ਤਨ੍ਮੂਲ੍ਯਲਾਭਾਯ ਪੁਰਂ ਸਮਸ੍ਤਂ ਭ੍ਰਾਂਤਂ ਤ੍ਵਯਾਸ਼ੇषਮਹਸ੍ਤਦਾਸੀਤ੍। ਕ੍ਰੇਤਾ ਨ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਕਮਲੇषੁ ਜਾਤਃ ਕ੍ਲਾਂਤਃ ਪਰਂ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪਰਿਪੀਡਿਤਸ਼੍ਚ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਕੀਮਤ ਲੈਣ ਲਈ, ਤੂੰ ਸਾਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਘੁੰਮਿਆ, ਪਰ ਕੋਈ ਖਰੀਦਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ। ਤੂੰ ਥੱਕ ਗਿਆ ਤੇ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬਚਿਆ।
ਉਪਵਿष੍ਟਸ੍ਤ੍ਵਮੇਕਸ੍ਮਿਨ੍ਸਭਾਰ੍ਯੋ ਭਵਨਾਂਗਣੇ। ਤਤੋ ਰਾਤ੍ਰੌ ਭਵਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਅਸ਼੍ਰੌषੀਨ੍ਮਂਗਲਧ੍ਵਨਿਂ
ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਇਕ ਘਰ ਦੇ ਅੰਗਣ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਥੇ ਤੂੰ ਸ਼ੁਭ ਧੁਨੀਆਂ ਸੁਣੀਆਂ।
ਸਭਾਰ੍ਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਗਤਵਾਨ੍ਯਤ੍ਰਾਸੌ ਮਂਗਲਧ੍ਵਨਿਃ। ਤਤ੍ਰ ਮਂਡਲਮਧ੍ਯਸ੍ਥਾ ਵਿष੍ਣੋਰਰ੍ਚਾਵਿਲੋਕਿਤਾ
ਤੂੰ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਉਥੇ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਸ਼ੁਭ ਧੁਨੀਆਂ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਥੇ, ਚੱਕਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਵੇਖੀ।
ਵੇਸ਼੍ਯਾਨਂਗਵਤੀ ਨਾਮ ਬਿਭ੍ਰਤੀ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀਵ੍ਰਤਂ। ਸਮਾਪ੍ਯ ਮਾਘਮਾਸਸ੍ਯ ਦ੍ਵਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਲਵਣਾਚਲਂ
ਇੱਕ ਵੇਸ਼ਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਅੰਗਵਤੀ ਸੀ, ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਦਾ ਵਰਤ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਲਾਵਣਾਚਲ ਗਈ।
ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍ਤੁ ਗੁਰਵੇ ਸ਼ਯ੍ਯਾਂ ਚੋਪਸ੍ਕਰਾਨ੍ਵਿਤਾਮ੍। ਅਲਂਕृਤ੍ਯ ਹृषੀਕੇਸ਼ਂ ਸੌਵਰ੍ਣਂ ਸਮਮਾਦਰਾਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਸਜਾਈ ਹੋਈ ਸੇਜ ਭੇਟ ਕੀਤੀ। ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ, ਉਹ ਨੇ ਬੜੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਕੀਤਾ।
ਸਾ ਤੁ ਦृष੍ਟਾ ਤਤਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਮਿਦਂ ਚ ਪਰਿਚਿਂਤਿਤਂ। ਕਿਮੇਭਿਃ ਕਮਲੈਃ ਕਾਰ੍ਯਂ ਵਰਂ ਵਿष੍ਣੁਰਲਂਕृਤਃ
ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਸੋਚਿਆ: 'ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਮਲਾਂ ਦਾ ਕੀ ਕਰੀਏ? ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਸਜਾਉਣਾ ਹੀ ਚੰਗਾ ਹੈ।'
ਇਤਿ ਭਕ੍ਤਿਸ੍ਤਦਾ ਜਾਤਾ ਦਂਪਤ੍ਯੋਸ੍ਤੁ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰ। ਤਤ੍ਪ੍ਰਸਂਗਾਤ੍ਸਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਕੇਸ਼ਵਂ ਲਵਣਾਚਲਂ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਮਪਤੀ ਵਿੱਚ ਭਗਤੀ ਜਾਗੀ, ਰਾਜਾ। ਉਸ ਮੌਕੇ ਤੇ, ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਲਾਵਣਾਚਲ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਸ਼ਯ੍ਯਾ ਚ ਪੁष੍ਪਪ੍ਰਕਰੈਃ ਪੂਜਿਤਾਭੂਚ੍ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਅਥਾਨਂਗਵਤੀ ਤੁष੍ਟਾ ਤਯੋਰ੍ਧਾਨ੍ਯਸ਼ਤਤ੍ਰਯਮ੍
