ਦਤ੍ਵਾ ਪਰਂ ਪਦਂ ਯਾਤਿ ਸੌਮ੍ਯਵ੍ਰਤਮਿਦਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍। ਫਾਲ੍ਗੁਨਾਦਿ ਤृਤੀਯਾਯਾਂ ਲਵਣਂ ਯਸ੍ਤੁ ਵਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸਰਵੋਚ ਥਾਂ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਸੌਮ੍ਯ ਵਰਤ ਹੈ। ਫਾਲਗੁਨ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ, ਤੀਜੀ ਤਰੀਕ ਨੂੰ, ਜੋ ਲੂਣ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—
ਸਮਾਂਤੇ ਸ਼ਯਨਂ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਗृਹਂ ਚੋਪਸ੍ਕਰਾਨ੍ਵਿਤਮ੍। ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰਮਿਥੁਨਂ ਭਵਾਨੀ ਪ੍ਰੀਯਤਾਮਿਤਿ
ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਸੋਫਾ ਤੇ ਘਰ ਸਮੇਤ ਸਾਜ-ਸਮਾਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੋੜੇ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, 'ਭਵਾਨੀ ਮੇਰੇ ਤੇ ਰਾਜੀ ਹੋਵੇ' ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਗੌਰੀਲੋਕੇ ਵਸੇਤ੍ਕਲ੍ਪਂ ਸੌਭਾਗ੍ਯਵ੍ਰਤਮੁਚ੍ਯਤੇ। ਸਂਧ੍ਯਾਮੌਨਂ ਨਰਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਮਾਂਤੇ ਘृਤਕੁਂਭਕਮ੍
ਉਹ ਗੌਰੀ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਇਕ ਯੁਗ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਸੌਭਾਗ੍ਯ ਵਰਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸੰਧਿਆ ਵੇਲੇ ਚੁੱਪ ਰਹਿ ਕੇ, ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਘੀ ਦਾ ਘੜਾ ਚੜ੍ਹਾਏ—
ਵਸ੍ਤ੍ਰਯੁਗ੍ਮਂ ਤਿਲਾਨ੍ਘਂਟਾਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਨਿਵੇਦਯੇਤ੍। ਲੋਕਂ ਸਾਰਸ੍ਵਤਂ ਯਾਤਿ ਪੁਨਰਾਵृਤ੍ਤਿਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਕਪੜਿਆਂ ਦਾ ਜੋੜਾ, ਤਿਲ ਤੇ ਘੰਟੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਭੇਂਟ ਕਰੇ; ਉਹ ਸਾਰਸਵਤ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਜਿਥੇ ਮੁੜ ਆਉਣਾ ਔਖਾ ਹੈ।
ਏਤਤ੍ਸਾਰਸ੍ਵਤਂ ਨਾਮ ਰੂਪਵਿਦ੍ਯਾਪ੍ਰਦਾਯਕਮ੍। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਪਂਚਮ੍ਯਾਮੁਪਵਾਸੀ ਭਵੇਨ੍ਨਰਃ
ਇਹ ਸਰਸਵਤ ਰੀਤ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਰੂਪ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਪੰਜਵੇਂ ਦਿਨ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸਮਾਂਤੇ ਹੇਮਕਮਲਂ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਧੇਨੁਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍। ਸ ਵੈ ਵਿष੍ਣੁਪਦਂ ਯਾਤਿ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਃ ਸ੍ਯਾਜ੍ਜਨ੍ਮਜਨ੍ਮਨਿ
ਅੰਤ ਤੇ, ਸੋਨੇ ਦਾ ਕਮਲ ਅਤੇ ਗਾਂ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਲਕਸ਼ਮੀ ਉਸ ਨਾਲ ਰਹੇਗੀ।
ਏਤਲ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਵ੍ਰਤਂ ਨਾਮ ਦੁਃਖਸ਼ੋਕਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍। ਕृਤ੍ਵੋਪਲੇਪਨਂ ਸ਼ਂਭੋਰਗ੍ਰਤਃ ਕੇਸ਼ਵਸ੍ਯ ਚ
ਇਹ ਲਕਸ਼ਮੀ ਵਰਤ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਤੇ ਗਮੀ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਸ਼ੰਭੂ ਅਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲੇਪਣ ਕਰਕੇ ਇਹ ਵਰਤ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਾਵਦਬ੍ਦਂ ਪੁਨਰ੍ਦੇਯਾ ਧੇਨੁਰ੍ਜਲਘਟਸ੍ਤਥਾ। ਜਨ੍ਮਾਯੁਤਂ ਸ ਰਾਜਾ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤਤਃ ਸ਼ਿਵਪੁਰਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੱਕ ਦੁਬਾਰਾ ਗਾਂ ਅਤੇ ਜਲ ਦਾ ਘੜਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨੁੱਖ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਰਾਜਾ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ।
