ਏਵਂ ਵਿਲੋਭ੍ਯਮਾਨਾਸ੍ਤੇ ਲੋਭੈਰ੍ਬਹੁਵਿਧੈਰਿਹ। ਨੈਵ ਲੋਭਂ ਤਥਾ ਚਕ੍ਰੁਸ੍ਤੇਨ ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪਮ੍
ਇੱਥੇ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਲੋਭਾਂ ਨਾਲ ਲਲਚਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਉਹ ਲੋਭ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਫਸੇ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ।
ਇਦਂ ਯਃ ਸ਼ृਣੁਯਾਨ੍ਨਿਤ੍ਯਮृषੀਣਾਂ ਚਰਿਤਂ ਸ਼ੁਭਮ੍। ਵਿਮੁਕ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਪਾਪੇਭ੍ਯਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਜੋ ਕੋਈ ਇਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਰੋਜ਼ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਭੀष੍ਮ ਉਵਾਚ। ਅਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਵਤੀ ਰਮ੍ਯਾ ਕਥੇਯਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਿਨੀ। ਵਿਸ੍ਤਰੇਣ ਚ ਮੇ ਬ੍ਰੂਹਿ ਯਾਥਾਤਥ੍ਯੇਨ ਪृਚ੍ਛਤਃ
ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਹ ਕਥਾ ਬੜੀ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸੁਹਾਵਣੀ ਹੈ, ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ। ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਹੈ, ਦੱਸੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਪੁੱਛ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਮਧ੍ਯਮਸ੍ਯਾਪਿ ऋषਿਭਿਃ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍। ਫਲਂ ਚਾਨ੍ਨਸ੍ਯ ਕਥਿਤਂ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਚ ਦਮਸ੍ਯ ਤੁ
ਮੱਧਲੇ ਖੇਤਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵਡਿਆਈ ਹੈ। ਅੰਨ ਦਾ ਫਲ ਵੀ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਸੰਯਮ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵੀ।
ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਚ ਪਦਨ੍ਯਾਸਃ ਕृਤੋ ਯਤ੍ਰ ਮਹਾਮੁਨੇ। ਕਨੀਯਸਸ੍ਤਥੋਤ੍ਪਤ੍ਤਿਰ੍ਯਥਾਭੂਤਾ ਵਦਸ੍ਵ ਮੇ
ਜਿੱਥੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪੈਰ ਰੱਖਿਆ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟੇ ਦੀ ਉਤਪਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਹੋਈ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।
ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯ ਉਵਾਚ। ਪੁਰਾ ਰਥਂਤਰੇ ਕਲ੍ਪੇ ਰਾਜਾਸੀਤ੍ਪੁष੍ਪਵਾਹਨਃ। ਨਾਮ੍ਨਾ ਲੋਕੇषੁ ਵਿਖ੍ਯਾਤਸ੍ਤੇਜਸਾ ਸੂਰ੍ਯਸਨ੍ਨਿਭਃ
ਪੁਲਸਤਿਆ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਪੁਰਾਣੇ ਰਥੰਤਰ ਕਲਪ ਵਿੱਚ, ਪੁਸ਼ਪਵਾਹਨ ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜੋ ਸੰਸਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਤੇਜ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ।
ਤਪਸਾ ਤਸ੍ਯ ਤੁष੍ਟੇਨ ਚਤੁਰ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰੇਣ ਭਾਰਤ। ਕਮਲਂ ਕਾਂਚਨਂ ਦਤ੍ਤਂ ਯਥਾਕਾਮਗਮਂ ਨृਪ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਚਤੁਰਮੁਖ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ, ਭਾਰਤ, ਤੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਕਮਲ ਮਿਲਿਆ, ਜੋ ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੇ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਰਾਜਾ।
ਸਪ੍ਤਦ੍ਵੀਪਾਨਿ ਲੋਕਂ ਚ ਯਥੇष੍ਟਂ ਵਿਚਰਤ੍ਸਦਾ। ਕਲ੍ਪਾਦੌ ਤੁ ਸਮਂ ਦ੍ਵੀਪਂ ਤਸ੍ਯ ਪੁष੍ਕਰਵਾਸਿਨਾ
ਉਹ ਸਦਾ ਸੱਤ ਦਵੀਪਾਂ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਫਿਰਦਾ ਸੀ। ਕਲਪ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਦਵੀਪ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਾਸੀਆਂ ਨਾਲ ਸਾਂਝਾ ਸੀ।
ਲੋਕੇਨ ਪੂਜਿਤਂ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪੁष੍ਕਰਦ੍ਵੀਪਮੁਚ੍ਯਤੇ। ਤਦੇਵ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਦਤ੍ਤਂ ਯਾਨਮਸ੍ਯ ਤਤੋਂਬੁਜਮ੍
ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੁਸ਼ਕਰ ਦਵੀਪ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਯਾਨ, ਕਮਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਪੁष੍ਪਵਾਹਨ ਇਤ੍ਯਾਹੁਸ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਂ ਦੇਵਦਾਨਵਾਃ। ਨੌਪਮ੍ਯਮਸ੍ਤੀਹ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯੇਪਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਂਬੁਜਸ੍ਥਸ੍ਯ ਚ ਤਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਦੇਵ ਤੇ ਦਾਨਵ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁਸ਼ਪਵਾਹਨ ਆਖਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਕਮਲ ਤੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਉਸ ਰਾਜੇ ਦੀ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਤੁਲਨਾ ਨਹੀਂ।
ਤਪੋਨੁਭਾਵਾਦਥ ਤਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞੀ ਨਾਰੀ ਸਹਸ੍ਰੈਰਭਿਵਂਦ੍ਯਮਾਨਾ। ਨਾਮ੍ਨਾ ਚ ਲਾਵਣ੍ਯਵਤੀ ਬਭੂਵ ਯਾ ਪਾਰ੍ਵਤੀਵੇष੍ਟਤਮਾ ਭਵਸ੍ਯ
ਉਸ ਦੀ ਤਪਸਿਆ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਰਾਣੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਔਰਤਾਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾਈ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਲਾਵਣਯਵਤੀ ਸੀ। ਉਹ ਭਵ ਦੇ ਲਈ ਪਾਰਵਤੀ ਵਾਂਗ ਹੀ ਪਿਆਰੀ ਹੋ ਗਈ।
ਤਸ੍ਯਾਤ੍ਮਜਾਨਾਮਯੁਤਂ ਬਭੂਵ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਨਾਮਗ੍ਰ੍ਯਧਨੁਰ੍ਧਰਾਣਾਮ੍। ਤਦਾਤ੍ਮਜਾਂਸ੍ਤਾਨਭਿਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਰਾਜਾ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਰ੍ਵਿਸ੍ਮਯਮਾਸਸਾਦ
ਉਸ ਦੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਾਲੇ ਤੇ ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਨ। ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਦੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਸੋਭ੍ਯਾਗਤਂ ਪੂਜ੍ਯ ਮੁਨਿਪ੍ਰਵੀਰਂ ਪ੍ਰਚੇਤਸਂ ਵਾਕ੍ਯਮਿਦਂ ਬਭਾषੇ। ਕਸ੍ਮਾਦ੍ਵਿਭੂਤਿਰਚਲਾਮਰਮਰ੍ਤ੍ਯਪੂਜਾ ਜਾਤਾ ਕਥਂ ਕਮਲਜਾ ਸਦृਸ਼ੀ ਸੁਰਾਜ੍ਞੀ
ਜਦ ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਮੁਨੀ ਆਏ, ਜੋ ਆਦਰਯੋਗ ਸਨ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਇਹ ਅਟੱਲ ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ, ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾਈ, ਕਿਵੇਂ ਹੋਈ? ਕਿਵੇਂ ਕਮਲਜਾ ਵਾਂਗ ਰਾਣੀ ਮਿਲੀ?'
ਭਾਰ੍ਯਾ ਮਯਾਲ੍ਪਤਪਸਾ ਪਰਿਤੋषਿਤੇਨ ਦਤ੍ਤਂ ਮਮਾਂਬੁਜਗृਹਂ ਚ ਮੁਨੀਂਦ੍ਰ ਧਾਤ੍ਰਾ। ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਮਪਿ ਕੋਟਿਸ਼ਤਂ ਨृਪਾਣਾਂ ਸਾਮਾਤ੍ਯਕੁਂਜਰਰਥੌਘਜਨਾਵृਤਾਨਾਂ
ਮੈਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਤਪਸਿਆ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਰਚਨਹਾਰ ਵਲੋਂ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲਾ ਘਰ ਮਿਲਿਆ। ਇਸ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜੇਕਰ ਕ੍ਰੋੜਾਂ ਰਾਜੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਸਮੇਤ ਆ ਜਾਣ, ਵੀ—
ਨਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਕ੍ਵਗਤਮਮ੍ਬਰਗਾਮਿਭਿਸ਼੍ਚ ਤਾਰਾਗਣੇਂਦੁਰਵਿਰਸ਼੍ਮਿਭਿਰਪ੍ਯਗਮ੍ਯਮ੍। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕਿਮਨ੍ਯਜਨਨੀਜਠਰੋਦ੍ਭਵੇਨ ਧਰ੍ਮਾਦਿਕਂ ਕृਤਮਸ਼ੇषਜਨਾਤਿਗਂ ਯਤ੍
ਉਸ ਦੀ ਥਾਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੀ, ਨਾ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਉਡਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਨਾ ਤਾਰਿਆਂ ਜਾਂ ਚੰਦ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨੂੰ। ਤਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਦੀ ਜਣਨੀ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਧਰਮ ਆਦਿ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਵਧ ਹੈ, ਉਹ ਕੀ ਹੈ?
ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਮਯਾਥ ਤਨਯੈਰਥ ਵਾਨਯਾਪਿ ਸਦ੍ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਤਦਖਿਲਂ ਕਥਯ ਪ੍ਰਚੇਤਃ। ਸੋਪ੍ਯਭ੍ਯਧਾਦਥ ਭਵਾਂਤਰਿਤਂ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪृਥ੍ਵੀਪਤੇ ਸ਼ृਣੁ ਤਦਦ੍ਭੁਤਹੇਤੁਵृਤ੍ਤਮ੍
ਪ੍ਰਚੇਤਸ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ, ਚਾਹੇ ਮੇਰੇ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਜਾਂ ਮੇਰੀ ਚੰਗੀ ਪਤਨੀ ਵਲੋਂ ਹੋਇਆ, ਦੱਸੋ। ਜਦ ਤਕਦੀਰ ਬਦਲ ਗਈ, ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਰਾਜਾ, ਇਹ ਅਜੀਬ ਕਾਰਨ ਤੇ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣੋ।'
ਜਨ੍ਮਾਭਵਤ੍ਤਵ ਤੁ ਲੁਬ੍ਧਕੁਲੇਪਿ ਘੋਰਂ ਜਾਤਸ੍ਤ੍ਵਮਪ੍ਯਨੁਦਿਨਂ ਕਿਲ ਪਾਪਕਾਰੀ। ਵਪੁਰਪ੍ਯਭੂਤ੍ਤਵ ਪੁਨਃ ਪੁਰੁषਾਂਗਸਂਧਿਦੁਰ੍ਗਂਧਿਸਤ੍ਤ੍ਵਕੁਨਖਾਭਰਣਂ ਸਮਂਤਾਤ੍
ਤੇਰਾ ਜਨਮ ਇਕ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਦੇ ਘਰ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਤੂੰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਤੇਰਾ ਸਰੀਰ ਫਿਰ ਆਦਮੀ ਦਾ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੁਭਾਵ ਬਦਬੂਦਾਰ, ਨਖ ਤੇ ਗਹਣੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਸਨ।
ਨ ਚ ਤੇ ਸੁਹृਨ੍ਨ ਸੁਤਬਂਧੁਜਨੋ ਨ ਤਾਦृਕ੍ਨੈਵਸ੍ਵਸਾ ਨ ਜਨਨੀ ਚ ਤਦਾਭਿਸ਼ਸ੍ਤਾ। ਅਤਿਸਂਮਤਾ ਪਰਮਭੀष੍ਟਤਮਾਭਿਮੁਖੀ ਜਾਤਾ ਮਹੀ ਸ਼ਤਵਯੋषਿਦਿਯਂ ਸੁਰੂਪਾ
ਤੇਰੇ ਕੋਈ ਦੋਸਤ, ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਨਾ ਭੈਣ, ਨਾ ਮਾਂ, ਸਭ ਸ਼ਾਪਿਤ ਸਨ। ਪਰ ਧਰਤੀ, ਸੌਂ ਔਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣੀ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੀ ਤੇ ਚਾਹੀ ਹੋ ਗਈ।
ਅਭੂਦਨਾਵृष੍ਟਿਰਤੀਵ ਰੌਦ੍ਰਾ ਕਦਾਚਨਾਹਾਰਨਿਮਿਤ੍ਤਮਸ੍ਯਾਂ। ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪੀਡਿਤੇਨ ਭਵਤਾ ਤੁ ਯਦਾ ਨ ਕਿਂਚਿਦਾਸਾਦਿਤਂ ਵਨ੍ਯਫਲਾਦਿ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਂ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਭਿਆਨਕ ਸੁੱਕਾ ਪਿਆ, ਤੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੀ ਘਾਟ ਹੋ ਗਈ। ਤੂੰ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਫਲ ਜਾਂ ਹੋਰ ਖਾਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕਿਆ।
ਅਥਾਭਿਦृष੍ਟਂ ਮਹਦਂਬੁਜਾਢ੍ਯਂ ਸਰੋਵਰਂ ਪਂਕਪਰੀਤਰੋਧਃ। ਪਦ੍ਮਾਨ੍ਯਥਾਦਾਯ ਤਤੋ ਬਹੂਨਿ ਗਤਃ ਪੁਰਂ ਵੈਦਿਸ਼ ਨਾਮਧੇਯਂ
ਫਿਰ ਤੂੰ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਝੀਲ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਕਿਚੜ ਨਾਲ ਰੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਥੋਂ ਕਈ ਕਮਲ ਲੈ ਕੇ, ਤੂੰ ਵੈਦਿਸ਼ਾ ਨਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਨ੍ਮੂਲ੍ਯਲਾਭਾਯ ਪੁਰਂ ਸਮਸ੍ਤਂ ਭ੍ਰਾਂਤਂ ਤ੍ਵਯਾਸ਼ੇषਮਹਸ੍ਤਦਾਸੀਤ੍। ਕ੍ਰੇਤਾ ਨ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਕਮਲੇषੁ ਜਾਤਃ ਕ੍ਲਾਂਤਃ ਪਰਂ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪਰਿਪੀਡਿਤਸ਼੍ਚ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਕੀਮਤ ਲੈਣ ਲਈ, ਤੂੰ ਸਾਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਘੁੰਮਿਆ, ਪਰ ਕੋਈ ਖਰੀਦਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ। ਤੂੰ ਥੱਕ ਗਿਆ ਤੇ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬਚਿਆ।
ਉਪਵਿष੍ਟਸ੍ਤ੍ਵਮੇਕਸ੍ਮਿਨ੍ਸਭਾਰ੍ਯੋ ਭਵਨਾਂਗਣੇ। ਤਤੋ ਰਾਤ੍ਰੌ ਭਵਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਅਸ਼੍ਰੌषੀਨ੍ਮਂਗਲਧ੍ਵਨਿਂ
ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਇਕ ਘਰ ਦੇ ਅੰਗਣ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਥੇ ਤੂੰ ਸ਼ੁਭ ਧੁਨੀਆਂ ਸੁਣੀਆਂ।
ਸਭਾਰ੍ਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਗਤਵਾਨ੍ਯਤ੍ਰਾਸੌ ਮਂਗਲਧ੍ਵਨਿਃ। ਤਤ੍ਰ ਮਂਡਲਮਧ੍ਯਸ੍ਥਾ ਵਿष੍ਣੋਰਰ੍ਚਾਵਿਲੋਕਿਤਾ
ਤੂੰ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਉਥੇ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਸ਼ੁਭ ਧੁਨੀਆਂ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਥੇ, ਚੱਕਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਵੇਖੀ।
ਵੇਸ਼੍ਯਾਨਂਗਵਤੀ ਨਾਮ ਬਿਭ੍ਰਤੀ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀਵ੍ਰਤਂ। ਸਮਾਪ੍ਯ ਮਾਘਮਾਸਸ੍ਯ ਦ੍ਵਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਲਵਣਾਚਲਂ
ਇੱਕ ਵੇਸ਼ਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਅੰਗਵਤੀ ਸੀ, ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਦਾ ਵਰਤ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਲਾਵਣਾਚਲ ਗਈ।
ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍ਤੁ ਗੁਰਵੇ ਸ਼ਯ੍ਯਾਂ ਚੋਪਸ੍ਕਰਾਨ੍ਵਿਤਾਮ੍। ਅਲਂਕृਤ੍ਯ ਹृषੀਕੇਸ਼ਂ ਸੌਵਰ੍ਣਂ ਸਮਮਾਦਰਾਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਸਜਾਈ ਹੋਈ ਸੇਜ ਭੇਟ ਕੀਤੀ। ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ, ਉਹ ਨੇ ਬੜੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਕੀਤਾ।
ਸਾ ਤੁ ਦृष੍ਟਾ ਤਤਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਮਿਦਂ ਚ ਪਰਿਚਿਂਤਿਤਂ। ਕਿਮੇਭਿਃ ਕਮਲੈਃ ਕਾਰ੍ਯਂ ਵਰਂ ਵਿष੍ਣੁਰਲਂਕृਤਃ
ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਸੋਚਿਆ: 'ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਮਲਾਂ ਦਾ ਕੀ ਕਰੀਏ? ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਸਜਾਉਣਾ ਹੀ ਚੰਗਾ ਹੈ।'
ਇਤਿ ਭਕ੍ਤਿਸ੍ਤਦਾ ਜਾਤਾ ਦਂਪਤ੍ਯੋਸ੍ਤੁ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰ। ਤਤ੍ਪ੍ਰਸਂਗਾਤ੍ਸਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਕੇਸ਼ਵਂ ਲਵਣਾਚਲਂ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਮਪਤੀ ਵਿੱਚ ਭਗਤੀ ਜਾਗੀ, ਰਾਜਾ। ਉਸ ਮੌਕੇ ਤੇ, ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਲਾਵਣਾਚਲ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਸ਼ਯ੍ਯਾ ਚ ਪੁष੍ਪਪ੍ਰਕਰੈਃ ਪੂਜਿਤਾਭੂਚ੍ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਅਥਾਨਂਗਵਤੀ ਤੁष੍ਟਾ ਤਯੋਰ੍ਧਾਨ੍ਯਸ਼ਤਤ੍ਰਯਮ੍
ਸੇਜ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਅੰਗਵਤੀ, ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਸੌ ਮਾਪ ਧਾਨ ਦਿੱਤਾ।
ਦੀਯਤਾਮਾਦਿਦੇਸ਼ਾਥ ਕਲਧੌਤਪਲਤ੍ਰਯਂ। ਨ ਗृਹੀਤਂ ਤਤਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਮਹਾਸਤ੍ਵਾਵਲਂਬਨਾਤ੍
ਫਿਰ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧੋਏ ਹੋਏ ਤਿੰਨ ਪਿਤਲ ਦੇ ਬਰਤਨ ਦੇਣ ਲਈ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ ਉਹ ਨਹੀਂ ਲਏ।
ਅਨਂਗਵਤ੍ਯਾ ਚ ਪੁਨਸ੍ਤਯੋਰਨ੍ਨਂ ਚਤੁਰ੍ਵਿਧਂ। ਆਨੀਯ ਵ੍ਯਾਹृਤਂ ਚਾਨ੍ਨਂ ਭੁਜ੍ਯਤਾਮਿਤਿ ਭੂਪਤੇ
ਫਿਰ ਅਨੰਗਵਤੀ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਚਾਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਖਾਣਾ ਲਿਆ ਕੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਮਹਾਰਾਜਾ, ਇਹ ਖਾਣਾ ਖਾਓ।'