ਵੈष੍ਣਵਂ ਸ ਪਦਂ ਯਾਤਿ ਨੀਲਵ੍ਰਤਮਿਦਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍। ਆषਾਢਾਦਿਚਤੁਰ੍ਮਾਸਮਭ੍ਯਂਗਂ ਵਰ੍ਜਯੇਨ੍ਨਰਃ
ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਨੀਲ ਵਰਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਆਢ ਤੋਂ ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਤੇਲ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਭੋਜਨੋਪਸ੍ਕਰਂ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਸ ਯਾਤਿ ਭਵਨਂ ਹਰੇਃ। ਜਨਪ੍ਰੀਤਿਕਰਂ ਨॄਣਾਂ ਪ੍ਰੀਤਿਵ੍ਰਤਮਿਹੋਚ੍ਯਤੇ ੫੦ 1.20.
ਜੋ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੇ ਬਰਤਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਪ੍ਰੀਤਿ ਵਰਤ ਹੈ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਵਰ੍ਜਯਿਤ੍ਵਾ ਮਧੌ ਯਸ੍ਤੁ ਦਧਿਕ੍ਸ਼ੀਰਘृਤੈਕ੍ਸ਼ਵਮ੍। ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਣਿ ਰਸਪਾਤ੍ਰੇਣ ਸਂਯੁਤਮ੍
ਜੋ ਬਸੰਤ ਵਿੱਚ ਦਹੀਂ, ਦੁੱਧ, ਘੀ ਤੇ ਗੰਨੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਨਰਮ ਕਪੜੇ ਤੇ ਰਸ ਵਾਲਾ ਬਰਤਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—
ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰਮਿਥੁਨਂ ਗੌਰੀ ਮੇ ਪ੍ਰੀਯਤਾਮਿਤਿ। ਏਤਦ੍ਗੌਰੀਵ੍ਰਤਂ ਨਾਮ ਭਵਾਨੀਲੋਕਦਾਯਕਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੋੜੇ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, 'ਗੌਰੀ ਮੇਰੇ ਤੇ ਰਾਜੀ ਹੋਵੇ' ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਗੌਰੀ ਵਰਤ ਹੈ, ਜੋ ਭਵਾਨੀ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪੁष੍ਯਾਦੌ ਯਸ੍ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼੍ਯਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਕ੍ਤਮਥੋ ਪੁਨਃ। ਅਸ਼ੋਕਂ ਕਾਂਚਨਂ ਦਦ੍ਯਾਦਿਕ੍ਸ਼ੁਯੁਕ੍ਤਂ ਦਸ਼ਾਂਗੁਲਮ੍
ਪੁਸ਼ਯ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਤੇਰਵੀਂ ਨੂੰ, ਰਾਤ ਦਾ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਸੋਨੇ ਦਾ ਦਸ ਉਂਗਲਾਂ ਲੰਬਾ ਅਸ਼ੋਕ ਤੇ ਚੀਨੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—
ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਵਸ੍ਤ੍ਰਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਃ ਪ੍ਰੀਯਤਾਮਿਤਿ। ਕਲ੍ਪਂ ਵਿष੍ਣੁਪੁਰੇ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਵਿਸ਼ੋਕਸ੍ਸ੍ਯਾਤ੍ਪੁਨਰ੍ਨृਪ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਕਪੜੇ ਦੇ ਨਾਲ, 'ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਮੇਰੇ ਤੇ ਰਾਜੀ ਹੋਵੇ' ਕਹਿ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਇਕ ਯੁਗ ਤੱਕ ਵੱਸਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦੁੱਖ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਤਤ੍ਕਾਮਵ੍ਰਤਂ ਨਾਮ ਸਦਾ ਸ਼ੋਕਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍। ਆषਾਢਾਦਿ ਵ੍ਰਤੇ ਯਸ੍ਤੁ ਵਰ੍ਜਯੇਦ੍ਯਃ ਫਲਾਸ਼ਨਮ੍
ਇਹ ਕਾਮ ਵਰਤ ਹੈ, ਜੋ ਸਦਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਆਢ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਵਰਤ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਫਲ ਖਾਣਾ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—
ਚਾਤੁਰ੍ਮਾਸ੍ਯੇ ਨਿਵृਤ੍ਤੇ ਤੁ ਘਟਂ ਸਰ੍ਪਿਰ੍ਗੁਡਾਨ੍ਵਿਤਮ੍। ਕਾਰ੍ਤਿਕ੍ਯਾਂ ਤਤ੍ਪੁਨਰ੍ਹੈਮਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਨਿਵੇਦਯੇਤ੍
ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਵਰਤ ਮੁਕਣ ਤੇ, ਘੀ ਤੇ ਗੁੜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਘੜਾ ਚੜ੍ਹਾਏ; ਕਾਰਤਿਕ ਵਿੱਚ ਫਿਰ ਸੋਨਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਭੇਂਟ ਕਰੇ।
ਸ ਰੁਦ੍ਰਲੋਕਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸ਼ਿਵਵ੍ਰਤਮਿਦਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍। ਵਰ੍ਜਯੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਪੁष੍ਪਾਣਿ ਹੇਮਂਤੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਰਾਵृਤੇ
ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਸ਼ਿਵ ਵਰਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਹੇਮੰਤ ਤੇ ਸ਼ੀਸ਼ਿਰ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—
ਪੁष੍ਪਤ੍ਰਯਂ ਚ ਫਾਲ੍ਗੁਨ੍ਯਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਕਾਂਚਨਮ੍। ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਦ੍ਵਿਕਾਲਵੇਲਾਯਾਂ ਪ੍ਰੀਯੇਤਾਂ ਸ਼ਿਵਕੇਸ਼ਵੌ
ਫਾਲਗੁਨ ਵਿੱਚ, ਤਿੰਨ ਕਿਸਮ ਦੇ ਫੁੱਲ ਤੇ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ ਸੋਨਾ, ਦੋ ਵਕਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਰਾਜੀ ਹੋਣ।
ਦਤ੍ਵਾ ਪਰਂ ਪਦਂ ਯਾਤਿ ਸੌਮ੍ਯਵ੍ਰਤਮਿਦਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍। ਫਾਲ੍ਗੁਨਾਦਿ ਤृਤੀਯਾਯਾਂ ਲਵਣਂ ਯਸ੍ਤੁ ਵਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸਰਵੋਚ ਥਾਂ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਸੌਮ੍ਯ ਵਰਤ ਹੈ। ਫਾਲਗੁਨ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ, ਤੀਜੀ ਤਰੀਕ ਨੂੰ, ਜੋ ਲੂਣ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—
ਸਮਾਂਤੇ ਸ਼ਯਨਂ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਗृਹਂ ਚੋਪਸ੍ਕਰਾਨ੍ਵਿਤਮ੍। ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰਮਿਥੁਨਂ ਭਵਾਨੀ ਪ੍ਰੀਯਤਾਮਿਤਿ
ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਸੋਫਾ ਤੇ ਘਰ ਸਮੇਤ ਸਾਜ-ਸਮਾਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੋੜੇ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, 'ਭਵਾਨੀ ਮੇਰੇ ਤੇ ਰਾਜੀ ਹੋਵੇ' ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਗੌਰੀਲੋਕੇ ਵਸੇਤ੍ਕਲ੍ਪਂ ਸੌਭਾਗ੍ਯਵ੍ਰਤਮੁਚ੍ਯਤੇ। ਸਂਧ੍ਯਾਮੌਨਂ ਨਰਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਮਾਂਤੇ ਘृਤਕੁਂਭਕਮ੍
ਉਹ ਗੌਰੀ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਇਕ ਯੁਗ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਸੌਭਾਗ੍ਯ ਵਰਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸੰਧਿਆ ਵੇਲੇ ਚੁੱਪ ਰਹਿ ਕੇ, ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਘੀ ਦਾ ਘੜਾ ਚੜ੍ਹਾਏ—
ਵਸ੍ਤ੍ਰਯੁਗ੍ਮਂ ਤਿਲਾਨ੍ਘਂਟਾਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਨਿਵੇਦਯੇਤ੍। ਲੋਕਂ ਸਾਰਸ੍ਵਤਂ ਯਾਤਿ ਪੁਨਰਾਵृਤ੍ਤਿਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਕਪੜਿਆਂ ਦਾ ਜੋੜਾ, ਤਿਲ ਤੇ ਘੰਟੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਭੇਂਟ ਕਰੇ; ਉਹ ਸਾਰਸਵਤ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਜਿਥੇ ਮੁੜ ਆਉਣਾ ਔਖਾ ਹੈ।
ਏਤਤ੍ਸਾਰਸ੍ਵਤਂ ਨਾਮ ਰੂਪਵਿਦ੍ਯਾਪ੍ਰਦਾਯਕਮ੍। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਪਂਚਮ੍ਯਾਮੁਪਵਾਸੀ ਭਵੇਨ੍ਨਰਃ
ਇਹ ਸਰਸਵਤ ਰੀਤ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਰੂਪ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਪੰਜਵੇਂ ਦਿਨ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸਮਾਂਤੇ ਹੇਮਕਮਲਂ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਧੇਨੁਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍। ਸ ਵੈ ਵਿष੍ਣੁਪਦਂ ਯਾਤਿ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਃ ਸ੍ਯਾਜ੍ਜਨ੍ਮਜਨ੍ਮਨਿ
ਅੰਤ ਤੇ, ਸੋਨੇ ਦਾ ਕਮਲ ਅਤੇ ਗਾਂ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਲਕਸ਼ਮੀ ਉਸ ਨਾਲ ਰਹੇਗੀ।
ਏਤਲ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਵ੍ਰਤਂ ਨਾਮ ਦੁਃਖਸ਼ੋਕਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍। ਕृਤ੍ਵੋਪਲੇਪਨਂ ਸ਼ਂਭੋਰਗ੍ਰਤਃ ਕੇਸ਼ਵਸ੍ਯ ਚ
ਇਹ ਲਕਸ਼ਮੀ ਵਰਤ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਤੇ ਗਮੀ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਸ਼ੰਭੂ ਅਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲੇਪਣ ਕਰਕੇ ਇਹ ਵਰਤ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਾਵਦਬ੍ਦਂ ਪੁਨਰ੍ਦੇਯਾ ਧੇਨੁਰ੍ਜਲਘਟਸ੍ਤਥਾ। ਜਨ੍ਮਾਯੁਤਂ ਸ ਰਾਜਾ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤਤਃ ਸ਼ਿਵਪੁਰਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੱਕ ਦੁਬਾਰਾ ਗਾਂ ਅਤੇ ਜਲ ਦਾ ਘੜਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨੁੱਖ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਰਾਜਾ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ।
ਏਤਦਾਯੁਰ੍ਵ੍ਰਤਂ ਨਾਮ ਸਰ੍ਵਕਾਮਪ੍ਰਦਾਯਕਮ੍। ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥਂ ਭਾਸ੍ਕਰਂ ਗਂਗਾਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯੈਕਾਗ੍ਰਮਾਨਸਃ
ਇਹ ਆਯੁ ਵਰਤ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਕਾਗ੍ਰ ਮਨ ਨਾਲ, ਅਸ਼ਵਥਾ ਰੁੱਖ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਏਕਭਕ੍ਤਂ ਨਰਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦਬ੍ਦਮੇਕਂ ਵਿਮਤ੍ਸਰਃ। ਵ੍ਰਤਾਂਤੇ ਵਿਪ੍ਰਮਿਥੁਨਂ ਪੂਜ੍ਯਂ ਧੇਨੁਤ੍ਰਯਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਇੱਕ ਸਾਲ ਲਈ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਰੋਜ਼ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਹੀ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵਿਰਸਾ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵਰਤ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਦੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਗਾਂ ਦੇਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।
ਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਹਿਰਣ੍ਮਯਂ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਸੋਸ਼੍ਵਮੇਧਫਲਂ ਲਭੇਤ੍। ਏਤਤ੍ਕੀਰ੍ਤਿਵ੍ਰਤਂ ਨਾਮ ਭੂਤਿਕੀਰ੍ਤਿਫਲਪ੍ਰਦਮ੍
ਉਹ ਸੋਨੇ ਦਾ ਰੁੱਖ ਦੇਵੇ ਅਤੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯੱਗ ਦਾ ਫਲ ਪਾਵੇ। ਇਹ ਕੀਰਤੀ ਵਰਤ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਭਾਗ ਤੇ ਕੀਰਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਘृਤੇਨ ਸ੍ਨਪਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਂਭੋਰ੍ਵਾ ਕੇਸ਼ਵਸ੍ਯ ਵਾ। ਅਕ੍ਸ਼ਤਾਭਿਃ ਸਪੁष੍ਪਾਭਿਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਗੋਮਯਮਂਡਲਮ੍
ਸ਼ੰਭੂ ਜਾਂ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਘੀ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਅਟੁੱਟ ਚਾਵਲ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਗੋ-ਮਯ ਦਾ ਮੰਡਲ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਮਾਂਤੇ ਹੇਮਕਮਲਂ ਤਿਲਧੇਨੁਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍। ਸ਼ੂਲਮष੍ਟਾਂਗੁਲਂ ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਛਿਵਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਅੰਤ ਤੇ, ਸੋਨੇ ਦਾ ਕਮਲ ਤੇ ਤਿਲ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਅੱਠ ਉਂਗਲਾਂ ਲੰਬਾ ਸ਼ੂਲ ਦੇ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਸਾਮਗਾਯਨਕਂ ਚੈਵ ਸਾਮਵ੍ਰਤਮਿਹੋਚ੍ਯਤੇ। ਨਵਮ੍ਯਾਮੇਕਭਕ੍ਤਂ ਤੁ ਕृਤ੍ਵਾ ਕਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਕ੍ਤਿਤਃ
ਸਾਮ ਗਾਇਨ ਨਾਲ ਸਾਮ ਵਰਤ ਇੱਥੇ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਨੌਵੇਂ ਦਿਨ, ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਹੀ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭੋਜਯਿਤ੍ਵਾ ਸਮਂ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਧੇਮਕਂਚੁਕਵਾਸਸੀ। ਹੈਮਂ ਸਿਂਹਂ ਚ ਵਿਪ੍ਰਾ ਯਦਦ੍ਯਾਚ੍ਛਿਵਪਦਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬਰਾਬਰ ਖਾਣਾ ਖਵਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਪੜੇ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਸਿੰਘ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ।
ਜਨ੍ਮਾਰ੍ਬੁਦਂ ਸੁਰੂਪਃ ਸ੍ਯਾਚ੍ਛਤ੍ਰੁਭਿਸ਼੍ਚਾਪਰਾਜਿਤਃ। ਏਤਦ੍ਵੀਰਵ੍ਰਤਂ ਨਾਮ ਨਰਾਣਾਂ ਚ ਸੁਖਪ੍ਰਦਮ੍
ਇੱਕ ਅਰਬ ਜਨਮਾਂ ਲਈ, ਮਨੁੱਖ ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਤੋਂ ਅਜਿੱਤ ਰਹੇਗਾ। ਇਹ ਵੀਰ ਵਰਤ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਚੈਤ੍ਰਾਦਿ ਚਤੁਰੋਮਾਸਾਞ੍ਜਲਂ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਦਯਾਨ੍ਵਿਤਃ। ਵ੍ਰਤਾਂਤੇ ਮਣਿਕਂ ਦਦ੍ਯਾਦਨ੍ਨਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਚੈਤਰ ਤੋਂ ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ, ਦਇਆ ਨਾਲ ਇਕ ਮੋਢਾ ਭਰ ਕੇ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵਰਤ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਮਣੀ, ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਕਪੜੇ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਤਿਲਪਾਤ੍ਰਂ ਹਿਰਣ੍ਯਂ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ। ਕਲ੍ਪਾਂਤੇ ਭੂਤਿਜਨਨਮਾਨਂਦਵ੍ਰਤਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਤਿਲ ਦਾ ਪਾਤਰ ਅਤੇ ਸੋਨਾ ਦੇ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਵੇਗਾ। ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਇਹ ਭੂਤਿ-ਜਨਨ-ਮਾਨੰਦ ਵਰਤ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪਂਚਾਮृਤੇਨ ਸ੍ਨਪਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਂਵਤ੍ਸਰਂ ਵਿਭੋਃ। ਵਤ੍ਸਰਾਂਤੇ ਪੁਨਰ੍ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਧੇਨੁਂ ਪਂਚਾਮृਤਾਨ੍ਵਿਤਾਂ
ਪੰਜ ਅੰਮ੍ਰਿਤਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸਾਲ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਪੰਜ ਅੰਮ੍ਰਿਤਾਂ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦੁਬਾਰਾ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਛਂਖਂ ਚ ਸਪਦਂ ਯਾਤਿ ਸ਼ਾਂਕਰਮ੍। ਰਾਜਾ ਭਵਤਿ ਕਲ੍ਪਾਂਤੇ ਧृਤਿਵ੍ਰਤਮਿਦਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸ਼ੰਖ ਦੇ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ। ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਬਣਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਧ੍ਰਿਤੀ ਵਰਤ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।