ਏਵਮਾਚਰਿਤ ਭ੍ਰष੍ਟਂ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਯਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ । ਨੋਚੇਦ੍ਰੋषੇਣੇਂਦ੍ਰ ਇਵ ਪਤਿष੍ਯਤਿ ਰਣੇ ਹਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਲਤ ਕੰਮ ਕਰਕੇ, ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਮਿਲਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਮਰ ਕੇ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ ਸੀ, ਤੂੰ ਵੀ ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਪੈ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਇਤ੍ਯਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵਚਸ੍ਤਸ੍ਯ ਨਂਦੀ ਵਿਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਚੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਭ੍ਰੂਸਂਜ੍ਞਯੈਵ ਸ ਤਦਾ ਮਤਮਾਜ੍ਞਾਯ ਸ਼ੂਲਿਨਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਨੰਦੀ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ। ਸਿਰਫ ਭੌਂਹ ਚੁੱਕ ਕੇ ਹੀ, ਉਹ ਸਮਝ ਗਿਆ ਕਿ ਤ੍ਰਿਸੂਲਧਾਰੀ ਦੀ ਕਿਹੜੀ ਮਰਜ਼ੀ ਹੈ।
ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਰਾਹੁਂ ਨਂਦੀ ਗਣਾਗ੍ਰਣੀਃ । ਅਥ ਜਾਲਂਧਰਂ ਗਤ੍ਵਾ ਕਥਯਾਮਾਸ ਵਿਸ੍ਤਰਾਤ੍ । ਸ੍ਵਰ੍ਭਾਨੁਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵृਤ੍ਤਾਂਤਂ ਗੌਰੀਰੂਪਂ ਮਨੋਹਰਮ੍
ਆਦਰ ਕਰਕੇ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੰਦੀ ਨੇ ਰਾਹੂ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ। ਫਿਰ ਜਾਲੰਧਰ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸਵਰਭਾਨੂ ਨਾਲ ਹੋਈਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਅਤੇ ਗੌਰੀ ਦੇ ਮੋਹਣੇ ਰੂਪ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਨਾਰਦਉਵਾਚ- ਨਾਰਾਯਣਸ੍ਤਦਾ ਦੇਵੋ ਜਟਾਵਲ੍ਕਲਧਾਰ੍ਯਥ । ਦ੍ਵਿਤੀਯੋऽਨੁਚਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਹ੍ਯਾਯਯੌ ਫਲਹਸ੍ਤਵਾਨ੍
ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਸ ਸਮੇਂ ਨਾਰਾਇਣ, ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਹਨ, ਉਹ ਜਟਾਂ ਵਾਲਾ ਛਾਲਾ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਸ ਦਾ ਦੂਜਾ ਸਾਥੀ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫਲ ਲੈ ਕੇ, ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ।
ਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਮਰਦੂਤੀ ਸਾ ਵਿਲਲਾਪ ਮृਗੇਕ੍ਸ਼ਣਾ । ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰੋਚਤੁਸ੍ਤਾਂ ਚ ਤਾਵੁਭੌ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮ੍ਰਿਗ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਕਾਮਦੇਵ ਦੀ ਦੂਤੀ ਰੋ ਪਈ। ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ।
ਭਯਂ ਮਾ ਗਚ੍ਛ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਤ੍ਵਾਮਾਵਾਂ ਤ੍ਰਾਤੁਮਾਗਤੌ । ਵਨੇ ਘੋਰੇ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾਸਿ ਕਥਂ ਦੁष੍ਟਨਿषੇਵਿਤੇ
"ਡਰ ਨਾ ਕਰ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀਏ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਆਏ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਇਸ ਡਰਾਉਣੇ, ਮਾੜੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਆ ਗਈ?"
ਏਵਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਤਾਂ ਤਨ੍ਵੀਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਪ੍ਰਾਹ ਮਾਧਵਃ । ਮੁਂਚੇਮਾਮਧਮਾਚਾਰ ਮृਦ੍ਵਂਗੀਂ ਚਾਰੁਹਾਸਿਨੀਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਪਤਲੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦੇ ਕੇ, ਮਾਧਵ ਨੇ ਰਾਖਸ ਨਾਲ ਆਖਿਆ: "ਇਸ ਨਰਮ ਸਰੀਰ ਵਾਲੀ, ਸੋਹਣੀ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਾੜੇ ਕੰਮਾਂ ਤੋਂ ਛੱਡ ਦੇ।"
ਰੇਰੇ ਮੂਰ੍ਖ ਦੁਰਾਚਾਰ ਕਿਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਤ੍ਵਂ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ । ਸਰ੍ਵਸ੍ਵਂ ਲੋਕਨੇਤ੍ਰਾਣਾਮਾਹਾਰਂ ਕਰ੍ਤੁਮੁਦ੍ਯਤਃ
"ਓਏ ਮੂਰਖ, ਮਾੜੇ ਕੰਮਾਂ ਵਾਲਿਆ, ਤੂੰ ਕੀ ਕਰਨ ਲੱਗਾ ਹੈਂ? ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਖਾਣਾ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਰੱਖਿਆ ਹੈ?"
