ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਤਦਪਿ ਤ੍ਯਕ੍ਤਂ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਾਵਃ ਸ਼੍ਵੋ ਵਰਾਨਨੇ। ਪ੍ਰਸਂਗਾਦੁਪਵਾਸੋ ਨੌ ਤਵਾਦ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਸ਼ੁਭਾਵਹਃ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਉਹ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਸੋਹਣੀ ਮੂੰਹ ਵਾਲੀਏ, ਅਸੀਂ ਕੱਲ੍ਹ ਖਾਵਾਂਗੇ; ਅੱਜ ਤੇਰੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਰਿਹਾ ਕੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰੀਏ, ਇਹ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ।'
ਜਨ੍ਮਪ੍ਰਭृਤਿ ਪਾਪਿष੍ਠਾਵਾਵਾਂ ਦੇਵਿ ਦृਢਵ੍ਰਤੇ। ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਂਗਾਦ੍ਭਵਦ੍ਗੇਹੇ ਧਰ੍ਮਲੇਸ਼ੋਸ੍ਤੁ ਨਾਵਿਹ
'ਦੇਵੀ, ਅਸੀਂ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਪਾਪੀ ਹਾਂ, ਭਾਵੇਂ ਪੱਕੇ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲੇ ਹਾਂ; ਤੇਰੀ ਸੰਗਤ ਕਰਕੇ ਤੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰੱਬੀ ਕੰਮ ਦੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਛਾਂ ਵੀ ਨਾ ਰਹੇ।'
ਇਤਿ ਜਾਗਰਣਂ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਤਤ੍ਪ੍ਰਸਂਗਾਦਨੁष੍ਠਿਤਂ। ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਚ ਤਯਾ ਦਤ੍ਤਾ ਸ਼ਯ੍ਯਾ ਸਲਵਣਾਚਲਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਉਸ ਦੀ ਸੰਗਤ ਕਰਕੇ ਸਾਰੀ ਰਾਤ ਜਾਗਦੇ ਰਹੇ; ਸਵੇਰੇ ਉਹ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਕ ਤੇ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਖਾਣਾ ਵਾਲਾ ਵਿਛੋਨਾ ਦਿੱਤਾ।
ਗ੍ਰਾਮਸ਼੍ਚ ਗੁਰਵੇ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੈਵ ਤੁ। ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਲਂਕਾਰਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਗਾਵਸ਼੍ਚ ਕਨਕਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਉਸਤਾਦ ਨੂੰ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਇੱਕ ਪਿੰਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਬਾਰਾਂ ਪਿੰਡ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ; ਸੋਨੇ, ਕੱਪੜਿਆਂ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਗਾਂ ਵੀ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਭੋਜਨਂ ਚ ਸੁਹृਨ੍ਮਿਤ੍ਰਦੀਨਾਂਧਕृਪਣੈਃ ਸਹ। ਤਚ੍ਚ ਲੁਬ੍ਧਕਦਾਂਪਤ੍ਯਂ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿਸਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਦੋਸਤਾਂ, ਸਾਥੀਆਂ, ਗਰੀਬਾਂ, ਅੰਨ੍ਹਿਆਂ ਤੇ ਲੋੜਵੰਦਾਂ ਨਾਲ ਖਾਣਾ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ; ਤੇ ਉਸ ਲਾਲਚੀ ਜੋੜੇ ਨੂੰ ਇੱਜ਼ਤ ਦੇ ਕੇ ਰੁਖਸਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਸ ਭਵਾਨ੍ਲੁਬ੍ਧਕੋ ਜਾਤਃ ਸਪਤ੍ਨੀਕੋ ਨृਪੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਪੁष੍ਕਰਪ੍ਰਕਰਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕੇਸ਼ਵਸ੍ਯ ਤੁ ਪੂਜਨਾਤ੍
ਮਹਾਰਾਜ, ਉਹ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ, ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਬਣ ਗਿਆ।
