ਤਪੋਨੁਭਾਵਾਦਥ ਤਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞੀ ਨਾਰੀ ਸਹਸ੍ਰੈਰਭਿਵਂਦ੍ਯਮਾਨਾ। ਨਾਮ੍ਨਾ ਚ ਲਾਵਣ੍ਯਵਤੀ ਬਭੂਵ ਯਾ ਪਾਰ੍ਵਤੀਵੇष੍ਟਤਮਾ ਭਵਸ੍ਯ
ਉਸ ਦੀ ਤਪਸਿਆ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਰਾਣੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਔਰਤਾਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾਈ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਲਾਵਣਯਵਤੀ ਸੀ। ਉਹ ਭਵ ਦੇ ਲਈ ਪਾਰਵਤੀ ਵਾਂਗ ਹੀ ਪਿਆਰੀ ਹੋ ਗਈ।
ਤਸ੍ਯਾਤ੍ਮਜਾਨਾਮਯੁਤਂ ਬਭੂਵ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਨਾਮਗ੍ਰ੍ਯਧਨੁਰ੍ਧਰਾਣਾਮ੍। ਤਦਾਤ੍ਮਜਾਂਸ੍ਤਾਨਭਿਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਰਾਜਾ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਰ੍ਵਿਸ੍ਮਯਮਾਸਸਾਦ
ਉਸ ਦੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਾਲੇ ਤੇ ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਨ। ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਦੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਸੋਭ੍ਯਾਗਤਂ ਪੂਜ੍ਯ ਮੁਨਿਪ੍ਰਵੀਰਂ ਪ੍ਰਚੇਤਸਂ ਵਾਕ੍ਯਮਿਦਂ ਬਭਾषੇ। ਕਸ੍ਮਾਦ੍ਵਿਭੂਤਿਰਚਲਾਮਰਮਰ੍ਤ੍ਯਪੂਜਾ ਜਾਤਾ ਕਥਂ ਕਮਲਜਾ ਸਦृਸ਼ੀ ਸੁਰਾਜ੍ਞੀ
ਜਦ ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਮੁਨੀ ਆਏ, ਜੋ ਆਦਰਯੋਗ ਸਨ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਇਹ ਅਟੱਲ ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ, ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾਈ, ਕਿਵੇਂ ਹੋਈ? ਕਿਵੇਂ ਕਮਲਜਾ ਵਾਂਗ ਰਾਣੀ ਮਿਲੀ?'
ਭਾਰ੍ਯਾ ਮਯਾਲ੍ਪਤਪਸਾ ਪਰਿਤੋषਿਤੇਨ ਦਤ੍ਤਂ ਮਮਾਂਬੁਜਗृਹਂ ਚ ਮੁਨੀਂਦ੍ਰ ਧਾਤ੍ਰਾ। ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਮਪਿ ਕੋਟਿਸ਼ਤਂ ਨृਪਾਣਾਂ ਸਾਮਾਤ੍ਯਕੁਂਜਰਰਥੌਘਜਨਾਵृਤਾਨਾਂ
ਮੈਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਤਪਸਿਆ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਰਚਨਹਾਰ ਵਲੋਂ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲਾ ਘਰ ਮਿਲਿਆ। ਇਸ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜੇਕਰ ਕ੍ਰੋੜਾਂ ਰਾਜੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਸਮੇਤ ਆ ਜਾਣ, ਵੀ—
ਨਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਕ੍ਵਗਤਮਮ੍ਬਰਗਾਮਿਭਿਸ਼੍ਚ ਤਾਰਾਗਣੇਂਦੁਰਵਿਰਸ਼੍ਮਿਭਿਰਪ੍ਯਗਮ੍ਯਮ੍। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕਿਮਨ੍ਯਜਨਨੀਜਠਰੋਦ੍ਭਵੇਨ ਧਰ੍ਮਾਦਿਕਂ ਕृਤਮਸ਼ੇषਜਨਾਤਿਗਂ ਯਤ੍
ਉਸ ਦੀ ਥਾਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੀ, ਨਾ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਉਡਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਨਾ ਤਾਰਿਆਂ ਜਾਂ ਚੰਦ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨੂੰ। ਤਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਦੀ ਜਣਨੀ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਧਰਮ ਆਦਿ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਵਧ ਹੈ, ਉਹ ਕੀ ਹੈ?
ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਮਯਾਥ ਤਨਯੈਰਥ ਵਾਨਯਾਪਿ ਸਦ੍ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਤਦਖਿਲਂ ਕਥਯ ਪ੍ਰਚੇਤਃ। ਸੋਪ੍ਯਭ੍ਯਧਾਦਥ ਭਵਾਂਤਰਿਤਂ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪृਥ੍ਵੀਪਤੇ ਸ਼ृਣੁ ਤਦਦ੍ਭੁਤਹੇਤੁਵृਤ੍ਤਮ੍
ਪ੍ਰਚੇਤਸ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ, ਚਾਹੇ ਮੇਰੇ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਜਾਂ ਮੇਰੀ ਚੰਗੀ ਪਤਨੀ ਵਲੋਂ ਹੋਇਆ, ਦੱਸੋ। ਜਦ ਤਕਦੀਰ ਬਦਲ ਗਈ, ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਰਾਜਾ, ਇਹ ਅਜੀਬ ਕਾਰਨ ਤੇ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣੋ।'
ਜਨ੍ਮਾਭਵਤ੍ਤਵ ਤੁ ਲੁਬ੍ਧਕੁਲੇਪਿ ਘੋਰਂ ਜਾਤਸ੍ਤ੍ਵਮਪ੍ਯਨੁਦਿਨਂ ਕਿਲ ਪਾਪਕਾਰੀ। ਵਪੁਰਪ੍ਯਭੂਤ੍ਤਵ ਪੁਨਃ ਪੁਰੁषਾਂਗਸਂਧਿਦੁਰ੍ਗਂਧਿਸਤ੍ਤ੍ਵਕੁਨਖਾਭਰਣਂ ਸਮਂਤਾਤ੍
ਤੇਰਾ ਜਨਮ ਇਕ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਦੇ ਘਰ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਤੂੰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਤੇਰਾ ਸਰੀਰ ਫਿਰ ਆਦਮੀ ਦਾ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੁਭਾਵ ਬਦਬੂਦਾਰ, ਨਖ ਤੇ ਗਹਣੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਸਨ।
ਨ ਚ ਤੇ ਸੁਹृਨ੍ਨ ਸੁਤਬਂਧੁਜਨੋ ਨ ਤਾਦृਕ੍ਨੈਵਸ੍ਵਸਾ ਨ ਜਨਨੀ ਚ ਤਦਾਭਿਸ਼ਸ੍ਤਾ। ਅਤਿਸਂਮਤਾ ਪਰਮਭੀष੍ਟਤਮਾਭਿਮੁਖੀ ਜਾਤਾ ਮਹੀ ਸ਼ਤਵਯੋषਿਦਿਯਂ ਸੁਰੂਪਾ
ਤੇਰੇ ਕੋਈ ਦੋਸਤ, ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਨਾ ਭੈਣ, ਨਾ ਮਾਂ, ਸਭ ਸ਼ਾਪਿਤ ਸਨ। ਪਰ ਧਰਤੀ, ਸੌਂ ਔਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣੀ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੀ ਤੇ ਚਾਹੀ ਹੋ ਗਈ।
ਅਭੂਦਨਾਵृष੍ਟਿਰਤੀਵ ਰੌਦ੍ਰਾ ਕਦਾਚਨਾਹਾਰਨਿਮਿਤ੍ਤਮਸ੍ਯਾਂ। ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪੀਡਿਤੇਨ ਭਵਤਾ ਤੁ ਯਦਾ ਨ ਕਿਂਚਿਦਾਸਾਦਿਤਂ ਵਨ੍ਯਫਲਾਦਿ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਂ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਭਿਆਨਕ ਸੁੱਕਾ ਪਿਆ, ਤੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੀ ਘਾਟ ਹੋ ਗਈ। ਤੂੰ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਫਲ ਜਾਂ ਹੋਰ ਖਾਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕਿਆ।
ਅਥਾਭਿਦृष੍ਟਂ ਮਹਦਂਬੁਜਾਢ੍ਯਂ ਸਰੋਵਰਂ ਪਂਕਪਰੀਤਰੋਧਃ। ਪਦ੍ਮਾਨ੍ਯਥਾਦਾਯ ਤਤੋ ਬਹੂਨਿ ਗਤਃ ਪੁਰਂ ਵੈਦਿਸ਼ ਨਾਮਧੇਯਂ
ਫਿਰ ਤੂੰ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਝੀਲ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਕਿਚੜ ਨਾਲ ਰੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਥੋਂ ਕਈ ਕਮਲ ਲੈ ਕੇ, ਤੂੰ ਵੈਦਿਸ਼ਾ ਨਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਨ੍ਮੂਲ੍ਯਲਾਭਾਯ ਪੁਰਂ ਸਮਸ੍ਤਂ ਭ੍ਰਾਂਤਂ ਤ੍ਵਯਾਸ਼ੇषਮਹਸ੍ਤਦਾਸੀਤ੍। ਕ੍ਰੇਤਾ ਨ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਕਮਲੇषੁ ਜਾਤਃ ਕ੍ਲਾਂਤਃ ਪਰਂ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪਰਿਪੀਡਿਤਸ਼੍ਚ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਕੀਮਤ ਲੈਣ ਲਈ, ਤੂੰ ਸਾਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਘੁੰਮਿਆ, ਪਰ ਕੋਈ ਖਰੀਦਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ। ਤੂੰ ਥੱਕ ਗਿਆ ਤੇ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬਚਿਆ।
