ਏਤਾਵਦੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦੇਵੇਸ਼ਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵਾਂਤਰਧੀਯਤ । ਤੇ ਚਾਪਿ ऋषਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਚਕ੍ਰੁਃ ਸਰ੍ਵਮਸ਼ੇषਤਃ
ਇਨਾ ਕਹਿ ਕੇ ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਉਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਤੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੀਤਾ।
ਤਥਾ ਤ੍ਵਮਪਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਸਤ੍ਤਮ । ਵ੍ਰਤਮੇਤਦ੍ਦੁਰਾਧਰ੍षਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਮੋਚਨਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੂੰ ਵੀ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਇਹ ਵ੍ਰਤ ਕਰਨ ਜੋਗਾ ਹੈ। ਇਹ ਵ੍ਰਤ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੈ ਤੇ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ ਉਵਾਚ- ਵੈਸ਼ਾਖ ਸ਼ੁਕ੍ਲਪਕ੍ਸ਼ੇ ਤੁ ਕਿਨ੍ਨਾਮੈਕਾਦਸ਼ੀ ਭਵੇਤ੍ । ਕਿਂ ਫਲਂ ਕੋ ਵਿਧਿਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕਥਯਸ੍ਵ ਜਨਾਰ੍ਦਨ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ– ਵੈਸ਼ਾਖ ਦੇ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦਾ ਕੀ ਨਾਮ ਹੈ? ਉਸ ਦਾ ਕੀ ਫਲ ਹੈ, ਤੇ ਵਿਧੀ ਕੀ ਹੈ? ਜਨਾਰਦਨ, ਦੱਸੋ।
ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣ ਉਵਾਚ- ਇਦਮੇਵ ਪੁਰਾ ਪृष੍ਟਂ ਰਾਮਚਂਦ੍ਰੇਣ ਧੀਮਤਾ । ਵਸਿष੍ਠਂ ਪ੍ਰਤਿ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਯਤ੍ਤ੍ਵਂ ਮਾਮਨੁਪृਚ੍ਛਸਿ
ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਕਿਹਾ– ਇਹੀ ਸਵਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਰਾਮਚੰਦ੍ਰ ਨੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ, ਰਾਜਨ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛ ਰਿਹਾ ਹੈਂ।
ਰਾਮ ਉਵਾਚ- ਭਗਵਞ੍ਛ੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਵ੍ਰਤਾਨਾਮੁਤ੍ਤਮਂ ਵ੍ਰਤਮ੍ । ਸਰ੍ਵਪਾਪਕ੍ਸ਼ਯਕਰਂ ਸਰ੍ਵਦੁਃਖਨਿਕृਂਤਨਮ੍
ਰਾਮ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਭਗਵਾਨ ਜੀ, ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਰਤ ਬਾਰੇ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦੇਵੇ ਤੇ ਹਰ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰ ਦੇਵੇ।
ਮਯਾ ਦੁਃਖਾਨਿ ਭੁਕ੍ਤਾਨਿ ਸੀਤਾਵਿਰਹਜਾਨਿ ਤੁ । ਤਤੋऽਹਂ ਭਯਭੀਤੋऽਸ੍ਮਿ ਪृਚ੍ਛਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਮਹਾਮੁਨੇ
ਸੀਤਾ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ ਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੁੱਛ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਜੀ।
ਵਸਿष੍ਠ ਉਵਾਚ- ਸਾਧੁ ਪृष੍ਟਂ ਤ੍ਵਯਾ ਰਾਮ ਤਵੈषਾ ਨੈष੍ਠਿਕੀ ਮਤਿਃ । ਤ੍ਵਨ੍ਨਾਮਗ੍ਰਹਣੇਨੈਵ ਪੂਤੋ ਭਵਤਿ ਮਾਨਵਃ
ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਰਾਮ, ਤੂੰ ਚੰਗਾ ਸਵਾਲ ਕੀਤਾ ਹੈ; ਤੇਰੀ ਇਹ ਪੱਕੀ ਨੀਅਤ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਨਾਮ ਦਾ ਜਪ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਥਾਪਿ ਕਥਯਿष੍ਯਾਮਿ ਲੋਕਾਨਾਂ ਹਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ । ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਪਾਵਨਾਨਾਂ ਚ ਵ੍ਰਤਾਨਾਮੁਤ੍ਤਮਂ ਵ੍ਰਤਮ੍
ਫਿਰ ਵੀ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਪਵਿਤਰਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਉੱਚਾ ਵਰਤ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਵੈਸ਼ਾਖਸ੍ਯ ਸਿਤੇ ਪਕ੍ਸ਼ੇ ਰਾਮ ਚੈਕਾਦਸ਼ੀ ਭਵੇਤ੍ । ਮੋਹਿਨੀ ਨਾਮ ਸਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਸਰ੍ਵਪਾਪਹਰਾਪਰਾਃ
ਵੈਸਾਖ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਚੰਨਣੇ ਪੱਖ ਵਿੱਚ, ਰਾਮ, ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਮੋਹਿਨੀ ਹੈ; ਇਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲੀ ਮਸ਼ਹੂਰ ਵਰਤ ਹੈ।
ਮੋਹਜਾਲਾਤ੍ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਂਤੇ ਪਾਤਕਾਨਾਂ ਸਮੂਹਤਃ । ਅਸ੍ਯਾ ਵ੍ਰਤ ਪ੍ਰਭਾਵੇਨ ਸਤ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਂ ਵਦਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਇਸ ਵਰਤ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਲੋਕ ਮੋਹ ਦੇ ਜਾਲ ਤੋਂ ਤੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਮੈਂ ਸੱਚ, ਸੱਚ ਆਖਦਾ ਹਾਂ।
ਅਤਃ ਕਾਰਣਤੋ ਰਾਮ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯੈषਾ ਭਵਾਦृਸ਼ੈਃ । ਪਾਤਕਾਨਾਂ ਕ੍ਸ਼ਯਕਰੀ ਮਹਾਦੁਃਖਵਿਨਾਸ਼ਿਨੀ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਰਾਮ, ਇਹ ਵਰਤ ਤੇਰੇ ਵਰਗਿਆਂ ਨੂੰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਂਦੀ ਤੇ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ृਣੁष੍ਵੈਕਮਨਾ ਰਾਮ ਕਥਾਂ ਪਾਪਹਰਾਂ ਪਰਾਮ੍ । ਯਸ੍ਯਾਃ ਸ਼੍ਰਵਣਮਾਤ੍ਰੇਣ ਮਹਾਪਾਪਂ ਪ੍ਰਣਸ਼੍ਯਤਿ
ਰਾਮ, ਇਕਾਗਰ ਹੋ ਕੇ ਇਹ ਉੱਚੀ ਤੇ ਪਾਪ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣ; ਇਸ ਨੂੰ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਹੀ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾਸ੍ਤਟੇ ਰਮ੍ਯੇ ਪੁਰੀ ਭਦ੍ਰਾਵਤੀ ਸ਼ੁਭਾ । ਦ੍ਯੁਤਿਮਾਨ੍ਨਾਮ ਨृਪਤਿਸ੍ਤਤ੍ਰ ਰਾਜ੍ਯਂ ਕਰੋਤਿ ਵੈ
ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਭਦਰਾਵਤੀ ਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਭ ਸ਼ਹਿਰ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਇਕ ਚਮਕਦਾਰ ਰਾਜਾ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਚਂਦ੍ਰਵਂਸ਼ੋਦ੍ਭਵੋ ਨਾਮ ਧृਤਿਮਾਨ੍ਸਤ੍ਯਸਂਗਰਃ । ਤਤ੍ਰ ਵੈਸ਼੍ਯੋ ਨਿਵਸਤਿ ਧਨਧਾਨ੍ਯਸਮृਦ੍ਧਿਮਾਨ੍
ਚੰਦ੍ਰਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਪੱਕਾ ਤੇ ਸੱਚਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਉਥੇ ਇਕ ਵਪਾਰੀ ਵੱਸਦਾ ਸੀ ਜਿਸ ਕੋਲ ਧਨ ਤੇ ਅਨਾਜ ਦੀ ਭਰਮਾਰ ਸੀ।
ਧਨਪਾਲ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਃ ਪੁਣ੍ਯਕਰ੍ਮਪ੍ਰਵਰ੍ਤ੍ਤਕਃ । ਪ੍ਰਪਾ ਕੂਪ ਮਠਾਰਾਮ ਤਡਾਗ ਗृਹਕਾਰਕਃ
ਉਹ ਧਨਪਾਲ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਨੇਕ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਪਿਆਉ, ਕੂਏ, ਮਠ, ਬਾਗ, ਤਲਾਬ ਤੇ ਘਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਸੀ।
ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਿਰਤਃ ਸ਼ਾਂਤਸ੍ਤਸ੍ਯਾਸਨ੍ਪਂਚਪੁਤ੍ਰਕਾਃ । ਸੁਮਨਾ ਦ੍ਯੁਤਿਮਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਮੇਧਾਵੀ ਸੁਕृਤਸ੍ਤਥਾ
ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਗਤ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਸੀ; ਉਸ ਦੇ ਪੰਜ ਪੁੱਤਰ ਸਨ— ਸੁਮਨ, ਦ੍ਯੁਤਿਮਾਨ, ਮੇਧਾਵੀ, ਸੁਕ੍ਰਿਤ ਤੇ—
ਪਂਚਮੋ ਧृष੍ਟਬੁਦ੍ਧਿਸ਼੍ਚ ਮਹਾਪਾਪਰਤਃ ਸਦਾ । ਪਰਸ੍ਤ੍ਰੀਸਂਗਨਿਰਤੋ ਵਿਟਗੋष੍ਠੀ ਵਿਸ਼ਾਰਦਃ
ਪੰਜਵਾਂ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਬੁੱਧੀ ਸੀ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਪਰਾਈਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿਚ ਮਸਤ, ਜੂਏ ਤੇ ਮੀਲਾਂ ਵਿੱਚ ਮਾਹਰ ਸੀ।
ਦ੍ਯੂਤਾਦਿ ਵ੍ਯਸਨਾਸਕ੍ਤਃ ਪਰਸ੍ਤ੍ਰੀ ਰਤਿਲਾਲਸਃ । ਨ ਚ ਦੇਵਾਰ੍ਚਨੇ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਨਪਿਤॄਨ੍ਨ ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ
ਜੂਏ ਆਦਿ ਨਸ਼ਿਆਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਪਰਾਈਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਰੰਗ ਰਲਾਵਾਂ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਨਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਨਾ ਪਿਤਰਾਂ, ਨਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵੱਲ ਧਿਆਨ।
ਅਨ੍ਯਾਯਵਰ੍ਤੀ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਪਿਤੁਰ੍ਦ੍ਰਵ੍ਯਕ੍ਸ਼ਯਂਕਰਃ । ਅਭਕ੍ਸ਼੍ਯਭਕ੍ਸ਼ਕਃ ਪਾਪੀ ਸੁਰਾਪਾਨੇ ਰਤਃ ਸਦਾ
ਗਲਤ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲਾ, ਮਾੜਾ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਪਿਤਾ ਦਾ ਧਨ ਉਡਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਮਨਾਹੀ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਖਾਣੇ ਖਾਣ ਵਾਲਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ।
ਵੇਸ਼੍ਯਾਕਂਠੇ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਬਾਹੁਰ੍ਭ੍ਰਮਨ੍ਦੁष੍ਟਸ਼੍ਚਤੁष੍ਪਥੇ । ਪਿਤ੍ਰਾ ਨਿष੍ਕਾਸਿਤੋ ਗੇਹਾਤ੍ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਬਾਂਧਵੈਃ
ਵੇਸ਼ਿਆ ਦੇ ਗਲ ਵਿਚ ਬਾਂਹ ਪਾ ਕੇ, ਚੌਕਾਂ ਤੇ ਮਾੜਾ ਫਿਰਦਾ, ਪਿਤਾ ਨੇ ਘਰੋਂ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਸ੍ਵਦੇਹਭੂषਣਾਨ੍ਯੇਵ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਨੀਤਾਨਿ ਤੇਨ ਵੈ । ਗਣਿਕਾਭਿਃ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤੋ ਨਿਂਦਿਤਸ਼੍ਚ ਧਨਕ੍ਸ਼ਯਾਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਸਜਾਵਟ ਲਈ ਆਪਣੇ ਗਹਨੇ ਵੀ ਖਰਚ ਦਿੱਤੇ; ਗਣਿਕਾਵਾਂ ਨੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਧਨ ਖਤਮ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਨਿੰਦਿਆ।
ਤਤਸ਼੍ਚਿਂਤਾਪਰੋ ਜਾਤੋ ਵਸ੍ਤ੍ਰਹੀਨਃ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਰ੍ਦਿਤਃ । ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਕ੍ਵਗਚ੍ਛਾਮਿ ਕੇਨੋਪਾਯੇਨ ਜੀਵ੍ਯਤੇ
ਫਿਰ ਉਹ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ, ਕੱਪੜੇ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਤੇ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਤੜਫਦਾ, ਸੋਚਦਾ— ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਕਿੱਥੇ ਜਾਵਾਂ? ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜੀਵਾਂ?
ਤਸ੍ਕਰਤ੍ਵਂ ਸਮਾਰਬ੍ਧਂ ਤਤ੍ਰੈਵ ਨਗਰੇ ਪਿਤੁਃ । ਗृਹੀਤੋ ਰਾਜਪੁਰੁषੈਰ੍ਮੁਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਪਿਤृਗੌਰਵਾਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਚੋਰੀ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਰਾਜਾ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ, ਪਰ ਪਿਤਾ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰਕੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਪੁਨਰ੍ਬਦ੍ਧਃ ਪੁਨਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤਃ ਪੁਨਰ੍ਬਦ੍ਧਃ ਸਸਂਭ੍ਰਮੈਃ । ਧृष੍ਟਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਦੁਰਾਚਾਰੋ ਨਿਬਧ੍ਯ ਨਿਗਡੈ ਰ੍ਦृਢੈਃ
ਉਹ ਮੁੜ ਫੜਿਆ ਗਿਆ, ਮੁੜ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਫਿਰ ਡਰ-ਘਬਰਾਹਟ ਵਿੱਚ ਫੜਿਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਸੋਚ ਬੇਅਦਬ ਸੀ, ਆਚਰਨ ਮਾੜਾ ਸੀ, ਆਖਰਕਾਰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬੇੜੀਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਕਸ਼ਾਘਾਤੈਸ੍ਤਾਡਿਤਸ਼੍ਚ ਪੀਡਿਤਸ਼੍ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਨ ਸ੍ਥਾਤਵ੍ਯਂ ਹਿ ਮਂਦਾਤ੍ਮਂਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਮਦ੍ਦੇਸ਼ਗੋਚਰੇ
ਉਸ ਨੂੰ ਕੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਤਕਲੀਫ਼ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। 'ਤੂੰ ਮੂਰਖ, ਮੇਰੇ ਇਲਾਕੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ,' ਇਹ ਕਿਹਾ ਗਿਆ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਰਾਜ੍ਞਾ ਮੋਚਿਤੋ ਦृਢਬਂਧਨਾਤ੍ । ਨਿਰ੍ਜਗਾਮ ਭਯਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਗਤੋऽਸੌ ਗਹਨਂ ਵਨਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬੰਨ੍ਹ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਉਥੋਂ ਨਿਕਲ ਗਿਆ ਤੇ ਘਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਤृषਾਪੀਡਿਤਸ਼੍ਚਾਯਮਿਤਸ਼੍ਚੇਤਸ਼੍ਚ ਧਾਵਤਿ । ਸਿਂਹਵਨ੍ਨਿਜਘਾਨਾਸੌ ਮृਗ ਸ਼ੂਕਰ ਚਿਤ੍ਰਲਾਨ੍
ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਮਨ ਬੇਚੈਨ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦੌੜਦਾ ਫਿਰਦਾ। ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ, ਉਸ ਨੇ ਹਿਰਨ, ਸੂਰ ਤੇ ਹੋਰ ਕਈ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ।
ਆਮਿषਾਹਾਰ ਨਿਰਤੋ ਵਨੇ ਤਿष੍ਠਤਿ ਸਰ੍ਵਦਾ । ਕਰੇ ਸ਼ਰਾਸਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਿषਂਗਂ ਪृष੍ਠ ਸਂਗਤਮ੍
ਮਾਸ ਖਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ। ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਝੋਲੀ ਲੈ ਕੇ।
ਅਰਣ੍ਯਚਾਰਿਣੋ ਹਂਤਿ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਸ਼੍ਚ ਪਦਾਚਰਨ੍ । ਚਕੋਰਾਂਸ਼੍ਚ ਮਯੂਰਾਂਸ਼੍ਚ ਕਂਕ ਤਿਤ੍ਤਿਰ ਮੂषਿਕਾਨ੍
ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਿਆਂ, ਉਹ ਪੰਛੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਜਾਂਦਾ—ਚਕੋਰ, ਮੋਰ, ਕਾਂਕ, ਟਿੱਟਰ ਤੇ ਚੂਹੇ।
ਏਤਾਨਨ੍ਯਾਨ੍ਹਿਨਸ੍ਤ੍ਯਂਧੋ ਧृष੍ਟਬੁਦ੍ਧਿਸ੍ਤੁ ਨਿਰ੍ਘृਣਃ । ਪੂਰ੍ਵਜਨ੍ਮਕृਤੈਃ ਪਾਪੈਰ੍ਨਿਮਗ੍ਨਃ ਪਾਪਕਰ੍ਦਮੇ
ਇਹ ਨਿਰਦਈ, ਬੇਅਦਬ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਪਾਪਾਂ ਵਿੱਚ ਅੰਨ੍ਹਾ ਹੋਇਆ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ। ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਕਰਕੇ ਪਾਪ ਦੀ ਚੀਕੜ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ।