ਵਰ੍ਜਯਿਤ੍ਵਾ ਪੁਮਾਨ੍ਮਾਂਸਂ ਵ੍ਰਤਾਂਤੇ ਗੋਪ੍ਰਦੋ ਭਵੇਤ੍। ਤਦ੍ਵਦ੍ਧੇਮਮृਗਂ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਸੋਸ਼੍ਵਮੇਧਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਮਾਂਸ ਛੱਡ ਕੇ, ਵਰਤ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਗਾਂ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੋਨੇ ਦਾ ਹਿਰਨ ਦੇ ਕੇ, ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯੱਗ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਅਹਿਂਸਾਵ੍ਰਤਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਕਲ੍ਪਾਂਤੇ ਭੂਪਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍। ਕਲ੍ਯਮੁਤ੍ਥਾਯ ਵੈ ਸ੍ਨਾਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਦਾਂਪਤ੍ਯਮਰ੍ਚਯੇਤ੍
ਇਹ ਅਹਿੰਸਾ ਵਰਤ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਮਨੁੱਖ ਰਾਜਾ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਸਵੇਰੇ ਉਠ ਕੇ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਦੰਪਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਭੋਜਯਿਤ੍ਵਾ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿ ਮਾਲ੍ਯਵਸ੍ਤ੍ਰਵਿਭੂषਣੈਃ। ਸੂਰ੍ਯਲੋਕੇ ਵਸੇਤ੍ਕਲ੍ਪਂ ਸੂਰ੍ਯਵ੍ਰਤਮਿਦਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਜੋ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਕਪੜੇ ਤੇ ਗਹਣੇ ਪਹਿਨਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕਲਪ ਤਕ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੂਰਜ ਵਰਤ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆषਾਢਾਦਿ ਚਤੁਰ੍ਮਾਸਂ ਪ੍ਰਾਤਃਸ੍ਨਾਯੀ ਭਵੇਨ੍ਨਰਃ। ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਭੋਜਨਂ ਦਤ੍ਵਾ ਕਾਰ੍ਤਿਕ੍ਯਾਂ ਗੋਪ੍ਰਦੋ ਭਵੇਤ੍
ਆਸ਼ਾਢ ਤੋਂ ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸਵੇਰੇ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕਾਰਤਿਕ ਵਿੱਚ ਉਹ ਗਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਵੈष੍ਣਵਪਦਂ ਯਾਤਿ ਵਿष੍ਣੁਵ੍ਰਤਮਿਦਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍। ਅਯਨਾਦਯਨਂ ਯਾਵਦ੍ਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ਪੁष੍ਪਸਰ੍ਪਿषੀ
ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਦਰਜੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵਰਤ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਯਨ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤਕ, ਫੁੱਲ ਤੇ ਘੀ ਵਰਤਣ ਤੋਂ ਪਰਹੇਜ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਦਂਤੇ ਪੁष੍ਪਮਨ੍ਨਾਨਿ ਘृਤਧੇਨ੍ਵਾ ਸਹੈਵ ਤੁ। ਦਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਵਪਦਂ ਯਾਤਿ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਘृਤਪਾਯਸਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਫੁੱਲ, ਭੋਜਨ, ਘੀ ਸਮੇਤ ਗਾਂ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਘੀ ਵਾਲਾ ਖੀਰ ਦੇਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਦਰਜੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਏਤਚ੍ਛੀਲਵ੍ਰਤਂ ਨਾਮ ਸ਼ੀਲਾਰੋਗ੍ਯਫਲਪ੍ਰਦਮ੍। ਯਾਵਤ੍ਸਮਂ ਭਵੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਪਂਚਦਸ਼੍ਯਾਂ ਪਯੋਵ੍ਰਤਃ
ਇਹ 'ਚਰਿਤਰ ਵਰਤ' ਨਾਮ ਹੈ, ਜੋ ਨੇਕੀਆਂ ਤੇ ਸਿਹਤ ਦੇ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਪੰਦਰਵੀਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੱਕ ਦੁੱਧ ਵਰਤ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਸਮਾਂਤੇ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕृਦ੍ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਗਾਸ਼੍ਚ ਪਂਚ ਪਯਸ੍ਵਿਨੀਃ। ਵਾਸਾਂਸਿ ਚ ਪਿਸ਼ਂਗਾਨਿ ਜਲਕੁਂਭਯੁਤਾਨਿ ਚ
ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਸ਼ਰਾਧ ਕਰਕੇ ਪੰਜ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਂ, ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਦੇ ਕਪੜੇ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਘੜੇ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਸ ਯਾਤਿ ਵੈष੍ਣਵਂ ਲੋਕਂ ਪਿਤॄਣਾਂ ਤਾਰਯੇਚ੍ਛਤਮ੍
ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸੌ ਪੂਰਵਜਾਂ ਨੂੰ ਤਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕਲ੍ਪਾਂਤੇ ਰਾਜਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਪਿਤृਵ੍ਰਤਮਿਦਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍। ਸਂਧ੍ਯਾਦੀਪ ਪ੍ਰਦੋ ਯਸ੍ਤੁ ਘृਤੈਸ੍ਤੈਲਂ ਵਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਇਹ ਪਿਤਰ ਵਰਤ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਦੀਵਾ ਘੀ ਨਾਲ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਤੇਲ ਵਰਤਣ ਤੋਂ ਪਰਹੇਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸਮਾਂਤੇ ਦੀਪਕਂ ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਚਕ੍ਰਂ ਸ਼ੂਲਂ ਚ ਕਾਂਚਨਮ੍। ਵਸ੍ਤ੍ਰਯੁਗ੍ਮਂ ਚ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਸ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਭਵੇਨ੍ਨਰਃ
ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਇੱਕ ਦੀਵਾ, ਸੋਨੇ ਦਾ ਚੱਕਰ, ਸੋਨੇ ਦਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਅਤੇ ਕਪੜਿਆਂ ਦੀ ਜੋੜੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਰੁਦ੍ਰਲੋਕਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਦੀਪ੍ਤਿਵ੍ਰਤਮਿਦਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍। ਕਾਰ੍ਤਿਕਾਦਿ ਤृਤੀਯਾਯਾਂ ਪ੍ਰਾਸ਼੍ਯ ਗੋਮੂਤ੍ਰ ਯਾਵਕਮ੍
ਉਹ ਰੁਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇਹ 'ਚਮਕ ਵਰਤ' ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਾਰਤਿਕ ਤੋਂ ਤੀਜੀ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਗੋਮੂਤਰ ਤੇ ਜੌ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨਕ੍ਤਂ ਚਰੇਦਬ੍ਦਮੇਕਮਬ੍ਦਾਨ੍ਤੇ ਗੋਪ੍ਰਦੋ ਭਵੇਤ੍। ਗੌਰੀਲੋਕੇ ਵਸੇਤ੍ਕਲ੍ਪਂ ਤਤੋ ਰਾਜਾ ਭਵੇਦਿਹ
ਉਹ ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੱਕ ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕਰੇ; ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਗਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਗੌਰੀ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕਲਪ ਤਕ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਇੱਥੇ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਤਦ੍ਰੁਦ੍ਰਵ੍ਰਤਂ ਨਾਮ ਸਦਾ ਕਲ੍ਯਾਣਕਾਰਕਮ੍। ਵਰ੍ਜਯੇਚ੍ਚਤੁਰੋ ਮਾਸਾਨ੍ਯਸ੍ਤੁ ਗਨ੍ਧਾਨੁਲੇਪਨਮ੍
ਇਹ ਰੁਦਰ ਵਰਤ ਨਾਮ ਹੈ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੰਗਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਸੁਗੰਧੀ ਲਗਾਉਣ ਤੋਂ ਪਰਹੇਜ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੁਕ੍ਤਿਗਨ੍ਧਾਕ੍ਸ਼ਤਾਨ੍ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਸਿਤਵਾਸਸੀ। ਵਾਰੁਣਂ ਪਦਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਦृਢਵ੍ਰਤਮਿਦਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਅਟੁੱਟ ਚਾਵਲ, ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ ਤੇ ਸ਼ੰਖ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਵਰੁਣ ਦੇ ਦਰਜੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇਹ 'ਦ੍ਰਿੜ ਵਰਤ' ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵੈਸ਼ਾਖੇ ਪੁष੍ਪਲਵਣਂ ਵਰ੍ਜਯੇਦਥ ਗੋਪ੍ਰਦਃ। ਭੂਤ੍ਵਾ ਵਿष੍ਣੁਪਦੇ ਕਲ੍ਪਂ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਰਾਜਾ ਭਵੇਦਿਹ
ਵੈਸ਼ਾਖ ਵਿੱਚ, ਫੁੱਲ ਤੇ ਲੂਣ ਵਰਤਣ ਤੋਂ ਪਰਹੇਜ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਗਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਦਰਜੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕਲਪ ਤਕ ਰਹਿ ਕੇ, ਇੱਥੇ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਤਚ੍ਛਾਨ੍ਤਿਵ੍ਰਤਂ ਨਾਮ ਕੀਰ੍ਤਿਕਾਮਫਲਪ੍ਰਦਮ੍। ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਂ ਕਾਞ੍ਚਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਿਲਰਾਸ਼ਿ ਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਇਹ 'ਸ਼ਾਂਤੀ ਵਰਤ' ਨਾਮ ਹੈ, ਜੋ ਇਜ਼ਤ ਤੇ ਇੱਛਾ ਦਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਸੋਨੇ ਦਾ ਬ੍ਰਹਮਾਂਡ ਬਣਾਕੇ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਤਿਲ ਭਰਕੇ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਘृਤੇਨਾਨ੍ਯਪ੍ਰਦੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਵਹ੍ਨਿਂ ਸਂਤਰ੍ਪ੍ਯ ਸਦ੍ਵਿਜਮ੍। ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰਦਾਂਪਤ੍ਯਂ ਮਾਲ੍ਯਵਸ੍ਤ੍ਰਵਿਭੂषਣੈਃ
ਘੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਕੇ, ਅੱਗ ਤੇ ਚੰਗੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੋੜੇ ਨੂੰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਕਪੜੇ ਤੇ ਗਹਣੇ ਪਹਿਨਾ ਕੇ ਸਤਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਕ੍ਤਿਤਸ੍ਤ੍ਰਿਪਲਾਦੂਰ੍ਧ੍ਵਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਪ੍ਰੀਯਤਾਮਿਤਿ। ਪੁਣ੍ਯੇऽਹ੍ਨਿ ਦਦ੍ਯਾਦਪਰੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਯਾਤ੍ਯਪੁਨਰ੍ਭਵਮ੍
ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਤਿੰਨ ਪਲ ਤੋਂ ਵੱਧ ਭਾਰ ਦੇ ਕੇ, 'ਸਰਵਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ' ਕਹਿ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਨ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅਗਲੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ।
ਏਤਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਵ੍ਰਤਂ ਨਾਮ ਨਿਰ੍ਵਾਣਫਲਦਂ ਨृਣਾਮ੍। ਯਸ਼੍ਚੋਭਯਮੁਖੀਂ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਭੂਤਸਕਲਾਨ੍ਵਿਤਾਮ੍
ਇਹ 'ਬ੍ਰਹਮ ਵਰਤ' ਨਾਮ ਹੈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਦੋ ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ ਪਾਤਰ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰਕੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਦਿਨਂ ਪਯੋਵ੍ਰਤਂ ਤਿष੍ਠੇਤ੍ਸ ਯਾਤਿ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍। ਏਤਦ੍ਵੈ ਸੁਵ੍ਰਤਂ ਨਾਮ ਪੁਨਰਾਵृਤ੍ਤਿਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਇੱਕ ਦਿਨ ਲਈ ਦੁੱਧ ਦਾ ਵਰਤ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ 'ਸੁਭ ਵਰਤ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਐਸਾ ਮਨੁੱਖ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰ੍ਯਹਂ ਪਯੋਵ੍ਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਕਾਞ੍ਚਨਂ ਕਲ੍ਪਪਾਦਪਮ੍। ਪਲਾਦੂਰ੍ਧ੍ਵਂ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿ ਤਣ੍ਡੁਲਪ੍ਰਸ੍ਥਸਂਯੁਤਮ੍੧੦੦ 1.20.
ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਦੁੱਧ ਦਾ ਵਰਤ ਰੱਖਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਿੰਨੀ ਸਮਰਥਾ ਹੋਵੇ, ਇੱਕ ਸੋਨੇ ਦਾ ਕਲਪ ਵਰਖ਼ ਤੇ ਪਾਲ ਤੋਂ ਵੱਧ ਚਾਵਲ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਪਦਂ ਯਾਤਿ ਭੀਮਵ੍ਰਤਮਿਦਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍। ਮਾਸੋਪਵਾਸੀ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਧੇਨੁਂ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਸ਼ੋਭਨਾਮ੍
ਇਹ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਦਰਜਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ 'ਭੀਮ ਵਰਤ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਇੱਕ ਸੋਹਣੀ ਗਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—
ਸ ਵੈष੍ਣਵਪਦਂ ਯਾਤਿ ਭੀਮਵ੍ਰਤਮਿਦਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍। ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਵਿਂਸ਼ਤ੍ਪਲਾਦੂਰ੍ਧ੍ਵਂ ਮਹੀਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਕਾਞ੍ਚਨੀਮ੍
ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵੀ 'ਭੀਮ ਵਰਤ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬੀਸ ਪਾਲ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸੋਨੇ ਦੀ ਧਰਤੀ ਬਣਾਕੇ ਦਾਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਦਿਨਂ ਪਯੋਵ੍ਰਤਸ੍ਤਿष੍ਠੇਦ੍ਰੁਦ੍ਰਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ। ਧਨਪ੍ਰਦਮਿਦਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਸਪ੍ਤਕਲ੍ਪਸ਼ਤਾਨੁਗਮ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਇੱਕ ਦਿਨ ਦੁੱਧ ਦਾ ਵਰਤ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰੁਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਵਰਤ ਹੈ ਤੇ ਸੱਤ ਸੌ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਚਲਦਾ ਹੈ।
ਮਾਘੇਮਾਸ੍ਯਥ ਚੈਤ੍ਰੇ ਵਾ ਗੁਡਧੇਨੁਪ੍ਰਦੋ ਭਵੇਤ੍। ਗੁਡਵ੍ਰਤਂ ਤृਤੀਯਾਯਾਂ ਗੌਰੀਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਮਾਘ ਜਾਂ ਚੈਤ੍ਰ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਕੋਈ ਗੁੜ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੀਜੇ ਦਿਨ 'ਗੁੜ ਵਰਤ' ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗੌਰੀ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਮਹਾਵ੍ਰਤਮਿਦਂ ਨਾਮ ਪਰਮਾਨਨ੍ਦਕਾਰਕਮ੍। ਪਕ੍ਸ਼ੋਪਵਾਸੀ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਕਪਿਲਾਦ੍ਵਯਮ੍
ਇਹ 'ਮਹਾ ਵਰਤ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਪੱਖ ਦਾ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੋ ਪੀਲੀਆਂ ਗਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—
ਸ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਦੇਵਾਸੁਰਸੁਪੂਜਿਤਃ। ਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਰਾਜਾ ਸ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਭਾਵ੍ਰਤਮਿਦਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤ ਆਦਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਉਹ ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ 'ਪ੍ਰਭਾ ਵਰਤ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਂਧਨਂ ਯੋ ਦਦੇਦ੍ਵਿਪ੍ਰੇ ਵਰ੍षਾਦੀਂਸ਼੍ਚਤੁਰਸ੍ਤ੍ਵृਤੂਨ੍। ਘृਤਧੇਨੁਪ੍ਰਦੋਂਤੇ ਚ ਸ ਪਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਜੋ ਕੋਈ ਚਾਰ ਰੁਤਾਂ ਲਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਲੱਕੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਘੀ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਵ੍ਰਤਂ ਨਾਮ ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਨਮ੍। ਏਕਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਤੁ ਨਕ੍ਤਾਸ਼ੀ ਯਸ਼੍ਚਕ੍ਰਂ ਵਿਨਿਵੇਦਯੇਤ੍
ਇਹ 'ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਵਰਤ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਜੋ ਕੋਈ ਰਾਤ ਨੂੰ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਚੱਕਰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—