ਏਤਦਾਯੁਰ੍ਵ੍ਰਤਂ ਨਾਮ ਸਰ੍ਵਕਾਮਪ੍ਰਦਾਯਕਮ੍। ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥਂ ਭਾਸ੍ਕਰਂ ਗਂਗਾਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯੈਕਾਗ੍ਰਮਾਨਸਃ
ਇਹ ਆਯੁ ਵਰਤ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਕਾਗ੍ਰ ਮਨ ਨਾਲ, ਅਸ਼ਵਥਾ ਰੁੱਖ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਏਕਭਕ੍ਤਂ ਨਰਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦਬ੍ਦਮੇਕਂ ਵਿਮਤ੍ਸਰਃ। ਵ੍ਰਤਾਂਤੇ ਵਿਪ੍ਰਮਿਥੁਨਂ ਪੂਜ੍ਯਂ ਧੇਨੁਤ੍ਰਯਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਇੱਕ ਸਾਲ ਲਈ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਰੋਜ਼ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਹੀ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵਿਰਸਾ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵਰਤ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਦੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਗਾਂ ਦੇਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।
ਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਹਿਰਣ੍ਮਯਂ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਸੋਸ਼੍ਵਮੇਧਫਲਂ ਲਭੇਤ੍। ਏਤਤ੍ਕੀਰ੍ਤਿਵ੍ਰਤਂ ਨਾਮ ਭੂਤਿਕੀਰ੍ਤਿਫਲਪ੍ਰਦਮ੍
ਉਹ ਸੋਨੇ ਦਾ ਰੁੱਖ ਦੇਵੇ ਅਤੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯੱਗ ਦਾ ਫਲ ਪਾਵੇ। ਇਹ ਕੀਰਤੀ ਵਰਤ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਭਾਗ ਤੇ ਕੀਰਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਘृਤੇਨ ਸ੍ਨਪਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਂਭੋਰ੍ਵਾ ਕੇਸ਼ਵਸ੍ਯ ਵਾ। ਅਕ੍ਸ਼ਤਾਭਿਃ ਸਪੁष੍ਪਾਭਿਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਗੋਮਯਮਂਡਲਮ੍
ਸ਼ੰਭੂ ਜਾਂ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਘੀ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਅਟੁੱਟ ਚਾਵਲ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਗੋ-ਮਯ ਦਾ ਮੰਡਲ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਮਾਂਤੇ ਹੇਮਕਮਲਂ ਤਿਲਧੇਨੁਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍। ਸ਼ੂਲਮष੍ਟਾਂਗੁਲਂ ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਛਿਵਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਅੰਤ ਤੇ, ਸੋਨੇ ਦਾ ਕਮਲ ਤੇ ਤਿਲ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਅੱਠ ਉਂਗਲਾਂ ਲੰਬਾ ਸ਼ੂਲ ਦੇ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਸਾਮਗਾਯਨਕਂ ਚੈਵ ਸਾਮਵ੍ਰਤਮਿਹੋਚ੍ਯਤੇ। ਨਵਮ੍ਯਾਮੇਕਭਕ੍ਤਂ ਤੁ ਕृਤ੍ਵਾ ਕਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਕ੍ਤਿਤਃ
ਸਾਮ ਗਾਇਨ ਨਾਲ ਸਾਮ ਵਰਤ ਇੱਥੇ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਨੌਵੇਂ ਦਿਨ, ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਹੀ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭੋਜਯਿਤ੍ਵਾ ਸਮਂ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਧੇਮਕਂਚੁਕਵਾਸਸੀ। ਹੈਮਂ ਸਿਂਹਂ ਚ ਵਿਪ੍ਰਾ ਯਦਦ੍ਯਾਚ੍ਛਿਵਪਦਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬਰਾਬਰ ਖਾਣਾ ਖਵਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਪੜੇ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਸਿੰਘ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ।
ਜਨ੍ਮਾਰ੍ਬੁਦਂ ਸੁਰੂਪਃ ਸ੍ਯਾਚ੍ਛਤ੍ਰੁਭਿਸ਼੍ਚਾਪਰਾਜਿਤਃ। ਏਤਦ੍ਵੀਰਵ੍ਰਤਂ ਨਾਮ ਨਰਾਣਾਂ ਚ ਸੁਖਪ੍ਰਦਮ੍
ਇੱਕ ਅਰਬ ਜਨਮਾਂ ਲਈ, ਮਨੁੱਖ ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਤੋਂ ਅਜਿੱਤ ਰਹੇਗਾ। ਇਹ ਵੀਰ ਵਰਤ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਚੈਤ੍ਰਾਦਿ ਚਤੁਰੋਮਾਸਾਞ੍ਜਲਂ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਦਯਾਨ੍ਵਿਤਃ। ਵ੍ਰਤਾਂਤੇ ਮਣਿਕਂ ਦਦ੍ਯਾਦਨ੍ਨਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਚੈਤਰ ਤੋਂ ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ, ਦਇਆ ਨਾਲ ਇਕ ਮੋਢਾ ਭਰ ਕੇ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵਰਤ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਮਣੀ, ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਕਪੜੇ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਤਿਲਪਾਤ੍ਰਂ ਹਿਰਣ੍ਯਂ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ। ਕਲ੍ਪਾਂਤੇ ਭੂਤਿਜਨਨਮਾਨਂਦਵ੍ਰਤਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਤਿਲ ਦਾ ਪਾਤਰ ਅਤੇ ਸੋਨਾ ਦੇ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਵੇਗਾ। ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਇਹ ਭੂਤਿ-ਜਨਨ-ਮਾਨੰਦ ਵਰਤ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪਂਚਾਮृਤੇਨ ਸ੍ਨਪਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਂਵਤ੍ਸਰਂ ਵਿਭੋਃ। ਵਤ੍ਸਰਾਂਤੇ ਪੁਨਰ੍ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਧੇਨੁਂ ਪਂਚਾਮृਤਾਨ੍ਵਿਤਾਂ
ਪੰਜ ਅੰਮ੍ਰਿਤਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸਾਲ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਪੰਜ ਅੰਮ੍ਰਿਤਾਂ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦੁਬਾਰਾ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਛਂਖਂ ਚ ਸਪਦਂ ਯਾਤਿ ਸ਼ਾਂਕਰਮ੍। ਰਾਜਾ ਭਵਤਿ ਕਲ੍ਪਾਂਤੇ ਧृਤਿਵ੍ਰਤਮਿਦਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸ਼ੰਖ ਦੇ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ। ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਬਣਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਧ੍ਰਿਤੀ ਵਰਤ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਵਰ੍ਜਯਿਤ੍ਵਾ ਪੁਮਾਨ੍ਮਾਂਸਂ ਵ੍ਰਤਾਂਤੇ ਗੋਪ੍ਰਦੋ ਭਵੇਤ੍। ਤਦ੍ਵਦ੍ਧੇਮਮृਗਂ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਸੋਸ਼੍ਵਮੇਧਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਮਾਂਸ ਛੱਡ ਕੇ, ਵਰਤ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਗਾਂ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੋਨੇ ਦਾ ਹਿਰਨ ਦੇ ਕੇ, ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯੱਗ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਅਹਿਂਸਾਵ੍ਰਤਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਕਲ੍ਪਾਂਤੇ ਭੂਪਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍। ਕਲ੍ਯਮੁਤ੍ਥਾਯ ਵੈ ਸ੍ਨਾਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਦਾਂਪਤ੍ਯਮਰ੍ਚਯੇਤ੍
ਇਹ ਅਹਿੰਸਾ ਵਰਤ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਮਨੁੱਖ ਰਾਜਾ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਸਵੇਰੇ ਉਠ ਕੇ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਦੰਪਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਭੋਜਯਿਤ੍ਵਾ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿ ਮਾਲ੍ਯਵਸ੍ਤ੍ਰਵਿਭੂषਣੈਃ। ਸੂਰ੍ਯਲੋਕੇ ਵਸੇਤ੍ਕਲ੍ਪਂ ਸੂਰ੍ਯਵ੍ਰਤਮਿਦਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਜੋ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਕਪੜੇ ਤੇ ਗਹਣੇ ਪਹਿਨਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕਲਪ ਤਕ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੂਰਜ ਵਰਤ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆषਾਢਾਦਿ ਚਤੁਰ੍ਮਾਸਂ ਪ੍ਰਾਤਃਸ੍ਨਾਯੀ ਭਵੇਨ੍ਨਰਃ। ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਭੋਜਨਂ ਦਤ੍ਵਾ ਕਾਰ੍ਤਿਕ੍ਯਾਂ ਗੋਪ੍ਰਦੋ ਭਵੇਤ੍
