ਆਵਾਹਨਾਦਿਕਾਂ ਪੂਜਾਂ ਪੂਰ੍ਵਵਤ੍ਪਰਿਕਲ੍ਪਯੇਤ੍। ਅਸ਼ੂਨ੍ਯਸ਼ਯਨਾ ਨਾਮ ਦ੍ਵਿਤੀਯਾਸੌ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਾ
ਉਸ ਦਿਨ ਆਵਾਹਨ ਆਦਿ ਪੂਜਾ ਪਿਛਲੇ ਵਾਂਗ ਹੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਦੂਜ ਦਾ 'ਅਸ਼ੂਨਿਆ ਸ਼ਯਨਾ' ਨਾਮਕ ਵਰਤ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਸਂਪੂਜਯੇਦ੍ਵਿष੍ਣੁਮੇਭਿਰ੍ਮਂਤ੍ਰੈਰ੍ਵਿਧਾਨਤਃ। ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸਧਾਰਿਨ੍ਸ਼੍ਰੀਕਾਂਤ ਸ਼੍ਰੀਪਤੇ ਸ਼੍ਰੀਧਰਾਵ੍ਯਯ
ਉਸ ਦਿਨ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਇਹ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ: 'ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਧਾਰੀ, ਸ਼੍ਰੀ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਸ਼੍ਰੀਪਤੀ, ਸ਼੍ਰੀਧਰ, ਅਵਿਨਾਸੀ।'
ਗਾਰ੍ਹਸ੍ਥ੍ਯਂ ਮਾ ਪ੍ਰਣਾਸ਼ਂ ਮੇ ਯਾਤੁ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕਾਮਦਂ। ਅਗ੍ਨਯੋ ਮਾ ਪ੍ਰਣਸ਼੍ਯਂਤੁ ਦੇਵਤਾਃ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮ
'ਮੇਰਾ ਘਰ ਕਦੇ ਨਾਸ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਇਹ ਧਰਮ, ਧਨ ਤੇ ਇੱਛਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਬਣੇ; ਅੱਗਾਂ ਕਦੇ ਨਾਸ ਨਾ ਹੋਣ, ਹੇ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ, ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਵੀ ਨਾਸ ਨਾ ਹੋਣ।'
ਪਿਤਰੋ ਮਾ ਪ੍ਰਣਸ਼੍ਯਂਤੁ ਮਮ ਦਾਂਪਤ੍ਯਭੇਦਤਃ। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਵਿਯੁਜ੍ਯਤੇ ਦੇਵੋ ਨ ਕਦਾਚਿਦ੍ਯਥਾ ਹਰਿਃ
'ਮੇਰੇ ਪਿਤਰ ਮੇਰੇ ਦੰਪਤਿ ਵਿਚ ਫੁਟ ਦੇ ਕਾਰਨ ਨਾਸ ਨਾ ਹੋਣ; ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਭੂ ਲਕਸ਼ਮੀ ਤੋਂ ਕਦੇ ਵੱਖ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਵੀ ਐਸਾ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਹਰੀ।'
ਤਥਾ ਕਲਤ੍ਰਸਂਬਂਧੋ ਦੇਵ ਮਾ ਮੇ ਵਿਯੁਜ੍ਯਤਾਂ। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਨ ਸ਼ੂਨ੍ਯਂ ਵਰਦ ਯਥਾ ਤੇ ਸ਼ਯਨਂ ਸਦਾ
'ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਮੇਰਾ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਕਦੇ ਟੁੱਟੇ ਨਾ; ਹੇ ਵਰਤਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਮੇਰਾ ਬਿਸਤਰਾ ਲਕਸ਼ਮੀ ਤੋਂ ਕਦੇ ਖਾਲੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਹਾਡਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਰਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।'
ਸ਼ਯ੍ਯਾ ਮਮਾਪ੍ਯਸ਼ੂਨ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਤਥੈਵ ਮਧੁਸੂਦਨ। ਗੀਤਵਾਦਿਤ੍ਰਨਿਰ੍ਘੋषਾਨ੍ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਕਾਰਯੇਤ੍
'ਮੇਰਾ ਬਿਸਤਰਾ ਵੀ ਕਦੇ ਖਾਲੀ ਨਾ ਰਹੇ, ਹੇ ਮਧੁਸੂਦਨ; ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਲਈ ਗੀਤ ਤੇ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਜਰੂਰ ਕਰਵਾਈ ਜਾਵੇ।'
ਘਂਟਾ ਭਵੇਦਸ਼ਕ੍ਤਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਵਾਦ੍ਯਮਯੋ ਯਤਃ। ਏਵਂ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਗੋਵਿਂਦਮਸ਼੍ਨੀਯਾਤ੍ਤੈਲਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਘੰਟੀ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਵਾਦ-ਯੰਤਰਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੋਵਿੰਦ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਤੇਲ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਭੋਜਨ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨਕ੍ਤਮਕ੍ਸ਼ਾਰਲਵਣਂ ਯਾਵਤ੍ਤੁ ਸ੍ਯਾਚ੍ਚਤੁष੍ਟਯਂ। ਤਤਃ ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਸਂਜਾਤੇ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਪਤਿਸਮਨ੍ਵਿਤਾਮ੍
ਰਾਤ ਨੂੰ, ਚਾਰ ਵਾਰੀ ਤੱਕ ਬਿਨਾ ਨਮਕ ਤੇ ਬਿਨਾ ਖਾਰ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਸਵੇਰੇ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੇ ਨਾਲ—
ਦੀਪਾਨ੍ਨਭਾਜਨੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਾਂ ਸ਼ਯ੍ਯਾਂ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਵਿਲਕ੍ਸ਼ਣਾਮ੍। ਪਾਦੁਕੋਪਾਨਹਚ੍ਛਤ੍ਰ ਚਾਮਰਾਸਨ ਸਂਯੁਤਾਮ੍
ਇੱਕ ਵਿਲੱਖਣ ਖੱਟ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਜੋ ਭੋਜਨ ਤੇ ਦੀਵੇ ਵਾਲੇ ਭਾਂਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਜੁੱਤੀ, ਚਪਲ, ਛਤਰੀ, ਚਮਚਾ, ਅਤੇ ਆਸਣ ਨਾਲ ਸੰਯੁਕਤ ਹੋਵੇ।
ਅਭੀष੍ਟੋਪਸ੍ਕਰੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਾਂ ਸ਼ੁਕ੍ਲਪੁष੍ਪਾਂਬਰਾਵृਤਾਮ੍। ਅਵ੍ਯਂਗਾਯ ਚ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਵੈष੍ਣਵਾਯ ਕੁਟੁਂਬਿਨੇ
ਉਹ ਮਨਚਾਹੇ ਸਮਾਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਵੇ, ਚਿੱਟੇ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਵਿਅੰਗ ਰਹਿਤ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਗਤ, ਪਰਿਵਾਰ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ।
ਦਾਤਵ੍ਯਾ ਵੇਦਵਿਦੁषੇ ਨ ਵਂਧ੍ਯਾਪਤਯੇ ਕ੍ਵਚਿਤ੍। ਤਤ੍ਰੋਪਵੇਸ਼੍ਯ ਦਾਂਪਤ੍ਯਮਲਂਕृਤ੍ਯ ਵਿਧਾਨਤਃ
ਇਹ ਵੈਦਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਕਦੇ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਬਾਂਝ ਹੈ। ਉਸ ਜੋੜੇ ਨੂੰ ਉਥੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਸਜਾਇਆ ਜਾਵੇ।
ਪਤ੍ਨ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਭਾਜਨਂ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਭੋਜ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯਾਪਿ ਸੌਵਰ੍ਣੀਮੁਪਸ੍ਕਰਸਮਨ੍ਵਿਤਾਮ੍
ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਤੇ ਮਿੱਠਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਭਾਂਡਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵੀ ਸੋਨੇ ਦਾ ਭਾਂਡਾ ਜਰੂਰੀ ਸਮਾਨਾਂ ਨਾਲ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਸੋਦਕੁਂਭਾਂ ਨਿਵੇਦਯੇਤ੍। ਏਵਂ ਯਸ੍ਤੁ ਪੁਮਾਨ੍ਕੁਰ੍ਯਾਦਸ਼ੂਨ੍ਯਸ਼ਯਨਂ ਹਰੇਃ
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਦੀ ਮੂਰਤੀ, ਪਾਣੀ ਵਾਲੇ ਘੜੇ ਸਮੇਤ, ਅਰਪਣ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਹਰੇ ਲਈ 'ਅਸ਼ੂਨਿਆ ਖੱਟ' ਦੀ ਰੀਤ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਵਿਤ੍ਤਸ਼ਾਠ੍ਯੇਨ ਰਹਿਤੋ ਨਾਰਾਯਣਪਰਾਯਣਃ। ਨ ਤਸ੍ਯ ਪਤ੍ਨ੍ਯਾ ਵਿਰਹਃ ਕਦਾਚਿਦਪਿ ਜਾਯਤੇ
ਜੋ ਵਿਅੰਗਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ, ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਕਦੇ ਵੀ ਵਿਛੋੜਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਨਾਰੀ ਵਾ ਵਿਧਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਯਾਵਚ੍ਚਂਦ੍ਰਾਰ੍ਕਤਾਰਕਂ। ਨ ਵਿਰੂਪੌ ਨ ਸ਼ੋਕਾਰ੍ਤੌ ਦਂਪਤੀ ਭਵਤਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਕਦੇ ਵੀ ਕੋਈ ਔਰਤ ਵਿਧਵਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਦ ਤੱਕ ਚੰਦ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਤਾਰੇ ਹਨ; ਉਹ ਜੋੜਾ ਕਦੇ ਵੀ ਵਿਅੰਗ ਜਾਂ ਦੁੱਖੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਨ ਪੁਤ੍ਰਪਸ਼ੁਰਤ੍ਨਾਨਿ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਯਾਂਤਿ ਪਿਤਾਮਹ। ਸਪ੍ਤਕਲ੍ਪਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸਪ੍ਤਕਲ੍ਪਸ਼ਤਾਨਿ ਚ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਪਸ਼ੂ ਤੇ ਰਤਨ ਕਦੇ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਹੇ ਪਿਤਾਮਹ; ਸੱਤ ਹਜ਼ਾਰ ਕਲਪਾਂ ਤੇ ਸੱਤ ਸੌ ਕਲਪਾਂ ਲਈ—
ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਨਸ਼ੂਨ੍ਯਸ਼ਯਨਂ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ। ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ। ਕਥਮਾਰੋਗ੍ਯਮੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਮਤਿਰ੍ਧਰ੍ਮਸ੍ਥਿਤਿਸ੍ਸਦਾ
'ਅਸ਼ੂਨਿਆ ਖੱਟ' ਦੀ ਰੀਤ ਕਰਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਸਦਾ ਆਰੋਗਤਾ, ਧਨ-ਦੌਲਤ, ਮਨ ਦੀ ਸਥਿਰਤਾ ਅਤੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਟਿਕਾਅ ਕਿਵੇਂ ਆਉਂਦੇ ਹਨ?
ਅਵ੍ਯਂਗਾਥ ਪਰੇ ਭਕ੍ਤਿਰ੍ਵਿष੍ਣੌ ਚਾਪਿ ਭਵੇਤ੍ਕਥਮ੍। ਈਸ਼੍ਵਰ ਉਵਾਚ। ਸਾਧੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਂਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਪृष੍ਟਮਿਦਾਨੀਂ ਕਥਯਾਮਿ ਤੇ
ਵਿਅੰਗਤਾ ਤੇ ਉੱਚੀ ਭਗਤੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲਦੀ ਹੈ? ਈਸ਼ਵਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਬਹੁਤ ਚੰਗਾ ਪੁੱਛਿਆ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਾ! ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਵਿਰੋਚਨਸ੍ਯ ਸਂਵਾਦਂ ਭਾਰ੍ਗਵਸ੍ਯ ਚ ਧੀਮਤਃ। ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਸ੍ਯ ਸੁਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਰष੍ਟਪਰਿਵਤ੍ਸਰਮ੍
ਵਿਰੋਚਨ ਅਤੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਭਾਰਗਵ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ—ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸੋਲਾਂ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਦੇਖ ਕੇ—
ਤਸ੍ਯ ਰੂਪਮਿਦਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਸੋਹਸਦ੍ਭृਗੁਨਂਦਨਃ। ਸਾਧੁਸਾਧੁ ਮਹਾਬਾਹੋ ਵਿਰੋਚਨ ਸ਼ਿਵਂ ਤਵ
ਇਹ ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਸੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਦੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪੁੱਤਰ; 'ਚੰਗਾ ਕੀਤਾ, ਚੰਗਾ ਕੀਤਾ, ਮਹਾਂਬਾਹੂ ਵਿਰੋਚਨ, ਤੇਰੀ ਚੰਗੀ ਕismet ਹੋਵੇ!'
ਤਤ੍ਤਥਾ ਹਸਿਤਂ ਤਸ੍ਯ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਸੁਰਸੂਦਨਃ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਕਿਮਰ੍ਥਮੇਤਤ੍ਤੇ ਹਾਸ੍ਯਂ ਵੈ ਮਾਮਕਂ ਕृਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਉਹ ਹੱਸਿਆ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਹਾਸਾ ਕਿਉਂ ਕੀਤਾ?'
ਸਾਧੁਸਾਧ੍ਵਿਤਿ ਮਾਮੇਵਮੁਕ੍ਤਵਾਂਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵਦਸ੍ਵ ਮੇ। ਤਮੇਵਂ ਵਾਦਿਨਂ ਯੁਕ੍ਤਮੁਵਾਚ ਵਦਤਾਂ ਵਰਃ
'ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਚੰਗਾ ਕੀਤਾ, ਚੰਗਾ ਕੀਤਾ!”—ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ ਕਿ ਕਿਉਂ।' ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ:
ਵਿਸ੍ਮਯਾਦ੍ਵ੍ਰਤਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਾਦ੍ਧਾਸ੍ਯਮੇਤਤ੍ਕृਤਂ ਮਯਾ। ਪੁਰਾ ਦਕ੍ਸ਼ਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਕੁਪਿਤਸ੍ਯ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਿਨਃ
'ਵਰਤ ਦੇ ਮਹਾਤਮ ਤੋਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਮੈਂ ਇਹ ਹਾਸਾ ਕੀਤਾ; ਪਹਿਲਾਂ, ਦੱਖ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਜਦ ਤ੍ਰਿਸੂਲਧਾਰੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸੀ—'
ਅਪਤਦ੍ਭੀਮਵਕ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸ੍ਵੇਦਬਿਂਦੁਰ੍ਲਲਾਟਜਃ। ਭਿਤ੍ਵਾ ਸ ਸਪ੍ਤਪਾਤਾਲਾਨਦਹਤ੍ਸਪ੍ਤਸਾਗਰਾਨ੍
'ਉਸ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਚਿਹਰੇ ਦੇ ਮੱਥੇ ਤੋਂ ਪਸੀਨੇ ਦੀ ਇਕ ਬੂੰਦ ਡਿੱਗੀ; ਉਹ ਸੱਤ ਪਾਤਾਲਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ, ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਗਈ।'
ਅਨੇਕਵਕ੍ਤ੍ਰਨਯਨੋਜ੍ਵਲਜ੍ਜ੍ਵਲਨ ਭੀषਣਃ। ਵੀਰਭਦ੍ਰ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਃ ਕਰਪਾਦਾਯੁਤੈਰ੍ਯੁਤਃ
ਉਹ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਵੀਰਭਦਰ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਕਈ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਸਨ, ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਉਸ ਕੋਲ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਹੱਥ ਤੇ ਪੈਰ ਸਨ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਸ ਯਜ੍ਞਮਥਨਂ ਪੁਨਰ੍ਭੂਤਸ੍ਯ ਸਂਪ੍ਲਵਃ। ਤ੍ਰਿਜਗਦ੍ਦਹਨਾਦ੍ਭੂਯਃ ਸ਼ਿਵੇਨ ਵਿਨਿਵਾਰਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਯਜਨ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਫਿਰ ਵੱਡੀ ਤਬਾਹੀ ਲਿਆਈ, ਪਰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਤਬਾਹੀ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਕृਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਵੀਰਭਦ੍ਰ ਦਕ੍ਸ਼ਯਜ੍ਞਵਿਨਾਸ਼ਨਂ। ਇਦਾਨੀਮਲਮੇਤੇਨ ਲੋਕਦਾਹੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਵੀਰਭਦਰ, ਤੂੰ ਦਕਸ਼ ਦਾ ਯਜਨ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਹੁਣ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ ਤੇਰਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ਼ਾਂਤਿਪ੍ਰਦਾਨਾਤ੍ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਗ੍ਰਹਣਾਂ ਪ੍ਰਥਮੋ ਭਵ। ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਭਿਜਨਾਃ ਪੂਜਾਂ ਕਰਿष੍ਯਂਤਿ ਕृਤਾਤ੍ਮਨਃ
ਸਭ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇ ਕੇ, ਤੂੰ ਗ੍ਰਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੋ ਜਾ; ਚੰਗੀ ਕੁਲ ਦੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨਗੇ।
ਅਂਗਾਰਕ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਿਂ ਗਮਿष੍ਯਸਿ ਧਰਾਤ੍ਮਜ। ਦੇਵਲੋਕੇ ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਚ ਤਵ ਰੂਪਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅੰਗਾਰਕ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਵੇਂਗਾ; ਦੇਵ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਤੇਰਾ ਦੂਜਾ ਰੂਪ ਹੋਵੇਗਾ।
ਯੇ ਚ ਤ੍ਵਾਂ ਪੂਜਯਿष੍ਯਂਤਿ ਚਤੁਰ੍ਥ੍ਯਾਂ ਤੁ ਦਿਨੇ ਨਰਾਃ। ਰੂਪਮਾਰੋਗ੍ਯਮੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਤੇष੍ਵਨਂਤਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਚੌਥੇ ਦਿਨ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨਗੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅੰਤਹੀਣ ਸੁੰਦਰਤਾ, ਸਿਹਤ ਤੇ ਧਨ ਮਿਲੇਗਾ।