ਆਦਿਤ੍ਯਸ਼ਯਨਂ ਨਾਮ ਯਥਾਵਚ੍ਛਂਕਰਾਰ੍ਚਨਮ੍। ਯੇषੁ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਯੋਗੇषੁ ਪੁਰਾਣਜ੍ਞਾਃ ਪ੍ਰਚਕ੍ਸ਼ਤੇ
ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਦਿਤ੍ਯ-ਸ਼ਯਨ ਨਾਮਕ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸੀ ਗਈ ਹੈ, ਪੁਰਾਣਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਕੁਝ ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਦੇ ਜੋੜ ਤੇ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਯਦਾ ਹਸ੍ਤੇਨ ਸਪ੍ਤਮ੍ਯਾਮਾਦਿਤ੍ਯਸ੍ਯ ਦਿਨਂ ਭਵੇਤ੍। ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਚਾਪਿ ਸਂਕ੍ਰਾਂਤਿਸ੍ਤਿਥਿਸ੍ਸਾ ਸਾਰ੍ਵਕਾਮਿਕੀ
ਜਦੋਂ ਹਸਤ ਨਕਸ਼ਤਰ ਵਿੱਚ ਸਪਤਮੀ ਤਿਥਿ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਦਿਨ ਸੂਰਜ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਤਾਰੀਖ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਉਮਾਮਹੇਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯਾਰ੍ਚਾਮਰ੍ਚਯੇਤ੍ਸੂਰ੍ਯਨਾਮਭਿਃ। ਸੂਰ੍ਯਾਰ੍ਚਾਂ ਸ਼ਿਵਲਿਗਂ ਚ ਉਭਯਂ ਪੂਜਯੇਦ੍ਯਤਃ
ਉਮਾ ਅਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਦੇ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਸੂਰਜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੋਵੇਂ ਮਿਲ ਕੇ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਉਮਾਪਤੇ ਰਵੇਸ਼੍ਚਾਪਿ ਨ ਭੇਦਃ ਕ੍ਵਚਿਦਿष੍ਯਤੇ। ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨृਪਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਗृਹੇ ਭਾਨੁਂ ਸਮਰ੍ਚਯੇਤ੍
ਉਮਾਪਤੀ ਅਤੇ ਰਵੀ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਕੋਈ ਫ਼ਰਕ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ; ਇਸ ਲਈ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਭਾਨੂ (ਸੂਰਜ) ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ।
ਹਸ੍ਤੇਨ ਸੂਰ੍ਯਾਯ ਨਮੋਸ੍ਤੁਪਾਦਾਵਰ੍ਕਾਯ ਚਿਤ੍ਰਾਸੁ ਚ ਗੁਲ੍ਫਦੇਸ਼ਂ। ਸ੍ਵਾਤੀषੁ ਜਂਘੇ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਾਯ ਧਾਤ੍ਰੇ ਵਿਸ਼ਾਖਾਸੁ ਚ ਜਾਨੁਦੇਸ਼ਮ੍
ਹਸਤ ਨਕਸ਼ਤਰ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਚਿਤ੍ਰਾ ਤੇ ਗੁਲਫ਼ (ਟਕਣੀਆਂ) ਨੂੰ; ਸਵਾਤੀ ਤੇ ਜੰਗਾ (ਪਿੰਡੀਆਂ) ਨੂੰ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਧਾਤਾ ਨੂੰ; ਵਿਸ਼ਾਖਾ ਤੇ ਗੁੱਟਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਤਥਾਨੁਰਾਧਾਸੁ ਨਮੋਭਿ ਪੂਜ੍ਯਮੁਰੁਦ੍ਦ੍ਵਯਂ ਚੈਵ ਸਹਸ੍ਰਭਾਨੋਃ। ਜ੍ਯੇष੍ਠਾਸ੍ਵਨਂਗਾਯ ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਗੁਹ੍ਯਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾ ਯਭੀਮਾਯ ਕਟਿਂ ਚ ਮੂਲੇ
ਅਨੁਰਾਧਾ ਨਕਸ਼ਤਰ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰ ਕਿਰਣਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਰਾਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਪੂਜੋ; ਜੇਠਾ ਤੇ ਅਨੰਗ ਦੇ ਗੁਪਤ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ; ਮੂਲ ਤੇ ਭੀਮ ਦੇ ਕਟਿ (ਕਮਰ) ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਪੂਰ੍ਵੋਤ੍ਤਰਾषਾਢਯੁਗੇ ਚ ਨਾਭਿਂ ਤ੍ਵष੍ਟ੍ਰੇ ਨਮਃ ਸਪ੍ਤਤੁਰਂਗਮਾਯ। ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਂਸ਼ਵੇ ਸ਼੍ਰਵਣੇ ਚਾਥ ਕੁਕ੍ਸ਼ਿਂ ਪृष੍ਠਂ ਧਨਿष੍ਠਾਸੁ ਵਿਕਰ੍ਤਨਾਯ
ਪੂਰਵ ਅਤੇ ਉੱਤਰਾਅਸ਼ਾਢਾ ਦੇ ਜੋੜ ਤੇ ਨਾਭੀ ਨੂੰ ਸਤਤੁਰੰਗਾ ਦੇਵ (ਸੱਤ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ) ਤਵਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਪੂਜੋ; ਸ਼੍ਰਵਣ ਤੇ ਤੀਖਣ ਕਿਰਣਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਪੇਟ; ਧਨਿਸ਼ਠਾ ਤੇ ਵਿਕਰਤਨ ਨੂੰ ਪਿੱਠ ਪੂਜੋ।
ਵਕ੍ਸ਼ਸ੍ਥਲਂ ਧ੍ਵਾਂਤਵਿਨਾਸ਼ਨਾਯ ਜਲਾਧਿਪਰ੍ਕ੍ਸ਼ੇ ਪ੍ਰਤਿਪੂਜਨੀਯਮ੍। ਪੂਰ੍ਵੋਤ੍ਤਰਾ ਭਾਦ੍ਰਪਦਦ੍ਵਯੇ ਚ ਬਾਹੂਤ੍ਤਮਸ਼੍ਚਂਡਕਰਾਯ ਪੂਜ੍ਯੌ
ਸ਼ਤਭਿਸ਼ਾ ਨਕਸ਼ਤਰ ਵਿੱਚ ਅੰਧਕਾਰ ਨਾਸਕ ਦੇ ਛਾਤੀ ਨੂੰ ਪੂਜੋ; ਪੂਰਵਭਾਦ੍ਰਪਦਾ ਅਤੇ ਉੱਤਰਭਾਦ੍ਰਪਦਾ ਵਿੱਚ ਚੰਡਕਰ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਬਾਂਹਾਂ ਨੂੰ ਪੂਜੋ।
ਸਾਮ੍ਨਾਮਧੀਸ਼ਾਯ ਕਰਦ੍ਵਯਂ ਚ ਸਂਪੂਜਨੀਯਂ ਨृਪ ਰੇਵਤੀषੁ। ਨਖਾਨਿ ਪੂਜ੍ਯਾਨਿ ਤਥਾਸ਼੍ਵਿਨੀषੁ ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਸਪ੍ਤਾਸ਼੍ਵਧੁਰਂਧਰਾਯ
ਰੇਵਤੀ ਨਕਸ਼ਤਰ ਵਿੱਚ ਦੋਵੇਂ ਹੱਥ ਸਾਮ ਗੀਤਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਪੂਜੋ; ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਵਿੱਚ ਨਖ (ਨੱਖ) ਸਤਆਸ਼ਵ ਧੁਰੰਧਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਪੂਜੋ।
ਕਠੋਰਧਾਮ੍ਨੇ ਭਰਣੀषੁ ਕਂਠਂ ਦਿਵਾਕਰਾਯੇਤ੍ਯਭਿਪੂਜਨੀਯਮ੍। ਗ੍ਰੀਵਾਗ੍ਨਿਪਰ੍ਕ੍ਸ਼ੇ ਧਰਸਂਪੁਟੇ ਤੁ ਸਂਪੂਜਯੇਦ੍ਭਾਰਤ ਰੋਹਿਣੀषੁ