ਵਿਨष੍ਟਾਸ਼ੇषਪਾਪਸ੍ਯ ਤਵ ਪੁष੍ਕਰਮਂਦਿਰਂ। ਤਸ੍ਯ ਸਤ੍ਯਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਾਦਲੋਭਤਪਸਾ ਨृਪ
ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਮੁੱਕ ਗਏ; ਸਚਾਈ ਅਤੇ ਲਾਲਚ ਛੱਡਣ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ, ਰਾਜਨ।
ਪ੍ਰਾਦਾਤ੍ਕਾਮਗਮਂ ਯਾਨਂ ਲੋਕਨਾਥਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਮੁਖਃ। ਸਂਤੁष੍ਟਸ੍ਤਵ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਪੁष੍ਕਰਂ ਤ੍ਵਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਯ
ਚੌਂਹ-ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਤੈਨੂੰ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਚੱਲਣ ਵਾਲਾ ਵਾਹਨ ਦਿੱਤਾ; ਇਸ ਲਈ, ਰਾਜਨ, ਤੂੰ ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਲੈ।
ਕਲ੍ਪਂ ਸਤ੍ਵਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵਿਭੂਤਿਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀਵ੍ਰਤਂ। ਕੁਰੁ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਨਿਰ੍ਵਾਣਮਵਸ਼੍ਯਂ ਸਮਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ
ਇੱਕ ਕਲਪ ਲਈ ਪੱਕਾ ਮਨ ਮਿਲ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਦਾ ਵਰਤ ਰੱਖ, ਰਾਜਨ; ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲੇਗੀ।
ਏਤਦੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸ ਮੁਨਿਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵਾਂਤਰਧੀਯਤ। ਰਾਜਾ ਯਥੋਕ੍ਤਂ ਚ ਪੁਨਰਕਰੋਤ੍ਪੁष੍ਪਵਾਹਨਃ
ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਓਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ; ਤੇ ਰਾਜਾ, ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਮੁੜ ਪੁਸ਼ਪਵਾਹਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਇਦਮਾਚਰਤੋ ਰਾਜਨ੍ਨਖਂਡਵ੍ਰਤਤਾ ਭਵੇਤ੍। ਯਥਾਕਥਂਚਿਤ੍ਕਾਲੇਨ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀਰ੍ਨृਪ
ਰਾਜਨ, ਇਹ ਕਰਦਿਆਂ ਵਰਤ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਟੁੱਟਦਾ; ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਕੇ, ਬਾਰਾਂ ਦਵਾਦਸ਼ੀਆਂ ਜ਼ਰੂਰ ਮਨਾਉਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।
ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਤੋ ਦੇਵ ਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਨृਪ। ਜ੍ਯੇष੍ਠੇ ਗਾਵਃ ਪ੍ਰਦਾਤਵ੍ਯਾ ਮਧ੍ਯਮੇ ਭੂਮਿਰੁਤ੍ਤਮਾ
ਜਿੰਨੀ ਸਮਰੱਥਾ ਹੋਵੇ, ਰਾਜਨ, ਰੱਬ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਗਾਂ ਦੇਣੀਆਂ, ਮੱਧਮ ਵਿੱਚ ਜ਼ਮੀਨ, ਤੇ ਘੱਟ ਵਿੱਚ ਸੋਨਾ।
ਕਨਿष੍ਠੇ ਕਾਂਚਨਂ ਦੇਯਮਿਤ੍ਯੇषਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਸ੍ਮृਤਾ। ਪ੍ਰਥਮਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦੈਵਤ੍ਯਂ ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਵੈष੍ਣਵਂ ਤਥਾ
ਸਭ ਤੋਂ ਘੱਟ, ਸੋਨਾ ਦੇਣਾ ਚੰਗਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਪਹਿਲਾ ਦਾਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਲਈ, ਦੂਜਾ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਲਈ।
ਤृਤੀਯਂ ਰੁਦ੍ਰਦੈਵਤ੍ਯਂ ਤ੍ਰਯੋ ਦੇਵਾਸ੍ਤ੍ਰਿषੁ ਸ੍ਥਿਤਾਃ। ਇਤਿ ਕਲੁषਵਿਦਾਰਣਂ ਜਨਾਨਾਂ ਪਠਤਿ ਚ ਯਸ੍ਤੁ ਸ਼ृਣੋਤਿ ਚਾਪਿ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ
ਤੀਜਾ ਰੁਦਰ ਲਈ ਹੈ; ਇਹ ਤਿੰਨੇ ਦੇਵਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਕੋਈ ਇਹ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਮਤਿਮਪਿ ਚ ਸ ਯਾਤਿ ਦੇਵਲੋਕੇ ਵਸਤਿ ਚ ਰੋਮਸਮਾਨਿ ਵਤ੍ਸਰਾਣਿ। ਅਥਾਤਃ ਸਂਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਵ੍ਰਤਾਨਾਮੁਤ੍ਤਮਂ ਵ੍ਰਤਂ
ਉਹ ਬੁੱਧੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦੇਵ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਜਿੰਨੇ ਰੋਮ ਹਨ ਉੱਦੇ, ਉੱਨਾ ਸਾਲ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਵਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਰਤ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਕਥਿਤਂ ਤੇਨ ਰੁਦ੍ਰੇਣ ਮਹਾਪਾਤਕਨਾਸ਼ਨਮ੍। ਨਕ੍ਤਮਬ੍ਦਂ ਚਰਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਗਵਾਸਾਰ੍ਧਂ ਕੁਟੁਂਬਿਨੇ
ਇਹ ਰੁਦਰ ਨੇ ਆਪ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਘਰੇਲੂ ਮਨੁੱਖ ਇੱਕ ਸਾਲ ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹਨੂੰ ਗਾਂ ਦਾਨ ਦੇ ਅੱਧਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਹੈਮਂ ਚਕ੍ਰਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਂ ਚ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਵਾਸਸੀ। ਏਵਂ ਯਃ ਕੁਰੁਤੇ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸ਼ਿਵਲੋਕੇ ਸ ਮੋਦਤੇ
ਸੋਨੇ ਦਾ ਚੱਕਰ, ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਤੇ ਕਪੜੇ ਇਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਏਤਦੇਵ ਵ੍ਰਤਂ ਨਾਮ ਮਹਾਪਾਤਕਨਾਸ਼ਨਮ੍। ਯਸ੍ਵੇਕਭਕ੍ਤੇਨ ਕ੍ਸ਼ਿਪੇਦ੍ਧੇਨੁਂ ਵृषਸਮਨ੍ਵਿਤਾਮ੍
ਇਹੀ ਵਰਤ ਮਹਾਂ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਜੋ ਇਕਾਗਰ ਭਾਵ ਨਾਲ ਗਾਂ ਤੇ ਵੱਛਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਧੇਨੁਂ ਤਿਲਮਯੀਂ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਸ ਪਦਂ ਯਾਤਿ ਸ਼ਾਂਕਰਮ੍। ਏਤਦ੍ਰੁਦ੍ਰਵ੍ਰਤਂ ਨਾਮ ਭਯਸ਼ੋਕਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਜੋ ਤਿਲਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਗਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਥਾਂ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਰੁਦ੍ਰ ਵਰਤ ਹੈ, ਜੋ ਡਰ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯਸ਼੍ਚ ਨੀਲੋਤ੍ਪਲਂ ਹੈਮਂ ਸ਼ਰ੍ਕਰਾਪਾਤ੍ਰਸਂਯੁਤਮ੍। ਏਕਾਂਤਰਿਤਨਕ੍ਤਾਸ਼ੀ ਸਮਾਂਤੇ ਵृषਸਂਯੁਤਮ੍
ਜੋ ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਨੀਲ ਕਮਲ, ਚੀਨੀ ਵਾਲਾ ਬਰਤਨ ਤੇ ਵੱਛਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਇਕ ਦਿਨ ਛੱਡ ਕੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਵੈष੍ਣਵਂ ਸ ਪਦਂ ਯਾਤਿ ਨੀਲਵ੍ਰਤਮਿਦਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍। ਆषਾਢਾਦਿਚਤੁਰ੍ਮਾਸਮਭ੍ਯਂਗਂ ਵਰ੍ਜਯੇਨ੍ਨਰਃ
ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਨੀਲ ਵਰਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਆਢ ਤੋਂ ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਤੇਲ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਭੋਜਨੋਪਸ੍ਕਰਂ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਸ ਯਾਤਿ ਭਵਨਂ ਹਰੇਃ। ਜਨਪ੍ਰੀਤਿਕਰਂ ਨॄਣਾਂ ਪ੍ਰੀਤਿਵ੍ਰਤਮਿਹੋਚ੍ਯਤੇ ੫੦ 1.20.