ਉਪਵਿष੍ਟਸ੍ਤ੍ਵਮੇਕਸ੍ਮਿਨ੍ਸਭਾਰ੍ਯੋ ਭਵਨਾਂਗਣੇ। ਤਤੋ ਰਾਤ੍ਰੌ ਭਵਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਅਸ਼੍ਰੌषੀਨ੍ਮਂਗਲਧ੍ਵਨਿਂ
ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਇਕ ਘਰ ਦੇ ਅੰਗਣ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਥੇ ਤੂੰ ਸ਼ੁਭ ਧੁਨੀਆਂ ਸੁਣੀਆਂ।
ਸਭਾਰ੍ਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਗਤਵਾਨ੍ਯਤ੍ਰਾਸੌ ਮਂਗਲਧ੍ਵਨਿਃ। ਤਤ੍ਰ ਮਂਡਲਮਧ੍ਯਸ੍ਥਾ ਵਿष੍ਣੋਰਰ੍ਚਾਵਿਲੋਕਿਤਾ
ਤੂੰ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਉਥੇ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਸ਼ੁਭ ਧੁਨੀਆਂ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਥੇ, ਚੱਕਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਵੇਖੀ।
ਵੇਸ਼੍ਯਾਨਂਗਵਤੀ ਨਾਮ ਬਿਭ੍ਰਤੀ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀਵ੍ਰਤਂ। ਸਮਾਪ੍ਯ ਮਾਘਮਾਸਸ੍ਯ ਦ੍ਵਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਲਵਣਾਚਲਂ
ਇੱਕ ਵੇਸ਼ਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਅੰਗਵਤੀ ਸੀ, ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਦਾ ਵਰਤ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਲਾਵਣਾਚਲ ਗਈ।
ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍ਤੁ ਗੁਰਵੇ ਸ਼ਯ੍ਯਾਂ ਚੋਪਸ੍ਕਰਾਨ੍ਵਿਤਾਮ੍। ਅਲਂਕृਤ੍ਯ ਹृषੀਕੇਸ਼ਂ ਸੌਵਰ੍ਣਂ ਸਮਮਾਦਰਾਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਸਜਾਈ ਹੋਈ ਸੇਜ ਭੇਟ ਕੀਤੀ। ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ, ਉਹ ਨੇ ਬੜੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਕੀਤਾ।
ਸਾ ਤੁ ਦृष੍ਟਾ ਤਤਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਮਿਦਂ ਚ ਪਰਿਚਿਂਤਿਤਂ। ਕਿਮੇਭਿਃ ਕਮਲੈਃ ਕਾਰ੍ਯਂ ਵਰਂ ਵਿष੍ਣੁਰਲਂਕृਤਃ
ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਸੋਚਿਆ: 'ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਮਲਾਂ ਦਾ ਕੀ ਕਰੀਏ? ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਸਜਾਉਣਾ ਹੀ ਚੰਗਾ ਹੈ।'
ਇਤਿ ਭਕ੍ਤਿਸ੍ਤਦਾ ਜਾਤਾ ਦਂਪਤ੍ਯੋਸ੍ਤੁ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰ। ਤਤ੍ਪ੍ਰਸਂਗਾਤ੍ਸਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਕੇਸ਼ਵਂ ਲਵਣਾਚਲਂ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਮਪਤੀ ਵਿੱਚ ਭਗਤੀ ਜਾਗੀ, ਰਾਜਾ। ਉਸ ਮੌਕੇ ਤੇ, ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਲਾਵਣਾਚਲ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਸ਼ਯ੍ਯਾ ਚ ਪੁष੍ਪਪ੍ਰਕਰੈਃ ਪੂਜਿਤਾਭੂਚ੍ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਅਥਾਨਂਗਵਤੀ ਤੁष੍ਟਾ ਤਯੋਰ੍ਧਾਨ੍ਯਸ਼ਤਤ੍ਰਯਮ੍
ਸੇਜ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਅੰਗਵਤੀ, ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਸੌ ਮਾਪ ਧਾਨ ਦਿੱਤਾ।
ਦੀਯਤਾਮਾਦਿਦੇਸ਼ਾਥ ਕਲਧੌਤਪਲਤ੍ਰਯਂ। ਨ ਗृਹੀਤਂ ਤਤਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਮਹਾਸਤ੍ਵਾਵਲਂਬਨਾਤ੍
ਫਿਰ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧੋਏ ਹੋਏ ਤਿੰਨ ਪਿਤਲ ਦੇ ਬਰਤਨ ਦੇਣ ਲਈ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ ਉਹ ਨਹੀਂ ਲਏ।
ਅਨਂਗਵਤ੍ਯਾ ਚ ਪੁਨਸ੍ਤਯੋਰਨ੍ਨਂ ਚਤੁਰ੍ਵਿਧਂ। ਆਨੀਯ ਵ੍ਯਾਹृਤਂ ਚਾਨ੍ਨਂ ਭੁਜ੍ਯਤਾਮਿਤਿ ਭੂਪਤੇ
ਫਿਰ ਅਨੰਗਵਤੀ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਚਾਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਖਾਣਾ ਲਿਆ ਕੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਮਹਾਰਾਜਾ, ਇਹ ਖਾਣਾ ਖਾਓ।'
ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਤਦਪਿ ਤ੍ਯਕ੍ਤਂ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਾਵਃ ਸ਼੍ਵੋ ਵਰਾਨਨੇ। ਪ੍ਰਸਂਗਾਦੁਪਵਾਸੋ ਨੌ ਤਵਾਦ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਸ਼ੁਭਾਵਹਃ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਉਹ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਸੋਹਣੀ ਮੂੰਹ ਵਾਲੀਏ, ਅਸੀਂ ਕੱਲ੍ਹ ਖਾਵਾਂਗੇ; ਅੱਜ ਤੇਰੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਰਿਹਾ ਕੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰੀਏ, ਇਹ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ।'
ਜਨ੍ਮਪ੍ਰਭृਤਿ ਪਾਪਿष੍ਠਾਵਾਵਾਂ ਦੇਵਿ ਦृਢਵ੍ਰਤੇ। ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਂਗਾਦ੍ਭਵਦ੍ਗੇਹੇ ਧਰ੍ਮਲੇਸ਼ੋਸ੍ਤੁ ਨਾਵਿਹ
'ਦੇਵੀ, ਅਸੀਂ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਪਾਪੀ ਹਾਂ, ਭਾਵੇਂ ਪੱਕੇ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲੇ ਹਾਂ; ਤੇਰੀ ਸੰਗਤ ਕਰਕੇ ਤੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰੱਬੀ ਕੰਮ ਦੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਛਾਂ ਵੀ ਨਾ ਰਹੇ।'
ਇਤਿ ਜਾਗਰਣਂ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਤਤ੍ਪ੍ਰਸਂਗਾਦਨੁष੍ਠਿਤਂ। ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਚ ਤਯਾ ਦਤ੍ਤਾ ਸ਼ਯ੍ਯਾ ਸਲਵਣਾਚਲਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਉਸ ਦੀ ਸੰਗਤ ਕਰਕੇ ਸਾਰੀ ਰਾਤ ਜਾਗਦੇ ਰਹੇ; ਸਵੇਰੇ ਉਹ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਕ ਤੇ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਖਾਣਾ ਵਾਲਾ ਵਿਛੋਨਾ ਦਿੱਤਾ।