ਆਸ਼ਾਢ ਤੋਂ ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸਵੇਰੇ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕਾਰਤਿਕ ਵਿੱਚ ਉਹ ਗਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਵੈष੍ਣਵਪਦਂ ਯਾਤਿ ਵਿष੍ਣੁਵ੍ਰਤਮਿਦਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍। ਅਯਨਾਦਯਨਂ ਯਾਵਦ੍ਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ਪੁष੍ਪਸਰ੍ਪਿषੀ
ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਦਰਜੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵਰਤ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਯਨ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤਕ, ਫੁੱਲ ਤੇ ਘੀ ਵਰਤਣ ਤੋਂ ਪਰਹੇਜ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਦਂਤੇ ਪੁष੍ਪਮਨ੍ਨਾਨਿ ਘृਤਧੇਨ੍ਵਾ ਸਹੈਵ ਤੁ। ਦਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਵਪਦਂ ਯਾਤਿ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਘृਤਪਾਯਸਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਫੁੱਲ, ਭੋਜਨ, ਘੀ ਸਮੇਤ ਗਾਂ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਘੀ ਵਾਲਾ ਖੀਰ ਦੇਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਦਰਜੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਏਤਚ੍ਛੀਲਵ੍ਰਤਂ ਨਾਮ ਸ਼ੀਲਾਰੋਗ੍ਯਫਲਪ੍ਰਦਮ੍। ਯਾਵਤ੍ਸਮਂ ਭਵੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਪਂਚਦਸ਼੍ਯਾਂ ਪਯੋਵ੍ਰਤਃ
ਇਹ 'ਚਰਿਤਰ ਵਰਤ' ਨਾਮ ਹੈ, ਜੋ ਨੇਕੀਆਂ ਤੇ ਸਿਹਤ ਦੇ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਪੰਦਰਵੀਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੱਕ ਦੁੱਧ ਵਰਤ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਸਮਾਂਤੇ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕृਦ੍ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਗਾਸ਼੍ਚ ਪਂਚ ਪਯਸ੍ਵਿਨੀਃ। ਵਾਸਾਂਸਿ ਚ ਪਿਸ਼ਂਗਾਨਿ ਜਲਕੁਂਭਯੁਤਾਨਿ ਚ
ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਸ਼ਰਾਧ ਕਰਕੇ ਪੰਜ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਂ, ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਦੇ ਕਪੜੇ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਘੜੇ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਸ ਯਾਤਿ ਵੈष੍ਣਵਂ ਲੋਕਂ ਪਿਤॄਣਾਂ ਤਾਰਯੇਚ੍ਛਤਮ੍
ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸੌ ਪੂਰਵਜਾਂ ਨੂੰ ਤਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕਲ੍ਪਾਂਤੇ ਰਾਜਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਪਿਤृਵ੍ਰਤਮਿਦਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍। ਸਂਧ੍ਯਾਦੀਪ ਪ੍ਰਦੋ ਯਸ੍ਤੁ ਘृਤੈਸ੍ਤੈਲਂ ਵਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਇਹ ਪਿਤਰ ਵਰਤ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਦੀਵਾ ਘੀ ਨਾਲ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਤੇਲ ਵਰਤਣ ਤੋਂ ਪਰਹੇਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ।