ਇਦਮਾਚਰਤੋ ਰਾਜਨ੍ਨਖਂਡਵ੍ਰਤਤਾ ਭਵੇਤ੍। ਯਥਾਕਥਂਚਿਤ੍ਕਾਲੇਨ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀਰ੍ਨृਪ
ਰਾਜਨ, ਇਹ ਕਰਦਿਆਂ ਵਰਤ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਟੁੱਟਦਾ; ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਕੇ, ਬਾਰਾਂ ਦਵਾਦਸ਼ੀਆਂ ਜ਼ਰੂਰ ਮਨਾਉਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।
ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਤੋ ਦੇਵ ਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਨृਪ। ਜ੍ਯੇष੍ਠੇ ਗਾਵਃ ਪ੍ਰਦਾਤਵ੍ਯਾ ਮਧ੍ਯਮੇ ਭੂਮਿਰੁਤ੍ਤਮਾ
ਜਿੰਨੀ ਸਮਰੱਥਾ ਹੋਵੇ, ਰਾਜਨ, ਰੱਬ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਗਾਂ ਦੇਣੀਆਂ, ਮੱਧਮ ਵਿੱਚ ਜ਼ਮੀਨ, ਤੇ ਘੱਟ ਵਿੱਚ ਸੋਨਾ।
ਕਨਿष੍ਠੇ ਕਾਂਚਨਂ ਦੇਯਮਿਤ੍ਯੇषਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਸ੍ਮृਤਾ। ਪ੍ਰਥਮਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦੈਵਤ੍ਯਂ ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਵੈष੍ਣਵਂ ਤਥਾ
ਸਭ ਤੋਂ ਘੱਟ, ਸੋਨਾ ਦੇਣਾ ਚੰਗਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਪਹਿਲਾ ਦਾਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਲਈ, ਦੂਜਾ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਲਈ।
ਤृਤੀਯਂ ਰੁਦ੍ਰਦੈਵਤ੍ਯਂ ਤ੍ਰਯੋ ਦੇਵਾਸ੍ਤ੍ਰਿषੁ ਸ੍ਥਿਤਾਃ। ਇਤਿ ਕਲੁषਵਿਦਾਰਣਂ ਜਨਾਨਾਂ ਪਠਤਿ ਚ ਯਸ੍ਤੁ ਸ਼ृਣੋਤਿ ਚਾਪਿ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ
ਤੀਜਾ ਰੁਦਰ ਲਈ ਹੈ; ਇਹ ਤਿੰਨੇ ਦੇਵਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਕੋਈ ਇਹ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਮਤਿਮਪਿ ਚ ਸ ਯਾਤਿ ਦੇਵਲੋਕੇ ਵਸਤਿ ਚ ਰੋਮਸਮਾਨਿ ਵਤ੍ਸਰਾਣਿ। ਅਥਾਤਃ ਸਂਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਵ੍ਰਤਾਨਾਮੁਤ੍ਤਮਂ ਵ੍ਰਤਂ
ਉਹ ਬੁੱਧੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦੇਵ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਜਿੰਨੇ ਰੋਮ ਹਨ ਉੱਦੇ, ਉੱਨਾ ਸਾਲ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਵਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਰਤ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਕਥਿਤਂ ਤੇਨ ਰੁਦ੍ਰੇਣ ਮਹਾਪਾਤਕਨਾਸ਼ਨਮ੍। ਨਕ੍ਤਮਬ੍ਦਂ ਚਰਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਗਵਾਸਾਰ੍ਧਂ ਕੁਟੁਂਬਿਨੇ
ਇਹ ਰੁਦਰ ਨੇ ਆਪ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਘਰੇਲੂ ਮਨੁੱਖ ਇੱਕ ਸਾਲ ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹਨੂੰ ਗਾਂ ਦਾਨ ਦੇ ਅੱਧਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਹੈਮਂ ਚਕ੍ਰਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਂ ਚ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਵਾਸਸੀ। ਏਵਂ ਯਃ ਕੁਰੁਤੇ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸ਼ਿਵਲੋਕੇ ਸ ਮੋਦਤੇ
ਸੋਨੇ ਦਾ ਚੱਕਰ, ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਤੇ ਕਪੜੇ ਇਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਏਤਦੇਵ ਵ੍ਰਤਂ ਨਾਮ ਮਹਾਪਾਤਕਨਾਸ਼ਨਮ੍। ਯਸ੍ਵੇਕਭਕ੍ਤੇਨ ਕ੍ਸ਼ਿਪੇਦ੍ਧੇਨੁਂ ਵृषਸਮਨ੍ਵਿਤਾਮ੍
ਇਹੀ ਵਰਤ ਮਹਾਂ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਜੋ ਇਕਾਗਰ ਭਾਵ ਨਾਲ ਗਾਂ ਤੇ ਵੱਛਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਧੇਨੁਂ ਤਿਲਮਯੀਂ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਸ ਪਦਂ ਯਾਤਿ ਸ਼ਾਂਕਰਮ੍। ਏਤਦ੍ਰੁਦ੍ਰਵ੍ਰਤਂ ਨਾਮ ਭਯਸ਼ੋਕਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਜੋ ਤਿਲਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਗਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਥਾਂ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਰੁਦ੍ਰ ਵਰਤ ਹੈ, ਜੋ ਡਰ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯਸ਼੍ਚ ਨੀਲੋਤ੍ਪਲਂ ਹੈਮਂ ਸ਼ਰ੍ਕਰਾਪਾਤ੍ਰਸਂਯੁਤਮ੍। ਏਕਾਂਤਰਿਤਨਕ੍ਤਾਸ਼ੀ ਸਮਾਂਤੇ ਵृषਸਂਯੁਤਮ੍
ਜੋ ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਨੀਲ ਕਮਲ, ਚੀਨੀ ਵਾਲਾ ਬਰਤਨ ਤੇ ਵੱਛਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਇਕ ਦਿਨ ਛੱਡ ਕੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਵੈष੍ਣਵਂ ਸ ਪਦਂ ਯਾਤਿ ਨੀਲਵ੍ਰਤਮਿਦਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍। ਆषਾਢਾਦਿਚਤੁਰ੍ਮਾਸਮਭ੍ਯਂਗਂ ਵਰ੍ਜਯੇਨ੍ਨਰਃ
ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਨੀਲ ਵਰਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਆਢ ਤੋਂ ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਤੇਲ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਭੋਜਨੋਪਸ੍ਕਰਂ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਸ ਯਾਤਿ ਭਵਨਂ ਹਰੇਃ। ਜਨਪ੍ਰੀਤਿਕਰਂ ਨॄਣਾਂ ਪ੍ਰੀਤਿਵ੍ਰਤਮਿਹੋਚ੍ਯਤੇ ੫੦ 1.20.
ਜੋ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੇ ਬਰਤਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਪ੍ਰੀਤਿ ਵਰਤ ਹੈ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਵਰ੍ਜਯਿਤ੍ਵਾ ਮਧੌ ਯਸ੍ਤੁ ਦਧਿਕ੍ਸ਼ੀਰਘृਤੈਕ੍ਸ਼ਵਮ੍। ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਣਿ ਰਸਪਾਤ੍ਰੇਣ ਸਂਯੁਤਮ੍
ਜੋ ਬਸੰਤ ਵਿੱਚ ਦਹੀਂ, ਦੁੱਧ, ਘੀ ਤੇ ਗੰਨੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਨਰਮ ਕਪੜੇ ਤੇ ਰਸ ਵਾਲਾ ਬਰਤਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—
ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰਮਿਥੁਨਂ ਗੌਰੀ ਮੇ ਪ੍ਰੀਯਤਾਮਿਤਿ। ਏਤਦ੍ਗੌਰੀਵ੍ਰਤਂ ਨਾਮ ਭਵਾਨੀਲੋਕਦਾਯਕਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੋੜੇ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, 'ਗੌਰੀ ਮੇਰੇ ਤੇ ਰਾਜੀ ਹੋਵੇ' ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਗੌਰੀ ਵਰਤ ਹੈ, ਜੋ ਭਵਾਨੀ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪੁष੍ਯਾਦੌ ਯਸ੍ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼੍ਯਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਕ੍ਤਮਥੋ ਪੁਨਃ। ਅਸ਼ੋਕਂ ਕਾਂਚਨਂ ਦਦ੍ਯਾਦਿਕ੍ਸ਼ੁਯੁਕ੍ਤਂ ਦਸ਼ਾਂਗੁਲਮ੍
ਪੁਸ਼ਯ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਤੇਰਵੀਂ ਨੂੰ, ਰਾਤ ਦਾ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਸੋਨੇ ਦਾ ਦਸ ਉਂਗਲਾਂ ਲੰਬਾ ਅਸ਼ੋਕ ਤੇ ਚੀਨੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—
ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਵਸ੍ਤ੍ਰਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਃ ਪ੍ਰੀਯਤਾਮਿਤਿ। ਕਲ੍ਪਂ ਵਿष੍ਣੁਪੁਰੇ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਵਿਸ਼ੋਕਸ੍ਸ੍ਯਾਤ੍ਪੁਨਰ੍ਨृਪ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਕਪੜੇ ਦੇ ਨਾਲ, 'ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਮੇਰੇ ਤੇ ਰਾਜੀ ਹੋਵੇ' ਕਹਿ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਇਕ ਯੁਗ ਤੱਕ ਵੱਸਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦੁੱਖ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਤਤ੍ਕਾਮਵ੍ਰਤਂ ਨਾਮ ਸਦਾ ਸ਼ੋਕਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍। ਆषਾਢਾਦਿ ਵ੍ਰਤੇ ਯਸ੍ਤੁ ਵਰ੍ਜਯੇਦ੍ਯਃ ਫਲਾਸ਼ਨਮ੍
ਇਹ ਕਾਮ ਵਰਤ ਹੈ, ਜੋ ਸਦਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਆਢ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਵਰਤ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਫਲ ਖਾਣਾ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—
ਚਾਤੁਰ੍ਮਾਸ੍ਯੇ ਨਿਵृਤ੍ਤੇ ਤੁ ਘਟਂ ਸਰ੍ਪਿਰ੍ਗੁਡਾਨ੍ਵਿਤਮ੍। ਕਾਰ੍ਤਿਕ੍ਯਾਂ ਤਤ੍ਪੁਨਰ੍ਹੈਮਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਨਿਵੇਦਯੇਤ੍
ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਵਰਤ ਮੁਕਣ ਤੇ, ਘੀ ਤੇ ਗੁੜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਘੜਾ ਚੜ੍ਹਾਏ; ਕਾਰਤਿਕ ਵਿੱਚ ਫਿਰ ਸੋਨਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਭੇਂਟ ਕਰੇ।
ਸ ਰੁਦ੍ਰਲੋਕਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸ਼ਿਵਵ੍ਰਤਮਿਦਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍। ਵਰ੍ਜਯੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਪੁष੍ਪਾਣਿ ਹੇਮਂਤੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਰਾਵृਤੇ
ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਸ਼ਿਵ ਵਰਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਹੇਮੰਤ ਤੇ ਸ਼ੀਸ਼ਿਰ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—
ਪੁष੍ਪਤ੍ਰਯਂ ਚ ਫਾਲ੍ਗੁਨ੍ਯਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਕਾਂਚਨਮ੍। ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਦ੍ਵਿਕਾਲਵੇਲਾਯਾਂ ਪ੍ਰੀਯੇਤਾਂ ਸ਼ਿਵਕੇਸ਼ਵੌ
ਫਾਲਗੁਨ ਵਿੱਚ, ਤਿੰਨ ਕਿਸਮ ਦੇ ਫੁੱਲ ਤੇ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ ਸੋਨਾ, ਦੋ ਵਕਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਰਾਜੀ ਹੋਣ।
ਦਤ੍ਵਾ ਪਰਂ ਪਦਂ ਯਾਤਿ ਸੌਮ੍ਯਵ੍ਰਤਮਿਦਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍। ਫਾਲ੍ਗੁਨਾਦਿ ਤृਤੀਯਾਯਾਂ ਲਵਣਂ ਯਸ੍ਤੁ ਵਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸਰਵੋਚ ਥਾਂ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਸੌਮ੍ਯ ਵਰਤ ਹੈ। ਫਾਲਗੁਨ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ, ਤੀਜੀ ਤਰੀਕ ਨੂੰ, ਜੋ ਲੂਣ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—
ਸਮਾਂਤੇ ਸ਼ਯਨਂ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਗृਹਂ ਚੋਪਸ੍ਕਰਾਨ੍ਵਿਤਮ੍। ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰਮਿਥੁਨਂ ਭਵਾਨੀ ਪ੍ਰੀਯਤਾਮਿਤਿ
ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਸੋਫਾ ਤੇ ਘਰ ਸਮੇਤ ਸਾਜ-ਸਮਾਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੋੜੇ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, 'ਭਵਾਨੀ ਮੇਰੇ ਤੇ ਰਾਜੀ ਹੋਵੇ' ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਗੌਰੀਲੋਕੇ ਵਸੇਤ੍ਕਲ੍ਪਂ ਸੌਭਾਗ੍ਯਵ੍ਰਤਮੁਚ੍ਯਤੇ। ਸਂਧ੍ਯਾਮੌਨਂ ਨਰਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਮਾਂਤੇ ਘृਤਕੁਂਭਕਮ੍
ਉਹ ਗੌਰੀ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਇਕ ਯੁਗ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਸੌਭਾਗ੍ਯ ਵਰਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸੰਧਿਆ ਵੇਲੇ ਚੁੱਪ ਰਹਿ ਕੇ, ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਘੀ ਦਾ ਘੜਾ ਚੜ੍ਹਾਏ—
