ਮृਗੇਰ੍ਚਨੀਯਾ ਰਸਨਾ ਪੁਰਾਰੇ ਰੌਦ੍ਰੇ ਤੁ ਦਂਤਾ ਹਰਯੇ ਨਮਸ੍ਤੇ। ਨਮਃ ਸਵਿਤ੍ਰੇ ਇਤਿ ਸ਼ਂਕਰਸ੍ਯ ਨਾਸਾਭਿ ਪੂਜ੍ਯਾ ਚ ਪੁਨਰ੍ਵਸੌ ਚ
ਮ੍ਰਿਗਸ਼ੀਰਸ਼ ਵਿੱਚ ਪੁਰਾ ਦੇ ਸ਼ਤ੍ਰੂ ਦੀ ਜੀਭ ਨੂੰ ਪੂਜੋ; ਆਰਦ੍ਰਾ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਦੇ ਦੰਦ; ਪੁਨਰਵਸੂ ਵਿੱਚ 'ਨਮਸਕਾਰ ਸਵਿਤਾ' ਕਹਿ ਕੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਨੱਕ ਨੂੰ ਪੂਜੋ।
ਲਲਾਟਮਂਭੋਰੁਹਵਲ੍ਲਭਾਯ ਪੁष੍ਯੇਲਕਾਨ੍ਵੇਦਸ਼ਰੀਰਧਾਰਿਣੇ। ਸਾਰ੍ਪੇ ਚ ਮੌਲਿਵਿਬੁਧਪ੍ਰਿਯਾਯ ਮਘਾਸੁ ਕਰ੍ਣਾਵਿਤਿ ਪੂਜਨੀਯੌ
ਪੁਸ਼ਯ ਤੇ ਲਲਾਟ ਨੂੰ ਅੰਭੋਰੁਹ-ਵੱਲਭ ਨੂੰ ਪੂਜੋ; ਏਲਾਕਾ ਤੇ ਵੇਦ-ਸਰੀਰ ਧਾਰੀ ਨੂੰ; ਆਸ਼ਲੇਸ਼ਾ ਤੇ ਮੌਲ (ਸਿਰ) ਤੇ ਵਿਬੁਧ-ਪ੍ਰਿਆ ਦੇ ਕੰਨ ਪੂਜੋ।
ਪੂਰ੍ਵਾਸੁ ਗੋਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਨਂਦਨਾਯ ਨੇਤ੍ਰਾਣਿ ਸਂਪੂਜ੍ਯਤਮਾਨਿ ਸ਼ਂਭੋਃ। ਅਥੋਤ੍ਤਰਾਫਾਲ੍ਗੁਨਿ ਭੇ ਭ੍ਰੁਵੌ ਚ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਾਯੇਤਿ ਚ ਪੂਜਨੀਯੇ
ਪੂਰਵਫਾਲਗੁਨੀ ਵਿੱਚ ਗੋ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੂਜੋ; ਉੱਤਰਾਫਾਲਗੁਨੀ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵ-ਇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਭ੍ਰੂਆਂ ਨੂੰ ਪੂਜੋ।
ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਪਾਸ਼ਾਂਕੁਸ਼ਪਦ੍ਮਸ਼ੂਲ ਕਪਾਲਸਰ੍ਪੇਨ੍ਦੁਧਨੁਰ੍ਧਰਾਯ। ਗਯਾਸੁਰਾਨਙ੍ਗਪੁਰਾਂਧਕਾਦਿ ਵਿਨਾਸ਼ਮੂਲਾਯ ਨਮਃ ਸ਼ਿਵਾਯ
ਪਾਸ, ਅੰਕੁਸ਼, ਪਦਮ, ਸ਼ੂਲ, ਕਪਾਲ, ਸੱਪ ਅਤੇ ਚੰਦਨੁਮਾ ਧਨੁਸ਼ ਧਾਰਣ ਵਾਲੇ, ਗਯਾਸੁਰ, ਅਨੰਗ, ਪੁਰਾ, ਅੰਧਕ ਆਦਿ ਦੇ ਨਾਸਕ ਮੂਲ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਇਤ੍ਯਾਦਿਕਾਂਗਾਨਿ ਚ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਾਯੇਤਿ ਸ਼ਿਰੋਭਿਪੂਜ੍ਯਮ੍। ਅਤ੍ਰਾਪਿ ਭੋਕ੍ਤਵ੍ਯਮਤੈਲਮਨ੍ਨਮਮਾਂਸਮਕ੍ਸ਼ਾਰਮਭੁਕ੍ਤਸ਼ੇषਮ੍
ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਪੂਜ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਵ-ਇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਪੂਜੋ; ਇੱਥੇ ਤੇਲ, ਮਾਸ, ਨਮਕ ਜਾਂ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਨृਪ ਨਕ੍ਤਾਨਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਪੁਨਰ੍ਵਸੌ। ਸ਼ਾਲੇਯਤਂਡੁਲਪ੍ਰਸ੍ਥਮੌਦੁਂਬਰਮਥੋ ਘृਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ, ਰਾਤ ਦੀ ਜਾਗ ਕਰਕੇ, ਪੁਨਰਵਸੂ ਨਕਸ਼ਤਰ ਤੇ, ਚੀਤਰੀ ਹੋਈ ਧਾਨ ਦੀ ਇਕ ਪ੍ਰਸਥ ਮਾਤਰਾ, ਉਦੁੰਬਰ (ਅੰਜੀਰ) ਅਤੇ ਘੀ ਚੜ੍ਹਾਓ।
ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਪਾਤ੍ਰੇ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਸਹਿਰਣ੍ਯਂ ਨਿਵੇਦਯੇਤ੍। ਸਪ੍ਤਮੇ ਵਸ੍ਤ੍ਰਯੁਗ੍ਮਂ ਤੁ ਪਾਰਣੇ ਤ੍ਵਧਿਕਂ ਭਵੇਤ੍
ਇਹ ਸਭ ਇੱਕ ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਵਿਪਰ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਸਮੇਤ ਭੇਟ ਕਰੋ; ਸਪਤਮੀ ਤੇ, ਉਪਵਾਸ ਦੇ ਸਮਾਪਤੀ ਤੇ, ਦੋ ਜੋੜੇ ਵਸਤ੍ਰ ਵੀ ਦਿਓ।
ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ੇ ਤੁ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਪਾਰਣੇ ਭਾਰਤਾਦਿਕੇ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਭੋਜਯੇਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਗੁਡਕ੍ਸ਼ੀਰਘृਤਾਦਿਭਿਃ
ਚੌਦਵੀ ਤਿਥਿ ਤੇ, ਭਾਰਤੀ ਆਦਿ ਤੋਂ ਉਪਵਾਸ ਸਮਾਪਤੀ ਤੇ, ਭਰਪੂਰ ਭਾਵ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਗੁੜ, ਦੂਧ, ਘੀ ਆਦਿ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਕਰਾਓ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਕਾਂਚਨਂ ਪਦ੍ਮਮष੍ਟਪਤ੍ਰਂ ਸਕਰ੍ਣਿਕਮ੍। ਸ਼ੁਦ੍ਧਮष੍ਟਾਂਗੁਲਂ ਤਚ੍ਚ ਪਦ੍ਮਰਾਗਦਲਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਸੋਨੇ ਦੀ ਅੱਠ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੀ, ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਦਾਣਾ ਰੱਖੀ ਹੋਈ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਅੱਠ ਅੰਗੁਠਿਆਂ ਵੱਡੀ, ਲਾਲ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਹੋਈ ਕਮਲ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ਯ੍ਯਾਂ ਸੁਲਕ੍ਸ਼ਣਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਰੁਦ੍ਧਗ੍ਰਂਥਿਵਰ੍ਜਿਤਾਮ੍। ਸੋਪਧਾਨਵਿਤਾਨਾਂ ਚ ਸ੍ਵਾਸ੍ਤਰਾਵਰਣਾਸ਼੍ਰਯਾਮ੍
ਉਹ ਚੰਗੀ ਬਣੀ ਹੋਈ, ਗੰਢਾਂ ਅਤੇ ਨੁਕਸਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਤਕੀਆਂ ਅਤੇ ਛਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ, ਨਰਮ ਚਾਦਰ ਅਤੇ ਬਿਛਾਵਤ ਵਾਲੀ ਸੇਜ ਤਿਆਰ ਕਰੇ।
ਪਾਦੁਕੋਪਾਨਹਚ੍ਛਤ੍ਰ ਚਾਮਰਾਸਨਦਰ੍ਪਣੈਃ। ਭੂਪਣੈਰਪਿਸਂਯੁਕ੍ਤਾਂ ਫਲਵਸ੍ਤ੍ਰਾਨੁਲੇਪਨੈਃ
ਉਹ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਆਸਣ, ਜੁੱਤੀਆਂ, ਛਤਰੀ, ਚਮਰ, ਆਸਣ, ਦਰਪਣ, ਭਾਂਡੇ, ਫਲ, ਕਪੜੇ ਅਤੇ ਲੇਪ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਵਿਧਾਯ ਤਤ੍ਪਦ੍ਮਮਲਂਕृਤ੍ਯ ਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਾਮ੍। ਕਪਿਲਾਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਸਂਯੁਕ੍ਤਾਮਤਿਸ਼ੀਲਾਂ ਪਯਸ੍ਵਿਨੀਮ੍
ਉਸ ਸੇਜ ਉੱਤੇ ਕਮਲ ਰੱਖ ਕੇ, ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ, ਕਪੜਿਆਂ ਵਾਲੀ, ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲੀ, ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ ਪੀਲੀ ਗਾਂ ਰੱਖੇ।
ਰੌਪ੍ਯਖੁਰਾਂ ਹੇਮਸ਼ृਂਗੀਂ ਸਵਤ੍ਸਾਂ ਕਾਂਸ੍ਯਦੋਹਨਾਮ੍। ਦਦ੍ਯਾਨ੍ਮਂਤ੍ਰੇਣ ਤਾਂ ਧੇਨੁਂ ਪੂਰ੍ਵਾਹ੍ਣਂ ਨਾਤਿਲਂਘਯੇਤ੍
ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਖੁਰ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਗ, ਵੱਛਾ ਨਾਲ, ਕਾਂਸ ਦੇ ਦੁੱਧ ਪਿਆਲੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਗਾਂ ਮੰਤਰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਸਵੇਰੇ ਸਮੇਂ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਯਥੈਵਾਦਿਤ੍ਯ ਸ਼ਯਨਮਸ਼ੂਨ੍ਯਂ ਤਵ ਸਰ੍ਵਦਾ। ਕਾਂਤ੍ਯਾ ਧृਤ੍ਯਾ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਪੁष੍ਟ੍ਯਾ ਤਥਾ ਮੇ ਸਂਤੁ ਵृਦ੍ਧਯਃ
ਜਿਵੇਂ ਤੇਰਾ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ-ਸਥਾਨ, ਸੂਰਜ, ਕਦੇ ਖਾਲੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਤਿਵੇਂ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਚਮਕ, ਹੌਸਲਾ, ਦੌਲਤ ਅਤੇ ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਧਦੀ ਰਹੇ।
ਯਥਾ ਨ ਦੇਵਾਃ ਸ਼੍ਰੇਯਾਂਸਂ ਤ੍ਵਦਨ੍ਯਮਨਘਂ ਵਿਦੁਃ। ਤਥਾ ਮਾਮੁਦ੍ਧਰਾਸ਼ੇष ਦੁਃਖਸਂਸਾਰਸਾਗਰਾਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਹੇ ਨਿਰਮਲ, ਤਿਵੇਂ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਦੁੱਖ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤਹੀਨ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਬਚਾ ਲੈ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣੀਕृਤ੍ਯ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਚ ਵਿਸਰ੍ਜਯੇਤ੍। ਸ਼ਯ੍ਯਾਂ ਗਵਾਦਿ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਦ੍ਵਿਜਸ੍ਯ ਭਵਨਂ ਨਯੇਤ੍
ਫਿਰ, ਘੁੰਮ ਕੇ ਅਤੇ ਨਮ ਸਕੇ, ਉਹ ਸੇਜ, ਗਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰਾ ਸਮਾਨ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਘਰ ਲੈ ਜਾਵੇ।
ਨੈਤਦ੍ਵਿਸ਼ੀਲਾਯ ਨ ਦਾਂਭਿਕਾਯ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨੀਯਂ ਵ੍ਰਤਮਿਂਦੁਮੌਲੇਃ। ਗੋਵਿਪ੍ਰਦੇਵਰ੍षਿਵਿਕਰ੍ਮਯੋਗਿਨਾਂ ਯਸ਼੍ਚਾਪਿ ਨਿਂਦਾਮਧਿਕਾਂ ਵਿਧਤ੍ਤੇ
ਇਹ ਚੰਦ-ਮੁਕਟ ਵਾਲੇ ਦਾ ਵਰਤ ਅਚੰਗਾ ਜਾਂ ਠੱਗ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ, ਜਾਂ ਜਿਹੜੇ ਗਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਜਾਂ ਯੋਗੀਆਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਭਕ੍ਤਾਯ ਦਾਂਤਾਯ ਚ ਗੁਹ੍ਯਮੇਤਦਾਖ੍ਯੇਯਮਾਨਂਦਕਰਂ ਸ਼ਿਵਞ੍ਚ। ਇਦਂ ਮਹਾਪਾਤਕਿਨਾਂ ਨਰਾਣਾਂ ਅਘਕ੍ਸ਼ਯਂ ਵੇਦਵਿਦੋ ਵਦਂਤਿ
ਇਹ ਗੁਪਤ, ਆਨੰਦ ਅਤੇ ਮੰਗਲ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲਾ ਵਰਤ ਭਗਤ ਅਤੇ ਸੰਯਮੀ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਵੇਦ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਪਾਪੀਆਂ ਦੇ ਪਾਪ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਨ ਬਂਧੁਪੁਤ੍ਰੈਰ੍ਨ ਧਨੈਰ੍ਵਿਯੁਕ੍ਤਃ ਪਤ੍ਨੀਭਿਰਾਨਂਦਕਰਃ ਸੁਰਾਣਾਂ। ਨਾਭ੍ਯੇਤਿ ਰੋਗਂ ਨ ਚ ਦੁਃਖਮੋਹਂ ਯਾ ਚਾਪਿ ਨਾਰੀ ਕੁਰੁਤੇਥ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ
ਜੋ ਇਹ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਪੁੱਤਰ, ਧਨ ਜਾਂ ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਗ, ਦੁੱਖ ਜਾਂ ਮੋਹ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਅਤੇ ਕੋਈ ਮਹਿਲਾ ਜੋ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ।
ਇਦਂ ਵਸਿष੍ਠੇਨ ਪੁਰਾਰ੍ਜੁਨੇਨ ਕृਤਂ ਕੁਬੇਰੇਣ ਪੁਰਂਦਰੇਣ। ਯਤ੍ਕੀਰ੍ਤਨਾਦਪ੍ਯਖਿਲਾਨਿ ਨਾਸ਼ਮਾਯਾਂਤਿ ਪਾਪਾਨਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯੋਤ੍ਰ
ਇਹ ਵਸੀਸ਼ਠ, ਪੁਰਾਣਾ ਅਰਜੁਨ, ਕੁਬੇਰ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਕੀਤਾ ਸੀ; ਇਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸਿਰਫ਼ ਉਚਾਰਣ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਸਭ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਇਤਿ ਪਠਤਿ ਸ਼ृਣੋਤਿ ਵਾ ਯ ਇਤ੍ਥਂ ਰਵਿਸ਼ਯਨਂ ਪੁਰੁਹੂਤਵਲ੍ਲਭਃ ਸ੍ਯਾਤ੍। ਅਪਿ ਨਰਕਗਤਾਨ੍ਪਿਤॄਨਸ਼ੇषਾਨਪਿ ਦਿਵਮਾਨਯਤੀਹ ਯਃ ਕਰੋਤਿ
ਜੋ ਇਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ-ਸਥਾਨ ਦੀ ਕਥਾ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਉਸਦੇ ਪੂਰਵਜ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਉਹ ਇਹ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥਂ ਚ ਵਟਂ ਚੈਵੋਦੁਂਬਰਂ ਵृਕ੍ਸ਼ਮੇਵ ਚ। ਨਂਦੀਸ਼ਂ ਜਂਬੁਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਬਿਲ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਹੁਰ੍ਮਹਰ੍षਯਃ
ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਅਸ਼ਵਥ, ਵਟ, ਉਦੁੰਬਰ, ਨੰਦੀਸ਼, ਜੰਬੂ ਅਤੇ ਬਿਲਵਾ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਯੋਗ ਰੁੱਖ ਦੱਸਿਆ ਹੈ।
ਮਾਰ੍ਗਸ਼ੀਰ੍षਾਦਿਮਾਸਾਭ੍ਯਾਂ ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਂ ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਮਥ ਕ੍ਰਮਾਤ੍। ਏਕੈਕਂ ਦਂਤਧਵਨਂ ਵृਕ੍ਸ਼ੇष੍ਵੇਤੇषੁ ਕਾਰਯੇਤ੍
ਮਾਰਗਸ਼ੀਰਸ਼ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਹਰ ਮਹੀਨੇ, ਉਪਰੋਕਤ ਰੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਰੁੱਖ ਦੀ ਦੰਦ-ਮੰਜਨ ਦੀ ਲੱਕੜ ਬਣਾਈ ਜਾਵੇ।
ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਸਮਾਪ੍ਤੇ ਦਧ੍ਯਨ੍ਨਂ ਵਿਤਾਨਧ੍ਵਜਚਾਮਰਮ੍। ਦ੍ਵਿਜਾਨਾਮੁਦਕੁਂਭਾਂਸ਼੍ਚ ਪਂਚਰਤ੍ਨਸਮਨ੍ਵਿਤਾਨ੍
ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਦਹੀਂ-ਚੌਲ, ਛਤਰੀ, ਝੰਡਾ, ਚਮਰ ਅਤੇ ਪੰਜ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਪਾਣੀ ਦੇ ਘੜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਨ ਵਿਤ੍ਤਸ਼ਾਠ੍ਯਂ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਦੋषਾਨਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਉਹ ਧਨ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਠੱਗੀ ਨਾ ਕਰੇ; ਜੇ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਦੋਸ਼ ਲੱਗਦੇ ਹਨ।
ਭੀष੍ਮ ਉਵਾਚ। ਦੀਰ੍ਘਾਯੁਰਾਰੋਗ੍ਯਕੁਲਾਤਿਵृਦ੍ਧਿਭਿਰ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਪੁਮਾਨ੍ਰੂਪਕੁਲਾਨ੍ਵਿਤਃ ਸ੍ਯਾਤ੍। ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਰ੍ਜਨ੍ਮਨਿ ਯੇਨ ਸਮ੍ਯਕ੍ਵ੍ਰਤਂ ਸਮਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਚ ਸ਼ੀਤਰਸ਼੍ਮੇਃ
ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਕਿਹੜਾ ਵਰਤ, ਜੋ ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਤੰਦਰੁਸਤੀ, ਵੱਡਾ ਪਰਿਵਾਰ ਅਤੇ ਸੋਹਣਾਪਣ ਦਿੰਦਾ ਹੈ? ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਠੰਡੀ ਕਿਰਣਾਂ ਵਾਲੇ ਦਾ ਵਰਤ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ।
ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯ ਉਵਾਚ। ਤ੍ਵਯਾ ਪृष੍ਟਮਿਦਂ ਸਮ੍ਯਗਕ੍ਸ਼ਯਸ੍ਵਰ੍ਗਕਾਰਕਮ੍। ਰਹਸ੍ਯਂ ਤੁ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਤ੍ਪੁਰਾਣਵਿਦੋ ਵਿਦੁਃ
ਪੁਲਸਤਿਆ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਚੰਗਾ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਅਮਰ ਪੂਣ ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਰਾਜ਼ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਜਾਣਦੇ ਹਨ।
ਰੋਹਿਣੀਚਂਦ੍ਰਸ਼ਯਨਂ ਨਾਮਵ੍ਰਤਮਿਹੋਚ੍ਯਤੇ। ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਾਰਾਯਣਸ੍ਯਾਰ੍ਚਾਮਰ੍ਚਯੇਦਿਂਦੁਨਾਮਭਿਃ
ਇੱਥੇ 'ਰੋਹਣੀ-ਚੰਦ੍ਰ-ਸ਼ਯਨ' ਨਾਮਕ ਵਰਤ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ, ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯਦਾ ਸੋਮਦਿਨੇ ਸ਼ੁਕ੍ਲਾ ਭਵੇਤ੍ਪਂਚਦਸ਼ੀ ਕ੍ਵਚਿਤ੍। ਅਥਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਪੌਰ੍ਣਮਾਸ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ
ਜਦੋਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਲੇ ਦਿਨ, ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਪੰਦਰਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਸੋਮਵਾਰ ਨੂੰ ਆਵੇ, ਜਾਂ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨਕਸ਼ਤਰ ਚੜ੍ਹੇ, ਤਾਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ,
ਤਦਾ ਸ੍ਨਾਨਂ ਨਰਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪਂਚਗਵ੍ਯੇਨ ਸਰ੍षਪੈਃ। ਆਪ੍ਯਾਯਸ੍ਵੇਤਿ ਚ ਜਪੇਦ੍ਵਿਦ੍ਵਾਨष੍ਟਸ਼ਤਂ ਪੁਨਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਗਾਂ ਦੇ ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਅਤੇ ਸਰਸੋਂ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨੀ ਵਿਅਕਤੀ 'ਆਪਿਆਯਸਵ' ਮੰਤਰ ਨੂੰ ਅੱਠ ਸੌ ਵਾਰੀ ਜਾਪ ਕਰੇ।