ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਕ੍ਰਿਯਾਹੀਨੋ ਬਿਸਸ੍ਤੈਨ੍ਯਂ ਕਰੋਤਿ ਯਃ। ਸ਼ੁਨਃਸਖ ਉਵਾਚ। ਨ੍ਯਾਯੇਨ ਵੇਦਾਨਧ੍ਯੇਤੁ ਗृਹਸ੍ਥੋਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਿਯਾਤਿਥਿਃ
ਜਿਸ ਨੇ ਕੰਡੇ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਨੇਕ ਕੰਮਾਂ ਤੋਂ ਵੰਝਿਆ ਰਹੇ। ਸ਼ੁਨਹਸ਼ਖ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਹ ਨਿਆਂ ਨਾਲ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹੇ ਤੇ ਘਰ-ਗ੍ਰਿਹਸਤੀ ਹੋ ਕੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕਰੇ।
ਸਤ੍ਯਂ ਵਦਤੁ ਵਾਜਸ੍ਰਂ ਬਿਸਸ੍ਤੈਨ੍ਯਂ ਕਰੋਤਿ ਯਃ। ਅਗ੍ਨਿਂ ਜੁਹੋਤੁ ਵਿਧਿਵਦ੍ਯਜ੍ਞਂ ਯਜਤੁ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
ਜਿਸ ਨੇ ਕੰਡੇ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਦਾ ਸੱਚ ਬੋਲੇ। ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਅੱਗ ਨੂੰ ਹਵਨ ਕਰੇ ਤੇ ਯਜਨ ਸਦਾ ਕਰਦਾ ਰਹੇ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ੍ਸਦਨਂ ਯਾਤੁ ਬਿਸਸ੍ਤੈਨ੍ਯਂ ਕਰੋਤਿ ਯਃ। ऋषਯ ਊਚੁਃ। ਇष੍ਟਮੇਵ ਦ੍ਵਿਜਾਤੀਨਾਂ ਯਦਿਦਂ ਸ਼ਪਥੀਕृਤਂ
ਜੋ ਕੋਈ ਕਮਲ ਦੀ ਡੰਡੀ ਚੁਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਘਰ ਜਾਵੇ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਹ ਜੋ ਦੁਜਾਤੀਆਂ ਨੇ ਸਪਥ ਲਿਆ ਹੈ, ਇਹ ਬਿਲਕੁਲ ਠੀਕ ਹੈ।
ਤ੍ਵਯਾ ਕृਤਂ ਬਿਸਸ੍ਤੈਨ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਨਃ ਸ਼ੁਨਃਸਖ। ਸ਼ੁਨਃਸਖ ਉਵਾਚ। ਮਯਾ ਹ੍ਯਂਤਰ੍ਹਿਤਾਨ੍ਯਾਸਨ੍ਬਿਸਾਨੀਮਾਨਿ ਵੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਸਾਰੇ ਲਈ ਕਮਲ ਦੀ ਡੰਡੀ ਚੁਰਾਈ ਹੈ, ਸ਼ੁਨਹਸਖਾ। ਸ਼ੁਨਹਸਖਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੈਂ ਇਹ ਕਮਲ ਦੀਆਂ ਡੰਡੀਆਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਲੁਕਾ ਦਿੱਤੀਆਂ ਸੀ, ਦੁਜਾਤੀਆਂ।
ਧਰ੍ਮਂ ਚ ਸ਼੍ਰੋਤੁਕਾਮੇਨ ਜਾਨੀਧ੍ਵਂ ਮਾਂ ਚ ਵਾਸਵਮ੍। ਅਲੋਭਾਦਕ੍ਸ਼ਯਾਲੋਕਾ ਜਿਤਾ ਵੋ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਧਰਮ ਸੁਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਵਾਸਵ ਸਮਝੋ। ਮਾਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਲੋਭ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਅਤੇ ਅਟੱਲ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਹੈ।
ਵਿਮਾਨਮਧਿਤਿष੍ਠਧ੍ਵਂ ਗਚ੍ਛਾਮਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਲਯਮ੍। ਤਤੋ ਮਹਰ੍षਯਸ੍ਤੇ ਤੁ ਵਿਜ੍ਞਾਯਾਥ ਪੁਰਂਦਰਮ੍
ਆਕਾਸ਼ੀ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹੋ, ਚਲੋ ਅਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਜਾਈਏ। ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸਮਝ ਕੇ, ਪੁਰੰਦਰ ਦੇ ਕੋਲ ਗਏ।
ਊਚੁਃ ਪੁਰਂਦਰਂ ਚੇਦਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਾਕ੍ਯਵਿਸ਼ਾਰਦਾਃ। ਇਹਾਗਤ੍ਯ ਨਰੋ ਯਸ੍ਤੁ ਮਧ੍ਯਮਂ ਪੁष੍ਕਰਂ ਵਿਸ਼ੇਤ੍
ਉਹ ਵਾਕ ਚਤੁਰ ਲੋਕ ਪੁਰੰਦਰ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਜੋ ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ, ਮੱਧਲੇ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ ਵਜੋਂ ਦਾਖਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ—
ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰੋਪੋषਿਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਲਭੇਦਾਵਸ਼੍ਯਕਂ ਫਲਮ੍। ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਵਾਰ੍षਿਕੀਦੀਕ੍ਸ਼ਾ ਸ੍ਮृਤਾ ਯਾਤੁ ਵਨੌਕਸਾਂ
ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਨਚਾਹੀ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਬਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਵ੍ਰਤ, ਜੰਗਲ ਵਾਸੀਆਂ ਵਿੱਚ ਯਾਦ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯਾਃ ਫਲਂ ਸਮਗ੍ਰਂ ਚ ਲਭੇਦਿਹ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਨਾਸੌ ਦੁਰ੍ਗਤਿਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸ੍ਵਗਣੈਃ ਸਹ ਮੋਦਤੇ
ਉਸ ਵ੍ਰਤ ਦਾ ਪੂਰਾ ਫਲ ਇੱਥੇ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਕਦੇ ਦੁਖੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਰਿਞ੍ਚਿਸ੍ਥਾਨਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤਿष੍ਠੇਦ੍ਵੈ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਦਿਨਮ੍। ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯ ਉਵਾਚ। ਇਂਦ੍ਰੇਣ ਸਹ ਸਂਪ੍ਰੀਤਾਸ੍ਤਦਾ ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪਮ੍
ਵਿਰਿੰਚੀ ਦੇ ਥਾਂ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਇੱਕ ਦਿਨ ਲਈ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਪੁਲਸਤਿਆ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਫਿਰ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਨਾਲ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ।
ਏਵਂ ਵਿਲੋਭ੍ਯਮਾਨਾਸ੍ਤੇ ਲੋਭੈਰ੍ਬਹੁਵਿਧੈਰਿਹ। ਨੈਵ ਲੋਭਂ ਤਥਾ ਚਕ੍ਰੁਸ੍ਤੇਨ ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪਮ੍
ਇੱਥੇ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਲੋਭਾਂ ਨਾਲ ਲਲਚਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਉਹ ਲੋਭ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਫਸੇ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ।
ਇਦਂ ਯਃ ਸ਼ृਣੁਯਾਨ੍ਨਿਤ੍ਯਮृषੀਣਾਂ ਚਰਿਤਂ ਸ਼ੁਭਮ੍। ਵਿਮੁਕ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਪਾਪੇਭ੍ਯਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਜੋ ਕੋਈ ਇਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਰੋਜ਼ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਭੀष੍ਮ ਉਵਾਚ। ਅਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਵਤੀ ਰਮ੍ਯਾ ਕਥੇਯਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਿਨੀ। ਵਿਸ੍ਤਰੇਣ ਚ ਮੇ ਬ੍ਰੂਹਿ ਯਾਥਾਤਥ੍ਯੇਨ ਪृਚ੍ਛਤਃ
ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਹ ਕਥਾ ਬੜੀ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸੁਹਾਵਣੀ ਹੈ, ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ। ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਹੈ, ਦੱਸੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਪੁੱਛ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਮਧ੍ਯਮਸ੍ਯਾਪਿ ऋषਿਭਿਃ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍। ਫਲਂ ਚਾਨ੍ਨਸ੍ਯ ਕਥਿਤਂ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਚ ਦਮਸ੍ਯ ਤੁ
ਮੱਧਲੇ ਖੇਤਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵਡਿਆਈ ਹੈ। ਅੰਨ ਦਾ ਫਲ ਵੀ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਸੰਯਮ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵੀ।
ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਚ ਪਦਨ੍ਯਾਸਃ ਕृਤੋ ਯਤ੍ਰ ਮਹਾਮੁਨੇ। ਕਨੀਯਸਸ੍ਤਥੋਤ੍ਪਤ੍ਤਿਰ੍ਯਥਾਭੂਤਾ ਵਦਸ੍ਵ ਮੇ
ਜਿੱਥੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪੈਰ ਰੱਖਿਆ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟੇ ਦੀ ਉਤਪਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਹੋਈ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।
ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯ ਉਵਾਚ। ਪੁਰਾ ਰਥਂਤਰੇ ਕਲ੍ਪੇ ਰਾਜਾਸੀਤ੍ਪੁष੍ਪਵਾਹਨਃ। ਨਾਮ੍ਨਾ ਲੋਕੇषੁ ਵਿਖ੍ਯਾਤਸ੍ਤੇਜਸਾ ਸੂਰ੍ਯਸਨ੍ਨਿਭਃ
ਪੁਲਸਤਿਆ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਪੁਰਾਣੇ ਰਥੰਤਰ ਕਲਪ ਵਿੱਚ, ਪੁਸ਼ਪਵਾਹਨ ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜੋ ਸੰਸਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਤੇਜ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ।
ਤਪਸਾ ਤਸ੍ਯ ਤੁष੍ਟੇਨ ਚਤੁਰ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰੇਣ ਭਾਰਤ। ਕਮਲਂ ਕਾਂਚਨਂ ਦਤ੍ਤਂ ਯਥਾਕਾਮਗਮਂ ਨृਪ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਚਤੁਰਮੁਖ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ, ਭਾਰਤ, ਤੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਕਮਲ ਮਿਲਿਆ, ਜੋ ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੇ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਰਾਜਾ।
ਸਪ੍ਤਦ੍ਵੀਪਾਨਿ ਲੋਕਂ ਚ ਯਥੇष੍ਟਂ ਵਿਚਰਤ੍ਸਦਾ। ਕਲ੍ਪਾਦੌ ਤੁ ਸਮਂ ਦ੍ਵੀਪਂ ਤਸ੍ਯ ਪੁष੍ਕਰਵਾਸਿਨਾ
ਉਹ ਸਦਾ ਸੱਤ ਦਵੀਪਾਂ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਫਿਰਦਾ ਸੀ। ਕਲਪ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਦਵੀਪ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਾਸੀਆਂ ਨਾਲ ਸਾਂਝਾ ਸੀ।
ਲੋਕੇਨ ਪੂਜਿਤਂ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪੁष੍ਕਰਦ੍ਵੀਪਮੁਚ੍ਯਤੇ। ਤਦੇਵ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਦਤ੍ਤਂ ਯਾਨਮਸ੍ਯ ਤਤੋਂਬੁਜਮ੍
ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੁਸ਼ਕਰ ਦਵੀਪ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਯਾਨ, ਕਮਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਪੁष੍ਪਵਾਹਨ ਇਤ੍ਯਾਹੁਸ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਂ ਦੇਵਦਾਨਵਾਃ। ਨੌਪਮ੍ਯਮਸ੍ਤੀਹ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯੇਪਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਂਬੁਜਸ੍ਥਸ੍ਯ ਚ ਤਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਦੇਵ ਤੇ ਦਾਨਵ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁਸ਼ਪਵਾਹਨ ਆਖਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਕਮਲ ਤੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਉਸ ਰਾਜੇ ਦੀ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਤੁਲਨਾ ਨਹੀਂ।
