ਤਤ੍ਤਥਾ ਹਸਿਤਂ ਤਸ੍ਯ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਸੁਰਸੂਦਨਃ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਕਿਮਰ੍ਥਮੇਤਤ੍ਤੇ ਹਾਸ੍ਯਂ ਵੈ ਮਾਮਕਂ ਕृਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਉਹ ਹੱਸਿਆ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਹਾਸਾ ਕਿਉਂ ਕੀਤਾ?'
ਸਾਧੁਸਾਧ੍ਵਿਤਿ ਮਾਮੇਵਮੁਕ੍ਤਵਾਂਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵਦਸ੍ਵ ਮੇ। ਤਮੇਵਂ ਵਾਦਿਨਂ ਯੁਕ੍ਤਮੁਵਾਚ ਵਦਤਾਂ ਵਰਃ
'ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਚੰਗਾ ਕੀਤਾ, ਚੰਗਾ ਕੀਤਾ!”—ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ ਕਿ ਕਿਉਂ।' ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ:
ਵਿਸ੍ਮਯਾਦ੍ਵ੍ਰਤਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਾਦ੍ਧਾਸ੍ਯਮੇਤਤ੍ਕृਤਂ ਮਯਾ। ਪੁਰਾ ਦਕ੍ਸ਼ਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਕੁਪਿਤਸ੍ਯ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਿਨਃ
'ਵਰਤ ਦੇ ਮਹਾਤਮ ਤੋਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਮੈਂ ਇਹ ਹਾਸਾ ਕੀਤਾ; ਪਹਿਲਾਂ, ਦੱਖ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਜਦ ਤ੍ਰਿਸੂਲਧਾਰੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸੀ—'
ਅਪਤਦ੍ਭੀਮਵਕ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸ੍ਵੇਦਬਿਂਦੁਰ੍ਲਲਾਟਜਃ। ਭਿਤ੍ਵਾ ਸ ਸਪ੍ਤਪਾਤਾਲਾਨਦਹਤ੍ਸਪ੍ਤਸਾਗਰਾਨ੍
'ਉਸ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਚਿਹਰੇ ਦੇ ਮੱਥੇ ਤੋਂ ਪਸੀਨੇ ਦੀ ਇਕ ਬੂੰਦ ਡਿੱਗੀ; ਉਹ ਸੱਤ ਪਾਤਾਲਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ, ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਗਈ।'
ਅਨੇਕਵਕ੍ਤ੍ਰਨਯਨੋਜ੍ਵਲਜ੍ਜ੍ਵਲਨ ਭੀषਣਃ। ਵੀਰਭਦ੍ਰ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਃ ਕਰਪਾਦਾਯੁਤੈਰ੍ਯੁਤਃ
ਉਹ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਵੀਰਭਦਰ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਕਈ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਸਨ, ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਉਸ ਕੋਲ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਹੱਥ ਤੇ ਪੈਰ ਸਨ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਸ ਯਜ੍ਞਮਥਨਂ ਪੁਨਰ੍ਭੂਤਸ੍ਯ ਸਂਪ੍ਲਵਃ। ਤ੍ਰਿਜਗਦ੍ਦਹਨਾਦ੍ਭੂਯਃ ਸ਼ਿਵੇਨ ਵਿਨਿਵਾਰਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਯਜਨ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਫਿਰ ਵੱਡੀ ਤਬਾਹੀ ਲਿਆਈ, ਪਰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਤਬਾਹੀ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਕृਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਵੀਰਭਦ੍ਰ ਦਕ੍ਸ਼ਯਜ੍ਞਵਿਨਾਸ਼ਨਂ। ਇਦਾਨੀਮਲਮੇਤੇਨ ਲੋਕਦਾਹੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਵੀਰਭਦਰ, ਤੂੰ ਦਕਸ਼ ਦਾ ਯਜਨ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਹੁਣ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ ਤੇਰਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ਼ਾਂਤਿਪ੍ਰਦਾਨਾਤ੍ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਗ੍ਰਹਣਾਂ ਪ੍ਰਥਮੋ ਭਵ। ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਭਿਜਨਾਃ ਪੂਜਾਂ ਕਰਿष੍ਯਂਤਿ ਕृਤਾਤ੍ਮਨਃ