ਜੋ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੇ ਬਰਤਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਪ੍ਰੀਤਿ ਵਰਤ ਹੈ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਵਰ੍ਜਯਿਤ੍ਵਾ ਮਧੌ ਯਸ੍ਤੁ ਦਧਿਕ੍ਸ਼ੀਰਘृਤੈਕ੍ਸ਼ਵਮ੍। ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਣਿ ਰਸਪਾਤ੍ਰੇਣ ਸਂਯੁਤਮ੍
ਜੋ ਬਸੰਤ ਵਿੱਚ ਦਹੀਂ, ਦੁੱਧ, ਘੀ ਤੇ ਗੰਨੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਨਰਮ ਕਪੜੇ ਤੇ ਰਸ ਵਾਲਾ ਬਰਤਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—
ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰਮਿਥੁਨਂ ਗੌਰੀ ਮੇ ਪ੍ਰੀਯਤਾਮਿਤਿ। ਏਤਦ੍ਗੌਰੀਵ੍ਰਤਂ ਨਾਮ ਭਵਾਨੀਲੋਕਦਾਯਕਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੋੜੇ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, 'ਗੌਰੀ ਮੇਰੇ ਤੇ ਰਾਜੀ ਹੋਵੇ' ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਗੌਰੀ ਵਰਤ ਹੈ, ਜੋ ਭਵਾਨੀ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪੁष੍ਯਾਦੌ ਯਸ੍ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼੍ਯਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਕ੍ਤਮਥੋ ਪੁਨਃ। ਅਸ਼ੋਕਂ ਕਾਂਚਨਂ ਦਦ੍ਯਾਦਿਕ੍ਸ਼ੁਯੁਕ੍ਤਂ ਦਸ਼ਾਂਗੁਲਮ੍
ਪੁਸ਼ਯ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਤੇਰਵੀਂ ਨੂੰ, ਰਾਤ ਦਾ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਸੋਨੇ ਦਾ ਦਸ ਉਂਗਲਾਂ ਲੰਬਾ ਅਸ਼ੋਕ ਤੇ ਚੀਨੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—
ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਵਸ੍ਤ੍ਰਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਃ ਪ੍ਰੀਯਤਾਮਿਤਿ। ਕਲ੍ਪਂ ਵਿष੍ਣੁਪੁਰੇ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਵਿਸ਼ੋਕਸ੍ਸ੍ਯਾਤ੍ਪੁਨਰ੍ਨृਪ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਕਪੜੇ ਦੇ ਨਾਲ, 'ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਮੇਰੇ ਤੇ ਰਾਜੀ ਹੋਵੇ' ਕਹਿ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਇਕ ਯੁਗ ਤੱਕ ਵੱਸਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦੁੱਖ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਤਤ੍ਕਾਮਵ੍ਰਤਂ ਨਾਮ ਸਦਾ ਸ਼ੋਕਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍। ਆषਾਢਾਦਿ ਵ੍ਰਤੇ ਯਸ੍ਤੁ ਵਰ੍ਜਯੇਦ੍ਯਃ ਫਲਾਸ਼ਨਮ੍
ਇਹ ਕਾਮ ਵਰਤ ਹੈ, ਜੋ ਸਦਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਆਢ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਵਰਤ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਫਲ ਖਾਣਾ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—
ਚਾਤੁਰ੍ਮਾਸ੍ਯੇ ਨਿਵृਤ੍ਤੇ ਤੁ ਘਟਂ ਸਰ੍ਪਿਰ੍ਗੁਡਾਨ੍ਵਿਤਮ੍। ਕਾਰ੍ਤਿਕ੍ਯਾਂ ਤਤ੍ਪੁਨਰ੍ਹੈਮਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਨਿਵੇਦਯੇਤ੍
ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਵਰਤ ਮੁਕਣ ਤੇ, ਘੀ ਤੇ ਗੁੜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਘੜਾ ਚੜ੍ਹਾਏ; ਕਾਰਤਿਕ ਵਿੱਚ ਫਿਰ ਸੋਨਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਭੇਂਟ ਕਰੇ।
ਸ ਰੁਦ੍ਰਲੋਕਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸ਼ਿਵਵ੍ਰਤਮਿਦਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍। ਵਰ੍ਜਯੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਪੁष੍ਪਾਣਿ ਹੇਮਂਤੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਰਾਵृਤੇ
ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਸ਼ਿਵ ਵਰਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਹੇਮੰਤ ਤੇ ਸ਼ੀਸ਼ਿਰ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—
ਪੁष੍ਪਤ੍ਰਯਂ ਚ ਫਾਲ੍ਗੁਨ੍ਯਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਕਾਂਚਨਮ੍। ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਦ੍ਵਿਕਾਲਵੇਲਾਯਾਂ ਪ੍ਰੀਯੇਤਾਂ ਸ਼ਿਵਕੇਸ਼ਵੌ
ਫਾਲਗੁਨ ਵਿੱਚ, ਤਿੰਨ ਕਿਸਮ ਦੇ ਫੁੱਲ ਤੇ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ ਸੋਨਾ, ਦੋ ਵਕਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਰਾਜੀ ਹੋਣ।