ਸੇਜ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਅੰਗਵਤੀ, ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਸੌ ਮਾਪ ਧਾਨ ਦਿੱਤਾ।
ਦੀਯਤਾਮਾਦਿਦੇਸ਼ਾਥ ਕਲਧੌਤਪਲਤ੍ਰਯਂ। ਨ ਗृਹੀਤਂ ਤਤਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਮਹਾਸਤ੍ਵਾਵਲਂਬਨਾਤ੍
ਫਿਰ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧੋਏ ਹੋਏ ਤਿੰਨ ਪਿਤਲ ਦੇ ਬਰਤਨ ਦੇਣ ਲਈ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ ਉਹ ਨਹੀਂ ਲਏ।
ਅਨਂਗਵਤ੍ਯਾ ਚ ਪੁਨਸ੍ਤਯੋਰਨ੍ਨਂ ਚਤੁਰ੍ਵਿਧਂ। ਆਨੀਯ ਵ੍ਯਾਹृਤਂ ਚਾਨ੍ਨਂ ਭੁਜ੍ਯਤਾਮਿਤਿ ਭੂਪਤੇ
ਫਿਰ ਅਨੰਗਵਤੀ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਚਾਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਖਾਣਾ ਲਿਆ ਕੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਮਹਾਰਾਜਾ, ਇਹ ਖਾਣਾ ਖਾਓ।'
ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਤਦਪਿ ਤ੍ਯਕ੍ਤਂ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਾਵਃ ਸ਼੍ਵੋ ਵਰਾਨਨੇ। ਪ੍ਰਸਂਗਾਦੁਪਵਾਸੋ ਨੌ ਤਵਾਦ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਸ਼ੁਭਾਵਹਃ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਉਹ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਸੋਹਣੀ ਮੂੰਹ ਵਾਲੀਏ, ਅਸੀਂ ਕੱਲ੍ਹ ਖਾਵਾਂਗੇ; ਅੱਜ ਤੇਰੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਰਿਹਾ ਕੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰੀਏ, ਇਹ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ।'
ਜਨ੍ਮਪ੍ਰਭृਤਿ ਪਾਪਿष੍ਠਾਵਾਵਾਂ ਦੇਵਿ ਦृਢਵ੍ਰਤੇ। ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਂਗਾਦ੍ਭਵਦ੍ਗੇਹੇ ਧਰ੍ਮਲੇਸ਼ੋਸ੍ਤੁ ਨਾਵਿਹ
'ਦੇਵੀ, ਅਸੀਂ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਪਾਪੀ ਹਾਂ, ਭਾਵੇਂ ਪੱਕੇ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲੇ ਹਾਂ; ਤੇਰੀ ਸੰਗਤ ਕਰਕੇ ਤੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰੱਬੀ ਕੰਮ ਦੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਛਾਂ ਵੀ ਨਾ ਰਹੇ।'
ਇਤਿ ਜਾਗਰਣਂ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਤਤ੍ਪ੍ਰਸਂਗਾਦਨੁष੍ਠਿਤਂ। ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਚ ਤਯਾ ਦਤ੍ਤਾ ਸ਼ਯ੍ਯਾ ਸਲਵਣਾਚਲਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਉਸ ਦੀ ਸੰਗਤ ਕਰਕੇ ਸਾਰੀ ਰਾਤ ਜਾਗਦੇ ਰਹੇ; ਸਵੇਰੇ ਉਹ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਕ ਤੇ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਖਾਣਾ ਵਾਲਾ ਵਿਛੋਨਾ ਦਿੱਤਾ।
ਗ੍ਰਾਮਸ਼੍ਚ ਗੁਰਵੇ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੈਵ ਤੁ। ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਲਂਕਾਰਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਗਾਵਸ਼੍ਚ ਕਨਕਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਉਸਤਾਦ ਨੂੰ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਇੱਕ ਪਿੰਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਬਾਰਾਂ ਪਿੰਡ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ; ਸੋਨੇ, ਕੱਪੜਿਆਂ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਗਾਂ ਵੀ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਭੋਜਨਂ ਚ ਸੁਹृਨ੍ਮਿਤ੍ਰਦੀਨਾਂਧਕृਪਣੈਃ ਸਹ। ਤਚ੍ਚ ਲੁਬ੍ਧਕਦਾਂਪਤ੍ਯਂ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿਸਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਦੋਸਤਾਂ, ਸਾਥੀਆਂ, ਗਰੀਬਾਂ, ਅੰਨ੍ਹਿਆਂ ਤੇ ਲੋੜਵੰਦਾਂ ਨਾਲ ਖਾਣਾ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ; ਤੇ ਉਸ ਲਾਲਚੀ ਜੋੜੇ ਨੂੰ ਇੱਜ਼ਤ ਦੇ ਕੇ ਰੁਖਸਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਸ ਭਵਾਨ੍ਲੁਬ੍ਧਕੋ ਜਾਤਃ ਸਪਤ੍ਨੀਕੋ ਨृਪੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਪੁष੍ਕਰਪ੍ਰਕਰਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕੇਸ਼ਵਸ੍ਯ ਤੁ ਪੂਜਨਾਤ੍
