ਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਹਿਰਣ੍ਮਯਂ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਸੋਸ਼੍ਵਮੇਧਫਲਂ ਲਭੇਤ੍। ਏਤਤ੍ਕੀਰ੍ਤਿਵ੍ਰਤਂ ਨਾਮ ਭੂਤਿਕੀਰ੍ਤਿਫਲਪ੍ਰਦਮ੍
ਉਹ ਸੋਨੇ ਦਾ ਰੁੱਖ ਦੇਵੇ ਅਤੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯੱਗ ਦਾ ਫਲ ਪਾਵੇ। ਇਹ ਕੀਰਤੀ ਵਰਤ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਭਾਗ ਤੇ ਕੀਰਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਘृਤੇਨ ਸ੍ਨਪਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਂਭੋਰ੍ਵਾ ਕੇਸ਼ਵਸ੍ਯ ਵਾ। ਅਕ੍ਸ਼ਤਾਭਿਃ ਸਪੁष੍ਪਾਭਿਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਗੋਮਯਮਂਡਲਮ੍
ਸ਼ੰਭੂ ਜਾਂ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਘੀ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਅਟੁੱਟ ਚਾਵਲ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਗੋ-ਮਯ ਦਾ ਮੰਡਲ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਮਾਂਤੇ ਹੇਮਕਮਲਂ ਤਿਲਧੇਨੁਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍। ਸ਼ੂਲਮष੍ਟਾਂਗੁਲਂ ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਛਿਵਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਅੰਤ ਤੇ, ਸੋਨੇ ਦਾ ਕਮਲ ਤੇ ਤਿਲ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਅੱਠ ਉਂਗਲਾਂ ਲੰਬਾ ਸ਼ੂਲ ਦੇ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਸਾਮਗਾਯਨਕਂ ਚੈਵ ਸਾਮਵ੍ਰਤਮਿਹੋਚ੍ਯਤੇ। ਨਵਮ੍ਯਾਮੇਕਭਕ੍ਤਂ ਤੁ ਕृਤ੍ਵਾ ਕਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਕ੍ਤਿਤਃ
ਸਾਮ ਗਾਇਨ ਨਾਲ ਸਾਮ ਵਰਤ ਇੱਥੇ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਨੌਵੇਂ ਦਿਨ, ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਹੀ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭੋਜਯਿਤ੍ਵਾ ਸਮਂ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਧੇਮਕਂਚੁਕਵਾਸਸੀ। ਹੈਮਂ ਸਿਂਹਂ ਚ ਵਿਪ੍ਰਾ ਯਦਦ੍ਯਾਚ੍ਛਿਵਪਦਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬਰਾਬਰ ਖਾਣਾ ਖਵਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਪੜੇ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਸਿੰਘ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ।
ਜਨ੍ਮਾਰ੍ਬੁਦਂ ਸੁਰੂਪਃ ਸ੍ਯਾਚ੍ਛਤ੍ਰੁਭਿਸ਼੍ਚਾਪਰਾਜਿਤਃ। ਏਤਦ੍ਵੀਰਵ੍ਰਤਂ ਨਾਮ ਨਰਾਣਾਂ ਚ ਸੁਖਪ੍ਰਦਮ੍
ਇੱਕ ਅਰਬ ਜਨਮਾਂ ਲਈ, ਮਨੁੱਖ ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਤੋਂ ਅਜਿੱਤ ਰਹੇਗਾ। ਇਹ ਵੀਰ ਵਰਤ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਚੈਤ੍ਰਾਦਿ ਚਤੁਰੋਮਾਸਾਞ੍ਜਲਂ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਦਯਾਨ੍ਵਿਤਃ। ਵ੍ਰਤਾਂਤੇ ਮਣਿਕਂ ਦਦ੍ਯਾਦਨ੍ਨਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਚੈਤਰ ਤੋਂ ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ, ਦਇਆ ਨਾਲ ਇਕ ਮੋਢਾ ਭਰ ਕੇ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵਰਤ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਮਣੀ, ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਕਪੜੇ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਤਿਲਪਾਤ੍ਰਂ ਹਿਰਣ੍ਯਂ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ। ਕਲ੍ਪਾਂਤੇ ਭੂਤਿਜਨਨਮਾਨਂਦਵ੍ਰਤਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਤਿਲ ਦਾ ਪਾਤਰ ਅਤੇ ਸੋਨਾ ਦੇ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਵੇਗਾ। ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਇਹ ਭੂਤਿ-ਜਨਨ-ਮਾਨੰਦ ਵਰਤ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪਂਚਾਮृਤੇਨ ਸ੍ਨਪਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਂਵਤ੍ਸਰਂ ਵਿਭੋਃ। ਵਤ੍ਸਰਾਂਤੇ ਪੁਨਰ੍ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਧੇਨੁਂ ਪਂਚਾਮृਤਾਨ੍ਵਿਤਾਂ
ਪੰਜ ਅੰਮ੍ਰਿਤਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸਾਲ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਪੰਜ ਅੰਮ੍ਰਿਤਾਂ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦੁਬਾਰਾ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਛਂਖਂ ਚ ਸਪਦਂ ਯਾਤਿ ਸ਼ਾਂਕਰਮ੍। ਰਾਜਾ ਭਵਤਿ ਕਲ੍ਪਾਂਤੇ ਧृਤਿਵ੍ਰਤਮਿਦਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸ਼ੰਖ ਦੇ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ। ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਬਣਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਧ੍ਰਿਤੀ ਵਰਤ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਵਰ੍ਜਯਿਤ੍ਵਾ ਪੁਮਾਨ੍ਮਾਂਸਂ ਵ੍ਰਤਾਂਤੇ ਗੋਪ੍ਰਦੋ ਭਵੇਤ੍। ਤਦ੍ਵਦ੍ਧੇਮਮृਗਂ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਸੋਸ਼੍ਵਮੇਧਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਮਾਂਸ ਛੱਡ ਕੇ, ਵਰਤ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਗਾਂ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੋਨੇ ਦਾ ਹਿਰਨ ਦੇ ਕੇ, ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯੱਗ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਅਹਿਂਸਾਵ੍ਰਤਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਕਲ੍ਪਾਂਤੇ ਭੂਪਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍। ਕਲ੍ਯਮੁਤ੍ਥਾਯ ਵੈ ਸ੍ਨਾਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਦਾਂਪਤ੍ਯਮਰ੍ਚਯੇਤ੍
ਇਹ ਅਹਿੰਸਾ ਵਰਤ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਮਨੁੱਖ ਰਾਜਾ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਸਵੇਰੇ ਉਠ ਕੇ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਦੰਪਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਭੋਜਯਿਤ੍ਵਾ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿ ਮਾਲ੍ਯਵਸ੍ਤ੍ਰਵਿਭੂषਣੈਃ। ਸੂਰ੍ਯਲੋਕੇ ਵਸੇਤ੍ਕਲ੍ਪਂ ਸੂਰ੍ਯਵ੍ਰਤਮਿਦਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਜੋ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਕਪੜੇ ਤੇ ਗਹਣੇ ਪਹਿਨਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕਲਪ ਤਕ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੂਰਜ ਵਰਤ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆषਾਢਾਦਿ ਚਤੁਰ੍ਮਾਸਂ ਪ੍ਰਾਤਃਸ੍ਨਾਯੀ ਭਵੇਨ੍ਨਰਃ। ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਭੋਜਨਂ ਦਤ੍ਵਾ ਕਾਰ੍ਤਿਕ੍ਯਾਂ ਗੋਪ੍ਰਦੋ ਭਵੇਤ੍
ਆਸ਼ਾਢ ਤੋਂ ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸਵੇਰੇ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕਾਰਤਿਕ ਵਿੱਚ ਉਹ ਗਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਵੈष੍ਣਵਪਦਂ ਯਾਤਿ ਵਿष੍ਣੁਵ੍ਰਤਮਿਦਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍। ਅਯਨਾਦਯਨਂ ਯਾਵਦ੍ਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ਪੁष੍ਪਸਰ੍ਪਿषੀ
ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਦਰਜੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵਰਤ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਯਨ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤਕ, ਫੁੱਲ ਤੇ ਘੀ ਵਰਤਣ ਤੋਂ ਪਰਹੇਜ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਦਂਤੇ ਪੁष੍ਪਮਨ੍ਨਾਨਿ ਘृਤਧੇਨ੍ਵਾ ਸਹੈਵ ਤੁ। ਦਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਵਪਦਂ ਯਾਤਿ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਘृਤਪਾਯਸਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਫੁੱਲ, ਭੋਜਨ, ਘੀ ਸਮੇਤ ਗਾਂ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਘੀ ਵਾਲਾ ਖੀਰ ਦੇਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਦਰਜੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਏਤਚ੍ਛੀਲਵ੍ਰਤਂ ਨਾਮ ਸ਼ੀਲਾਰੋਗ੍ਯਫਲਪ੍ਰਦਮ੍। ਯਾਵਤ੍ਸਮਂ ਭਵੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਪਂਚਦਸ਼੍ਯਾਂ ਪਯੋਵ੍ਰਤਃ
ਇਹ 'ਚਰਿਤਰ ਵਰਤ' ਨਾਮ ਹੈ, ਜੋ ਨੇਕੀਆਂ ਤੇ ਸਿਹਤ ਦੇ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਪੰਦਰਵੀਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੱਕ ਦੁੱਧ ਵਰਤ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਸਮਾਂਤੇ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕृਦ੍ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਗਾਸ਼੍ਚ ਪਂਚ ਪਯਸ੍ਵਿਨੀਃ। ਵਾਸਾਂਸਿ ਚ ਪਿਸ਼ਂਗਾਨਿ ਜਲਕੁਂਭਯੁਤਾਨਿ ਚ
ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਸ਼ਰਾਧ ਕਰਕੇ ਪੰਜ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਂ, ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਦੇ ਕਪੜੇ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਘੜੇ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਸ ਯਾਤਿ ਵੈष੍ਣਵਂ ਲੋਕਂ ਪਿਤॄਣਾਂ ਤਾਰਯੇਚ੍ਛਤਮ੍
ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸੌ ਪੂਰਵਜਾਂ ਨੂੰ ਤਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕਲ੍ਪਾਂਤੇ ਰਾਜਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਪਿਤृਵ੍ਰਤਮਿਦਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍। ਸਂਧ੍ਯਾਦੀਪ ਪ੍ਰਦੋ ਯਸ੍ਤੁ ਘृਤੈਸ੍ਤੈਲਂ ਵਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਇਹ ਪਿਤਰ ਵਰਤ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਦੀਵਾ ਘੀ ਨਾਲ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਤੇਲ ਵਰਤਣ ਤੋਂ ਪਰਹੇਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸਮਾਂਤੇ ਦੀਪਕਂ ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਚਕ੍ਰਂ ਸ਼ੂਲਂ ਚ ਕਾਂਚਨਮ੍। ਵਸ੍ਤ੍ਰਯੁਗ੍ਮਂ ਚ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਸ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਭਵੇਨ੍ਨਰਃ
ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਇੱਕ ਦੀਵਾ, ਸੋਨੇ ਦਾ ਚੱਕਰ, ਸੋਨੇ ਦਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਅਤੇ ਕਪੜਿਆਂ ਦੀ ਜੋੜੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਰੁਦ੍ਰਲੋਕਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਦੀਪ੍ਤਿਵ੍ਰਤਮਿਦਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍। ਕਾਰ੍ਤਿਕਾਦਿ ਤृਤੀਯਾਯਾਂ ਪ੍ਰਾਸ਼੍ਯ ਗੋਮੂਤ੍ਰ ਯਾਵਕਮ੍
ਉਹ ਰੁਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇਹ 'ਚਮਕ ਵਰਤ' ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਾਰਤਿਕ ਤੋਂ ਤੀਜੀ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਗੋਮੂਤਰ ਤੇ ਜੌ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨਕ੍ਤਂ ਚਰੇਦਬ੍ਦਮੇਕਮਬ੍ਦਾਨ੍ਤੇ ਗੋਪ੍ਰਦੋ ਭਵੇਤ੍। ਗੌਰੀਲੋਕੇ ਵਸੇਤ੍ਕਲ੍ਪਂ ਤਤੋ ਰਾਜਾ ਭਵੇਦਿਹ
ਉਹ ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੱਕ ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕਰੇ; ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਗਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਗੌਰੀ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕਲਪ ਤਕ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਇੱਥੇ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਤਦ੍ਰੁਦ੍ਰਵ੍ਰਤਂ ਨਾਮ ਸਦਾ ਕਲ੍ਯਾਣਕਾਰਕਮ੍। ਵਰ੍ਜਯੇਚ੍ਚਤੁਰੋ ਮਾਸਾਨ੍ਯਸ੍ਤੁ ਗਨ੍ਧਾਨੁਲੇਪਨਮ੍
ਇਹ ਰੁਦਰ ਵਰਤ ਨਾਮ ਹੈ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੰਗਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਸੁਗੰਧੀ ਲਗਾਉਣ ਤੋਂ ਪਰਹੇਜ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੁਕ੍ਤਿਗਨ੍ਧਾਕ੍ਸ਼ਤਾਨ੍ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਸਿਤਵਾਸਸੀ। ਵਾਰੁਣਂ ਪਦਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਦृਢਵ੍ਰਤਮਿਦਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਅਟੁੱਟ ਚਾਵਲ, ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ ਤੇ ਸ਼ੰਖ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਵਰੁਣ ਦੇ ਦਰਜੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇਹ 'ਦ੍ਰਿੜ ਵਰਤ' ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵੈਸ਼ਾਖੇ ਪੁष੍ਪਲਵਣਂ ਵਰ੍ਜਯੇਦਥ ਗੋਪ੍ਰਦਃ। ਭੂਤ੍ਵਾ ਵਿष੍ਣੁਪਦੇ ਕਲ੍ਪਂ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਰਾਜਾ ਭਵੇਦਿਹ
ਵੈਸ਼ਾਖ ਵਿੱਚ, ਫੁੱਲ ਤੇ ਲੂਣ ਵਰਤਣ ਤੋਂ ਪਰਹੇਜ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਗਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਦਰਜੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕਲਪ ਤਕ ਰਹਿ ਕੇ, ਇੱਥੇ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਤਚ੍ਛਾਨ੍ਤਿਵ੍ਰਤਂ ਨਾਮ ਕੀਰ੍ਤਿਕਾਮਫਲਪ੍ਰਦਮ੍। ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਂ ਕਾਞ੍ਚਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਿਲਰਾਸ਼ਿ ਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਇਹ 'ਸ਼ਾਂਤੀ ਵਰਤ' ਨਾਮ ਹੈ, ਜੋ ਇਜ਼ਤ ਤੇ ਇੱਛਾ ਦਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਸੋਨੇ ਦਾ ਬ੍ਰਹਮਾਂਡ ਬਣਾਕੇ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਤਿਲ ਭਰਕੇ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਘृਤੇਨਾਨ੍ਯਪ੍ਰਦੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਵਹ੍ਨਿਂ ਸਂਤਰ੍ਪ੍ਯ ਸਦ੍ਵਿਜਮ੍। ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰਦਾਂਪਤ੍ਯਂ ਮਾਲ੍ਯਵਸ੍ਤ੍ਰਵਿਭੂषਣੈਃ
ਘੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਕੇ, ਅੱਗ ਤੇ ਚੰਗੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੋੜੇ ਨੂੰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਕਪੜੇ ਤੇ ਗਹਣੇ ਪਹਿਨਾ ਕੇ ਸਤਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਕ੍ਤਿਤਸ੍ਤ੍ਰਿਪਲਾਦੂਰ੍ਧ੍ਵਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਪ੍ਰੀਯਤਾਮਿਤਿ। ਪੁਣ੍ਯੇऽਹ੍ਨਿ ਦਦ੍ਯਾਦਪਰੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਯਾਤ੍ਯਪੁਨਰ੍ਭਵਮ੍
ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਤਿੰਨ ਪਲ ਤੋਂ ਵੱਧ ਭਾਰ ਦੇ ਕੇ, 'ਸਰਵਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ' ਕਹਿ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਨ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅਗਲੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ।
ਏਤਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਵ੍ਰਤਂ ਨਾਮ ਨਿਰ੍ਵਾਣਫਲਦਂ ਨृਣਾਮ੍। ਯਸ਼੍ਚੋਭਯਮੁਖੀਂ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਭੂਤਸਕਲਾਨ੍ਵਿਤਾਮ੍
ਇਹ 'ਬ੍ਰਹਮ ਵਰਤ' ਨਾਮ ਹੈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਦੋ ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ ਪਾਤਰ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰਕੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।