ਸਭ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇ ਕੇ, ਤੂੰ ਗ੍ਰਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੋ ਜਾ; ਚੰਗੀ ਕੁਲ ਦੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨਗੇ।
ਅਂਗਾਰਕ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਿਂ ਗਮਿष੍ਯਸਿ ਧਰਾਤ੍ਮਜ। ਦੇਵਲੋਕੇ ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਚ ਤਵ ਰੂਪਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅੰਗਾਰਕ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਵੇਂਗਾ; ਦੇਵ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਤੇਰਾ ਦੂਜਾ ਰੂਪ ਹੋਵੇਗਾ।
ਯੇ ਚ ਤ੍ਵਾਂ ਪੂਜਯਿष੍ਯਂਤਿ ਚਤੁਰ੍ਥ੍ਯਾਂ ਤੁ ਦਿਨੇ ਨਰਾਃ। ਰੂਪਮਾਰੋਗ੍ਯਮੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਤੇष੍ਵਨਂਤਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਚੌਥੇ ਦਿਨ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨਗੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅੰਤਹੀਣ ਸੁੰਦਰਤਾ, ਸਿਹਤ ਤੇ ਧਨ ਮਿਲੇਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਤਃ ਸ਼ਾਂਤਿਮਗਮਤ੍ਕਾਮਰੂਪਧृਤ੍। ਸ ਜਾਤਸ੍ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਦ੍ਰਾਜਨ੍ਗ੍ਰਹਤ੍ਵਮਗਮਤ੍ਪੁਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪਾ ਲਈ; ਉਸੇ ਵੇਲੇ, ਰਾਜਾ, ਉਹ ਮੁੜ ਗ੍ਰਹ ਵਜੋਂ ਜਨਮਿਆ।
ਸ ਕਦਾਚਿਦ੍ਭਵਾਂਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪੂਜਾਰ੍ਘਾਦਿਕਮੁਤ੍ਤਮਂ। ਦृष੍ਟਵਾਨ੍ਕ੍ਰਿਯਮਾਣਂ ਚ ਸ਼ੂਦ੍ਰੇਣ ਤ੍ਵਂ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਇਕ ਵਾਰੀ, ਤੂੰ ਉਸ ਦੀ ਵਧੀਆ ਪੂਜਾ ਤੇ ਭੇਟ ਸ਼ੂਦਰ ਵੱਲੋਂ ਕਰਦੇ ਵੇਖੀ, ਜਦ ਤੂੰ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸੀ।
ਤੇਨ ਤ੍ਵਂ ਰੂਪਵਾਨ੍ਜਾਤੋ ਸੁਰਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਕੁਲਾਸ਼ਨਿਃ। ਵਿਵਿਧਾ ਚ ਰੁਚਿਰ੍ਜਾਤਾ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਤਵ ਵਿਦੂਰਗਾ
ਉਸ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਸੁੰਦਰ, ਦੇਵਤਾ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਕੁਲਾਂ ਲਈ ਵਿਦਯੁਤ ਵਜੋਂ ਜਨਮਿਆ; ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਕਈ ਸੋਹਣੀਆਂ ਖਾਸੀਅਤਾਂ ਆਈਆਂ, ਜੋ ਦੂਰ-ਦੂਰ ਤੱਕ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹਨ।
ਵਿਰੋਚਨ ਇਤਿ ਪ੍ਰਾਹੁਸ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਤ੍ਵਾਂ ਦੇਵਦਾਨਵਾਃ। ਸ਼ੂਦ੍ਰੇਣ ਕ੍ਰਿਯਮਾਣਸ੍ਯ ਵ੍ਰਤਸ੍ਯ ਤਵ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍
ਇਸ ਲਈ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵ ਤੈਨੂੰ ਵੀਰੋਚਨ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਸ਼ੂਦਰ ਵੱਲੋਂ ਕਰੀ ਜਾ ਰਹੀ ਵਰਤ ਦੇਖੀ ਸੀ।
ਈਦृਸ਼ੀ ਰੂਪਸਂਪਤ੍ਤਿਰਿਤਿ ਵਿਸ੍ਮਿਤਵਾਨਹਮ੍। ਸਾਧੁਸਾਧ੍ਵਿਤਿ ਤੇਨੋਕ੍ਤਮਹੋ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਂ
ਮੈਂ ਐਸਾ ਰੂਪ ਤੇ ਚਮਕ ਦੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ; ਜਦ ਮੈਂ ਕਿਹਾ, 'ਵਧੀਆ, ਵਧੀਆ!' ਉਸ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, 'ਵਾਹ, ਇਹ ਵੱਡੀ ਮਹਿਮਾ ਹੈ!'
ਪਸ਼੍ਯਤੋਪਿ ਭਵੇਦ੍ਰੂਪਮੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਕਿਮੁ ਕੁਰ੍ਵਤਃ। ਯਸ੍ਮਾਚ੍ਚ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਧਰਣੀਸੁਤਸ੍ਯ ਵਿਨਿਂਦ੍ਯਮਾਨੇਨ ਗਵਾਦਿਦਾਨਮ੍
ਸਿਰਫ਼ ਦੇਖਣ ਨਾਲ ਵੀ ਰੂਪ ਤੇ ਧਨ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਕਰਣ ਨਾਲ ਤਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧੇਰੇ; ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲੋਂ ਗਊ ਆਦਿ ਦੇਣ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਹੋਈ ਸੀ—
ਆਲੋਕਿਤਂ ਤੇਨ ਸੁਰਾਰਿਗਰ੍ਭੇ ਸਂਭੂਤਿਰੇषਾ ਤਵ ਦੈਤ੍ਯ ਜਾਤਾ। ਅਥ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭਾਰ੍ਗਵਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਤੇਰਾ ਜਨਮ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੂੰ ਦੈਤਿਆ ਵਜੋਂ ਜਨਮਿਆ। ਫਿਰ, ਭਾਰਗਵ ਜੀ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ—
ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਨਂਦਨੋ ਵੀਰਃ ਪੁਨਃ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਭਾਰ੍ਗਵਮ੍। ਵਿਰੋਚਨ ਉਵਾਚ। ਭਗਵਂਸ੍ਤਦ੍ਵ੍ਰਤਂ ਸਮ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤਤ੍ਵਤਃ
ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਸੀ, ਨੇ ਮੁੜ ਭਾਰਗਵ ਜੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ। ਵੀਰੋਚਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਭਗਵਾਨ, ਮੈਂ ਉਸ ਵਰਤ ਬਾਰੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।'
ਦੀਯਮਾਨਂ ਤੁ ਯਦ੍ਦਾਨਂ ਮਯਾ ਦृष੍ਟਂ ਭਵਾਂਤਰੇ। ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਚ ਵਿਧਿਂ ਤਸ੍ਯ ਯਥਾਵਦ੍ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
'ਉਸ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਜੋ ਦਾਨ ਮੈਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਤੇ ਢੰਗ, ਤੁਸੀਂ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦੱਸੋ।'
ਇਤਿ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਪ੍ਰਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਸਾਦਰਂ। ਚਤੁਰ੍ਥ੍ਯਂਗਾਰਕਦਿਨੇ ਯਦਾ ਭਵਤਿ ਦਾਨਵ
ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ: 'ਦਾਨਵ, ਜਦ ਅੰਗਾਰਕ ਦਾ ਚੌਥਾ ਦਿਨ ਆਉਂਦਾ ਹੈ—'
ਮृਦਾਸ੍ਨਾਨਂ ਤਦਾ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪਦ੍ਮਰਾਗਵਿਭੂषਿਤਃ। ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਮੂਰ੍ਦ੍ਧਾਦਿਵੋ ਮਂਤ੍ਰਂ ਜਪੇਤ੍ਸ੍ਨਾਤ ਉਦਙ੍ਮੁਖਃ
'ਉਸ ਵੇਲੇ, ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਪਦਮਰਾਗ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ; ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਅਗਨਿ ਦੇਵ ਦਾ ਮੰਤਰ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।'
ਸ਼ੂਦ੍ਰਸ੍ਤੂष੍ਣੀਂ ਸ੍ਮਰਨ੍ਭੌਮਮਾਸ੍ਤਾਂ ਭੋਗਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ। ਅਥਾਸ੍ਤਮਿਤ ਆਦਿਤ੍ਯੇ ਗੋਮਯੇਨਾਨੁਲੇਪਯੇਤ੍
'ਸ਼ੂਦਰ ਚੁੱਪ ਰਹਿ ਕੇ, ਭੌਮ ਦੀ ਯਾਦ ਕਰੇ, ਸਾਰੇ ਸੁਖਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹੇ; ਤੇ ਜਦ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਗਊ ਦੇ ਗੋਬਰ ਨਾਲ ਲਗਾਏ।'
ਪ੍ਰਾਂਗਣਂ ਪੁष੍ਪਮਾਲਾਭਿਰਕ੍ਸ਼ਤਾਦ੍ਭਿਃ ਸਮਂਤਤਃ। ਤਦਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯਾਲਿਖੇਤ੍ਪਦ੍ਮਂ ਕੁਂਕੁਮੇਨਾष੍ਟਪਤ੍ਰਕਮ੍
ਆੰਗਣ ਨੂੰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਸਜਾਇਆ ਜਾਵੇ; ਉਥੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕੇਸਰ ਨਾਲ ਅੱਠ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਕਮਲ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ।
ਕੁਂਕੁਮਸ੍ਯਾਪ੍ਯਭਾਵੇਨ ਰਕ੍ਤਚਂਦਨਮਿष੍ਯਤੇ। ਚਤ੍ਵਾਰਃ ਕਰਕਾਃ ਕਾਰ੍ਯਾਃ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਭੋਜ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਜੇ ਕੇਸਰ ਨਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਲਾਲ ਚੰਦਨ ਵੀ ਚਲਦਾ ਹੈ; ਚਾਰ ਹੱਥਾਂ ਦੇ ਆਕਾਰ ਵਾਲੀਆਂ ਚੜ੍ਹਾਵਾਂ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵੀ ਰੱਖਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤਂਡੁਲੈ ਰਕ੍ਤਸ਼ਾਲੇਯੈਃ ਪਦ੍ਮਰਾਗੈਸ਼੍ਚ ਸਂਯੁਤਾਃ। ਚਤੁਃਕੋਣੇषੁ ਤਾਨ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਫਲਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
ਲਾਲ ਚਾਵਲ ਅਤੇ ਲਾਲ ਪੱਤਰ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਉਹ ਚਾਰ ਕੋਣਿਆਂ 'ਤੇ ਰੱਖਣੇ ਹਨ; ਨਾਲ ਹੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਫਲ ਵੀ ਰੱਖਣੇ ਹਨ।
ਗਂਧਮਾਲ੍ਯਾਦਿਕਂ ਸਰ੍ਵਂ ਤਥੈਵ ਵਿਨਿਵੇਸ਼ਯੇਤ੍। ਸੁਵਰ੍ਣਸ਼ृਂਗਾਂ ਕਪਿਲਾਮਥਾਰ੍ਚ੍ਯ ਰੌਪ੍ਯੈਃ ਖੁਰੈਃ ਕਾਂਸ੍ਯਦੋਹਾਂ ਸਵਸ੍ਤ੍ਰਾਮ੍
ਸਾਰੇ ਸੁਗੰਧਤ ਪਦਾਰਥ, ਮਾਲਾਵਾਂ ਆਦਿ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਰੱਖਣੇ ਹਨ; ਫਿਰ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਗਾਂ, ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਖੁਰਾਂ, ਕਾਂਸ ਦੇ ਦੁੱਧ ਵਾਲਾ ਪਾਤਰ ਅਤੇ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਪੀਲੀ ਗਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਧੁਰਂਧਰਂ ਰਕ੍ਤਖੁਰਂ ਚ ਸੌਮ੍ਯਂ ਧਾਨ੍ਯਾਨਿ ਸਪ੍ਤਾਂਬਰਸਂਯੁਤਾਨਿ। ਅਂਗੁष੍ਠਮਾਤ੍ਰਂ ਪੁਰੁषਂ ਤਥੈਵ ਸੌਵਰ੍ਣਮਪ੍ਯਾਯਤਬਾਹੁਦਂਡਮ੍ 1.24.
ਇੱਕ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਲਾਲ ਖੁਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਨਰਮ ਸੁਭਾਵ ਦਾ ਬਲਦ, ਸੱਤ ਕਿਸਮ ਦੇ ਅਨਾਜ ਕਪੜੇ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟ ਕੇ, ਅਤੇ ਅੰਗੂਠੇ ਜਿੰਨੀ ਉਂਗਲੀ ਵਾਲਾ ਸੋਨੇ ਦਾ ਪੁਰਸ਼, ਲੰਬੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਇਹ ਵੀ ਤਿਆਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਂ ਹੇਮਮਯਂ ਚ ਤਾਮ੍ਰਪਾਤ੍ਰੇ ਗੁਡਸ੍ਯੋਪਰਿ ਸਰ੍ਪਿਯੁਕ੍ਤਮ੍। ਸਾਮਸ੍ਵਰਜ੍ਞਾਯ ਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਾਯ ਵਾਗ੍ਰੂਪਸ਼ੀਲਾਨ੍ਵਯਸਂਯੁਤਾਯ
ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਸੋਨੇ ਦਾ ਪੁਰਸ਼, ਤਾਮੇ ਦੇ ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ, ਗੁੜ ਤੇ ਘੀ ਦੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਉਸ ਲਈ ਹੈ ਜੋ ਸਾਮ ਗੀਤਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾਈ ਹੈ, ਵਧੀਆ ਬੋਲ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਚੰਗੀ ਆਚਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਦਾਤਵ੍ਯਮੇਤਤ੍ਸਕਲਂ ਦ੍ਵਿਜਾਯ ਕੁਟੁਮ੍ਬਿਨੇ ਨੈਵ ਤੁ ਦਂਭਯੁਕ੍ਤੇ। ਭੂਮਿਪੁਤ੍ਰ ਮਹਾਭਾਗ ਸ੍ਵੇਦੋਦ੍ਭਵ ਪਿਨਾਕਿਨਃ
ਇਹ ਸਾਰਾ ਦਾਨ ਇੱਕ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਕਦੇ ਵੀ ਝੂਠੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ; ਧਰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਇਹ ਪਿਨਾਕੀ ਦਾ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਦਾਨ ਹੈ।
ਰੂਪਾਰ੍ਥੀ ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨੋਹਂ ਗृਹਾਣਾਰ੍ਘ੍ਯਂ ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ। ਮਂਤ੍ਰੇਣਾਨੇਨ ਦਤ੍ਵਾਰ੍ਘ੍ਯਂ ਰਕ੍ਤਚਂਦਨਵਾਰਿਣਾ
ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਿਆਂ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹਾਂ; ਇਹ ਅਰਘ ਦਾਨ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ, ਤੇਰੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਅਤੇ ਲਾਲ ਚੰਦਨ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਅਰਘ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।