ਮਹਾਰਾਜ, ਉਹ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ, ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਬਣ ਗਿਆ।
ਵਿਨष੍ਟਾਸ਼ੇषਪਾਪਸ੍ਯ ਤਵ ਪੁष੍ਕਰਮਂਦਿਰਂ। ਤਸ੍ਯ ਸਤ੍ਯਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਾਦਲੋਭਤਪਸਾ ਨृਪ
ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਮੁੱਕ ਗਏ; ਸਚਾਈ ਅਤੇ ਲਾਲਚ ਛੱਡਣ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ, ਰਾਜਨ।
ਪ੍ਰਾਦਾਤ੍ਕਾਮਗਮਂ ਯਾਨਂ ਲੋਕਨਾਥਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਮੁਖਃ। ਸਂਤੁष੍ਟਸ੍ਤਵ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਪੁष੍ਕਰਂ ਤ੍ਵਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਯ
ਚੌਂਹ-ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਤੈਨੂੰ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਚੱਲਣ ਵਾਲਾ ਵਾਹਨ ਦਿੱਤਾ; ਇਸ ਲਈ, ਰਾਜਨ, ਤੂੰ ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਲੈ।
ਕਲ੍ਪਂ ਸਤ੍ਵਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵਿਭੂਤਿਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀਵ੍ਰਤਂ। ਕੁਰੁ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਨਿਰ੍ਵਾਣਮਵਸ਼੍ਯਂ ਸਮਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ
ਇੱਕ ਕਲਪ ਲਈ ਪੱਕਾ ਮਨ ਮਿਲ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਦਾ ਵਰਤ ਰੱਖ, ਰਾਜਨ; ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲੇਗੀ।
ਏਤਦੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸ ਮੁਨਿਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵਾਂਤਰਧੀਯਤ। ਰਾਜਾ ਯਥੋਕ੍ਤਂ ਚ ਪੁਨਰਕਰੋਤ੍ਪੁष੍ਪਵਾਹਨਃ
ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਓਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ; ਤੇ ਰਾਜਾ, ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਮੁੜ ਪੁਸ਼ਪਵਾਹਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਇਦਮਾਚਰਤੋ ਰਾਜਨ੍ਨਖਂਡਵ੍ਰਤਤਾ ਭਵੇਤ੍। ਯਥਾਕਥਂਚਿਤ੍ਕਾਲੇਨ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀਰ੍ਨृਪ
ਰਾਜਨ, ਇਹ ਕਰਦਿਆਂ ਵਰਤ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਟੁੱਟਦਾ; ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਕੇ, ਬਾਰਾਂ ਦਵਾਦਸ਼ੀਆਂ ਜ਼ਰੂਰ ਮਨਾਉਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।
ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਤੋ ਦੇਵ ਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਨृਪ। ਜ੍ਯੇष੍ਠੇ ਗਾਵਃ ਪ੍ਰਦਾਤਵ੍ਯਾ ਮਧ੍ਯਮੇ ਭੂਮਿਰੁਤ੍ਤਮਾ
ਜਿੰਨੀ ਸਮਰੱਥਾ ਹੋਵੇ, ਰਾਜਨ, ਰੱਬ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਗਾਂ ਦੇਣੀਆਂ, ਮੱਧਮ ਵਿੱਚ ਜ਼ਮੀਨ, ਤੇ ਘੱਟ ਵਿੱਚ ਸੋਨਾ।
ਕਨਿष੍ਠੇ ਕਾਂਚਨਂ ਦੇਯਮਿਤ੍ਯੇषਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਸ੍ਮृਤਾ। ਪ੍ਰਥਮਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦੈਵਤ੍ਯਂ ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਵੈष੍ਣਵਂ ਤਥਾ
ਸਭ ਤੋਂ ਘੱਟ, ਸੋਨਾ ਦੇਣਾ ਚੰਗਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਪਹਿਲਾ ਦਾਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਲਈ, ਦੂਜਾ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਲਈ।
ਤृਤੀਯਂ ਰੁਦ੍ਰਦੈਵਤ੍ਯਂ ਤ੍ਰਯੋ ਦੇਵਾਸ੍ਤ੍ਰਿषੁ ਸ੍ਥਿਤਾਃ। ਇਤਿ ਕਲੁषਵਿਦਾਰਣਂ ਜਨਾਨਾਂ ਪਠਤਿ ਚ ਯਸ੍ਤੁ ਸ਼ृਣੋਤਿ ਚਾਪਿ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ
ਤੀਜਾ ਰੁਦਰ ਲਈ ਹੈ; ਇਹ ਤਿੰਨੇ ਦੇਵਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਕੋਈ ਇਹ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਮਤਿਮਪਿ ਚ ਸ ਯਾਤਿ ਦੇਵਲੋਕੇ ਵਸਤਿ ਚ ਰੋਮਸਮਾਨਿ ਵਤ੍ਸਰਾਣਿ। ਅਥਾਤਃ ਸਂਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਵ੍ਰਤਾਨਾਮੁਤ੍ਤਮਂ ਵ੍ਰਤਂ
ਉਹ ਬੁੱਧੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦੇਵ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਜਿੰਨੇ ਰੋਮ ਹਨ ਉੱਦੇ, ਉੱਨਾ ਸਾਲ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਵਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਰਤ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਕਥਿਤਂ ਤੇਨ ਰੁਦ੍ਰੇਣ ਮਹਾਪਾਤਕਨਾਸ਼ਨਮ੍। ਨਕ੍ਤਮਬ੍ਦਂ ਚਰਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਗਵਾਸਾਰ੍ਧਂ ਕੁਟੁਂਬਿਨੇ
ਇਹ ਰੁਦਰ ਨੇ ਆਪ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਘਰੇਲੂ ਮਨੁੱਖ ਇੱਕ ਸਾਲ ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹਨੂੰ ਗਾਂ ਦਾਨ ਦੇ ਅੱਧਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਹੈਮਂ ਚਕ੍ਰਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਂ ਚ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਵਾਸਸੀ। ਏਵਂ ਯਃ ਕੁਰੁਤੇ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸ਼ਿਵਲੋਕੇ ਸ ਮੋਦਤੇ
ਸੋਨੇ ਦਾ ਚੱਕਰ, ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਤੇ ਕਪੜੇ ਇਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਏਤਦੇਵ ਵ੍ਰਤਂ ਨਾਮ ਮਹਾਪਾਤਕਨਾਸ਼ਨਮ੍। ਯਸ੍ਵੇਕਭਕ੍ਤੇਨ ਕ੍ਸ਼ਿਪੇਦ੍ਧੇਨੁਂ ਵृषਸਮਨ੍ਵਿਤਾਮ੍
ਇਹੀ ਵਰਤ ਮਹਾਂ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਜੋ ਇਕਾਗਰ ਭਾਵ ਨਾਲ ਗਾਂ ਤੇ ਵੱਛਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਧੇਨੁਂ ਤਿਲਮਯੀਂ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਸ ਪਦਂ ਯਾਤਿ ਸ਼ਾਂਕਰਮ੍। ਏਤਦ੍ਰੁਦ੍ਰਵ੍ਰਤਂ ਨਾਮ ਭਯਸ਼ੋਕਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਜੋ ਤਿਲਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਗਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਥਾਂ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਰੁਦ੍ਰ ਵਰਤ ਹੈ, ਜੋ ਡਰ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯਸ਼੍ਚ ਨੀਲੋਤ੍ਪਲਂ ਹੈਮਂ ਸ਼ਰ੍ਕਰਾਪਾਤ੍ਰਸਂਯੁਤਮ੍। ਏਕਾਂਤਰਿਤਨਕ੍ਤਾਸ਼ੀ ਸਮਾਂਤੇ ਵृषਸਂਯੁਤਮ੍
ਜੋ ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਨੀਲ ਕਮਲ, ਚੀਨੀ ਵਾਲਾ ਬਰਤਨ ਤੇ ਵੱਛਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਇਕ ਦਿਨ ਛੱਡ ਕੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ—