ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਾਤਿਥਿਤਾਮੇਤੁ ਬਿਸਸ੍ਤੈਨ੍ਯਂ ਕਰੋਤਿ ਯਃ। ਏਕਕੂਪੇ ਵਸੇਦ੍ਗ੍ਰਾਮੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਵृषਲੀਪਤਿਃ
ਜਿਸ ਨੇ ਕੰਡੇ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਘਰੋਂ ਮਹਿਮਾਨ ਵਾਂਗ ਖਾਏ। ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਨੀਚ ਜਾਤ ਦੀ ਔਰਤ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਇਕੋ ਕੂੰਏ ਵਾਲੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲਾ ਵੱਸੇ।
ਤਸ੍ਯ ਸਾਲੋਕ੍ਯਤਾਂ ਯਾਤੁ ਬਿਸਸ੍ਤੈਨ੍ਯਂ ਕਰੋਤਿ ਯਃ। ਭਰਦ੍ਵਾਜ ਉਵਾਚ। ਨृਸ਼ਂਸਸ੍ਸੋऽਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਸਮृਧ੍ਯਾ ਚਾਪ੍ਯਹਂਕृਤਃ
ਜਿਸ ਨੇ ਕੰਡੇ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਹ ਐਸਿਆਂ ਦੇ ਹੀ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਵੇ। ਭਰਦਵਾਜ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਹ ਸਭ ਉੱਤੇ ਨਿਰਦਈ ਹੋ ਜਾਵੇ ਤੇ ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿਧੀ ਵਿੱਚ ਅਹੰਕਾਰੀ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਮਤ੍ਸਰੀ ਪਿਸ਼ੁਨਸ਼੍ਚੈਵ ਬਿਸਸ੍ਤੈਨ੍ਯਂ ਕਰੋਤਿ ਯਃ। ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਕ੍ਰੋਸ਼ਤ੍ਵਵਾਕ੍ਰੁष੍ਟਸ੍ਤਾਡਯਤ੍ਵਨ੍ਯਤਾਡਿਤਃ੩੫੦ 1.19.
ਜਿਸ ਨੇ ਕੰਡੇ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਹ ਦੂਜਿਆਂ ਨਾਲ ਈਰਖਾ ਤੇ ਚੁਗਲੀ ਕਰੇ। ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਗਾਲ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਆਪ ਵੀ ਗਾਲ ਸੁਣੇ ਤੇ ਜਦੋਂ ਮਾਰੇ, ਤਾਂ ਆਪ ਵੀ ਮਾਰੇ ਜਾਵੇ।
ਵਿਕ੍ਰੀਣਾਤੁ ਰਸਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਬਿਸਸ੍ਤੈਨ੍ਯਂ ਕਰੋਤਿ ਯਃ। ਗੌਤਮ ਉਵਾਚ। ਅਤਿਥਿਂ ਤ੍ਵਾਗਤਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਪਾਕਭੇਦਂ ਕਰੋਤੁ ਸਃ
ਜਿਸ ਨੇ ਕੰਡੇ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਹ ਰਸ ਵੇਚੇ। ਗੌਤਮ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦੋਂ ਮਹਿਮਾਨ ਆਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਘਟੀਆ ਖਾਣਾ ਪੇਸ਼ ਕਰੇ।
ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਨ੍ਨਂ ਚ ਸਦਾਸ਼੍ਨਾਤੁ ਬਿਸਸ੍ਤੈਨ੍ਯਂ ਕਰੋਤਿ ਯਃ। ਦਤ੍ਵਾ ਦਾਨਂ ਕੀਰ੍ਤਯਤੁ ਪਰਭਾਰ੍ਯਾਸੁ ਤੁष੍ਯਤੁ
ਜਿਸ ਨੇ ਕੰਡੇ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਦਾ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਦਾ ਖਾਣਾ ਖਾਏ। ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ ਆਪਣੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰੇ ਤੇ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਲਏ।
ਏਕਾਕੀਮਿष੍ਟਮਸ਼੍ਨੀਯਾਦ੍ਬਿਸਸ੍ਤੈਨ੍ਯਂ ਕਰੋਤਿ ਯਃ। ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਉਵਾਚ। ਨਿਤ੍ਯਕਾਮਪਰਃ ਸੋਸ੍ਤੁ ਦਿਵਸੇ ਚੈਵ ਮੈਥੁਨੀ
