃ1.27.
ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਚਾਰ ਦਿਨ ਹੋਰ ਹਵਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਚੌਥੇ ਦਿਨ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰਕੇ, ਉਥੇ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਦਾਨ ਦੇਣਾ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਯਜ੍ਞਪਾਤ੍ਰਾਣਿ ਯਜ੍ਞੋਪਕਰਣਾਨਿ ਚ। ऋਤ੍ਵਿਗ੍ਭ੍ਯਸ੍ਤੁ ਸਮਂ ਦਦ੍ਯਾਨ੍ਮਂਡਪਂ ਵਿਭਜੇਤ੍ਪੁਨਃ
ਯਜਨ ਲਈ ਪਾਤ੍ਰੇ ਤੇ ਸਾਜੋ-ਸਾਮਾਨ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਿਤਵਿਗਾਂ ਨੂੰ ਬਰਾਬਰ ਵੰਡ ਦੇਣ। ਫਿਰ ਮੰਡਪ ਨੂੰ ਵੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਰ ਦੇਣਾ।
ਹੇਮਪਾਤ੍ਰੀਂ ਚ ਸ਼ਯ੍ਯਾਂ ਚ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਚ ਨਿਵੇਦਯੇਤ੍। ਤਤਃ ਸਹਸ੍ਰਂ ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਮਥਵਾऽष੍ਟਸ਼ਤਂ ਤਥਾ
ਸੋਨੇ ਦੀ ਪਤ੍ਰੀ ਅਤੇ ਸੇਜ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਫਿਰ ਹਜ਼ਾਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜਾਂ ਅਠ ਸੌ ਨੂੰ ਵੀ, ਇਹ ਭੇਟ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਭੋਜਨੀਯਂ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿ ਪਂਚਾਸ਼ਦ੍ਵਾਥ ਵਿਂਸ਼ਤਿਃ। ਏਵਮੇष ਪੁਰਾਣੇषੁ ਤਟਾਕਵਿਧਿਰੁਚ੍ਯਤੇ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਣਾ, ਪੰਜਾਹ ਜਾਂ ਵੀਹ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਲਾਬਾਂ ਦੀ ਰਸਮ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਿਚ ਇੰਝ ਹੀ ਦੱਸੀ ਗਈ ਹੈ।
ਕੂਪਵਾਪੀषੁ ਸਰ੍ਵਾਸੁ ਤਥਾ ਪੁष੍ਕਰਿਣੀषੁ ਚ। ਏष ਏਵ ਵਿਧਿਰ੍ਦृष੍ਟਃ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਸੁ ਤਥੈਵ ਚ
ਕੂਆਂ, ਵਾਪੀਆਂ, ਤੇ ਪੂਸਕਰਣੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਇਹੀ ਰਸਮ ਹੈ। ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ ਲਈ ਵੀ ਇਹੀ ਵਿਧੀ ਹੈ।
ਮਂਤ੍ਰਤਸ੍ਤੁ ਵਿਸ਼ੇषਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਾਸਾਦੋਦ੍ਯਾਨਭੂਮਿषੁ। ਅਯਂ ਤ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤਾਵਰ੍ਧੇਨ ਵਿਧਿਰ੍ਦृष੍ਟਃ ਸ੍ਵਯਂਭੁਵਾ
ਪਰ ਮੰਦਰਾਂ ਤੇ ਬਾਗਾਂ ਦੀ ਜ਼ਮੀਨ ਲਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਮੰਤਰ ਹੈ; ਇਹ ਵਿਧੀ, ਜਿੰਨੀ ਸਮਰਥਾ ਹੋਵੇ, ਸਵਯੰਭੂ ਨੇ ਦੱਸੀ ਹੈ।
ਸ੍ਵਲ੍ਪੇष੍ਵੇਕਾਗ੍ਨਿਵਤ੍ਕਾਰ੍ਯੋ ਵਿਤ੍ਤਸ਼ਾਠ੍ਯਵਿਵਰ੍ਜਿਤੈਃ। ਪ੍ਰਾਵृਟ੍ਕਾਲੇ ਸ੍ਥਿਤਂ ਤੋਯਮਗ੍ਨਿष੍ਟੋਮਸਮਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਛੋਟੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਇਕ ਅੱਗ ਵਾਲੇ ਯਜਨ ਵਾਂਗ ਕਰਨੀ, ਜੋ ਲੋਭ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਣ। ਵਰਖਾ ਦੇ ਸਮੇਂ ਪਾਣੀ ਅਗਨਿਸ਼ਤੋਮ ਯਜਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਰਤ੍ਕਾਲਸ੍ਥਿਤਂ ਯਤ੍ਸ੍ਯਾਤ੍ਤਦੁਕ੍ਤਫਲਦਾਯਕਮ੍। ਵਾਜਪੇਯਾਤਿਰਾਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਹੇਮਂਤੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਰੇ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਪਤਝੜ ਦੇ ਸਮੇਂ ਪਾਣੀ ਉਹ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਉਪਰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ। ਸਰਦੀ ਤੇ ਹਿਮ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਾਜਪੇਯ ਤੇ ਅਤਿਰਾਤ੍ਰ ਯਜਨ ਨਾਲ,
ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਸਮਂ ਪ੍ਰਾਹੁਰ੍ਵਸਂਤਸਮਯੇ ਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਗ੍ਰੀष੍ਮੇਪਿ ਯਤ੍ਸ੍ਥਿਤਂ ਤੋਯਂ ਰਾਜਸੂਯਾਦ੍ਵਿਸ਼ਿष੍ਯਤੇ
ਵਸੰਤ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਰਾਜਸੂਯ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਏਤਾਨ੍ਮਹਾਰਾਜ ਵਿਸ਼ੇषਧਰ੍ਮਾਨ੍ਕਰੋਤਿ ਚੋਰ੍ਵ੍ਯਾਮਤਿਸ਼ੁਦ੍ਧਬੁਦ੍ਧਿਃ। ਸ ਯਾਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਲਯਮੇਵ ਸ਼ੁਦ੍ਧਃ ਕਲ੍ਪਾਨਨੇਕਾਨ੍ਦਿਵਿ ਮੋਦਤੇ ਚ
ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਮਨ ਦੀ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਇਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਤੇ ਅਨੇਕ ਕਲਪਾਂ ਤੱਕ ਸੁਖੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਨੇਕਲੋਕਾਨ੍ਵਿਚਰਨ੍ਸ੍ਵਰਾਦੀਨ੍ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਰਾਰ੍ਧਦ੍ਵਯਮਙ੍ਗਨਾਭਿਃ। ਸਹੈਵ ਵਿष੍ਣੋਃ ਪਰਮਂ ਪਦਂ ਯਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਤਦ੍ਯੋਗਬਲੇਨ ਭੂਯਃ
ਅਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦਾ, ਸਵਰਗ ਆਦਿ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਦੋ ਪਰਾਰਧ ਤੱਕ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ, ਤੇ ਅੰਗਨਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਫਿਰ ਯੋਗ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਭੀष੍ਮ ਉਵਾਚ। ਪਾਦਪਾਨਾਂ ਵਿਧਿਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਯਥਾਵਦ੍ਵਿਸ੍ਤਰਾਦ੍ਵਦ। ਵਿਧਿਨਾ ਯੇਨ ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਂ ਪਾਦਪਾਰੋਪਣਂ ਬੁਧੈਃ
ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਰਸਮ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ, ਤੇ ਕਿਹੜੀ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਵਿਦਵਾਨ ਰੁੱਖ ਲਗਾਉਣ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਯੇ ਚ ਲੋਕਾਃ ਸ੍ਮृਤਾ ਯੇषਾਂ ਤਾਨਿਦਾਨੀਂ ਵਦਸ੍ਵ ਮੇ। ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯ ਉਵਾਚ। ਪਾਦਪਾਨਾਂ ਵਿਧਿਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਤਥੈਵੋਦ੍ਯਾਨਭੂਮਿषੁ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਲੋਕ ਦੱਸੇ ਗਏ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਵੀ ਹੁਣ ਦੱਸੋ। ਪੁਲਸਤਿਆ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਤੇ ਬਾਗਾਂ ਦੀ ਜ਼ਮੀਨ ਲਈ ਵੀ।
ਤਟਾਕਵਿਧਿਵਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਸਮਾਪ੍ਯ ਜਗਤੀਸ਼੍ਵਰ। ऋਤ੍ਵਿਙ੍ਮਂਡਪਸਂਭਾਰਮਾਚਾਰ੍ਯਂ ਚਾਪਿ ਤਦ੍ਵਿਧਂ
ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਤਲਾਬ ਦੀ ਵਿਧੀ ਵਾਂਗ ਕਰਨਾ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਰਿਤਵਿਗ, ਮੰਡਪ ਤੇ ਅਚਾਰਯ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਵੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਪੂਜਯੇਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਂਸ੍ਤਦ੍ਵਦ੍ਧੇਮਵਸ੍ਤ੍ਰਾਨੁਲੇਪਨੈਃ। ਸਰ੍ਵੌषਧ੍ਯੁਦਕੈਃ ਸਿਕ੍ਤਾਨ੍ਦਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਤਵਿਭੂषਿਤਾਨ੍
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਵੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰੇ, ਸੋਨੇ, ਕਪੜੇ ਤੇ ਉਨਾਲੇ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦਵਾਈ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕੇ, ਦਹੀਂ, ਅਖੰਡ ਅਨਾਜ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ।
ਵृਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਮਾਲ੍ਯੈਰਲਂਕृਤ੍ਯ ਵਾਸੋਭਿਰਭਿਵੇष੍ਟਯੇਤ੍। ਸੂਚ੍ਯਾ ਸੌਵਰ੍ਣਯਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਕਰ੍ਣਵੇਧਨਂ
ਉਹ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਹਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਵੇ ਤੇ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਲਪੇਟ ਦੇਵੇ; ਸਭ ਦੇ ਕੰਨ ਛੇਦਣ ਲਈ ਸੋਨੇ ਦੀ ਸੂਈ ਵਰਤੇ।
ਅਂਜਨਂ ਚਾਪਿ ਦਾਤਵ੍ਯਂ ਤਦ੍ਵਦ੍ਧੇਮਸ਼ਲਾਕਯਾ। ਫਲਾਨਿ ਸਪ੍ਤ ਚਾष੍ਟੌ ਵਾ ਕਾਲਧੌਤਾਨਿ ਕਾਰਯੇਤ੍
ਕਾਜਲ ਵੀ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਸਲਾਕਾ ਨਾਲ; ਸੱਤ ਜਾਂ ਅੱਠ ਫਲ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਧੋ ਕੇ ਤਿਆਰ ਕਰੇ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯੇਕਂ ਸਰ੍ਵਵृਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਵੇਦ੍ਯਾਂਤਾਨ੍ਯਧਿਵਾਸਯੇਤ੍। ਧੂਪੋਤ੍ਰ ਗੁਗ੍ਗੁਲੁਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਸ੍ਤਾਮ੍ਰਪਾਤ੍ਰੇष੍ਵਧਿष੍ਠਿਤਾਨ੍
ਹਰ ਰੁੱਖ ਲਈ, ਵੇਦੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਰੱਖੇ; ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਧੂਪ ਗੁਗਲ ਹੈ, ਜੋ ਤਾਂਬੇ ਦੇ ਬਰਤਨਾਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਹੋਵੇ।
ਸਪ੍ਤਧਾਨ੍ਯਸ੍ਥਿਤਾਨ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਵਸ੍ਤ੍ਰਗਂਧਾਨੁਲੇਪਨੈਃ। ਕੁਂਭਾਨ੍ਸਰ੍ਵੇषੁ ਵृਕ੍ਸ਼ੇषੁ ਸ੍ਥਾਪਯਿਤ੍ਵਾਵਨੀਸ਼੍ਵਰ
ਸੱਤ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਅਨਾਜ, ਸੁਗੰਧਤ ਕਪੜਿਆਂ ਤੇ ਉਨਾਲੇ ਨਾਲ ਰੱਖ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਉਹ ਹਰ ਰੁੱਖ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਘੜੇ ਰੱਖੇ।
ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਦਿਨਾਂਤੇ ਚ ਕृਤ੍ਵਾ ਬਲਿਨਿਵੇਦਨਮ੍। ਯਥਾਵਲ੍ਲੋਕਪਾਲਾਨਾਮਿਂਦ੍ਰਾਦੀਨਾਂ ਵਿਧਾਨਤਃ
ਪੂਜਾ ਕਰ ਕੇ, ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਭੋਗ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ, ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਲਈ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਮ ਕਰੇ।
ਵਨਸ੍ਪਤੇਰਧਿਵਾਸ ਏਵਂ ਕਾਰ੍ਯੋ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਭਿਃ। ਤਤਃ ਸ਼ੁਕ੍ਲਾਂਬਰਧਰਾਨ੍ਸੌਵਰ੍ਣਕृਤਮੇਖਲਾਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਸੰਸਕਾਰ ਦੋਹਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਹੋਵੇ; ਫਿਰ, ਜੋ ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਕਮਰਬੰਦ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਹਨ—
ਸਕਾਂਸ੍ਯਦੋਹਾਂ ਸੌਵਰ੍ਣਸ਼ृਂਗਾਭ੍ਯਾਮਤਿਸ਼ਾਲਿਨੀਂ। ਪਯਸ੍ਵਿਨੀਂ ਵृਕ੍ਸ਼ਮਧ੍ਯਾਦੁਤ੍ਸृਜੇਦ੍ਗਾਮੁਦਙ੍ਮੁਖੀਮ੍
ਕਾਂਸੀ ਦੇ ਬਰਤਨ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਗ ਵਾਲੀ, ਵਧੀਆ ਤੇ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ ਗਾਂ, ਰੁੱਖਾਂ ਵਿਚਕਾਰੋਂ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਰਿਹਾ ਕਰੀ।
ਤਤੋਭਿषੇਕਮਂਤ੍ਰੇਣ ਵਾਦ੍ਯਮਂਗਲਗੀਤਕੈਃ। ऋਗ੍ਯਜੁਃਸਾਮਮਂਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਵਾਰੁਣੈਰਭਿਤਸ੍ਤਦਾ
ਫਿਰ, ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਵਾਜਾ ਤੇ ਮੰਗਲ ਗੀਤਾਂ ਦੇ ਸਾਥ, ਰਿਗ, ਯਜੁਰ ਤੇ ਸਾਮ ਵੇਦ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, ਵਾਰੁਣ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ—
ਤੈਰੇਵ ਕੁਂਭੈਃ ਸ੍ਨਪਨਂ ਕੁਰ੍ਯੁਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਪੁਂਗਵਾਃ। ਸ੍ਨਾਤਃ ਸ਼ੁਕ੍ਲਾਂਬਰਧਰੋ ਯਜਮਾਨੋਭਿਪੂਜਯੇਤ੍
ਉਹੀ ਘੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਨਾਨ ਕਰਵਾਉਣ; ਯਜਮਾਨ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਤੇ ਚਿੱਟਾ ਕਪੜਾ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਫਿਰ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਗੋਭਿਰ੍ਵਿਭਵਤਃ ਸਰ੍ਵਾਨृਤ੍ਵਿਜਃ ਸਸਮਾਹਿਤਾਨ੍। ਹੇਮਸੂਤ੍ਰੈਃ ਸਕਟਕੈਰਂਗੁਲੀਯੈਃ ਪਵਿਤ੍ਰਕੈਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਰਿਤਵਿਜਾਂ ਨੂੰ ਗਾਂਵਾਂ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਧਾਗੇ, ਕੜੇ, ਉਂਗਲੀਆਂ ਦੇ ਛਲੇ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਧਾਗੇ ਦੇ ਕੇ ਸਨਮਾਨ ਕਰੇ।
ਵਾਸੋਭਿਃ ਸ਼ਯਨੀਯੈਸ਼੍ਚ ਤਥੋਪਸ੍ਕਰਪਾਦੁਕੈਃ। ਕ੍ਸ਼ੀਰਾਭਿषੇਚਨਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਯਾਵਦ੍ਦਿਨਚਤੁष੍ਟਯਮ੍
ਕਪੜਿਆਂ, ਵਿਛੋਣਿਆਂ, ਸਾਜ-ਸਾਮਾਨ ਤੇ ਜੁੱਤੀਆਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਚਾਰ ਦਿਨਾਂ ਲਈ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰੇ।
ਹੋਮਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਪਿषਾ ਕਾਰ੍ਯੋ ਯਵੈਃ ਕृष੍ਣਤਿਲੈਰਪਿ। ਪਲਾਸ਼ਸਮਿਧਃ ਸ਼ਸ੍ਤਾਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਥੇऽਹ੍ਨਿ ਤਥੋਤ੍ਸਵਃ
ਉਹ ਘੀ ਨਾਲ ਹੋਮ ਕਰੇ, ਜੌ ਤੇ ਕਾਲੇ ਤਿਲਾਂ ਨਾਲ ਵੀ; ਪਲਾਸ ਦੀ ਲੱਕੜ ਹੋਮ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੀ ਹੈ, ਤੇ ਚੌਥੇ ਦਿਨ ਉਤਸਵ ਹੋਵੇ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਚ ਪੁਨਸ੍ਤਦ੍ਵਦ੍ਦੇਯਾ ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਸ਼ਕ੍ਤਿਤਃ। ਯਦ੍ਯਦਿष੍ਟਤਮਂ ਕਿਚਿਤ੍ਤਤ੍ਤਦ੍ਦਦ੍ਯਾਦਮਤ੍ਸਰੀ
ਉਥੇ ਵੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਚਾਹੀਦਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਬਿਨਾ ਈਰਖਾ ਦੇਵੇ।