ਵਸ੍ਤ੍ਰਯੁਗ੍ਮਂ ਤਿਲਾਨ੍ਘਂਟਾਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਨਿਵੇਦਯੇਤ੍। ਲੋਕਂ ਸਾਰਸ੍ਵਤਂ ਯਾਤਿ ਪੁਨਰਾਵृਤ੍ਤਿਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਕਪੜਿਆਂ ਦਾ ਜੋੜਾ, ਤਿਲ ਤੇ ਘੰਟੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਭੇਂਟ ਕਰੇ; ਉਹ ਸਾਰਸਵਤ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਜਿਥੇ ਮੁੜ ਆਉਣਾ ਔਖਾ ਹੈ।
ਏਤਤ੍ਸਾਰਸ੍ਵਤਂ ਨਾਮ ਰੂਪਵਿਦ੍ਯਾਪ੍ਰਦਾਯਕਮ੍। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਪਂਚਮ੍ਯਾਮੁਪਵਾਸੀ ਭਵੇਨ੍ਨਰਃ
ਇਹ ਸਰਸਵਤ ਰੀਤ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਰੂਪ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਪੰਜਵੇਂ ਦਿਨ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸਮਾਂਤੇ ਹੇਮਕਮਲਂ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਧੇਨੁਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍। ਸ ਵੈ ਵਿष੍ਣੁਪਦਂ ਯਾਤਿ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਃ ਸ੍ਯਾਜ੍ਜਨ੍ਮਜਨ੍ਮਨਿ
ਅੰਤ ਤੇ, ਸੋਨੇ ਦਾ ਕਮਲ ਅਤੇ ਗਾਂ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਲਕਸ਼ਮੀ ਉਸ ਨਾਲ ਰਹੇਗੀ।
ਏਤਲ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਵ੍ਰਤਂ ਨਾਮ ਦੁਃਖਸ਼ੋਕਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍। ਕृਤ੍ਵੋਪਲੇਪਨਂ ਸ਼ਂਭੋਰਗ੍ਰਤਃ ਕੇਸ਼ਵਸ੍ਯ ਚ
ਇਹ ਲਕਸ਼ਮੀ ਵਰਤ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਤੇ ਗਮੀ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਸ਼ੰਭੂ ਅਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲੇਪਣ ਕਰਕੇ ਇਹ ਵਰਤ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਾਵਦਬ੍ਦਂ ਪੁਨਰ੍ਦੇਯਾ ਧੇਨੁਰ੍ਜਲਘਟਸ੍ਤਥਾ। ਜਨ੍ਮਾਯੁਤਂ ਸ ਰਾਜਾ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤਤਃ ਸ਼ਿਵਪੁਰਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੱਕ ਦੁਬਾਰਾ ਗਾਂ ਅਤੇ ਜਲ ਦਾ ਘੜਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨੁੱਖ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਰਾਜਾ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ।
ਏਤਦਾਯੁਰ੍ਵ੍ਰਤਂ ਨਾਮ ਸਰ੍ਵਕਾਮਪ੍ਰਦਾਯਕਮ੍। ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥਂ ਭਾਸ੍ਕਰਂ ਗਂਗਾਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯੈਕਾਗ੍ਰਮਾਨਸਃ
ਇਹ ਆਯੁ ਵਰਤ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਕਾਗ੍ਰ ਮਨ ਨਾਲ, ਅਸ਼ਵਥਾ ਰੁੱਖ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਏਕਭਕ੍ਤਂ ਨਰਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦਬ੍ਦਮੇਕਂ ਵਿਮਤ੍ਸਰਃ। ਵ੍ਰਤਾਂਤੇ ਵਿਪ੍ਰਮਿਥੁਨਂ ਪੂਜ੍ਯਂ ਧੇਨੁਤ੍ਰਯਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਇੱਕ ਸਾਲ ਲਈ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਰੋਜ਼ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਹੀ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵਿਰਸਾ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵਰਤ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਦੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਗਾਂ ਦੇਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।