ਗ੍ਰਾਮਸ਼੍ਚ ਗੁਰਵੇ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੈਵ ਤੁ। ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਲਂਕਾਰਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਗਾਵਸ਼੍ਚ ਕਨਕਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਉਸਤਾਦ ਨੂੰ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਇੱਕ ਪਿੰਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਬਾਰਾਂ ਪਿੰਡ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ; ਸੋਨੇ, ਕੱਪੜਿਆਂ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਗਾਂ ਵੀ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਭੋਜਨਂ ਚ ਸੁਹृਨ੍ਮਿਤ੍ਰਦੀਨਾਂਧਕृਪਣੈਃ ਸਹ। ਤਚ੍ਚ ਲੁਬ੍ਧਕਦਾਂਪਤ੍ਯਂ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿਸਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਦੋਸਤਾਂ, ਸਾਥੀਆਂ, ਗਰੀਬਾਂ, ਅੰਨ੍ਹਿਆਂ ਤੇ ਲੋੜਵੰਦਾਂ ਨਾਲ ਖਾਣਾ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ; ਤੇ ਉਸ ਲਾਲਚੀ ਜੋੜੇ ਨੂੰ ਇੱਜ਼ਤ ਦੇ ਕੇ ਰੁਖਸਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਸ ਭਵਾਨ੍ਲੁਬ੍ਧਕੋ ਜਾਤਃ ਸਪਤ੍ਨੀਕੋ ਨृਪੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਪੁष੍ਕਰਪ੍ਰਕਰਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕੇਸ਼ਵਸ੍ਯ ਤੁ ਪੂਜਨਾਤ੍
ਮਹਾਰਾਜ, ਉਹ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ, ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਬਣ ਗਿਆ।
ਵਿਨष੍ਟਾਸ਼ੇषਪਾਪਸ੍ਯ ਤਵ ਪੁष੍ਕਰਮਂਦਿਰਂ। ਤਸ੍ਯ ਸਤ੍ਯਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਾਦਲੋਭਤਪਸਾ ਨृਪ
ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਮੁੱਕ ਗਏ; ਸਚਾਈ ਅਤੇ ਲਾਲਚ ਛੱਡਣ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ, ਰਾਜਨ।
ਪ੍ਰਾਦਾਤ੍ਕਾਮਗਮਂ ਯਾਨਂ ਲੋਕਨਾਥਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਮੁਖਃ। ਸਂਤੁष੍ਟਸ੍ਤਵ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਪੁष੍ਕਰਂ ਤ੍ਵਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਯ
ਚੌਂਹ-ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਤੈਨੂੰ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਚੱਲਣ ਵਾਲਾ ਵਾਹਨ ਦਿੱਤਾ; ਇਸ ਲਈ, ਰਾਜਨ, ਤੂੰ ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਲੈ।
ਕਲ੍ਪਂ ਸਤ੍ਵਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵਿਭੂਤਿਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀਵ੍ਰਤਂ। ਕੁਰੁ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਨਿਰ੍ਵਾਣਮਵਸ਼੍ਯਂ ਸਮਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ
ਇੱਕ ਕਲਪ ਲਈ ਪੱਕਾ ਮਨ ਮਿਲ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਦਾ ਵਰਤ ਰੱਖ, ਰਾਜਨ; ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲੇਗੀ।
ਏਤਦੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸ ਮੁਨਿਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵਾਂਤਰਧੀਯਤ। ਰਾਜਾ ਯਥੋਕ੍ਤਂ ਚ ਪੁਨਰਕਰੋਤ੍ਪੁष੍ਪਵਾਹਨਃ
ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਓਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ; ਤੇ ਰਾਜਾ, ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਮੁੜ ਪੁਸ਼ਪਵਾਹਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।