ਤਪੋਨੁਭਾਵਾਦਥ ਤਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞੀ ਨਾਰੀ ਸਹਸ੍ਰੈਰਭਿਵਂਦ੍ਯਮਾਨਾ। ਨਾਮ੍ਨਾ ਚ ਲਾਵਣ੍ਯਵਤੀ ਬਭੂਵ ਯਾ ਪਾਰ੍ਵਤੀਵੇष੍ਟਤਮਾ ਭਵਸ੍ਯ
ਉਸ ਦੀ ਤਪਸਿਆ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਰਾਣੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਔਰਤਾਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾਈ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਲਾਵਣਯਵਤੀ ਸੀ। ਉਹ ਭਵ ਦੇ ਲਈ ਪਾਰਵਤੀ ਵਾਂਗ ਹੀ ਪਿਆਰੀ ਹੋ ਗਈ।
ਤਸ੍ਯਾਤ੍ਮਜਾਨਾਮਯੁਤਂ ਬਭੂਵ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਨਾਮਗ੍ਰ੍ਯਧਨੁਰ੍ਧਰਾਣਾਮ੍। ਤਦਾਤ੍ਮਜਾਂਸ੍ਤਾਨਭਿਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਰਾਜਾ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਰ੍ਵਿਸ੍ਮਯਮਾਸਸਾਦ
ਉਸ ਦੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਾਲੇ ਤੇ ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਨ। ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਦੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਸੋਭ੍ਯਾਗਤਂ ਪੂਜ੍ਯ ਮੁਨਿਪ੍ਰਵੀਰਂ ਪ੍ਰਚੇਤਸਂ ਵਾਕ੍ਯਮਿਦਂ ਬਭਾषੇ। ਕਸ੍ਮਾਦ੍ਵਿਭੂਤਿਰਚਲਾਮਰਮਰ੍ਤ੍ਯਪੂਜਾ ਜਾਤਾ ਕਥਂ ਕਮਲਜਾ ਸਦृਸ਼ੀ ਸੁਰਾਜ੍ਞੀ
ਜਦ ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਮੁਨੀ ਆਏ, ਜੋ ਆਦਰਯੋਗ ਸਨ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਇਹ ਅਟੱਲ ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ, ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾਈ, ਕਿਵੇਂ ਹੋਈ? ਕਿਵੇਂ ਕਮਲਜਾ ਵਾਂਗ ਰਾਣੀ ਮਿਲੀ?'
ਭਾਰ੍ਯਾ ਮਯਾਲ੍ਪਤਪਸਾ ਪਰਿਤੋषਿਤੇਨ ਦਤ੍ਤਂ ਮਮਾਂਬੁਜਗृਹਂ ਚ ਮੁਨੀਂਦ੍ਰ ਧਾਤ੍ਰਾ। ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਮਪਿ ਕੋਟਿਸ਼ਤਂ ਨृਪਾਣਾਂ ਸਾਮਾਤ੍ਯਕੁਂਜਰਰਥੌਘਜਨਾਵृਤਾਨਾਂ
ਮੈਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਤਪਸਿਆ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਰਚਨਹਾਰ ਵਲੋਂ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲਾ ਘਰ ਮਿਲਿਆ। ਇਸ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜੇਕਰ ਕ੍ਰੋੜਾਂ ਰਾਜੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਸਮੇਤ ਆ ਜਾਣ, ਵੀ—
ਨਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਕ੍ਵਗਤਮਮ੍ਬਰਗਾਮਿਭਿਸ਼੍ਚ ਤਾਰਾਗਣੇਂਦੁਰਵਿਰਸ਼੍ਮਿਭਿਰਪ੍ਯਗਮ੍ਯਮ੍। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕਿਮਨ੍ਯਜਨਨੀਜਠਰੋਦ੍ਭਵੇਨ ਧਰ੍ਮਾਦਿਕਂ ਕृਤਮਸ਼ੇषਜਨਾਤਿਗਂ ਯਤ੍
ਉਸ ਦੀ ਥਾਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੀ, ਨਾ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਉਡਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਨਾ ਤਾਰਿਆਂ ਜਾਂ ਚੰਦ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨੂੰ। ਤਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਦੀ ਜਣਨੀ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਧਰਮ ਆਦਿ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਵਧ ਹੈ, ਉਹ ਕੀ ਹੈ?
ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਮਯਾਥ ਤਨਯੈਰਥ ਵਾਨਯਾਪਿ ਸਦ੍ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਤਦਖਿਲਂ ਕਥਯ ਪ੍ਰਚੇਤਃ। ਸੋਪ੍ਯਭ੍ਯਧਾਦਥ ਭਵਾਂਤਰਿਤਂ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪृਥ੍ਵੀਪਤੇ ਸ਼ृਣੁ ਤਦਦ੍ਭੁਤਹੇਤੁਵृਤ੍ਤਮ੍
ਪ੍ਰਚੇਤਸ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ, ਚਾਹੇ ਮੇਰੇ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਜਾਂ ਮੇਰੀ ਚੰਗੀ ਪਤਨੀ ਵਲੋਂ ਹੋਇਆ, ਦੱਸੋ। ਜਦ ਤਕਦੀਰ ਬਦਲ ਗਈ, ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਰਾਜਾ, ਇਹ ਅਜੀਬ ਕਾਰਨ ਤੇ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣੋ।'
ਜਨ੍ਮਾਭਵਤ੍ਤਵ ਤੁ ਲੁਬ੍ਧਕੁਲੇਪਿ ਘੋਰਂ ਜਾਤਸ੍ਤ੍ਵਮਪ੍ਯਨੁਦਿਨਂ ਕਿਲ ਪਾਪਕਾਰੀ। ਵਪੁਰਪ੍ਯਭੂਤ੍ਤਵ ਪੁਨਃ ਪੁਰੁषਾਂਗਸਂਧਿਦੁਰ੍ਗਂਧਿਸਤ੍ਤ੍ਵਕੁਨਖਾਭਰਣਂ ਸਮਂਤਾਤ੍
ਤੇਰਾ ਜਨਮ ਇਕ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਦੇ ਘਰ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਤੂੰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਤੇਰਾ ਸਰੀਰ ਫਿਰ ਆਦਮੀ ਦਾ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੁਭਾਵ ਬਦਬੂਦਾਰ, ਨਖ ਤੇ ਗਹਣੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਸਨ।
ਨ ਚ ਤੇ ਸੁਹृਨ੍ਨ ਸੁਤਬਂਧੁਜਨੋ ਨ ਤਾਦृਕ੍ਨੈਵਸ੍ਵਸਾ ਨ ਜਨਨੀ ਚ ਤਦਾਭਿਸ਼ਸ੍ਤਾ। ਅਤਿਸਂਮਤਾ ਪਰਮਭੀष੍ਟਤਮਾਭਿਮੁਖੀ ਜਾਤਾ ਮਹੀ ਸ਼ਤਵਯੋषਿਦਿਯਂ ਸੁਰੂਪਾ
ਤੇਰੇ ਕੋਈ ਦੋਸਤ, ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਨਾ ਭੈਣ, ਨਾ ਮਾਂ, ਸਭ ਸ਼ਾਪਿਤ ਸਨ। ਪਰ ਧਰਤੀ, ਸੌਂ ਔਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣੀ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੀ ਤੇ ਚਾਹੀ ਹੋ ਗਈ।
ਅਭੂਦਨਾਵृष੍ਟਿਰਤੀਵ ਰੌਦ੍ਰਾ ਕਦਾਚਨਾਹਾਰਨਿਮਿਤ੍ਤਮਸ੍ਯਾਂ। ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪੀਡਿਤੇਨ ਭਵਤਾ ਤੁ ਯਦਾ ਨ ਕਿਂਚਿਦਾਸਾਦਿਤਂ ਵਨ੍ਯਫਲਾਦਿ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਂ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਭਿਆਨਕ ਸੁੱਕਾ ਪਿਆ, ਤੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੀ ਘਾਟ ਹੋ ਗਈ। ਤੂੰ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਫਲ ਜਾਂ ਹੋਰ ਖਾਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕਿਆ।
ਅਥਾਭਿਦृष੍ਟਂ ਮਹਦਂਬੁਜਾਢ੍ਯਂ ਸਰੋਵਰਂ ਪਂਕਪਰੀਤਰੋਧਃ। ਪਦ੍ਮਾਨ੍ਯਥਾਦਾਯ ਤਤੋ ਬਹੂਨਿ ਗਤਃ ਪੁਰਂ ਵੈਦਿਸ਼ ਨਾਮਧੇਯਂ
ਫਿਰ ਤੂੰ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਝੀਲ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਕਿਚੜ ਨਾਲ ਰੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਥੋਂ ਕਈ ਕਮਲ ਲੈ ਕੇ, ਤੂੰ ਵੈਦਿਸ਼ਾ ਨਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।