ਰਜਤਂ ਪਾਹਿ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨਃ ਸ਼ੋਕਸਂਸਾਰਸਾਗਰਾਤ੍।। ਇਤ੍ਥਂ ਨਿਵੇਸ਼੍ਯ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਰਜਤਾਚਲਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
'ਹੇ ਚਾਂਦੀ, ਸਾਨੂੰ ਦੁਖ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਬਚਾ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਉੱਤਮ ਚਾਂਦੀ ਦਾ ਪਹਾੜ ਬਣਾਉਂਦਾ ਤੇ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਗਵਾਮਯੁਤਸਾਹਸ੍ਰਫਲਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਮਾਨਵਃ।। ਸੋਮਲੋਕੇ ਸਗਂਧਰ੍ਵੈਃ ਕਿਨ੍ਨਰਾਪ੍ਸਰਸਾਂਗਣੈਃ
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਵਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸੋਮ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਕਿਨਰਾਂ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ—
ਪੂਜ੍ਯਮਾਨੋ ਵਸੇਦ੍ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਯਾਵਦਾਭੂਤਸਂਪ੍ਲਵਮ੍।। ਅਥਾਤਃ ਸਂਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼ਰ੍ਕਰਾਚਲਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹ ਵਿਦਵਾਨ ਉਥੇ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋ ਕੇ ਵੱਡੀ ਪ੍ਰਲੈ ਤੱਕ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਸ਼ੱਕਰ ਦੇ ਉੱਤਮ ਪਹਾੜ ਦੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ।
ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਦਾਨਾਦ੍ਵਿष੍ਣ੍ਵਰ੍ਕਰੁਦ੍ਰਾਸ੍ਤੁष੍ਯਂਤਿ ਸਰ੍ਵਦਾ।। ਅष੍ਟਭਿਃ ਸ਼ਰ੍ਕਰਾਭਾਰੈਰੁਤ੍ਤਮਃ ਸ੍ਯਾਨ੍ਮਹਾਚਲਃ
ਜਿਸ ਦੀ ਭੇਟ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਰੁਦਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਅੱਠ ਭਾਰ ਸ਼ੱਕਰ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਚਤੁਰ੍ਭਿਰ੍ਮਧ੍ਯਮਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤੋ ਭਾਰਾਭ੍ਯਾਮਧਮਃ ਸ੍ਮृਤਃ।। ਭਾਰੇਣ ਚਾਰ੍ਦ੍ਧਭਾਰੇਣਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਯਃ ਸ੍ਵਲ੍ਪਵਿਤ੍ਤਵਾਨ੍
ਚਾਰ ਭਾਰ ਵਾਲਾ ਮੱਧਮ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਦੋ ਭਾਰ ਘੱਟ ਦਰਜੇ ਦਾ। ਜਿਸ ਕੋਲ ਘੱਟ ਦੌਲਤ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਇੱਕ ਜਾਂ ਅੱਧਾ ਭਾਰ ਨਾਲ ਵੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਵਿष੍ਕਂਭਪਰ੍ਵਤਾਨ੍ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਤੁਰੀਯਾਂਸ਼ੇਨ ਮਾਨਵਃ।। ਧਾਨ੍ਯਪਰ੍ਵਤਵਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਹੈਮਾਂਬਰਸੁਸਂਯੁਤਮ੍
ਮਨੁੱਖ ਸਹਾਇਕ ਪਹਾੜ ਚੌਥੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਬਣਾਏ। ਸਭ ਕੁਝ ਧਾਨ ਦੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ।
ਮੇਰੋਰੁਪਰਿਤਃ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯਂ ਹੈਮਂ ਤਤ੍ਰ ਤਰੁਤ੍ਰਯਮ੍।। ਮਂਦਾਰਃ ਪਾਰਿਜਾਤਸ਼੍ਚ ਤृਤੀਯਃ ਕਲ੍ਪਪਾਦਪਃ
ਮੇਰੂ ਦੇ ਉਪਰ, ਉਥੇ ਤਿੰਨ ਸੋਨੇ ਦੇ ਰੁੱਖ ਰੱਖਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ: ਮੰਦਰ, ਪਾਰਿਜਾਤ ਤੇ ਤੀਜਾ ਕਲਪ ਰੁੱਖ।
ਏਤਦ੍ਵृਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਯਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਸਰ੍ਵੇष੍ਵਪਿ ਨਿਵੇਸ਼ਯੇਤ੍।। ਹਰਿਚਂਦਨਸਂਤਾਨੌ ਪੂਰ੍ਵਪਸ਼੍ਚਿਮਭਾਗਯੋਃ
ਇਹ ਤਿੰਨ ਰੁੱਖ ਸਭ ਦੇ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਰੱਖਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਪੂਰਬ-ਪੱਛਮ ਪਾਸੇ ਚੰਦਨ ਤੇ ਚੰਪਾ ਦੇ ਰੁੱਖ।
ਨਿਵੇਸ਼੍ਯੌ ਸਰ੍ਵਸ਼ੈਲੇषੁ ਵਿਸ਼ੇषਾਚ੍ਛਰ੍ਕਰਾਚਲੇ।। ਮਂਦਰੇ ਕਾਮਦੇਵਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਤ੍ਯਗ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰਃ ਸਦਾ ਭਵੇਤ੍
ਇਹ ਰੁੱਖ ਹਰ ਪਹਾੜ 'ਤੇ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਸ਼ੱਕਰ ਦੇ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਰੱਖਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਮੰਦਰ 'ਤੇ ਕਾਮਦੇਵ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਹੋਵੇ।
ਗਂਧਮਾਦਨਸ਼ृਂਗੇ ਤੁ ਧਨਦਃ ਸ੍ਯਾਦੁਦਙ੍ਮੁਖਃ।। ਪ੍ਰਾਙ੍ਮੁਖੋ ਵੇਦਮੂਰ੍ਤ੍ਤਿਸ੍ਤੁ ਹਂਸਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ਵਿਪੁਲਾਚਲੇ੨੦੦ 1.21.
ਗੰਧਮਾਦਨ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਧਨ ਦੇਵਤਾ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਹੋਵੇ। ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ 'ਤੇ, ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਹੰਸ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਹੋਵੇ।
ਹੈਮੀ ਭਵੇਤ੍ਸੁਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਤੁ ਸੁਰਭੀ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮੁਖੀ।। ਧਾਨ੍ਯਪਰ੍ਵਤਵਤ੍ਸਰ੍ਵਮਾਵਾਹਨਮਖਾਦਿਕਮ੍
ਸੋਨੇ ਦਾ ਪਾਤਰ ਪਾਸੇ ਰੱਖੋ ਅਤੇ ਗਾਂ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਬੈਠੀ ਹੋਵੇ। ਧਾਨ ਦੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ, ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਆਵਾਹਨ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਅੰਤ ਤਕ ਕਰੇ ਜਾਣ।
ਕृਤ੍ਵਾਥ ਗੁਰਵੇ ਦਦ੍ਯਾਨ੍ਮਧ੍ਯਮਂ ਪਰ੍ਵਤੋਤ੍ਤਮਮ੍।। ऋਤ੍ਵਿਗ੍ਭ੍ਯਸ਼੍ਚਤੁਰਃ ਸ਼ੈਲਾਨਿਮਾਨ੍ਮਂਤ੍ਰਾਨੁਦੀਰਯੇਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਕੇ, ਮੱਧਲੇ ਪਹਾੜ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਦਿਓ ਅਤੇ ਚਾਰ ਪਹਾੜ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਨੂੰ ਦਿਓ, ਇਹ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰ ਕੇ।
ਸੌਭਾਗ੍ਯਾਮृਤਸਾਰੋਯਂ ਪਰਮਃ ਸ਼ਰ੍ਕਰਾਚਲਃ।। ਤਸ੍ਮਾਦਾਨਂਦਕਾਰੀ ਤ੍ਵਂ ਭਵਸ਼ੈਲੇਂਦ੍ਰ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਇਹ ਚੀਨੀ ਦਾ ਉੱਤਮ ਪਹਾੜ ਸੁਭਾਗ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਬਣ।
ਅਮृਤਂ ਪਿਬਤਾਂ ਯੇ ਤੁ ਪਤਿਤਾ ਭੁਵਿ ਸ਼ੀਕਰਾਃ।। ਦੇਵਾਨਾਂ ਤਤ੍ਸਮੁਤ੍ਥਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪਾਹਿ ਨਃ ਸ਼ਰ੍ਕਰਾਚਲ
ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈਆਂ ਹਨ। ਚੀਨੀ ਦੇ ਪਹਾੜ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਮਨੋਭਵਧਨੁਰ੍ਮਧ੍ਯਾਦੁਦ੍ਭੂਤਾ ਸ਼ਰ੍ਕਰਾ ਪੁਨਃ।। ਤਨ੍ਮਯੋਸਿ ਮਹਾਸ਼ੈਲ ਪਾਹਿ ਸਂਸਾਰਸਾਗਰਾਤ੍
ਕਾਮਦੇਵ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੇ ਮੱਧ ਤੋਂ ਚੀਨੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਸੀ। ਤੂੰ ਉਹ ਮਹਾਨ ਪਹਾੜ ਹੈਂ; ਸਾਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਬਚਾ।
ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਛਰ੍ਕਰਾਸ਼ੈਲਮਨੇਨ ਵਿਧਿਨਾ ਨਰਃ।। ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਮਂਦਿਰਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਚੀਨੀ ਦਾ ਪਹਾੜ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਨ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਚਂਦ੍ਰਸੂਰ੍ਯਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ਮਧਿਰੁਹ੍ਯਾਨੁਜੀਵਿਭਿਃ।। ਸਹੈਵ ਯਾਨਮੁਤ੍ਤਿष੍ਠੇਤ੍ਤਤੋ ਵਿष੍ਣੁਪ੍ਰਭੋ ਦਿਵਿ
ਚੰਦ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਰਥ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਅਸਮਾਨੀ ਲੋਕ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਕਲ੍ਪਸ਼ਤਾਂਤੇ ਤੁ ਸਪ੍ਤਦ੍ਵੀਪਾਧਿਪੋ ਭਵੇਤ੍।। ਆਯੁਰਾਰੋਗ੍ਯਸਂਪਨ੍ਨੋ ਯਾਵਜ੍ਜਨ੍ਮਾਯੁਤਤ੍ਰਯਮ੍
ਫਿਰ, ਸੌ ਕਲਪਾਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਉਹ ਸੱਤ ਟਾਪੂਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਹਜ਼ਾਰ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਨਾਲ।
ਭੋਜਨਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਤਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਸਰ੍ਵਸ਼ੈਲੇष੍ਵਮਤ੍ਸਰਃ।। ਸ੍ਵਯਂ ਚਾਕ੍ਸ਼ਾਰਲਵਣਮਸ਼੍ਨੀਯਾਤ੍ਤਦਨੁਜ੍ਞਯਾ
ਸਭ ਪਹਾੜਾਂ ਲਈ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਖਾਣਾ ਦਿਓ, ਬਿਨਾ ਈਰਖਾ। ਆਪਣੇ ਲਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ ਕੱਚਾ ਲੂਣ ਖਾ ਸਕਦੇ ਹੋ।
ਪਰ੍ਵਤੋਪਸ੍ਕਰਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਪ੍ਰਾਪਯੇਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਲਯਮ੍।। ਏਤਤ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਸ਼ੈਲਦਾਨਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਪਹਾੜਾਂ ਲਈ ਵਰਤੇ ਸਾਰੇ ਸਾਮਾਨ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦੇ ਦਿਓ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਉੱਤਮ ਦਾਨ ਬਾਰੇ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਯਦਨ੍ਯਦ੍ਰੋਚਤੇ ਤੁਭ੍ਯਂ ਤਨ੍ਮਾਂ ਪृਚ੍ਛਸ੍ਵ ਪਾਰ੍ਥਿਵ ਭਗਵਨ੍ਭਵਸਂਸਾਰਸਾਗਰੋਤ੍ਤਾਰਕਾਰਕਮ੍
ਜੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਤੈਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੋਵੇ, ਰਾਜਾ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛ ਲੈ—ਉਹ ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਕਿਂਚਿਦ੍ਵ੍ਰਤਂ ਸਮਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਰੋਗ੍ਯਫਲਪ੍ਰਦਮ੍ ਸੌਰਧਰ੍ਮਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਨਾਮ੍ਨਾ ਕਲ੍ਯਾਣਸਪ੍ਤਮੀਮ੍
ਕੋਈ ਐਸਾ ਵਰਤ ਦੱਸੋ ਜੋ ਸਵਰਗ ਅਤੇ ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਦੇ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੋਵੇ। ਮੈਂ ਸੂਰਜ ਦੇ ਧਰਮ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕਲਿਆਣੀ ਸਪਤਮੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਸਮਝਾਵਾਂਗਾ।
ਵਿਸ਼ੋਕਸਪ੍ਤਮੀਂ ਤਦ੍ਵਤ੍ਤृਤੀਯਾਂ ਫਲਸਪ੍ਤਮੀਮ੍।। ਸ਼ਰ੍ਕਰਾਸਪ੍ਤਮੀਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਤਥਾ ਕਮਲਸਪ੍ਤਮੀਮ੍
ਵਿਸ਼ੋਕਾ ਸਪਤਮੀ, ਤੀਜੇ ਦਿਨ ਫਲ ਸਪਤਮੀ, ਚੀਨੀ ਸਪਤਮੀ ਅਤੇ ਕਮਲ ਸਪਤਮੀ—ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਮਂਦਾਰਸਪ੍ਤਮੀਂ षष੍ਠੀਂ ਸਪ੍ਤਮੀਂ ਸ਼ੁਭਸਪ੍ਤਮੀਮ੍।। ਸਰ੍ਵਾਃ ਪੁਣ੍ਯਫਲਾਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਦੇਵਰ੍षਿਪੂਜਿਤਾਃ
ਮੰਦਾਰਾ ਸਪਤਮੀ, ਛੇਵੀਂ ਸਪਤਮੀ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਸਪਤਮੀ—ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਪਵਿੱਤਰ ਫਲ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਵਿਧਾਨਮਾਸਾਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਥਾਵਦਨੁਪੂਰ੍ਵਸ਼ਃ।। ਯਦਾ ਤੁ ਸ਼ੁਕ੍ਲਸਪ੍ਤਮ੍ਯਾਮਾਦਿਤ੍ਯਸ੍ਯ ਦਿਨਂ ਭਵੇਤ੍
ਮੈਂ ਇਹਨਾਂ ਦਾ ਵਿਧਾਨ ਠੀਕ ਤੇ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਜਦੋਂ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਸਪਤਮੀ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਦਿਨ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਸਾ ਤੁ ਕਲ੍ਯਾਣਿਨੀ ਨਾਮ ਵਿਜਯਾ ਚ ਨਿਗਦ੍ਯਤੇ।। ਪ੍ਰਾਤਰ੍ਗਵ੍ਯੇਨ ਪਯਸਾ ਸ੍ਨਾਨਂ ਨਦ੍ਯਾਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਉਹ ਦਿਨ ਕਲਿਆਣੀ ਅਤੇ ਵਿਜਯਾ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਵੇਰੇ, ਗਾਂ ਦੇ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੁਕ੍ਲਾਂਬਰਧਰਃ ਪਦ੍ਮਮਕ੍ਸ਼ਤੈਃ ਪਰਿਕਲ੍ਪਯੇਤ੍।। ਪ੍ਰਾਙ੍ਮੁਖੋष੍ਟਦਲਂ ਮਧ੍ਯੇ ਤਦ੍ਵਦ੍ਵृਤ੍ਤਾਂ ਚ ਕਰ੍ਣਿਕਾਮ੍
ਚਿੱਟੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਅਖੰਡ ਚਾਵਲ ਨਾਲ ਪਦਮ ਬਣਾਓ। ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਪੱਤ ਨੂੰ ਵਿਚਕਾਰ ਰੱਖੋ ਅਤੇ ਗੋਲ ਕੇਂਦਰ ਵੀ ਬਣਾਓ।
ਪੁष੍ਪਾਕ੍ਸ਼ਤਾਦ੍ਭਿਰ੍ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਵਿਨ੍ਯਸੇਤ੍ਸਰ੍ਵਤਃ ਕ੍ਰਮਾਤ੍।। ਪੂਰ੍ਵੇਣ ਤਪਨਾਯੇਤਿ ਮਾਰ੍ਤਂਡਾਯੇਤਿ ਵੈ ਤਤਃ
ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਅਖੰਡ ਚਾਵਲ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਰੱਖੋ। ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਤਪਨਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਫਿਰ ਮਾਰਤੰਡ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ।
ਯਾਮ੍ਯੇ ਦਿਵਾਕਰਾਯੇਤਿ ਵਿਧਾਤ੍ਰ ਇਤਿ ਨੈਰ੍ऋਤੇ।। ਪਸ਼੍ਚਿਮੇ ਵਰੁਣਾਯੇਤਿ ਭਾਸ੍ਕਰਾਯੇਤਿ ਚਾਨਿਲੇ
ਦੱਖਣ-ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਦਿਵਾਕਰ ਨੂੰ, ਦੱਖਣ-ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਵਿਧਾਤਾ ਨੂੰ, ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਵਰੁਣ ਨੂੰ, ਭਾਸਕਰ ਅਤੇ ਅਨਿਲ ਨੂੰ ਭੇਟ ਦਿਓ।
ਸੌਮ੍ਯੇ ਵਿਕਰ੍ਤਨਾਯੇਤਿ ਦੇਵਾਯੇਤ੍ਯष੍ਟਮੇ ਦਲੇ।। ਆਦਾਵਂਤੇ ਚ ਮਧ੍ਯੇ ਚਨਮੋਸ੍ਤੁ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨੇ
ਉੱਤਰ-ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਵਿਕਰਤਨ ਨੂੰ, ਅੱਠਵੇਂ ਪੱਤਿਆਂ 'ਤੇ ਦੇਵ ਨੂੰ, ਸ਼ੁਰੂ, ਅੰਤ ਅਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਲਈ ਭੇਟ ਹੋਵੇ।