ਏਵਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਤਂ ਮੇਰੁਂ ਮਂਦਰਂ ਚਾਭਿਪੂਜਯੇਤ੍।। ਯਸ੍ਮਾਚ੍ਚੈਤ੍ਰਰਥੇਨ ਤ੍ਵਂ ਭਦ੍ਰਾਸ਼੍ਵੇਨ ਚ ਪਰ੍ਵਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਮੰਦਰਾ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਵੀ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਚੈਤਰਰਥ ਅਤੇ ਭਦਰਾਸ਼ਵ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ, ਤੂੰ, ਪਹਾੜ, ਚਮਕਦਾ ਹੈਂ।
ਸ਼ੋਭਸੇ ਮਂਦਰ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਤਸ੍ਤੁष੍ਟਿਕਰੋ ਭਵ।। ਯਸ੍ਮਾਚ੍ਚੂਡਾਮਣਿਰ੍ਜਂਬੂਦ੍ਵੀਪੇ ਤ੍ਵਂ ਗਂਧਮਾਦਨ
ਮੰਦਰਾ, ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣਾ ਹੈਂ; ਜਲਦੀ ਹੀ ਸਭ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਬਣ। ਗੰਧਮਾਦਨ, ਜੰਬੂਦਵੀਪ 'ਤੇ ਚੂੜਾਮਣੀ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਗਂਧਰ੍ਵਗਣਸ਼ੋਭਾਵਾਂਸ੍ਤਤਃ ਕੀਰ੍ਤਿਰ੍ਦृਢਾਸ੍ਤੁ ਮੇ।। ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਕੇਤੁਮਾਲੇਨ ਵੈਭ੍ਰਾਜੇਨ ਵਨੇਨ ਚ
ਤੂੰ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਦੀ ਸੋਭਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੇਰੀ ਇਜ਼ਤ ਮਜ਼ਬੂਤ ਰਹੇ। ਕੇਤੁਮਾਲ, ਤੂੰ ਚਮਕਦੇ ਵੈਭਰਾਜ਼ ਜੰਗਲ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਹਿਰਣ੍ਮਯਾਸ਼੍ਮਸ਼ੋਭਾਵਾਂਸ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪੁष੍ਟਿਰ੍ਧ੍ਰੁਵਾਸ੍ਤੁ ਮੇ।। ਉਤ੍ਤਰੈਃ ਕੁਰੁਭਿਰ੍ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਸਾਵਿਤ੍ਰੇਣ ਵਨੇਨ ਚ
ਤੂੰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੇਰੀ ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਣੀ ਰਹੇ। ਸੂਪਾਰਸ਼ਵ, ਤੂੰ ਉੱਤਰੀ ਕੁਰੂਆਂ ਅਤੇ ਸਾਵਿਤ੍ਰ ਜੰਗਲ ਨਾਲ ਸਦਾ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਸੁਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵ ਰਾਜਸੇ ਨਿਤ੍ਯਮਤਃ ਸ਼੍ਰੀਰਕ੍ਸ਼ਯਾਸ੍ਤੁ ਮੇ।। ਏਵਮਾਮਂਤ੍ਰ੍ਯ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਵਿਮਲੇ ਪੁਨਃ
ਸੂਪਾਰਸ਼ਵ, ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈਂ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੇਰੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਕਦੇ ਘਟੇ ਨਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ, ਸਵੇਰੇ ਸਾਫ ਸਮੇਂ ਦੁਬਾਰਾ।
ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਤੁ ਗੁਰਵੇ ਦਦ੍ਯਾਨ੍ਮਧ੍ਯਮਂ ਪਰ੍ਵਤੋਤ੍ਤਮਂ।। ਵਿष੍ਕਂਭਪਰ੍ਵਤਾਨ੍ਦਦ੍ਯਾਦृਤ੍ਵਿਗ੍ਭ੍ਯਃ ਕ੍ਰਮਸ਼ੋ ਨृਪ
ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪਹਾੜ ਦਿੰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵਿਸਕੰਭ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਰਤਵੀਆਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਦਿੰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਰਾਜਾ।
ਗਾਵੋ ਦੇਯਾਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਵਿਂਸ਼ਦਥਵਾ ਦਸ਼ ਪਾਰ੍ਥਿਵ।। ਸ਼ਕ੍ਤਿਤਃ ਸਪ੍ਤਚਾष੍ਟੌ ਵਾ ਪਂਚ ਦਦ੍ਯਾਦਸ਼ਕ੍ਤਿਮਾਨ੍
ਚੌਵੀ ਕਾਂ ਜਾਂ ਦਸ ਗਾਂ ਦਿੰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਰਾਜਾ। ਜਿੰਨੀ ਸਮਰਥਾ ਹੋਵੇ, ਸੱਤ ਜਾਂ ਅੱਠ, ਜਾਂ ਜੇ ਸਮਰਥਾ ਨਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਪੰਜ ਗਾਂ ਵੀ ਦਿੰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਏਕਾਪਿ ਗੁਰਵੇ ਦੇਯਾ ਕਪਿਲਾਥ ਪਯਸ੍ਵਿਨੀ।। ਪਰ੍ਵਤਾਨਾਮਸ਼ੇषਾਣਾਮੇष ਏਵ ਵਿਧਿਃ ਸ੍ਮृਤਃ
ਇੱਕ ਗਾਂ ਵੀ, ਚਿੱਟੀ ਜਾਂ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ, ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਦਿੰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਹੀ ਨਿਯਮ ਸਾਰੇ ਪਹਾੜਾਂ ਲਈ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਸ੍ਵਮਂਤ੍ਰੇਣੈਵ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਹੋਮਃ ਸ਼ੈਲੇषੁ ਪਠ੍ਯਤੇ।। ਉਪਵਾਸੀ ਭਵੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਮਸ਼ਕ੍ਤੌ ਨਕ੍ਤਮਿष੍ਯਤੇ
ਸਾਰੇ ਪਹਾੜਾਂ 'ਤੇ ਆਪਣੀ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਸਮਰਥਾ ਨਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਮਨਜ਼ੂਰ ਹੈ।
ਵਿਧਾਨਂ ਸਰ੍ਵਸ਼ੈਲਾਨਾਂ ਕ੍ਰਮਸ਼ਃ ਸ਼ृਣੁ ਪਾਰ੍ਥਿਵ।। ਦਾਨੇषੁ ਚੈਵ ਯੇ ਮਂਤ੍ਰਾਃ ਪਰ੍ਵਤੇषੁ ਯਥਾ ਫਲਮ੍
ਹੁਣ, ਰਾਜਾ, ਸਾਰੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਰੀਤੀ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਸੁਣ। ਦਾਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਜੋ ਮੰਤਰ ਹਨ, ਪਹਾੜਾਂ 'ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ।
ਅਨ੍ਨਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਯਤਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਮਨ੍ਨਂ ਪ੍ਰਾਣਾਃ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ।। ਅਨ੍ਨਾਦ੍ਭਵਂਤਿ ਭੂਤਾਨਿ ਜਗਦਨ੍ਨੇਨ ਵਰ੍ਧਤੇ
ਅੰਨ ਨੂੰ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਅੰਨ ਨੂੰ ਹੀ ਜੀਵਨ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਅੰਨ ਤੋਂ ਹੀ ਜੀਵ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਅੰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਅਨ੍ਨਮੇਵ ਯਤੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰਨ੍ਨਮੇਵ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ।। ਧਾਨ੍ਯਪਰ੍ਵਤਰੂਪੇਣ ਪਾਹਿ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨਗੋਤ੍ਤਮ
ਅੰਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਹੈ, ਅੰਨ ਹੀ ਜਨਾਰਦਨ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪਹਾੜ, ਧਾਣੇ ਦੇ ਪਹਾੜ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੁਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਅਨੇਨ ਵਿਧਿਨਾ ਯਸ੍ਤੁ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਧਾਨ੍ਯਮਯਂ ਗਿਰਿਮ੍।। ਮਨ੍ਵਂਤਰਸ਼ਤਂ ਸਾਗ੍ਰਂ ਦੇਵਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਇਸ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਧਾਣੇ ਦਾ ਪਹਾੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਵ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪੂਰੇ ਸੌ ਮਨਵੰਤਰਾ ਤੱਕ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅਪ੍ਸਰੋਗਣਗਂਧਰ੍ਵੈਰਾਕੀਰ੍ਣੇਨ ਵਿਰਾਜਿਤਃ।। ਵਿਮਾਨੇਨ ਦਿਵਃ ਪृष੍ਠਮਾਯਾਤਿ ਨृਪਸਤ੍ਤਮ
ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਵਿਮਾਨ 'ਚ ਬੈਠ ਕੇ ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਉਚਾਈ 'ਤੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।
ਕਰ੍ਮਕ੍ਸ਼ਯੇ ਰਾਜਰਾਜ੍ਯਮਾਪ੍ਨੋਤੀਹ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ।। ਅਥਾਤਃ ਸਂਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਲਵਣਾਚਲਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੇ ਕਰਮ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਲਵਣ ਪਹਾੜ ਦੀ ਵਧੀਆ ਵਿਵਰਨਾ ਕਰਾਂਗਾ।
ਯਤ੍ਪ੍ਰਦਾਨਾਨ੍ਨਰੋ ਲੋਕਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸ਼ਿਵਸਂਯੁਤਮ੍।। ਉਤ੍ਤਮਃ षੋਡਸ਼ਦ੍ਰੋਣੈਃ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯੋ ਲਵਣਾਚਲਃ
ਜਿਸ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸੰਯੁਕਤ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਲਵਣ ਪਹਾੜ ਸੋਲਾਂ ਡੋਣਿਆਂ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਮਧ੍ਯਮਸ਼੍ਚ ਤਦਰ੍ਧੇਨ ਚਤੁਰ੍ਭਿਰਧਮਸ੍ਸ੍ਮृਤਃ।। ਵਿਤ੍ਤਹੀਨੋ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿ ਦ੍ਰੋਣਾਦੂਰ੍ਦ੍ਧ੍ਵਂ ਚ ਕਾਰਯੇਤ੍
ਵਿਚਕਾਰਲਾ ਪਹਾੜ ਉਸ ਦੀ ਅੱਧੀ ਮਾਤਰਾ ਨਾਲ ਬਣਦਾ ਹੈ; ਚਾਰ ਡੋਣਿਆਂ ਨਾਲ ਘੱਟ ਪਹਾੜ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਧਨ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਇੱਕ ਡੋਣ ਤੋਂ ਵੱਧ ਬਣਾਏ।
ਚਤੁਰ੍ਥਾਂਸ਼ੇਨ ਵਿष੍ਕਂਭਪਰ੍ਵਤਾਨ੍ਕਾਰਯੇਤ੍ਪृਥਕ੍।। ਵਿਧਾਨਂ ਪੂਰ੍ਵਵਤ੍ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦੀਨਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਚੌਥੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਵਿਸਕੰਭ ਪਹਾੜ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਬਣਾਏ ਜਾਣ। ਵਿਧੀ ਪੂਰਵ ਵਾਂਗ ਹੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਰੀ ਜਾਵੇ।
ਤਦ੍ਵਦ੍ਧੇਮਮਯਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਪਾਲਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍।। ਸਰਾਂਸਿ ਵਨਵृਕ੍ਸ਼ਾਦਿ ਤਦ੍ਵਚ੍ਚਾਨ੍ਯਾਨ੍ਨਿਨਿਵੇਸ਼ਯੇਤ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਸੋਨੇ ਦਾ ਮਕਾਨ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਝੀਲਾਂ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਰੁੱਖ ਅਤੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵੀ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਖਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।
ਕੁਰ੍ਯਾਜ੍ਜਾਗਰਮਤ੍ਰਾਪਿ ਦਾਨਮਂਤ੍ਰਾਨ੍ਨਿਬੋਧਤ।। ਸੌਭਾਗ੍ਯਰਸਸਂਯੁਕ੍ਤੋ ਯਤੋਯਂ ਲਵਣੇ ਰਸਃ
ਇਥੇ ਵੀ ਜਾਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਹੁਣ ਦਾਨ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਸੁਣੋ: 'ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਲੂਣ ਵਿਚ ਸੁਆਦ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,'
ਤਦਾਤ੍ਮਕਤ੍ਵੇਨ ਚ ਮਾਂ ਪਾਹ੍ਯਾਪਨ੍ਨਂ ਨਗੋਤ੍ਤਮ।। ਯਸ੍ਮਾਦਨ੍ਯੇ ਰਸਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨੋਤ੍ਕਟਾ ਲਵਣਂ ਵਿਨਾ
'ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮੂਲ ਸਵਭਾਵ ਨਾਲ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ, ਜੋ ਦੁਖੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ; ਕਿਉਂਕਿ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਸੁਆਦ ਲੂਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਚੰਗੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।'
ਪ੍ਰਿਯਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਵਯੋਰ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛਾਂਤਿਪ੍ਰਦੋ ਭਵ।। ਵਿष੍ਣੁਦੇਹਸਮੁਦ੍ਭੂਤੋ ਯਸ੍ਮਾਦਾਰੋਗ੍ਯਵਰ੍ਧਨਃ
'ਤੂੰ ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਬਣ; ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਤੂੰ ਸਿਹਤ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ।'
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪਰ੍ਵਤਰੂਪੇਣ ਪਾਹਿ ਸਂਸਾਰਸਾਗਰਾਤ੍।। ਅਨੇਨ ਵਿਧਿਨਾ ਯਸ੍ਤੁ ਦਦ੍ਯਾਲ੍ਲਵਣਪਰ੍ਵਤਮ੍
'ਇਸ ਕਰਕੇ, ਪਹਾੜ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਮੈਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਬਚਾ; ਜੋ ਕੋਈ ਇਸ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਲੂਣ ਦਾ ਪਹਾੜ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ,'
ਉਮਾਲੋਕੇ ਵਸੇਤ੍ਕਲ੍ਪਂ ਤਤੋ ਯਾਤਿ ਪਰਾਂ ਗਤਿਮ੍।। ਅਤਃ ਪਰਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਗੁਡਪਰ੍ਵਤਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
'ਉਹ ਉਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਯੁੱਗ ਤੱਕ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਫਿਰ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਗੁੜ ਦੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਵਧੀਆ ਵਿਧੀ ਦੱਸਾਂਗਾ।'
ਯਤ੍ਪ੍ਰਦਾਨਾਨ੍ਨਰਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸੁਰਪੂਜਿਤਃ।। ਉਤ੍ਤਮੋ ਦਸ਼ਭਿਰ੍ਭਾਰੈਰ੍ਮਧ੍ਯਮਃ ਪਂਚਭਿਰ੍ਮਤਃ
'ਜਿਸ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਸ ਭਾਰ ਨਾਲ, ਮੱਧਮ ਪੰਜ ਭਾਰ ਨਾਲ, ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਭਾਰੈਃ ਕਨਿष੍ਠਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤਦਰ੍ਧੇਨਾਲ੍ਪਵਿਤ੍ਤਵਾਨ੍।। ਤਦ੍ਵਦਾਮਂਤ੍ਰਣਂ ਪੂਜਾਂ ਹੈਮਵृਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਸੁਰਾਰ੍ਚਨਂ
'ਤਿੰਨ ਭਾਰ ਨਾਲ ਘੱਟ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਅੱਧ ਨਾਲ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੌਲਤ ਵਾਲਾ; ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਮੰਤ੍ਰਣ, ਪੂਜਾ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਰੁੱਖ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਅਰਚਨਾ।'
ਵਿष੍ਕਂਭਪਰ੍ਵਤਾਂਸ੍ਤਦ੍ਵਤ੍ਸਰਾਂਸਿ ਵਨਦੇਵਤਾਃ।। ਹੋਮਂ ਜਾਗਰਣਂ ਤਦ੍ਵਲ੍ਲੋਕਪਾਲਾਧਿਵਾਸਨਮ੍
'ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਹਾਇਕ ਪਹਾੜ, ਝੀਲਾਂ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਦੇਵਤੇ; ਹੋਮ, ਜਾਗਣਾ, ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ।'
ਧਾਨ੍ਯਪਰ੍ਵਤਵਤ੍ਕੁਰ੍ਯਾਦਿਮਂ ਮਂਤ੍ਰਮੁਦੀਰਯੇਤ੍।। ਯਥਾ ਦੇਵੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਪ੍ਰਵਰੋਯਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
'ਧਾਨ ਦੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ, ਇਹ ਸਭ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨਾ: ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਵਿਸ਼ਨੂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਆਤਮਾ ਹੈ,'
ਸਾਮਵੇਦਸ੍ਤੁ ਵੇਦਾਨਾਂ ਮਹਾਦੇਵਸ੍ਤੁ ਯੋਗਿਨਾਂ।। ਪ੍ਰਣਵਃ ਸਰ੍ਵਮਂਤ੍ਰਾਣਾਂ ਨਾਰੀਣਾਂ ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਯਥਾ
'ਜਿਵੇਂ ਸਾਮ ਵੇਦ ਸਾਰੇ ਵੇਦਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਮਹਾਦੇਵ ਯੋਗੀਆਂ ਵਿਚ, ਓਮ ਸਾਰੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਵਿਚ, ਤੇ ਪਾਰਵਤੀ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵਿਚ,'
ਤਥਾ ਰਸਾਨਾਂ ਪ੍ਰਵਰਃ ਸਦੈਵੇਕ੍ਸ਼ੁਰਸੋ ਮਤਃ।। ਮਮ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪਰਾਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਂ ਦਦਾਤੁ ਗੁਡਪਰ੍ਵਤਃ
'ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਸੁਆਦਾਂ ਵਿਚ ਕਾਂਡੇ ਦਾ ਰਸ ਸਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਗੁੜ ਦਾ ਪਹਾੜ ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇਵੇ।'