ਪਸ਼੍ਯੇਦ੍ਯਦੀਮਾਨੁਪਨੀਯਮਾਨਾਨ੍ਸ੍ਪृਸ਼ੇਨ੍ਮਨੁष੍ਯੈਰਿਹ ਦੀਯਮਾਨਾਨ੍।। ਸ਼ृਣੋਤਿ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾਥ ਮਤਿਂ ਦਦਾਤਿ ਵਿਕਲ੍ਮषਃ ਸੋਪਿ ਦਿਵਂ ਪ੍ਰਯਾਤਿ
ਜੋ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲਿਆਉਂਦੇ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਚੜ੍ਹਾਈ ਹੋਈ ਵਸਤੂ ਨੂੰ ਛੂਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਆਪਣਾ ਮਨ ਇੱਥੇ ਲਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—even ਜੇ ਉਹ ਪਾਪ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ—ਉਹ ਵੀ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦੁਃਸ੍ਵਪ੍ਨਪ੍ਰਸ਼ਮਮੁਪੈਤਿ ਪਠ੍ਯਮਾਨੈਃ ਸ਼ੈਲੇਂਦ੍ਰੈਰ੍ਭਵਭਯਭੇਦਨੈਰ੍ਮਨੁष੍ਯਃ।। ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਕਿਮੁ ਨृਪਪੁਂਗਵੇਹ ਸਮ੍ਯਕ੍ਸ਼ਾਂਤਾਤ੍ਮਾ ਸਕਲਗਿਰੀਂਦ੍ਰਸਂਪ੍ਰਦਾਨਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਨ੍ਹਾਂ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਡਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਵੱਲੋਂ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ ਹਨ, ਉਹ ਮੰਦ ਸੁਪਨੇ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਤਾਂ ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਵਧੀਆ ਪਹਾੜ ਇੱਥੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਕੀ ਮਹਿਮਾ ਹੋਵੇਗੀ!
ਭੀष੍ਮ ਉਵਾਚ ਵਿਭਵਧ੍ਰੁਵਕਾਰਿਭੂਤਲੇਸ੍ਮਿਨ੍ਭਵਭੀਤੇਰਪਿ ਸੂਦਨਂ ਚ ਪੁਂਸਃ
ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਧਰਤੀ 'ਤੇ, ਜੋ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਅਤੇ ਅਸਥਿਰਤਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਡਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਕੀ ਹੈ?
ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯ ਉਵਾਚ ਤਵ ਭਕ੍ਤਿਮਤਸ੍ਤਥਾਪਿ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਵ੍ਰਤਮਿਂਦ੍ਰਾਸੁਰਮਾਨਵੇषੁ ਗੁਹ੍ਯਮ੍
ਪੁਲਸਤਿਆ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਵ੍ਰਤ ਦੱਸਾਂਗਾ ਜੋ ਦੇਵਤੇ, ਦੈਤ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਗੁਪਤ ਹੈ।
ਪੁਣ੍ਯਮਾਸ਼੍ਵਯੁਜੇ ਮਾਸਿ ਵਿਸ਼ੋਕਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀਵ੍ਰਤਮ੍।। ਦਸ਼ਮ੍ਯਾਂ ਲਘੁਭੁਗ੍ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਪ੍ਰਾਰਭੇਤ ਯਮੇਨ ਤੁ
ਪਵਿੱਤਰ ਵਿਸ਼ੋਕ-ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਵ੍ਰਤ ਆਸ਼ਵਯੁਜ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਮਨਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਦਸਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਥੋੜ੍ਹਾ ਖਾ ਕੇ ਅਤੇ ਸੰਜਮ ਨਾਲ ਇਸ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰੇ।
ਉਦਙ੍ਮੁਖਃ ਪ੍ਰਾਙ੍ਮੁਖੋ ਵਾ ਦਂਤਧਾਵਨਪੂਰ੍ਵਕਮ੍।। ਏਕਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਨਿਰਾਹਾਰਃ ਸਮ੍ਯਗਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਕੇਸ਼ਵਮ੍
ਉੱਤਰ ਜਾਂ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਦੰਦ ਸਾਫ਼ ਕਰਕੇ, ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖ ਉਪਵਾਸ ਕਰੇ ਅਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਪੂਰੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਚਾਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਵਿਧਿਵਦ੍ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯੇऽਹਂ ਚਾਪਰੇਹਨਿ।। ਏਵਂ ਨਿਯਮਕृਤ੍ਸੁਪ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਤਰੁਤ੍ਥਾਯ ਮਾਨਵਃ
ਸ਼੍ਰੀ ਦੀ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਖਾਣਾ ਖਾਵਾਂਗਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਯਮ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਰਾਤ ਨੂੰ ਸੋਵੇ ਅਤੇ ਸਵੇਰੇ ਉਠੇ।
ਸ੍ਨਾਨਂ ਸਰ੍ਵੌषਧੈਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪਂਚਗਵ੍ਯਜਲੇਨ ਤੁ।। ਸ਼ੁਭ੍ਰਮਾਲ੍ਯਾਂਬਰਧਰਃਪੂਜਯੇਚ੍ਛ੍ਰੀਸ਼ਮੁਤ੍ਪਲੈਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਅਤੇ ਪੰਜ ਗਉ-ਉਤਪਾਦਾਂ ਦੇ ਜਲ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਵੇ; ਸਾਫ਼ ਮਾਲਾ ਅਤੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼੍ਰੀ ਦੀ ਉਤਪਲ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਵਿਸ਼ੋਕਾਯ ਨਮਃ ਪਾਦੌ ਜਂਘੇ ਚ ਵਰਦਾਯ ਵੈ।। ਸ਼੍ਰੀਸ਼ਾਯ ਜਾਨੁਨੀ ਤਦ੍ਵਦੂਰੂ ਚ ਜਲਸ਼ਾਯਿਨੇ
ਵਿਸ਼ੋਕਾ ਨੂੰ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ, ਵਰਦਾ ਨੂੰ ਪਿੰਡੀਆਂ 'ਤੇ; ਸ਼੍ਰੀਸ਼ਾ ਨੂੰ ਗੁੱਟਾਂ 'ਤੇ, ਜਲਸ਼ਾਈਨ ਨੂੰ ਉਰਾਂ 'ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ।
ਕਂਦਰ੍ਪਾਯ ਨਮੋ ਗੁਹ੍ਯਂ ਮਾਧਵਾਯ ਨਮਃ ਕਟਿਂ।। ਦਾਮੋਦਰਾਯੇਤ੍ਯੁਦਰਂ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਚ ਵਿਪੁਲਾਯਵੈ
ਕੰਦਰਪ ਨੂੰ ਗੁਪਤ ਅੰਗ 'ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ, ਮਾਧਵ ਨੂੰ ਕਮਰ 'ਤੇ; ਦਾਮੋਦਰ ਨੂੰ ਪੇਟ 'ਤੇ, ਵਿਪੁਲਾ ਨੂੰ ਪਾਸਿਆਂ 'ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਾਭਿਂ ਚ ਪਦ੍ਮਨਾਭਾਯ ਹृਦਯਂ ਮਨ੍ਮਥਾਯ ਵੈ।। ਸ਼੍ਰੀਧਰਾਯ ਵਿਭੋਰ੍ਵਕ੍ਸ਼ਃ ਕਰੌ ਮਧੁਭਿਦੇ ਨਮਃ
ਪਦਮਨਾਭ ਨੂੰ ਨਾਭੀ 'ਤੇ, ਮਨਮਥਾ ਨੂੰ ਦਿਲ 'ਤੇ; ਸ਼੍ਰੀਧਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ, ਮਧੁਭਿਦ ਨੂੰ ਹੱਥਾਂ 'ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ।
ਵੈਕੁਣ੍ਠਾਯ ਨਮਃ ਕਂਠਮਾਸ੍ਯਂ ਪਦ੍ਮਮੁਖਾਯਵੈ।। ਨਾਸਾਮਸ਼ੋਕਨਿਧਯੇ ਵਾਸੁਦੇਵਾਯ ਚਾਕ੍ਸ਼ਿਣੀ
ਵੈਕੁੰਠ ਨੂੰ ਗਲ 'ਤੇ, ਪਦਮਮੁਖ ਨੂੰ ਮੂੰਹ 'ਤੇ; ਅਸ਼ੋਕਨਿਧਿ ਨੂੰ ਨੱਕ 'ਤੇ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਅੱਖਾਂ 'ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ।
ਲਲਾਟਂ ਵਾਮਨਾਯੇਤਿ ਹਰਯੇ ਚ ਪੁਨਰ੍ਭ੍ਰੁਵੌ।। ਅਲਕਂ ਮਾਧਵਾਯੇਤਿ ਕਿਰੀਟਂ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਿਣੇ
ਵਾਮਨ ਨੂੰ ਮੱਥੇ 'ਤੇ, ਹਰੀ ਨੂੰ ਭ੍ਰੂਆਂ 'ਤੇ; ਮਾਧਵ ਨੂੰ ਵਾਲਾਂ 'ਤੇ, ਵਿਸ਼ਵਰੂਪਿਨ ਨੂੰ ਮੁਕੁਟ 'ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮਃ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਨੇ ਤਦ੍ਵਚ੍ਛਿਰ ਇਤ੍ਯਭਿਪੂਜਯੇਤ੍।। ਏਵਂ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਗੋਵਿਂਦਂ ਧੂਪਮਾਲ੍ਯਾਨੁਲੇਪਨੈਃ
ਸਰਵ-ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਸਿਰ 'ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੂਜਾ ਕਰੇ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੋਵਿੰਦ ਦੀ ਧੂਪ, ਮਾਲਾ ਅਤੇ ਲੇਪ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਮਂਡਲਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਥਂਡਿਲਂ ਕਾਰਯੇਨ੍ਮृਦਾ।। ਚਤੁਰਸ਼੍ਰਂ ਸਮਂਤਾਚ੍ਚ ਰਤ੍ਨਿਮਾਤ੍ਰਮੁਦਕ੍ਪ੍ਲਵਮ੍
ਫਿਰ ਗੋਲ ਚੱਕਰ ਬਣਾਕੇ, ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਉੱਚਾ ਚੌਕ ਬਣਾਏ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਚੌਕ, ਇੱਕ ਰਤਨੀ ਦੀ ਮਾਪ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਹृਦ੍ਯਂ ਚ ਪਰਿਤੋ ਵਪ੍ਰਤ੍ਰਯਸਮਾਵृਤਮ੍।। ਤ੍ਰਿਰਂਗੁਲੋਚ੍ਛ੍ਰਿਤਾਵਪ੍ਰਾਸ੍ਤਦ੍ਵਿਸ੍ਤਾਰੋ ਦ੍ਵਿਰਂਗੁਲਃ੩੪ (ਪਾ. – ਚ੍ਛਿਤਾ) ਨਦੀ ਵਾਲੁਕਯਾ ਸੂਰ੍ਯੇ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਤਿਕृਤਿਂ ਨ੍ਯਸੇਤ੍
ਚੌਕ ਚਿੱਟਾ ਤੇ ਸੁਹਣਾ ਹੋਵੇ, ਤਿੰਨ ਪਾਸਿਆਂ 'ਤੇ ਤਿੰਨ ਉੱਚੀਆਂ ਬੰਬੀਆਂ, ਹਰ ਇੱਕ ਤਿੰਨ ਉੰਗਲ ਉੱਚੀ ਅਤੇ ਦੋ ਉੰਗਲ ਚੌੜੀ; ਨਦੀ ਦੀ ਰੇਤ ਨਾਲ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਰੱਖੇ।
ਸ੍ਥਂਡਿਲੇ ਸੂਰ੍ਯਮਧ੍ਯਸ੍ਥ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਮਭ੍ਯਰ੍ਚਯੇਦ੍ਬੁਧਃ।। ਨਮੋ ਦੇਵ੍ਯੈ ਨਮਃ ਸ਼ਾਂਤ੍ਯੈ ਨਮੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯੈ ਨਮਃ ਸ਼੍ਰਿਯੇ
ਚੌਕ 'ਤੇ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੂੰ ਰੱਖ ਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਪੂਜਾ ਕਰੇ: 'ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਸ਼੍ਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।'
ਨਮਸ੍ਤੁष੍ਟ੍ਯੈ ਨਮਃ ਪੁष੍ਟ੍ਯੈ ਸृष੍ਟ੍ਯੈ ਦृष੍ਟ੍ਯੈ ਨਮੋ ਨਮਃ।। ਵਿਸ਼ੋਕਾ ਦੁਃਖਨਾਸ਼ਾ ਯਵਿਸ਼ੋਕਾ ਵਰਦਾਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਤੁਸ਼ਟੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਪੁਸ਼ਟੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ; ਵਿਸ਼ੋਕਾ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਵਰਦਾਨ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੂੰ ਵਿਸ਼ੋਕਤਾ ਬਖ਼ਸ਼।
ਵਿਸ਼ੋਕਾ ਮੇਸ੍ਤੁ ਸਂਪਤ੍ਤ੍ਯੈ ਵਿਸ਼ੋਕਾ ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਯੇ।। ਤਤਃ ਸ਼ੁਭ੍ਰਾਂਬਰੈਃ ਸੂਰ੍ਯਂ ਵੇष੍ਟ੍ਯ ਸਂਪੂਜਯੇਤ੍ਫਲੈਃ
ਸਾਡੀ繁ਤਾ ਲਈ ਦੁੱਖ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਲਈ ਵੀ ਦੁੱਖ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ, ਸਾਫ਼ ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਵਿਅਪਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਭਕ੍ਸ਼੍ਯੈਰ੍ਨਾਨਾਵਿਧੈਸ੍ਤਦ੍ਵਤ੍ਸੁਵਰ੍ਣਕਮਲੇਨ ਚ।। ਰਾਜਤੀषੁ ਚ ਪਾਤ੍ਰੀषੁ ਨ੍ਯਸੇਦ੍ਦਰ੍ਭੋਦਕਂ ਬੁਧਃ
ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭੋਜਨ ਤੇ ਸੁਵਰਨ ਕਮਲ ਨਾਲ, ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਬਰਤਨਾਂ ਵਿਚ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਦਰਭਾ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਨृਤ੍ਯਗੀਤਾਨਿ ਕਾਰਯੇਤ੍ਸਕਲਾਂ ਨਿਸ਼ਾਮ੍।। ਯਾਮਤ੍ਰਯੇ ਵ੍ਯਤੀਤੇ ਤੁ ਤਤ ਉਤ੍ਥਾਯ ਮਾਨਵਃ
ਫਿਰ, ਪੂਰੀ ਰਾਤ ਨੱਚਣ ਤੇ ਗਾਉਣ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਰਾਤ ਦੇ ਤਿੰਨ ਪਹਰ ਲੰਘ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਉਠ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਭਿਗਮ੍ਯ ਚ ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਮਿਥੁਨਾਨਿ ਚ ਪੂਜਯੇਤ੍।। ਸ਼ਕ੍ਤਿਤਸ੍ਤ੍ਰੀਣਿ ਚੈਕਂ ਵਾ ਵਸ੍ਤ੍ਰਮਾਲ੍ਯਾਨੁਲੇਪਨੈਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਜਾਂ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਇੱਕ ਨੂੰ, ਕਪੜੇ, ਮਾਲਾ ਤੇ ਲੇਪਣ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ਯਨਸ੍ਥਾਨਿ ਪੂਜ੍ਯਾਨਿ ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਜਲਸ਼ਾਯਿਨੇ।। ਤਤਸ੍ਤੁ ਗੀਤਵਾਦ੍ਯੇਨ ਰਾਤ੍ਰ੍ਯਾਂ ਜਾਗਰਣੇ ਕृਤੇ
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਛੋਣੇ ਤੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ—ਜਲ ਤੇ ਵਿਛੋਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਫਿਰ, ਗੀਤ ਤੇ ਵਾਦਯਾਂ ਨਾਲ, ਰਾਤ ਭਰ ਜਾਗਣਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਚ ਤਤਃ ਸ੍ਨਾਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਦਾਂਪਤ੍ਯਮਰ੍ਚਯੇਤ੍।। ਭੋਜਯੇਚ੍ਚ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿ ਵਿਤ੍ਤਸ਼ਾਠ੍ਯੇਨ ਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਸਵੇਰੇ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਦੰਪਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਖਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕੰਜੂਸੀ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਭਕ੍ਤ੍ਯਾਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾਪੁਰਾਣਾਨਿਤਦ੍ਦਿਨਂਚਾਤਿਵਾਹਯੇਤ੍।। ਅਨੇਨ ਵਿਧਿਨਾ ਸਰ੍ਵਂ ਮਾਸਿਮਾਸਿ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੁਰਾਣਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਦਿਨ ਲੰਘਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਇਹ ਸਾਰਾ ਕਰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਵ੍ਰਤਾਂਤੇ ਸ਼ਯਨਂ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਗੁਡਧੇਨੁਸਮਨ੍ਵਿਤਂ।। ਸੋਪਧਾਨਂ ਸਵਿਸ਼੍ਰਾਮਂ ਸ੍ਵਾਸ੍ਤਰਾਵਰਣਂ ਸ਼ੁਭਂ
ਵਰਤ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਗੁੜ ਤੇ ਗਾਂ ਵਾਲਾ ਵਿਛੋਣਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਤਕੀਆ, ਆਰਾਮ ਦੀ ਥਾਂ ਤੇ ਚੰਗਾ ਚਾਦਰ ਵੀ ਹੋਵੇ।
ਯਥਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਨਰੇਸ਼ ਤ੍ਵਾਂ ਨ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਗਚ੍ਛਤਿ।। ਤਥਾ ਸੁਰੂਪਤਾਰੋਗ੍ਯਮਸ਼ੋਕਂ ਚਾਸ੍ਤੁ ਮੇ ਸਦਾ
ਜਿਵੇਂ, ਰਾਜਾ, ਤੇਰੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ, ਤਿਵੇਂ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁੰਦਰਤਾ, ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਤੇ ਦੁੱਖ ਰਹਿਤਤਾ ਰਹੇ।
ਯਥਾ ਦੇਵੇਨ ਰਹਿਤਾ ਨ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਜਾਯਤੇ ਕ੍ਵਚਿਤ੍।। ਤਥਾ ਵਿਸ਼ੋਕਤਾ ਮੇऽਸ੍ਤੁ ਭਕ੍ਤਿਰਗ੍ਯ੍ਰਾ ਚ ਕੇਸ਼ਵੇ
ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਲਕਸ਼ਮੀ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ, ਤਿਵੇਂ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁੱਖ ਰਹਿਤਤਾ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਲਈ ਅਟੱਲ ਭਗਤੀ ਰਹੇ।
ਮਂਤ੍ਰੇਣਾਨੇਨ ਸ਼ਯਨਂ ਗੁਡਧੇਨੁਸਮਨ੍ਵਿਤਂ।। ਸੂਰ੍ਯਸ਼੍ਚ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਸਹਿਤੋ ਦਾਤਵ੍ਯੋ ਭੂਤਿਮਿਚ੍ਛਤਾ
ਇਸ ਮੰਤਰ ਨਾਲ, ਗੁੜ ਤੇ ਗਾਂ ਵਾਲਾ ਵਿਛੋਣਾ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇਵੇ ਜੋ繁ਤਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੋਵੇ।
ਉਤ੍ਪਲਂ ਕਰਵੀਰਂ ਵਾਪ੍ਯਮ੍ਲਾਨਂ ਚੈਵ ਕੁਂਕੁਮਂ।। ਕੇਤਕਂ ਸਿਂਧੁਵਾਰਂ ਚ ਮਲ੍ਲਿਕਾਗਂਧਪਾਟਲਾ
ਨੀਲਾ ਕਮਲ, ਕਰਵੀਰ, ਤਾਜਾ ਕੇਸਰ, ਕੇਤਕਾ, ਸਿੰਧੂਵਾਰ, ਚੰਬਾ ਤੇ ਪਾਟਲਾ ਦੇ ਫੁੱਲ—