ਦਾਤਵ੍ਯਾ ਵੇਦਵਿਦੁषੇ ਨ ਵਂਧ੍ਯਾਪਤਯੇ ਕ੍ਵਚਿਤ੍। ਤਤ੍ਰੋਪਵੇਸ਼੍ਯ ਦਾਂਪਤ੍ਯਮਲਂਕृਤ੍ਯ ਵਿਧਾਨਤਃ
ਇਹ ਵੈਦਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਕਦੇ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਬਾਂਝ ਹੈ। ਉਸ ਜੋੜੇ ਨੂੰ ਉਥੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਸਜਾਇਆ ਜਾਵੇ।
ਪਤ੍ਨ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਭਾਜਨਂ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਭੋਜ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯਾਪਿ ਸੌਵਰ੍ਣੀਮੁਪਸ੍ਕਰਸਮਨ੍ਵਿਤਾਮ੍
ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਤੇ ਮਿੱਠਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਭਾਂਡਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵੀ ਸੋਨੇ ਦਾ ਭਾਂਡਾ ਜਰੂਰੀ ਸਮਾਨਾਂ ਨਾਲ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਸੋਦਕੁਂਭਾਂ ਨਿਵੇਦਯੇਤ੍। ਏਵਂ ਯਸ੍ਤੁ ਪੁਮਾਨ੍ਕੁਰ੍ਯਾਦਸ਼ੂਨ੍ਯਸ਼ਯਨਂ ਹਰੇਃ
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਦੀ ਮੂਰਤੀ, ਪਾਣੀ ਵਾਲੇ ਘੜੇ ਸਮੇਤ, ਅਰਪਣ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਹਰੇ ਲਈ 'ਅਸ਼ੂਨਿਆ ਖੱਟ' ਦੀ ਰੀਤ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਵਿਤ੍ਤਸ਼ਾਠ੍ਯੇਨ ਰਹਿਤੋ ਨਾਰਾਯਣਪਰਾਯਣਃ। ਨ ਤਸ੍ਯ ਪਤ੍ਨ੍ਯਾ ਵਿਰਹਃ ਕਦਾਚਿਦਪਿ ਜਾਯਤੇ
ਜੋ ਵਿਅੰਗਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ, ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਕਦੇ ਵੀ ਵਿਛੋੜਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਨਾਰੀ ਵਾ ਵਿਧਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਯਾਵਚ੍ਚਂਦ੍ਰਾਰ੍ਕਤਾਰਕਂ। ਨ ਵਿਰੂਪੌ ਨ ਸ਼ੋਕਾਰ੍ਤੌ ਦਂਪਤੀ ਭਵਤਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਕਦੇ ਵੀ ਕੋਈ ਔਰਤ ਵਿਧਵਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਦ ਤੱਕ ਚੰਦ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਤਾਰੇ ਹਨ; ਉਹ ਜੋੜਾ ਕਦੇ ਵੀ ਵਿਅੰਗ ਜਾਂ ਦੁੱਖੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਨ ਪੁਤ੍ਰਪਸ਼ੁਰਤ੍ਨਾਨਿ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਯਾਂਤਿ ਪਿਤਾਮਹ। ਸਪ੍ਤਕਲ੍ਪਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸਪ੍ਤਕਲ੍ਪਸ਼ਤਾਨਿ ਚ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਪਸ਼ੂ ਤੇ ਰਤਨ ਕਦੇ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਹੇ ਪਿਤਾਮਹ; ਸੱਤ ਹਜ਼ਾਰ ਕਲਪਾਂ ਤੇ ਸੱਤ ਸੌ ਕਲਪਾਂ ਲਈ—
ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਨਸ਼ੂਨ੍ਯਸ਼ਯਨਂ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ। ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ। ਕਥਮਾਰੋਗ੍ਯਮੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਮਤਿਰ੍ਧਰ੍ਮਸ੍ਥਿਤਿਸ੍ਸਦਾ
'ਅਸ਼ੂਨਿਆ ਖੱਟ' ਦੀ ਰੀਤ ਕਰਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਸਦਾ ਆਰੋਗਤਾ, ਧਨ-ਦੌਲਤ, ਮਨ ਦੀ ਸਥਿਰਤਾ ਅਤੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਟਿਕਾਅ ਕਿਵੇਂ ਆਉਂਦੇ ਹਨ?
ਅਵ੍ਯਂਗਾਥ ਪਰੇ ਭਕ੍ਤਿਰ੍ਵਿष੍ਣੌ ਚਾਪਿ ਭਵੇਤ੍ਕਥਮ੍। ਈਸ਼੍ਵਰ ਉਵਾਚ। ਸਾਧੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਂਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਪृष੍ਟਮਿਦਾਨੀਂ ਕਥਯਾਮਿ ਤੇ
ਵਿਅੰਗਤਾ ਤੇ ਉੱਚੀ ਭਗਤੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲਦੀ ਹੈ? ਈਸ਼ਵਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਬਹੁਤ ਚੰਗਾ ਪੁੱਛਿਆ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਾ! ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਵਿਰੋਚਨਸ੍ਯ ਸਂਵਾਦਂ ਭਾਰ੍ਗਵਸ੍ਯ ਚ ਧੀਮਤਃ। ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਸ੍ਯ ਸੁਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਰष੍ਟਪਰਿਵਤ੍ਸਰਮ੍
ਵਿਰੋਚਨ ਅਤੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਭਾਰਗਵ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ—ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸੋਲਾਂ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਦੇਖ ਕੇ—
ਤਸ੍ਯ ਰੂਪਮਿਦਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਸੋਹਸਦ੍ਭृਗੁਨਂਦਨਃ। ਸਾਧੁਸਾਧੁ ਮਹਾਬਾਹੋ ਵਿਰੋਚਨ ਸ਼ਿਵਂ ਤਵ
ਇਹ ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਸੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਦੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪੁੱਤਰ; 'ਚੰਗਾ ਕੀਤਾ, ਚੰਗਾ ਕੀਤਾ, ਮਹਾਂਬਾਹੂ ਵਿਰੋਚਨ, ਤੇਰੀ ਚੰਗੀ ਕismet ਹੋਵੇ!'
ਤਤ੍ਤਥਾ ਹਸਿਤਂ ਤਸ੍ਯ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਸੁਰਸੂਦਨਃ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਕਿਮਰ੍ਥਮੇਤਤ੍ਤੇ ਹਾਸ੍ਯਂ ਵੈ ਮਾਮਕਂ ਕृਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਉਹ ਹੱਸਿਆ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਹਾਸਾ ਕਿਉਂ ਕੀਤਾ?'
ਸਾਧੁਸਾਧ੍ਵਿਤਿ ਮਾਮੇਵਮੁਕ੍ਤਵਾਂਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵਦਸ੍ਵ ਮੇ। ਤਮੇਵਂ ਵਾਦਿਨਂ ਯੁਕ੍ਤਮੁਵਾਚ ਵਦਤਾਂ ਵਰਃ
'ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਚੰਗਾ ਕੀਤਾ, ਚੰਗਾ ਕੀਤਾ!”—ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ ਕਿ ਕਿਉਂ।' ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ:
ਵਿਸ੍ਮਯਾਦ੍ਵ੍ਰਤਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਾਦ੍ਧਾਸ੍ਯਮੇਤਤ੍ਕृਤਂ ਮਯਾ। ਪੁਰਾ ਦਕ੍ਸ਼ਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਕੁਪਿਤਸ੍ਯ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਿਨਃ
'ਵਰਤ ਦੇ ਮਹਾਤਮ ਤੋਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਮੈਂ ਇਹ ਹਾਸਾ ਕੀਤਾ; ਪਹਿਲਾਂ, ਦੱਖ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਜਦ ਤ੍ਰਿਸੂਲਧਾਰੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸੀ—'
ਅਪਤਦ੍ਭੀਮਵਕ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸ੍ਵੇਦਬਿਂਦੁਰ੍ਲਲਾਟਜਃ। ਭਿਤ੍ਵਾ ਸ ਸਪ੍ਤਪਾਤਾਲਾਨਦਹਤ੍ਸਪ੍ਤਸਾਗਰਾਨ੍
'ਉਸ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਚਿਹਰੇ ਦੇ ਮੱਥੇ ਤੋਂ ਪਸੀਨੇ ਦੀ ਇਕ ਬੂੰਦ ਡਿੱਗੀ; ਉਹ ਸੱਤ ਪਾਤਾਲਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ, ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਗਈ।'
ਅਨੇਕਵਕ੍ਤ੍ਰਨਯਨੋਜ੍ਵਲਜ੍ਜ੍ਵਲਨ ਭੀषਣਃ। ਵੀਰਭਦ੍ਰ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਃ ਕਰਪਾਦਾਯੁਤੈਰ੍ਯੁਤਃ
ਉਹ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਵੀਰਭਦਰ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਕਈ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਸਨ, ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਉਸ ਕੋਲ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਹੱਥ ਤੇ ਪੈਰ ਸਨ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਸ ਯਜ੍ਞਮਥਨਂ ਪੁਨਰ੍ਭੂਤਸ੍ਯ ਸਂਪ੍ਲਵਃ। ਤ੍ਰਿਜਗਦ੍ਦਹਨਾਦ੍ਭੂਯਃ ਸ਼ਿਵੇਨ ਵਿਨਿਵਾਰਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਯਜਨ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਫਿਰ ਵੱਡੀ ਤਬਾਹੀ ਲਿਆਈ, ਪਰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਤਬਾਹੀ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਕृਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਵੀਰਭਦ੍ਰ ਦਕ੍ਸ਼ਯਜ੍ਞਵਿਨਾਸ਼ਨਂ। ਇਦਾਨੀਮਲਮੇਤੇਨ ਲੋਕਦਾਹੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਵੀਰਭਦਰ, ਤੂੰ ਦਕਸ਼ ਦਾ ਯਜਨ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਹੁਣ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ ਤੇਰਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ਼ਾਂਤਿਪ੍ਰਦਾਨਾਤ੍ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਗ੍ਰਹਣਾਂ ਪ੍ਰਥਮੋ ਭਵ। ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਭਿਜਨਾਃ ਪੂਜਾਂ ਕਰਿष੍ਯਂਤਿ ਕृਤਾਤ੍ਮਨਃ
ਸਭ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇ ਕੇ, ਤੂੰ ਗ੍ਰਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੋ ਜਾ; ਚੰਗੀ ਕੁਲ ਦੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨਗੇ।
ਅਂਗਾਰਕ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਿਂ ਗਮਿष੍ਯਸਿ ਧਰਾਤ੍ਮਜ। ਦੇਵਲੋਕੇ ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਚ ਤਵ ਰੂਪਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅੰਗਾਰਕ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਵੇਂਗਾ; ਦੇਵ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਤੇਰਾ ਦੂਜਾ ਰੂਪ ਹੋਵੇਗਾ।
ਯੇ ਚ ਤ੍ਵਾਂ ਪੂਜਯਿष੍ਯਂਤਿ ਚਤੁਰ੍ਥ੍ਯਾਂ ਤੁ ਦਿਨੇ ਨਰਾਃ। ਰੂਪਮਾਰੋਗ੍ਯਮੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਤੇष੍ਵਨਂਤਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਚੌਥੇ ਦਿਨ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨਗੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅੰਤਹੀਣ ਸੁੰਦਰਤਾ, ਸਿਹਤ ਤੇ ਧਨ ਮਿਲੇਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਤਃ ਸ਼ਾਂਤਿਮਗਮਤ੍ਕਾਮਰੂਪਧृਤ੍। ਸ ਜਾਤਸ੍ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਦ੍ਰਾਜਨ੍ਗ੍ਰਹਤ੍ਵਮਗਮਤ੍ਪੁਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪਾ ਲਈ; ਉਸੇ ਵੇਲੇ, ਰਾਜਾ, ਉਹ ਮੁੜ ਗ੍ਰਹ ਵਜੋਂ ਜਨਮਿਆ।
ਸ ਕਦਾਚਿਦ੍ਭਵਾਂਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪੂਜਾਰ੍ਘਾਦਿਕਮੁਤ੍ਤਮਂ। ਦृष੍ਟਵਾਨ੍ਕ੍ਰਿਯਮਾਣਂ ਚ ਸ਼ੂਦ੍ਰੇਣ ਤ੍ਵਂ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਇਕ ਵਾਰੀ, ਤੂੰ ਉਸ ਦੀ ਵਧੀਆ ਪੂਜਾ ਤੇ ਭੇਟ ਸ਼ੂਦਰ ਵੱਲੋਂ ਕਰਦੇ ਵੇਖੀ, ਜਦ ਤੂੰ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸੀ।
ਤੇਨ ਤ੍ਵਂ ਰੂਪਵਾਨ੍ਜਾਤੋ ਸੁਰਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਕੁਲਾਸ਼ਨਿਃ। ਵਿਵਿਧਾ ਚ ਰੁਚਿਰ੍ਜਾਤਾ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਤਵ ਵਿਦੂਰਗਾ
ਉਸ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਸੁੰਦਰ, ਦੇਵਤਾ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਕੁਲਾਂ ਲਈ ਵਿਦਯੁਤ ਵਜੋਂ ਜਨਮਿਆ; ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਕਈ ਸੋਹਣੀਆਂ ਖਾਸੀਅਤਾਂ ਆਈਆਂ, ਜੋ ਦੂਰ-ਦੂਰ ਤੱਕ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹਨ।
ਵਿਰੋਚਨ ਇਤਿ ਪ੍ਰਾਹੁਸ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਤ੍ਵਾਂ ਦੇਵਦਾਨਵਾਃ। ਸ਼ੂਦ੍ਰੇਣ ਕ੍ਰਿਯਮਾਣਸ੍ਯ ਵ੍ਰਤਸ੍ਯ ਤਵ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍
ਇਸ ਲਈ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵ ਤੈਨੂੰ ਵੀਰੋਚਨ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਸ਼ੂਦਰ ਵੱਲੋਂ ਕਰੀ ਜਾ ਰਹੀ ਵਰਤ ਦੇਖੀ ਸੀ।
ਈਦृਸ਼ੀ ਰੂਪਸਂਪਤ੍ਤਿਰਿਤਿ ਵਿਸ੍ਮਿਤਵਾਨਹਮ੍। ਸਾਧੁਸਾਧ੍ਵਿਤਿ ਤੇਨੋਕ੍ਤਮਹੋ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਂ
ਮੈਂ ਐਸਾ ਰੂਪ ਤੇ ਚਮਕ ਦੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ; ਜਦ ਮੈਂ ਕਿਹਾ, 'ਵਧੀਆ, ਵਧੀਆ!' ਉਸ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, 'ਵਾਹ, ਇਹ ਵੱਡੀ ਮਹਿਮਾ ਹੈ!'
ਪਸ਼੍ਯਤੋਪਿ ਭਵੇਦ੍ਰੂਪਮੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਕਿਮੁ ਕੁਰ੍ਵਤਃ। ਯਸ੍ਮਾਚ੍ਚ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਧਰਣੀਸੁਤਸ੍ਯ ਵਿਨਿਂਦ੍ਯਮਾਨੇਨ ਗਵਾਦਿਦਾਨਮ੍
ਸਿਰਫ਼ ਦੇਖਣ ਨਾਲ ਵੀ ਰੂਪ ਤੇ ਧਨ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਕਰਣ ਨਾਲ ਤਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧੇਰੇ; ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲੋਂ ਗਊ ਆਦਿ ਦੇਣ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਹੋਈ ਸੀ—
ਆਲੋਕਿਤਂ ਤੇਨ ਸੁਰਾਰਿਗਰ੍ਭੇ ਸਂਭੂਤਿਰੇषਾ ਤਵ ਦੈਤ੍ਯ ਜਾਤਾ। ਅਥ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭਾਰ੍ਗਵਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਤੇਰਾ ਜਨਮ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੂੰ ਦੈਤਿਆ ਵਜੋਂ ਜਨਮਿਆ। ਫਿਰ, ਭਾਰਗਵ ਜੀ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ—
ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਨਂਦਨੋ ਵੀਰਃ ਪੁਨਃ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਭਾਰ੍ਗਵਮ੍। ਵਿਰੋਚਨ ਉਵਾਚ। ਭਗਵਂਸ੍ਤਦ੍ਵ੍ਰਤਂ ਸਮ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤਤ੍ਵਤਃ
ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਸੀ, ਨੇ ਮੁੜ ਭਾਰਗਵ ਜੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ। ਵੀਰੋਚਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਭਗਵਾਨ, ਮੈਂ ਉਸ ਵਰਤ ਬਾਰੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।'
ਦੀਯਮਾਨਂ ਤੁ ਯਦ੍ਦਾਨਂ ਮਯਾ ਦृष੍ਟਂ ਭਵਾਂਤਰੇ। ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਚ ਵਿਧਿਂ ਤਸ੍ਯ ਯਥਾਵਦ੍ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
'ਉਸ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਜੋ ਦਾਨ ਮੈਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਤੇ ਢੰਗ, ਤੁਸੀਂ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦੱਸੋ।'
ਇਤਿ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਪ੍ਰਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਸਾਦਰਂ। ਚਤੁਰ੍ਥ੍ਯਂਗਾਰਕਦਿਨੇ ਯਦਾ ਭਵਤਿ ਦਾਨਵ
ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ: 'ਦਾਨਵ, ਜਦ ਅੰਗਾਰਕ ਦਾ ਚੌਥਾ ਦਿਨ ਆਉਂਦਾ ਹੈ—'