ਭਵ ਪੁਣ੍ਯਪ੍ਰਭਾਵੇਯਂ ਹਂਸ੍ਯੇਤਾਂ ਮਂਡਨਂ ਭੁਵਃ । ਅਦ੍ਯਲੋਕਂ ਨਿਰਾਲੋਕਂ ਕਂਦਰ੍ਪਂ ਦਰ੍ਪਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
"ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਆਪਣੀ ਸੋਭਾ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਅੱਜ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਚਾਨਣ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਕਾਮਦੇਵ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਟੁੱਟ ਜਾਵੇ।"
ਕਰਿष੍ਯਸ੍ਯਧੁਨਾ ਤ੍ਵਂ ਚ ਹਤ੍ਵਾ ਵृਂਦਾਰਿਕਾਂ ਵਨੇ । ਤਸ੍ਮਾਦਿਮਾਂ ਵਿਮੁਂਚਾਸ਼ੁ ਸੁਖਪ੍ਰਾਸਾਦਦੇਵਤਾਮ੍
"ਹੁਣ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਤੂੰ ਜੋ ਕਰਨਾ ਹੈ ਕਰ ਲੈ। ਇਸ ਲਈ, ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਮਹਿਲ ਦੀ ਇਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਛੱਡ ਦੇ।"
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਹਰੇਰ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ ਕੁਪਿਤੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਸਮਰ੍ਥਸ੍ਤ੍ਵਂ ਯਦਿ ਤਦਾ ਮੋਚਯਾਦ੍ਯੈਵ ਮਤ੍ਕਰਾਤ੍
ਹਰੀ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਖਸ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਖਣ ਲੱਗਾ: "ਜੇ ਤੂੰ ਸਮਰਥ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਅੱਜ ਹੀ ਇਸਨੂੰ ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਛੁਡਾ ਕੇ ਵੇਖ।"
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਮਾਤ੍ਰੇ ਵਚਨੇ ਮਾਧਵੇਨ ਕ੍ਰੁਧੇਕ੍ਸ਼ਿਤਃ । ਪਪਾਤ ਭਸ੍ਮਸਾਦ੍ਭੂਤਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵृਂਦਾਂ ਸੁਦੂਰਤਃ
ਮਾਧਵ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਕਹਿਣ ਦੀ ਦੇਰ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਕ੍ਰੋਧੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਰਾਖਸ ਸਿੱਧਾ ਸੁੱਟ ਹੋ ਕੇ ਸੁਆਹ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੂੰ ਦੂਰ ਛੱਡ ਗਿਆ।
ਅਥੋਵਾਚ ਪ੍ਰਮੁਗ੍ਧਾ ਸਾ ਮਾਯਯਾ ਜਗਦੀਸ਼ਿਤੁਃ । ਕਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕਾਰੁਣ੍ਯਜਲਧਿਰ੍ਯੇਨਾਹਮਿਹ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾ
ਫਿਰ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗੀ: "ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਬਚ ਗਈ ਹਾਂ?"