ਜਿਸ ਨੇ ਕੰਡੇ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਮਨਪਸੰਦ ਖਾਣਾ ਇਕੱਲਾ ਖਾਏ। ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਹ ਸਦਾ ਕਾਮ ਵਲ ਲੱਗਾ ਰਹੇ ਤੇ ਦਿਨ ਚੜ੍ਹਦੇ ਵਿਅਭਿਚਾਰ ਕਰੇ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਤੁ ਪਾਤਕੀ ਚੈਵ ਬਿਸਸ੍ਤੈਨ੍ਯਂ ਕਰੋਤਿ ਯਃ। ਪਰਾਪਵਾਦਂ ਵਦਤੁ ਪਰਦਾਰਾਂਸ਼੍ਚ ਸੇਵਤੁ
ਜਿਸ ਨੇ ਕੰਡੇ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਦਾ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਰਹੇ। ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰੇ ਤੇ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਕਰੇ।
ਪਰਨਿਂਦਾਰਤਸ਼੍ਚਾਸ੍ਤੁ ਬਿਸਸ੍ਤੈਨ੍ਯਂ ਕਰੋਤਿ ਯਃ। ਮਾਤਰਂ ਪਿਤਰਂ ਚੈਵ ਸੋਵਮਨ੍ਯਤੁ ਦੁਰ੍ਮਤਿਃ
ਜਿਸ ਨੇ ਕੰਡੇ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਦਾ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ। ਮਾੜੀ ਸੋਚ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ-ਪਿਉ ਦੀ ਵੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾ ਕਰੇ।
ਸਮਾਤਰ੍ਯਨ੍ਯਬੁਦ੍ਧਿਸ੍ਯਾਦ੍ ਬਿਸਸ੍ਤੈਨ੍ਯਂ ਕਰੋਤਿ ਯਃ। ਪਰਪਾਕਂ ਸਦਾਸ਼੍ਨਾਤੁ ਪਰਨਾਰੀਂ ਚ ਸੇਵਤੁ
ਜਿਸ ਨੇ ਕੰਡੇ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਰਾਈ ਸਮਝੇ। ਸਦਾ ਦੂਜਿਆਂ ਦਾ ਪਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਖਾਏ ਤੇ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਕਰੇ।
ਵੇਦਵਿਕ੍ਰਯਕृਚ੍ਚਾਸ੍ਤੁ ਬਿਸਸ੍ਤੈਨ੍ਯਂ ਕਰੋਤਿ ਯਃ। ਜਮਦਗ੍ਨਿਰੁਵਾਚ। ਪਰਸ੍ਯ ਯਾਤੁ ਪ੍ਰੇष੍ਯਤ੍ਵਂ ਸ ਤੁ ਜਨ੍ਮਨਿ ਜਨ੍ਮਨਿ
ਜਿਸ ਨੇ ਕੰਡੇ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਵੇਚਣ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਜਮਦਗਨੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਹ ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਦੂਜੇ ਦਾ ਨੌਕਰ ਬਣੇ।
ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਕ੍ਰਿਯਾਹੀਨੋ ਬਿਸਸ੍ਤੈਨ੍ਯਂ ਕਰੋਤਿ ਯਃ। ਸ਼ੁਨਃਸਖ ਉਵਾਚ। ਨ੍ਯਾਯੇਨ ਵੇਦਾਨਧ੍ਯੇਤੁ ਗृਹਸ੍ਥੋਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਿਯਾਤਿਥਿਃ
ਜਿਸ ਨੇ ਕੰਡੇ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਨੇਕ ਕੰਮਾਂ ਤੋਂ ਵੰਝਿਆ ਰਹੇ। ਸ਼ੁਨਹਸ਼ਖ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਹ ਨਿਆਂ ਨਾਲ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹੇ ਤੇ ਘਰ-ਗ੍ਰਿਹਸਤੀ ਹੋ ਕੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕਰੇ।
ਸਤ੍ਯਂ ਵਦਤੁ ਵਾਜਸ੍ਰਂ ਬਿਸਸ੍ਤੈਨ੍ਯਂ ਕਰੋਤਿ ਯਃ। ਅਗ੍ਨਿਂ ਜੁਹੋਤੁ ਵਿਧਿਵਦ੍ਯਜ੍ਞਂ ਯਜਤੁ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
ਜਿਸ ਨੇ ਕੰਡੇ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਦਾ ਸੱਚ ਬੋਲੇ। ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਅੱਗ ਨੂੰ ਹਵਨ ਕਰੇ ਤੇ ਯਜਨ ਸਦਾ ਕਰਦਾ ਰਹੇ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ੍ਸਦਨਂ ਯਾਤੁ ਬਿਸਸ੍ਤੈਨ੍ਯਂ ਕਰੋਤਿ ਯਃ। ऋषਯ ਊਚੁਃ। ਇष੍ਟਮੇਵ ਦ੍ਵਿਜਾਤੀਨਾਂ ਯਦਿਦਂ ਸ਼ਪਥੀਕृਤਂ
ਜੋ ਕੋਈ ਕਮਲ ਦੀ ਡੰਡੀ ਚੁਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਘਰ ਜਾਵੇ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਹ ਜੋ ਦੁਜਾਤੀਆਂ ਨੇ ਸਪਥ ਲਿਆ ਹੈ, ਇਹ ਬਿਲਕੁਲ ਠੀਕ ਹੈ।
ਤ੍ਵਯਾ ਕृਤਂ ਬਿਸਸ੍ਤੈਨ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਨਃ ਸ਼ੁਨਃਸਖ। ਸ਼ੁਨਃਸਖ ਉਵਾਚ। ਮਯਾ ਹ੍ਯਂਤਰ੍ਹਿਤਾਨ੍ਯਾਸਨ੍ਬਿਸਾਨੀਮਾਨਿ ਵੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਸਾਰੇ ਲਈ ਕਮਲ ਦੀ ਡੰਡੀ ਚੁਰਾਈ ਹੈ, ਸ਼ੁਨਹਸਖਾ। ਸ਼ੁਨਹਸਖਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੈਂ ਇਹ ਕਮਲ ਦੀਆਂ ਡੰਡੀਆਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਲੁਕਾ ਦਿੱਤੀਆਂ ਸੀ, ਦੁਜਾਤੀਆਂ।
ਧਰ੍ਮਂ ਚ ਸ਼੍ਰੋਤੁਕਾਮੇਨ ਜਾਨੀਧ੍ਵਂ ਮਾਂ ਚ ਵਾਸਵਮ੍। ਅਲੋਭਾਦਕ੍ਸ਼ਯਾਲੋਕਾ ਜਿਤਾ ਵੋ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਧਰਮ ਸੁਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਵਾਸਵ ਸਮਝੋ। ਮਾਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਲੋਭ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਅਤੇ ਅਟੱਲ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਹੈ।
ਵਿਮਾਨਮਧਿਤਿष੍ਠਧ੍ਵਂ ਗਚ੍ਛਾਮਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਲਯਮ੍। ਤਤੋ ਮਹਰ੍षਯਸ੍ਤੇ ਤੁ ਵਿਜ੍ਞਾਯਾਥ ਪੁਰਂਦਰਮ੍
ਆਕਾਸ਼ੀ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹੋ, ਚਲੋ ਅਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਜਾਈਏ। ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸਮਝ ਕੇ, ਪੁਰੰਦਰ ਦੇ ਕੋਲ ਗਏ।
ਊਚੁਃ ਪੁਰਂਦਰਂ ਚੇਦਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਾਕ੍ਯਵਿਸ਼ਾਰਦਾਃ। ਇਹਾਗਤ੍ਯ ਨਰੋ ਯਸ੍ਤੁ ਮਧ੍ਯਮਂ ਪੁष੍ਕਰਂ ਵਿਸ਼ੇਤ੍
ਉਹ ਵਾਕ ਚਤੁਰ ਲੋਕ ਪੁਰੰਦਰ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਜੋ ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ, ਮੱਧਲੇ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ ਵਜੋਂ ਦਾਖਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ—
ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰੋਪੋषਿਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਲਭੇਦਾਵਸ਼੍ਯਕਂ ਫਲਮ੍। ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਵਾਰ੍षਿਕੀਦੀਕ੍ਸ਼ਾ ਸ੍ਮृਤਾ ਯਾਤੁ ਵਨੌਕਸਾਂ
ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਨਚਾਹੀ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਬਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਵ੍ਰਤ, ਜੰਗਲ ਵਾਸੀਆਂ ਵਿੱਚ ਯਾਦ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯਾਃ ਫਲਂ ਸਮਗ੍ਰਂ ਚ ਲਭੇਦਿਹ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਨਾਸੌ ਦੁਰ੍ਗਤਿਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸ੍ਵਗਣੈਃ ਸਹ ਮੋਦਤੇ
ਉਸ ਵ੍ਰਤ ਦਾ ਪੂਰਾ ਫਲ ਇੱਥੇ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਕਦੇ ਦੁਖੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਰਿਞ੍ਚਿਸ੍ਥਾਨਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤਿष੍ਠੇਦ੍ਵੈ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਦਿਨਮ੍। ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯ ਉਵਾਚ। ਇਂਦ੍ਰੇਣ ਸਹ ਸਂਪ੍ਰੀਤਾਸ੍ਤਦਾ ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪਮ੍
ਵਿਰਿੰਚੀ ਦੇ ਥਾਂ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਇੱਕ ਦਿਨ ਲਈ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਪੁਲਸਤਿਆ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਫਿਰ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਨਾਲ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ।
ਏਵਂ ਵਿਲੋਭ੍ਯਮਾਨਾਸ੍ਤੇ ਲੋਭੈਰ੍ਬਹੁਵਿਧੈਰਿਹ। ਨੈਵ ਲੋਭਂ ਤਥਾ ਚਕ੍ਰੁਸ੍ਤੇਨ ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪਮ੍
ਇੱਥੇ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਲੋਭਾਂ ਨਾਲ ਲਲਚਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਉਹ ਲੋਭ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਫਸੇ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ।
ਇਦਂ ਯਃ ਸ਼ृਣੁਯਾਨ੍ਨਿਤ੍ਯਮृषੀਣਾਂ ਚਰਿਤਂ ਸ਼ੁਭਮ੍। ਵਿਮੁਕ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਪਾਪੇਭ੍ਯਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਜੋ ਕੋਈ ਇਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਰੋਜ਼ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਭੀष੍ਮ ਉਵਾਚ। ਅਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਵਤੀ ਰਮ੍ਯਾ ਕਥੇਯਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਿਨੀ। ਵਿਸ੍ਤਰੇਣ ਚ ਮੇ ਬ੍ਰੂਹਿ ਯਾਥਾਤਥ੍ਯੇਨ ਪृਚ੍ਛਤਃ
ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਹ ਕਥਾ ਬੜੀ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸੁਹਾਵਣੀ ਹੈ, ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ। ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਹੈ, ਦੱਸੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਪੁੱਛ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਮਧ੍ਯਮਸ੍ਯਾਪਿ ऋषਿਭਿਃ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍। ਫਲਂ ਚਾਨ੍ਨਸ੍ਯ ਕਥਿਤਂ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਚ ਦਮਸ੍ਯ ਤੁ
ਮੱਧਲੇ ਖੇਤਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵਡਿਆਈ ਹੈ। ਅੰਨ ਦਾ ਫਲ ਵੀ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਸੰਯਮ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵੀ।
ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਚ ਪਦਨ੍ਯਾਸਃ ਕृਤੋ ਯਤ੍ਰ ਮਹਾਮੁਨੇ। ਕਨੀਯਸਸ੍ਤਥੋਤ੍ਪਤ੍ਤਿਰ੍ਯਥਾਭੂਤਾ ਵਦਸ੍ਵ ਮੇ
ਜਿੱਥੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪੈਰ ਰੱਖਿਆ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟੇ ਦੀ ਉਤਪਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਹੋਈ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।
ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯ ਉਵਾਚ। ਪੁਰਾ ਰਥਂਤਰੇ ਕਲ੍ਪੇ ਰਾਜਾਸੀਤ੍ਪੁष੍ਪਵਾਹਨਃ। ਨਾਮ੍ਨਾ ਲੋਕੇषੁ ਵਿਖ੍ਯਾਤਸ੍ਤੇਜਸਾ ਸੂਰ੍ਯਸਨ੍ਨਿਭਃ
ਪੁਲਸਤਿਆ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਪੁਰਾਣੇ ਰਥੰਤਰ ਕਲਪ ਵਿੱਚ, ਪੁਸ਼ਪਵਾਹਨ ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜੋ ਸੰਸਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਤੇਜ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ।
ਤਪਸਾ ਤਸ੍ਯ ਤੁष੍ਟੇਨ ਚਤੁਰ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰੇਣ ਭਾਰਤ। ਕਮਲਂ ਕਾਂਚਨਂ ਦਤ੍ਤਂ ਯਥਾਕਾਮਗਮਂ ਨृਪ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਚਤੁਰਮੁਖ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ, ਭਾਰਤ, ਤੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਕਮਲ ਮਿਲਿਆ, ਜੋ ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੇ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਰਾਜਾ।
ਸਪ੍ਤਦ੍ਵੀਪਾਨਿ ਲੋਕਂ ਚ ਯਥੇष੍ਟਂ ਵਿਚਰਤ੍ਸਦਾ। ਕਲ੍ਪਾਦੌ ਤੁ ਸਮਂ ਦ੍ਵੀਪਂ ਤਸ੍ਯ ਪੁष੍ਕਰਵਾਸਿਨਾ
ਉਹ ਸਦਾ ਸੱਤ ਦਵੀਪਾਂ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਫਿਰਦਾ ਸੀ। ਕਲਪ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਦਵੀਪ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਾਸੀਆਂ ਨਾਲ ਸਾਂਝਾ ਸੀ।
ਲੋਕੇਨ ਪੂਜਿਤਂ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪੁष੍ਕਰਦ੍ਵੀਪਮੁਚ੍ਯਤੇ। ਤਦੇਵ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਦਤ੍ਤਂ ਯਾਨਮਸ੍ਯ ਤਤੋਂਬੁਜਮ੍
ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੁਸ਼ਕਰ ਦਵੀਪ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਯਾਨ, ਕਮਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਪੁष੍ਪਵਾਹਨ ਇਤ੍ਯਾਹੁਸ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਂ ਦੇਵਦਾਨਵਾਃ। ਨੌਪਮ੍ਯਮਸ੍ਤੀਹ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯੇਪਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਂਬੁਜਸ੍ਥਸ੍ਯ ਚ ਤਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਦੇਵ ਤੇ ਦਾਨਵ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁਸ਼ਪਵਾਹਨ ਆਖਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਕਮਲ ਤੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਉਸ ਰਾਜੇ ਦੀ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਤੁਲਨਾ ਨਹੀਂ।