ਭਰਣੀ ਨਕਸ਼ਤਰ ਵਿੱਚ ਕਠੋਰ ਧਾਮ ਦੇ ਗਲੇ ਨੂੰ ਦਿਵਾਕਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਪੂਜੋ; ਰੋਹਣੀ ਵਿੱਚ ਗ੍ਰੀਵਾ (ਗਲ) ਅੱਗ ਦੇ ਧਰਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਪੂਜੋ।
ਮृਗੇਰ੍ਚਨੀਯਾ ਰਸਨਾ ਪੁਰਾਰੇ ਰੌਦ੍ਰੇ ਤੁ ਦਂਤਾ ਹਰਯੇ ਨਮਸ੍ਤੇ। ਨਮਃ ਸਵਿਤ੍ਰੇ ਇਤਿ ਸ਼ਂਕਰਸ੍ਯ ਨਾਸਾਭਿ ਪੂਜ੍ਯਾ ਚ ਪੁਨਰ੍ਵਸੌ ਚ
ਮ੍ਰਿਗਸ਼ੀਰਸ਼ ਵਿੱਚ ਪੁਰਾ ਦੇ ਸ਼ਤ੍ਰੂ ਦੀ ਜੀਭ ਨੂੰ ਪੂਜੋ; ਆਰਦ੍ਰਾ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਦੇ ਦੰਦ; ਪੁਨਰਵਸੂ ਵਿੱਚ 'ਨਮਸਕਾਰ ਸਵਿਤਾ' ਕਹਿ ਕੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਨੱਕ ਨੂੰ ਪੂਜੋ।
ਲਲਾਟਮਂਭੋਰੁਹਵਲ੍ਲਭਾਯ ਪੁष੍ਯੇਲਕਾਨ੍ਵੇਦਸ਼ਰੀਰਧਾਰਿਣੇ। ਸਾਰ੍ਪੇ ਚ ਮੌਲਿਵਿਬੁਧਪ੍ਰਿਯਾਯ ਮਘਾਸੁ ਕਰ੍ਣਾਵਿਤਿ ਪੂਜਨੀਯੌ
ਪੁਸ਼ਯ ਤੇ ਲਲਾਟ ਨੂੰ ਅੰਭੋਰੁਹ-ਵੱਲਭ ਨੂੰ ਪੂਜੋ; ਏਲਾਕਾ ਤੇ ਵੇਦ-ਸਰੀਰ ਧਾਰੀ ਨੂੰ; ਆਸ਼ਲੇਸ਼ਾ ਤੇ ਮੌਲ (ਸਿਰ) ਤੇ ਵਿਬੁਧ-ਪ੍ਰਿਆ ਦੇ ਕੰਨ ਪੂਜੋ।
ਪੂਰ੍ਵਾਸੁ ਗੋਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਨਂਦਨਾਯ ਨੇਤ੍ਰਾਣਿ ਸਂਪੂਜ੍ਯਤਮਾਨਿ ਸ਼ਂਭੋਃ। ਅਥੋਤ੍ਤਰਾਫਾਲ੍ਗੁਨਿ ਭੇ ਭ੍ਰੁਵੌ ਚ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਾਯੇਤਿ ਚ ਪੂਜਨੀਯੇ
ਪੂਰਵਫਾਲਗੁਨੀ ਵਿੱਚ ਗੋ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੂਜੋ; ਉੱਤਰਾਫਾਲਗੁਨੀ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵ-ਇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਭ੍ਰੂਆਂ ਨੂੰ ਪੂਜੋ।
ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਪਾਸ਼ਾਂਕੁਸ਼ਪਦ੍ਮਸ਼ੂਲ ਕਪਾਲਸਰ੍ਪੇਨ੍ਦੁਧਨੁਰ੍ਧਰਾਯ। ਗਯਾਸੁਰਾਨਙ੍ਗਪੁਰਾਂਧਕਾਦਿ ਵਿਨਾਸ਼ਮੂਲਾਯ ਨਮਃ ਸ਼ਿਵਾਯ
ਪਾਸ, ਅੰਕੁਸ਼, ਪਦਮ, ਸ਼ੂਲ, ਕਪਾਲ, ਸੱਪ ਅਤੇ ਚੰਦਨੁਮਾ ਧਨੁਸ਼ ਧਾਰਣ ਵਾਲੇ, ਗਯਾਸੁਰ, ਅਨੰਗ, ਪੁਰਾ, ਅੰਧਕ ਆਦਿ ਦੇ ਨਾਸਕ ਮੂਲ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਇਤ੍ਯਾਦਿਕਾਂਗਾਨਿ ਚ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਾਯੇਤਿ ਸ਼ਿਰੋਭਿਪੂਜ੍ਯਮ੍। ਅਤ੍ਰਾਪਿ ਭੋਕ੍ਤਵ੍ਯਮਤੈਲਮਨ੍ਨਮਮਾਂਸਮਕ੍ਸ਼ਾਰਮਭੁਕ੍ਤਸ਼ੇषਮ੍
ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਪੂਜ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਵ-ਇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਪੂਜੋ; ਇੱਥੇ ਤੇਲ, ਮਾਸ, ਨਮਕ ਜਾਂ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਨृਪ ਨਕ੍ਤਾਨਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਪੁਨਰ੍ਵਸੌ। ਸ਼ਾਲੇਯਤਂਡੁਲਪ੍ਰਸ੍ਥਮੌਦੁਂਬਰਮਥੋ ਘृਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ, ਰਾਤ ਦੀ ਜਾਗ ਕਰਕੇ, ਪੁਨਰਵਸੂ ਨਕਸ਼ਤਰ ਤੇ, ਚੀਤਰੀ ਹੋਈ ਧਾਨ ਦੀ ਇਕ ਪ੍ਰਸਥ ਮਾਤਰਾ, ਉਦੁੰਬਰ (ਅੰਜੀਰ) ਅਤੇ ਘੀ ਚੜ੍ਹਾਓ।
ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਪਾਤ੍ਰੇ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਸਹਿਰਣ੍ਯਂ ਨਿਵੇਦਯੇਤ੍। ਸਪ੍ਤਮੇ ਵਸ੍ਤ੍ਰਯੁਗ੍ਮਂ ਤੁ ਪਾਰਣੇ ਤ੍ਵਧਿਕਂ ਭਵੇਤ੍
ਇਹ ਸਭ ਇੱਕ ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਵਿਪਰ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਸਮੇਤ ਭੇਟ ਕਰੋ; ਸਪਤਮੀ ਤੇ, ਉਪਵਾਸ ਦੇ ਸਮਾਪਤੀ ਤੇ, ਦੋ ਜੋੜੇ ਵਸਤ੍ਰ ਵੀ ਦਿਓ।
ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ੇ ਤੁ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਪਾਰਣੇ ਭਾਰਤਾਦਿਕੇ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਭੋਜਯੇਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਗੁਡਕ੍ਸ਼ੀਰਘृਤਾਦਿਭਿਃ
ਚੌਦਵੀ ਤਿਥਿ ਤੇ, ਭਾਰਤੀ ਆਦਿ ਤੋਂ ਉਪਵਾਸ ਸਮਾਪਤੀ ਤੇ, ਭਰਪੂਰ ਭਾਵ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਗੁੜ, ਦੂਧ, ਘੀ ਆਦਿ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਕਰਾਓ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਕਾਂਚਨਂ ਪਦ੍ਮਮष੍ਟਪਤ੍ਰਂ ਸਕਰ੍ਣਿਕਮ੍। ਸ਼ੁਦ੍ਧਮष੍ਟਾਂਗੁਲਂ ਤਚ੍ਚ ਪਦ੍ਮਰਾਗਦਲਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਸੋਨੇ ਦੀ ਅੱਠ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੀ, ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਦਾਣਾ ਰੱਖੀ ਹੋਈ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਅੱਠ ਅੰਗੁਠਿਆਂ ਵੱਡੀ, ਲਾਲ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਹੋਈ ਕਮਲ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ਯ੍ਯਾਂ ਸੁਲਕ੍ਸ਼ਣਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਰੁਦ੍ਧਗ੍ਰਂਥਿਵਰ੍ਜਿਤਾਮ੍। ਸੋਪਧਾਨਵਿਤਾਨਾਂ ਚ ਸ੍ਵਾਸ੍ਤਰਾਵਰਣਾਸ਼੍ਰਯਾਮ੍
ਉਹ ਚੰਗੀ ਬਣੀ ਹੋਈ, ਗੰਢਾਂ ਅਤੇ ਨੁਕਸਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਤਕੀਆਂ ਅਤੇ ਛਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ, ਨਰਮ ਚਾਦਰ ਅਤੇ ਬਿਛਾਵਤ ਵਾਲੀ ਸੇਜ ਤਿਆਰ ਕਰੇ।
ਪਾਦੁਕੋਪਾਨਹਚ੍ਛਤ੍ਰ ਚਾਮਰਾਸਨਦਰ੍ਪਣੈਃ। ਭੂਪਣੈਰਪਿਸਂਯੁਕ੍ਤਾਂ ਫਲਵਸ੍ਤ੍ਰਾਨੁਲੇਪਨੈਃ
ਉਹ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਆਸਣ, ਜੁੱਤੀਆਂ, ਛਤਰੀ, ਚਮਰ, ਆਸਣ, ਦਰਪਣ, ਭਾਂਡੇ, ਫਲ, ਕਪੜੇ ਅਤੇ ਲੇਪ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਵਿਧਾਯ ਤਤ੍ਪਦ੍ਮਮਲਂਕृਤ੍ਯ ਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਾਮ੍। ਕਪਿਲਾਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਸਂਯੁਕ੍ਤਾਮਤਿਸ਼ੀਲਾਂ ਪਯਸ੍ਵਿਨੀਮ੍
ਉਸ ਸੇਜ ਉੱਤੇ ਕਮਲ ਰੱਖ ਕੇ, ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ, ਕਪੜਿਆਂ ਵਾਲੀ, ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲੀ, ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ ਪੀਲੀ ਗਾਂ ਰੱਖੇ।
ਰੌਪ੍ਯਖੁਰਾਂ ਹੇਮਸ਼ृਂਗੀਂ ਸਵਤ੍ਸਾਂ ਕਾਂਸ੍ਯਦੋਹਨਾਮ੍। ਦਦ੍ਯਾਨ੍ਮਂਤ੍ਰੇਣ ਤਾਂ ਧੇਨੁਂ ਪੂਰ੍ਵਾਹ੍ਣਂ ਨਾਤਿਲਂਘਯੇਤ੍
ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਖੁਰ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਗ, ਵੱਛਾ ਨਾਲ, ਕਾਂਸ ਦੇ ਦੁੱਧ ਪਿਆਲੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਗਾਂ ਮੰਤਰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਸਵੇਰੇ ਸਮੇਂ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਯਥੈਵਾਦਿਤ੍ਯ ਸ਼ਯਨਮਸ਼ੂਨ੍ਯਂ ਤਵ ਸਰ੍ਵਦਾ। ਕਾਂਤ੍ਯਾ ਧृਤ੍ਯਾ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਪੁष੍ਟ੍ਯਾ ਤਥਾ ਮੇ ਸਂਤੁ ਵृਦ੍ਧਯਃ
ਜਿਵੇਂ ਤੇਰਾ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ-ਸਥਾਨ, ਸੂਰਜ, ਕਦੇ ਖਾਲੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਤਿਵੇਂ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਚਮਕ, ਹੌਸਲਾ, ਦੌਲਤ ਅਤੇ ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਧਦੀ ਰਹੇ।
ਯਥਾ ਨ ਦੇਵਾਃ ਸ਼੍ਰੇਯਾਂਸਂ ਤ੍ਵਦਨ੍ਯਮਨਘਂ ਵਿਦੁਃ। ਤਥਾ ਮਾਮੁਦ੍ਧਰਾਸ਼ੇष ਦੁਃਖਸਂਸਾਰਸਾਗਰਾਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਹੇ ਨਿਰਮਲ, ਤਿਵੇਂ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਦੁੱਖ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤਹੀਨ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਬਚਾ ਲੈ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣੀਕृਤ੍ਯ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਚ ਵਿਸਰ੍ਜਯੇਤ੍। ਸ਼ਯ੍ਯਾਂ ਗਵਾਦਿ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਦ੍ਵਿਜਸ੍ਯ ਭਵਨਂ ਨਯੇਤ੍
ਫਿਰ, ਘੁੰਮ ਕੇ ਅਤੇ ਨਮ ਸਕੇ, ਉਹ ਸੇਜ, ਗਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰਾ ਸਮਾਨ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਘਰ ਲੈ ਜਾਵੇ।
ਨੈਤਦ੍ਵਿਸ਼ੀਲਾਯ ਨ ਦਾਂਭਿਕਾਯ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨੀਯਂ ਵ੍ਰਤਮਿਂਦੁਮੌਲੇਃ। ਗੋਵਿਪ੍ਰਦੇਵਰ੍षਿਵਿਕਰ੍ਮਯੋਗਿਨਾਂ ਯਸ਼੍ਚਾਪਿ ਨਿਂਦਾਮਧਿਕਾਂ ਵਿਧਤ੍ਤੇ
ਇਹ ਚੰਦ-ਮੁਕਟ ਵਾਲੇ ਦਾ ਵਰਤ ਅਚੰਗਾ ਜਾਂ ਠੱਗ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ, ਜਾਂ ਜਿਹੜੇ ਗਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਜਾਂ ਯੋਗੀਆਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਭਕ੍ਤਾਯ ਦਾਂਤਾਯ ਚ ਗੁਹ੍ਯਮੇਤਦਾਖ੍ਯੇਯਮਾਨਂਦਕਰਂ ਸ਼ਿਵਞ੍ਚ। ਇਦਂ ਮਹਾਪਾਤਕਿਨਾਂ ਨਰਾਣਾਂ ਅਘਕ੍ਸ਼ਯਂ ਵੇਦਵਿਦੋ ਵਦਂਤਿ
ਇਹ ਗੁਪਤ, ਆਨੰਦ ਅਤੇ ਮੰਗਲ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲਾ ਵਰਤ ਭਗਤ ਅਤੇ ਸੰਯਮੀ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਵੇਦ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਪਾਪੀਆਂ ਦੇ ਪਾਪ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਨ ਬਂਧੁਪੁਤ੍ਰੈਰ੍ਨ ਧਨੈਰ੍ਵਿਯੁਕ੍ਤਃ ਪਤ੍ਨੀਭਿਰਾਨਂਦਕਰਃ ਸੁਰਾਣਾਂ। ਨਾਭ੍ਯੇਤਿ ਰੋਗਂ ਨ ਚ ਦੁਃਖਮੋਹਂ ਯਾ ਚਾਪਿ ਨਾਰੀ ਕੁਰੁਤੇਥ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ
ਜੋ ਇਹ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਪੁੱਤਰ, ਧਨ ਜਾਂ ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਗ, ਦੁੱਖ ਜਾਂ ਮੋਹ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਅਤੇ ਕੋਈ ਮਹਿਲਾ ਜੋ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ।
ਇਦਂ ਵਸਿष੍ਠੇਨ ਪੁਰਾਰ੍ਜੁਨੇਨ ਕृਤਂ ਕੁਬੇਰੇਣ ਪੁਰਂਦਰੇਣ। ਯਤ੍ਕੀਰ੍ਤਨਾਦਪ੍ਯਖਿਲਾਨਿ ਨਾਸ਼ਮਾਯਾਂਤਿ ਪਾਪਾਨਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯੋਤ੍ਰ
ਇਹ ਵਸੀਸ਼ਠ, ਪੁਰਾਣਾ ਅਰਜੁਨ, ਕੁਬੇਰ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਕੀਤਾ ਸੀ; ਇਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸਿਰਫ਼ ਉਚਾਰਣ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਸਭ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।