ਸ਼ਾਰੀਰਂ ਮਾਨਸਂ ਦੁਃਖਂ ਸਤਾਪਂ ਤਪਸਾਂ ਨਿਧੇ । ਤ੍ਵਯਾ ਮਧੁਰਯਾ ਵਾਚਾ ਹृਤਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਨਾਸ਼ਨਾਤ੍
"ਮੇਰਾ ਸਰੀਰਕ ਤੇ ਮਨ ਦਾ ਦੁੱਖ, ਤੇ ਤਪੱਸੀਆਂ ਦੀ ਤਪਿਸ਼, ਤੇਰੀ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਤੇ ਰਾਖਸ ਦੇ ਨਾਸ ਨਾਲ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ।"
ਤਵਾਸ਼੍ਰਮੇ ਤਪਃ ਸੌਮ੍ਯ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਤਪੋਧਨ
"ਤੇਰੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ, ਦਇਆਲੂ ਜੀ, ਮੈਂ ਤਪ ਕਰਾਂਗੀ, ਤੂੰ ਤਪ ਦੀ ਦੌਲਤ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।"
ਤਾਪਸ ਉਵਾਚ- ਭਰਦ੍ਵਾਜਾਤ੍ਮਜਸ਼੍ਚਾਹਂ ਦੇਵਸ਼ਰ੍ਮੇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ । ਵਿਹਾਯ ਭੋਗਾਨਖਿਲਾਨ੍ਵਨਂ ਘੋਰਮੁਪਾਗਤਃ
ਤਪस्वੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਮੈਂ ਭਰਦਵਾਜ ਦਾ ਪੁੱਤ੍ਰ ਹਾਂ, ਦੇਵਸ਼ਰਮ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਾਂ। ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੈਂ ਇਸ ਡਰਾਉਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ।"
ਅਨੇਨ ਬਟੁਨਾਸਾਰ੍ਧਂ ਮਮ ਸ਼ਿष੍ਯੇਣ ਕਾਮਗਾਃ । ਬਹੁਸ਼ਃ ਸਂਤਿ ਚਾਨ੍ਯੇऽਪਿ ਮਚ੍ਛਿष੍ਯਾਃ ਕਾਮਰੂਪਿਣਃ
"ਇਸ ਨੱਕ-ਵਾਲੇ ਬੱਚੇ ਨਾਲ, ਜੋ ਮੇਰਾ ਚੇਲਾ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਕਈ ਪ੍ਰੇਮੀ ਹਨ। ਹੋਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮੇਰੇ ਚੇਲੇ ਹਨ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰੂਪ ਬਦਲ ਸਕਦੇ ਹਨ।"
ਤ੍ਵਂ ਚੇਨ੍ਮਮਾਸ਼੍ਰਮੇ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਚਿਕੀਰ੍षਸਿ ਤਪਃ ਸ਼ੁਭੇ । ਏਹਿ ਰਾਜ੍ਞ੍ਯਪਰਂ ਯਾਮੋ ਵਨਂ ਦੂਰਸ੍ਥਿਤਂ ਯਤਃ
"ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ ਤਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਰਾਣੀਏ, ਤਾਂ ਆ, ਅਸੀਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਜੰਗਲ ਚੱਲੀਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਥਾਂ ਰਾਜੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੈ।"
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਾਜਪਤ੍ਨੀਂ ਤਾਂ ਯਯੌ ਪ੍ਰਾਚੀਂ ਦਿਸ਼ਂ ਹਰਿਃ । ਵਨਂ ਪ੍ਰੇਤਪਿਸ਼ਾਚਾਢ੍ਯਂ ਮਂਦਗਤ੍ਯਾ ਨਰਾਧਿਪ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜਪਤਨੀ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, ਹਰੀ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਰਾਜਾ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉਸ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਵਧਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ ਵੱਸਦੇ ਸਨ।
ਵृਂਦਾਰਿਕਾਸ਼੍ਰੁਪੂਰ੍ਣਾਕ੍ਸ਼ੀ ਤਸ੍ਯ ਪृष੍ਠਾਨੁਗਾ ਯਯੌ । ਸ੍ਮਰਦੂਤੀ ਚ ਤਤ੍ਪृष੍ਠੇ ਮਾਂ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ੇਤਿ ਵਾਦਿਨੀ
ਵ੍ਰਿੰਦਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲੀ। ਪਿਆਰ ਦੀ ਦੂਤੀ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਆਉਂਦੀ ਆਖਦੀ ਰਹੀ, 'ਮੇਰੀ ਉਡੀਕ ਕਰ।'
ਅਤ੍ਰਾਂਤਰੇ ਦੁਰਾਚਾਰਃ ਕੋਪਿ ਪਾਪਾਕृਤਿਰ੍ਵਨੇ । ਜਾਲਂ ਪ੍ਰਸਾਰਯਾਮਾਸ ਤਦ੍ਯਦਾ ਜੀਵਪੂਰਿਤਮ੍
ਇਸ ਵਿਚਕਾਰ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਇਕ ਮਾੜੇ ਕੰਮਾਂ ਵਾਲਾ ਪਾਪੀ ਆਦਮੀ ਆਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਜਾਲ ਪਸਾਰਿਆ, ਜੋ ਜਲਦੀ ਹੀ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸਂਕੋਚਯਾਮਾਸ ਤਜ੍ਜਾਲਂ ਪਾਪਨਾਯਕਃ । ਜਾਲਸ੍ਥਾਂਸ੍ਤੁ ਤਦਾ ਜੀਵਾਨੁਪਾਹृਤ੍ਯ ਮੁਮੋਚ ਹ
ਫਿਰ ਉਹ ਪਾਪੀ ਜਾਲ ਨੂੰ ਸਮੇਟਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਜਾਲ ਵਿਚ ਫਸੇ ਹੋਏ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਕੱਢ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਚ ਵ੍ਯਾਧਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਮਰਦੂਤੀ ਜਗਾਦ ਤਾਮ੍ । ਦੇਵਿ ਮਾਮਤ੍ਤੁਮਾਯਾਤਿ ਕਰੇ ਗृਹ੍ਣਾਤੁ ਮਾਂ ਸਖੀ
ਉਹ ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਦੋਨੋ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਦੀ ਦੂਤੀ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ: 'ਦੇਵੀ, ਤੇਰੀ ਸਖੀ ਮੈਨੂੰ ਆ ਕੇ ਹੱਥ ਫੜ ਲਵੇ।'
ਵृਂਦਾ ਤਯੋਕ੍ਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਨਂ ਵਿਕृਤਾਸ੍ਯਂ ਵ੍ਯਲੋਕਯਤ੍ । ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯਤਂ ਭਯਵਾਤੇਨ ਨਿਰ੍ਧੂਤਾ ਸਿਂਧੁਜਪ੍ਰਿਯਾ
ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਵਲ ਤੱਕਿਆ, ਜਿਸਦਾ ਮੂੰਹ ਵਿਗੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਡਰ ਦੇ ਝੋਕੇ ਨਾਲ ਕੰਬਦੀ, ਸਿੰਧੂ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਉਸਨੂੰ ਤੱਕਦੀ ਰਹੀ।
ਦੁਦ੍ਰਾਵ ਵਿਕਲਂ ਸ਼ੁਭ੍ਰਂ ਸ੍ਮਰਦੂਤ੍ਯਾ ਸਮਂ ਵਨੇ । ਵਿਦ੍ਰਵਂਤੀ ਸਮਂ ਸਖ੍ਯਾ ਤਾਪਸਾਸ਼੍ਰਮਮਾਗਤਾ
ਉਹ ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ, ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ, ਪਿਆਰ ਦੀ ਦੂਤੀ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਦੌੜ ਪਈ। ਦੋਵੇਂ ਸਖੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਦੌੜਦੀਆਂ, ਤਪੱਸੀਆਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਗਈਆਂ।
ਸਾ ਤਾਪਸਵਨੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਤ੍ਯਂਤਮਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਃ ਕਾਂਚਨੀਯਾਂਗਾਨ੍ਨਾਨਾਸ਼ਬ੍ਦਸਮਾਕੁਲਾਨ੍
ਉਥੇ, ਤਪੱਸੀਆਂ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ, ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਵੇਖਿਆ: ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸਾਪਸ਼੍ਯਦ੍ਧੇਮਪਦ੍ਮਾਢ੍ਯਾਂ ਵਾਪੀਂ ਤੁ ਸ੍ਵਰ੍ਣਭੂਮਿਕਾਮ੍ । ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਵਹਂਤਿ ਸਰਿਤਃ ਸ੍ਰਵਂਤਿ ਮਧੁ ਭੂਰੁਹਃ
ਉਸ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਝੀਲ ਵੇਖੀ, ਜਿਸਦੀ ਧਰਤੀ ਵੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਸੀ। ਦਰਿਆ ਦੁੱਧ ਵਗਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ਹਦ ਟਪਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸ਼ਰ੍ਕਰਾਰਾਸ਼ਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮੋਦਕਾਨਾਂ ਚ ਸਂਚਯਾਃ । ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਣਿ ਸ੍ਵਾਦੁਸਰ੍ਵਾਣਿ ਬਹੂਨ੍ਯਾਭਰਣਾਨਿ ਚ
ਉਥੇ ਚੀਨੀ ਦੇ ਢੇਰ ਤੇ ਮਿਠਾਈਆਂ ਦੇ ਢੇਰ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਮਿੱਠੇ ਭੋਜਨ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਗਹਿਣੇ ਵੀ ਸਨ।
ਬਹੁਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਨਭਸਃ ਸਂਪਤਂਤਿ ਚ । ਕ੍ਰੀਡਂਤਿ ਹਰਯਸ੍ਤृਪ੍ਤਾ ਉਤ੍ਪਤਂਤਿ ਪਤਂਤਿ ਚ
ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦਿਵਿਆ ਹਥਿਆਰ ਉੱਡ ਰਹੇ ਸਨ। ਤ੍ਰਿਪਤ ਬੰਦਰ ਖੇਡ ਰਹੇ ਸਨ, ਉੱਤੇ-ਹੇਠਾਂ ਕੁੱਦਦੇ-ਫਿਰਦੇ।
ਮਠੇਤਿ ਸੁਂਦਰਂ ਵृਂਦਾ ਤਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਪਸ੍ਵਿਨਮ੍ । ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਚਰ੍ਮਾਸਨਗਤਂ ਭਾਸਯਂਤਂ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯਮ੍
ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੇ ਸੋਹਣੇ ਮਠ ਵਿਚ ਇਕ ਤਪੱਸਵੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਬਾਘ ਦੀ ਖਾਲ ਉੱਤੇ ਬੈਠਿਆ ਸੀ ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ।