ਮੁਖਵਾਸਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸਮਾਂਤੇ ਗੋਪ੍ਰਦੋ ਭਵੇਤ੍। ਵਾਰੁਣਂ ਲੋਕਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਵਾਰੁਣਵ੍ਰਤਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਮੂੰਹ ਦੇ ਨਿਕਟ ਵੱਸਣਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਗਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਾਰੁਣ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵਾਰੁਣ ਵਰਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣਂ ਚ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਧੈਮਂ ਚਂਦ੍ਰਂ ਨਿਵੇਦਯੇਤ੍। ਚਂਦ੍ਰਵ੍ਰਤਮਿਦਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਚਂਦ੍ਰਲੋਕਫਲਪ੍ਰਦਮ੍
ਜੋ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਚੰਦ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਚੰਦ੍ਰ ਵਰਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਚੰਦ ਦੇ ਲੋਕ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਜ੍ਯੇष੍ਠੇ ਪਂਚਤਪਾ ਯੋਂਤੇ ਹੇਮਧੇਨੁਪ੍ਰਦੋ ਦਿਵਮ੍। ਯਾਤ੍ਯष੍ਟਮੀਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯੋ ਰੁਦ੍ਰਵ੍ਰਤਮਿਦਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਜੇਠ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਪੰਜ ਤਪ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਗਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸ਼ਟਮੀ ਜਾਂ ਚੌਦਸ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਰੁਦ੍ਰ ਵਰਤ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਕृਦ੍ਵਿਧਾਨਕਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਤृਤੀਯਾਯਾਂ ਸ਼ਿਵਾਲਯੇ। ਸਮਾਪ੍ਤੇ ਧੇਨੁਦੋ ਯਾਤਿ ਭਵਾਨੀਵ੍ਰਤਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਤ੍ਰਿਤੀਏ ਨੂੰ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਨਿਯਮਤ ਕਰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਮਾਪਤੀ 'ਤੇ ਗਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਭਵਾਨੀ ਵਰਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਾਘੇ ਨਿਸ਼੍ਯਾਰ੍ਦ੍ਰਵਾਸਾਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸਪ੍ਤਮ੍ਯਾਂ ਗੋਪ੍ਰਦੋ ਭਵੇਤ੍। ਦਿਵਿਕਲ੍ਪਂ ਵਸਿਤ੍ਵੇਹ ਰਾਜਾ ਸ੍ਯਾਤ੍ਪਵਨਵ੍ਰਤਮ੍
ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਗੀਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਸਤਵੀਂ ਨੂੰ ਗਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਦਿਨ ਵੱਸ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪਵਨ ਵਰਤ ਹੈ।
ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰੋਪੋषਿਤੋ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਫਾਲ੍ਗੁਨ੍ਯਾਂ ਭਵਨਂ ਸ਼ੁਭਮ੍। ਆਦਿਤ੍ਯਲੋਕਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਧਾਮਵ੍ਰਤਮਿਦਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਫਾਲਗੁਨ ਵਿੱਚ ਸੋਹਣਾ ਘਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਧਾਮ ਵਰਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰਿਸਂਧ੍ਯਂ ਪੂਜ੍ਯ ਦਾਂਪਤ੍ਯਮੁਪਵਾਸੀ ਵਿਭੂषਣੈਃ। ਦਦਨ੍ਮੋਕ੍ਸ਼ਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਮੋਕ੍ਸ਼ਵ੍ਰਤਮਿਦਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਤਿੰਨ ਸੰਧੀਆਂ 'ਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਸਜ ਕੇ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਮੁਕਤੀ ਵਰਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾਸਿਤਦ੍ਵਿਤੀਯਾਯਾਮਿਂਦੌ ਲਵਣਭਾਜਨਮ੍। ਸਮਾਪ੍ਤੇ ਗੋਪ੍ਰਦੋ ਯਾਤਿ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਸ਼ਿਵਮਂਦਿਰਮ੍
ਕਾਲੀ ਪਖ ਦੀ ਦੂਜ 'ਤੇ ਲੂਣ ਵਾਲਾ ਭਾਂਡਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਸਮਾਪਤੀ 'ਤੇ, ਸ਼ਿਵ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਗਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਕਾਂਸ੍ਯਂ ਸਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਸਹਿਤਂ ਤਥਾ। ਸਮਾਪ੍ਤੇ ਗਾਂ ਚ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਸ ਯਾਤਿ ਸ਼ਿਵਮਂਦਿਰਮ੍
ਕਾਂਸੀ, ਕਪੜਾ ਅਤੇ ਦਾਨ ਸਮੇਤ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਮਾਪਤੀ 'ਤੇ ਜੋ ਗਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਲ੍ਪਾਂਤੇ ਰਾਜਰਾਜਸ੍ਸ੍ਯਾਤ੍ਸੋਮਵ੍ਰਤਮਿਦਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍। ਪ੍ਰਤਿਪਤ੍ਸ੍ਵੇਕਭਕ੍ਤਾਸ਼ੀ ਸਮਾਪ੍ਤੇ ਚ ਫਲਪ੍ਰਦਃ
ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੋਮ ਵਰਤ ਹੈ। ਪਹਿਲੀ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਖਾਣਾ, ਸਮਾਪਤੀ 'ਤੇ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਪਦਂ ਯਾਤਿ ਸ਼ਿਖਿਵ੍ਰਤਮਿਦਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍। ਹੈਮਂ ਪਲਦ੍ਵਯਾਦੂਰ੍ਦ੍ਧ੍ਵਂ ਰਥਮਸ਼੍ਵਯੁਗਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਵੈਸ਼ਵਨਰ ਪਦ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸ਼ਿਖੀ ਵਰਤ ਹੈ। ਦੋ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਲ ਤੋਂ ਵੱਧ, ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲਾ ਰਥ।
ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਕृਤੋਪਵਾਸਃ ਸ ਦਿਵਿ ਕਲ੍ਪਸ਼ਤਂ ਵਸੇਤ੍। ਤਦਂਤੇ ਰਾਜਰਾਜਸ੍ਸ੍ਯਾਦਸ਼੍ਵਵ੍ਰਤਮਿਦਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਸੌ ਕਲਪ ਤੱਕ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਅਸ਼ਵ ਵਰਤ ਹੈ।
ਤਦ੍ਵਦ੍ਧੇਮਰਥਂ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਕਰਿਭ੍ਯਾਂ ਸਂਯੁਤਂ ਪੁਨਃ। ਸਤ੍ਯਲੋਕੇ ਵਸੇਤ੍ਕਲ੍ਪਂ ਸਹਸ੍ਰਮਪਿ ਭੂਮਿਪਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੋਨੇ ਦਾ ਰਥ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਤ੍ਯ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰ ਕਲਪ ਤੱਕ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਭਵੇਦਿਹਾਗਤੋ ਭੂਮ੍ਯਾਂ ਕਰਿਵ੍ਰਤਮਿਦਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍। ਦਸ਼ਮ੍ਯਾਮੇਕਭਕ੍ਤਾਸ਼ੀ ਸਮਾਪ੍ਤੇ ਦਸ਼ਧੇਨੁਦਃ
ਇਹ ਕਰੀ ਵਰਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਦੁਬਾਰਾ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਦਸਵੀਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਖਾਣਾ, ਸਮਾਪਤੀ 'ਤੇ ਦਸ ਗਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਦੀਪਂ ਚ ਕਾਂਚਨਂ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਾਧਿਪਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍। ਏਤਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਵ੍ਰਤਂ ਨਾਮ ਮਹਾਪਾਤਕਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਸੋਨੇ ਦੀ ਦੀਵੀਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦਾ ਅਧਿਪਤੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵਿਸ਼ਵ ਵਰਤ ਹੈ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਕਨ੍ਯਾਦਾਨਂ ਤੁ ਕਾਰ੍ਤਿਕ੍ਯਾਂ ਪੁष੍ਕਰੇ ਯਃ ਕਰਿष੍ਯਤਿ। ਏਕਵਿਂਸ਼ਦ੍ਗੁਣੋਪੇਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਗਮਿष੍ਯਤਿ
ਕਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਪੁਸ਼ਕਰ 'ਤੇ, ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਇੱਕ ਕੁੜੀ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਇਕਵੀਹ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਨ੍ਯਾਦਾਨਾਤ੍ਪਰਂ ਦਾਨਂ ਨੈਵ ਚਾਸ੍ਤ੍ਯਧਿਕਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍। ਪੁष੍ਕਰੇ ਤੁ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਕਾਰ੍ਤਿਕ੍ਯਾਂ ਤੁ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਕੁੜੀ ਦਾ ਦਾਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦਾਨ ਹੈ, ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੋਈ ਦਾਨ ਨਹੀਂ। ਪੂਸਕਰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਕੇ, ਤੇ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਇਹ ਹੋਰ ਵੀ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ।
ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਵਿਧਿਵਦ੍ਦੇਯਂ ਤੇषਾਂ ਲੋਕੋਕ੍ਸ਼ਯੋ ਭਵੇਤ੍। ਤਿਲਪਿष੍ਟਮਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਗਜਂ ਰਤ੍ਨਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਇਹ ਦਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਠੀਕ ਰੀਤ ਨਾਲ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਤਿਲ ਦੇ ਆਟੇ ਨਾਲ ਹਾਥੀ ਬਣਾਕੇ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਯੇ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਂਤਿ ਜਲਮਧ੍ਯੇ ਸ੍ਥਿਤਾ ਨਰਾਃ। ਤੇषਾਂ ਚੈਵਾਕ੍ਸ਼ਯੋ ਲੋਕੋ ਭਵਿਤਾ ਭੂਤਸਂਪ੍ਲਵਮ੍
ਜੋ ਲੋਕ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਇਹ ਦਾਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਕਦੇ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਭਾਵੇਂ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਯਃ ਪਠੇਚ੍ਛृਣੁਯਾਦ੍ਵਾਪਿ ਵ੍ਰਤषष੍ਠਿਮਨੁਤ੍ਤਮਾਮ੍। ਮਨ੍ਵਂਤਰਸ਼ਤਂ ਸੋਪਿ ਗਂਧਰ੍ਵਾਧਿਪਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਇਸ ਉੱਤਮ ਸ਼ਸ਼ਠੀ ਵਰਤ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੌ ਮਨਵੰਤਰਾ ਤੱਕ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
षष੍ਠਿਵ੍ਰਤਂ ਭਾਰਤ ਪੁਣ੍ਯਮੇਤਤ੍ਤਵੋਦਿਤਂ ਵਿਸ਼੍ਵਜਨੀਨਮਦ੍ਯ। ਸ਼੍ਰੋਤੁਂ ਯਦੀਚ੍ਛਾ ਤਵਰਾਜਰਾਜ ਸ਼ृਣੁ ਦ੍ਵਿਜਾਤੇਃ ਕਰਣੀਯਮੇਤਤ੍
ਭਾਰਤ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਸ਼ਠੀ ਵਰਤ ਤੇਰੇ ਲਈ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਤੂੰ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਰਾਜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਣ।
ਨੈਰ੍ਮਲ੍ਯਂ ਭਾਵਸ਼ੁਦ੍ਧਿਸ਼੍ਚਵਿਨਾਸ੍ਨਾਨਂ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ। ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮਨੋਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਂ ਸ੍ਨਾਨਮਾਦੌ ਵਿਧੀਯਤੇ
ਸਫਾਈ ਤੇ ਮਨ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ। ਇਸ ਲਈ ਮਨ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਲਈ ਪਹਿਲਾਂ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ।
ਅਨੁਦ੍ਧृਤੈਰੁਦ੍ਧृਤੈਰ੍ਵਾ ਜਲੈਃ ਸ੍ਨਾਨਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍। ਤੀਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਕਲ੍ਪਯੇਦ੍ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਮੂਲਮਂਤ੍ਰੇਣ ਮਂਤ੍ਰਵਿਤ੍
ਪਾਣੀ, ਚਾਹੇ ਕੱਢਿਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ, ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮੰਤ੍ਰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਵਿਦਵਾਨ ਮੂਲ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਤੀਰਥ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰੇ।
ਨਮੋ ਨਾਰਾਯਣਾਯੇਤਿ ਮੂਲਮਂਤ੍ਰ ਉਦਾਹृਤਃ। ਸਦਰ੍ਭਪਾਣਿਰ੍ਵਿਧਿਨਾ ਆਚਾਂਤਃ ਪ੍ਰਯਤਃ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਮੂਲ ਮੰਤ੍ਰ 'ਨਮੋ ਨਾਰਾਇਣਾਯ' ਹੈ। ਦਰਭਾ ਘਾਹ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਆਚਮਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਧਿਆਨ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ।
ਚਤੁਰ੍ਹਸ੍ਤਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਚਤੁਰਸ਼੍ਰਂ ਸਮਂਤਤਃ। ਪ੍ਰਕਲ੍ਪ੍ਯਾਵਾਹਯੇਦ੍ਗਂਗਾਮੇਭਿਰ੍ਮਂਤ੍ਰੈਰ੍ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਚੌਂਕ, ਚਾਰ ਹੱਥ ਚੌੜਾ, ਚੌਕੋਣ ਬਣਾਕੇ, ਵਿਦਵਾਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਆਵਾਹਨ ਕਰੇ।
ਵਿष੍ਣੋਃ ਪਾਦਪ੍ਰਸੂਤਾਸਿ ਵੈष੍ਣਵੀ ਵਿष੍ਣੁਦੇਵਤਾ। ਤ੍ਰਾਹਿ ਨਸ੍ਤ੍ਵੇਨਸਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦਾਜਨ੍ਮਮਰਣਾਂਤਿਕਾਤ੍
ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਜਨਮੀ ਹੈਂ, ਵੈਸ਼ਨਵੀ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਦੇਵੀ। ਸਾਨੂੰ ਪਾਪ ਤੋਂ ਬਚਾ, ਜਨਮ ਤੋਂ ਮੌਤ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ।
ਤਿਸ੍ਰਃ ਕੋਟ੍ਯੋਰ੍ਧਕੋਟੀ ਚ ਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਵਾਯੁਰਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਦਿਵਿ ਭੁਵ੍ਯਂਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਚ ਤਾਨਿ ਤੇ ਸਂਤਿ ਜਾਹ੍ਨਵਿ
ਤੀਹ ਕਰੋੜ ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਤੀਰਥ ਹਨ, ਵਾਯੂ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਅਸਮਾਨ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਹਨ, ਜਾਹਨਵੀ।
ਨਂਦਿਨੀਤ੍ਯੇਵ ਤੇ ਨਾਮ ਦੇਵੇषੁ ਨਲਿਨੀਤਿ ਚ। ਦਕ੍ਸ਼ਾ ਪृਥ੍ਵੀ ਚ ਸੁਭਗਾ ਵਿਸ਼੍ਵਕਾਯਾ ਸ਼ਿਵਾਸਿਤਾ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਨੰਦੀਨੀ ਹੈ, ਤੇ ਨਲਿਨੀ ਵੀ। ਦਕਸ਼ਾ, ਪ੍ਰਥਵੀ, ਸੁਭਗਾ, ਵਿਸ਼ਵਕਾਇਆ, ਤੇ ਸ਼ਿਵਾਸਿਤਾ।
ਵਿਦ੍ਯਾਧਰੀ ਸੁਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾ ਤਥਾ ਲੋਕਪ੍ਰਸਾਦਿਨੀ। ਕ੍ਸ਼ੇਮਾ ਚ ਜਾਹ੍ਨਵੀ ਚੈਵ ਸ਼ਾਂਤਾ ਸ਼ਾਂਤਿਪ੍ਰਦਾਯਿਨੀ
ਵਿਦਿਆਧਰੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਪ੍ਰਸੰਨ, ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੀ। ਖੇਮਾ, ਜਾਹਨਵੀ, ਸ਼ਾਂਤਾ, ਤੇ ਸ਼ਾਂਤਿ ਦੇਣ ਵਾਲੀ।
ਏਤਾਨਿ ਪੁਣ੍ਯਨਾਮਾਨਿ ਸ੍ਨਾਨਕਾਲੇ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤ੍ਤਯੇਤ੍। ਭਵੇਤ੍ਸਨ੍ਨਿਹਿਤਾ ਤਤ੍ਰ ਗਂਗਾ ਤ੍ਰਿਪਥਗਾਮਿਨੀ੧੫੦ 1.20.
ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਨਾਮ ਨ੍ਹਾਉਣ ਵੇਲੇ ਉਚਾਰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਗੰਗਾ, ਤਿੰਨ ਰਾਹਾਂ ਵਿਚ ਚਲਣ ਵਾਲੀ, ਉਥੇ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।