ਤਂ ਸਤ੍ਸਾਰਤਮਮ੍ਮਨ੍ਯੇ ਨਾਸ੍ਮਿਨ੍ਸੀਦਤਿ ਯਃ ਪੁਮਾਨ੍। ਏष ਪੈਤਾਮਹੋ ਗੁਹ੍ਯੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰਾਸ਼ਿਸ੍ਸਨਾਤਨਃ
ਮੈਂ ਉਸੇ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਡੁੱਬਦਾ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਬਹੁਤ ਪੁਰਾਣੀ ਤੇ ਗੁਪਤ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਸਦਾ ਲਈ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਨਿਯਮੋ ਯੋ ਹਿ ਮਯਾ ਤੇ ਕਥਿਤੋ ਭृਸ਼ਮ੍। ਅਨ੍ਯੇ ਚ ਯਜ੍ਵਨਾਂ ਲੋਕਾ ਅਨ੍ਯੇ ਚਾਪਿ ਤਪਸ੍ਵਿਨਾਂ
ਧਰਮ ਦੀ ਜੋ ਰੀਤ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਯਜਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਵੱਖਰੇ ਲੋਕ ਹਨ, ਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਵੱਖਰੇ।
ਅਨ੍ਯੇ ਦਮਵਤਾਂ ਲੋਕਾਸ੍ਤੇ ਵੈ ਪਰਮਪੂਜਿਤਾਃ। ਏਕਃ ਕ੍ਸ਼ਮਾਵਤਾਂ ਦੋषੋ ਦ੍ਵਿਤੀਯੋ ਨੋਪਪਦ੍ਯਤੇ
ਆਤਮ-ਸੰਯਮ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਹੋਰ ਲੋਕ ਹਨ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਆਦਰਯੋਗ ਹਨ। ਧੀਰਜ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹੀ ਕਮੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਦੂਜੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਯਦਿਦਂ ਕ੍ਸ਼ਮਯਾ ਯੁਕ੍ਤਮਸ਼ਕ੍ਤਮ੍ਮਨ੍ਯਤੇ ਜਨਃ। ਨ ਚੈष ਦੋषੋ ਮਂਤਵ੍ਯਃ ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਵਤਾਂ ਬਲਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਧੀਰਜ ਨੂੰ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਸਮਝੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ। ਧੀਰਜ ਤਾਂ ਸਮਝਦਾਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੈ।
ਪ੍ਰਸ਼ਮਂ ਯੋਭਿਜਾਨਾਤਿ ਇष੍ਟਾਪੂਰ੍ਤਂ ਮਹੀਯਤੇ। ਯਤ੍ਕ੍ਰੋਧਯੁਕ੍ਤੋ ਜਪਤਿ ਜੁਹੋਤਿ ਚ ਯਦਰ੍ਚਤਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਯਜਨਾ ਤੇ ਦਾਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਜਪਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਹਵਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਜਾਂ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—
ਸਰ੍ਵਂ ਕ੍ਸ਼ਰਤਿ ਤਤ੍ਤਸ੍ਯ ਭਿਨ੍ਨਕੁਂਭਾਦਿਵੋਦਕਮ੍। ਦਮਾਧ੍ਯਾਯਮਿਮਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਤਰੁਤ੍ਥਾਯ ਯਃ ਪਠੇਤ੍
ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਸ ਲਈ ਵਿਅਰਥ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਟੁੱਟੇ ਘੜੇ ਵਿਚੋਂ ਪਾਣੀ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਸਵੇਰ ਉਠ ਕੇ ਇਹ ਆਤਮ-ਸੰਯਮ ਵਾਲਾ ਪਵਿੱਤਰ ਅਧਿਆਇ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ—
ਸ ਧਰ੍ਮਨਾਵਮਾਰੁਹ੍ਯ ਦੁਰ੍ਗਾਣ੍ਯਤਿ ਤਰਿष੍ਯਤਿ। ਦਮਾਧ੍ਯਾਯਮਿਮਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸਤਤਂ ਸ਼੍ਰਾਵਯੇਦਿਦ੍ਵਜਃ
ਉਹ ਧਰਮ ਦੀ ਨੌਕਾ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਸਭ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਪਾਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਆਤਮ-ਸੰਯਮ ਵਾਲਾ ਪਵਿੱਤਰ ਅਧਿਆਇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ—
ਸ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਚ੍ਯਵਤੇ ਪੁਨਃ। ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਧਰ੍ਮਸਰ੍ਵਸ੍ਵਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚੈਤਤ੍ਪ੍ਰਧਾਰ੍ਯਤਾਮ੍
ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਥੋਂ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗਦਾ। ਹੁਣ ਧਰਮ ਦਾ ਸਾਰ ਸੁਣ, ਤੇ ਸੁਣ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਪੱਕਾ ਕਰ।
ਆਤ੍ਮਨਃ ਪ੍ਰਤਿਕੂਲਾਨਿ ਪਰੇषਾਂ ਨ ਸਮਾਚਰੇਤ੍। ਮਾਤृਵਤ੍ਪਰਦਾਰਾਂਸ਼੍ਚ ਪਰਦ੍ਰਵ੍ਯਾਣਿ ਲੋष੍ਠਵਤ੍
ਜੋ ਗੱਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮਾੜੀ ਲੱਗਦੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਦੂਜਿਆਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਮਾਂ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਨੂੰ ਮਿੱਟੀ ਵਾਂਗ ਸਮਝੋ।
ਆਤ੍ਮਵਤ੍ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਯਃ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਸ ਪਸ਼੍ਯਤਿ। ਪਚਨਂ ਵੈਸ਼੍ਵਦੇਵਾਰ੍ਥੇ ਪਰਾਰ੍ਥੇ ਯਚ੍ਚ ਜੀਵਿਤਮ੍
ਜੋ ਹਰ ਜੀਵ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਰਗਾ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਅਸਲ ਵਿਚ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਵੈਸ਼ਦੇਵਾਂ ਲਈ ਪਕਾਉਣਾ ਤੇ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਜੀਉਣਾ—
ਏਤਦ੍ਭਵੇਚ੍ਚ ਸਰ੍ਵਸ੍ਵਂ ਧਾਤੂਨਾਮਿਵ ਕਾਂਚਨਮ੍। ਸਰ੍ਵਭੂਤਹਿਤਂ ਰਾਜਨ੍ਨਧੀਤ੍ਯਾਮृਤਮਸ਼੍ਨੁਤੇ
ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਧਾਤਾਂ ਵਿਚ ਸੋਨਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਾਲੀ ਸਿੱਖਿਆ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਮਰਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਨ।
ਏਵਂ ਵੈ ਧਰ੍ਮਸਰ੍ਵਸ੍ਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੇ ਤੁ ਸ਼ੁਨਃਸਖਮ੍। ਤੇਨੈਵ ਸਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨਿਵਿष੍ਟਾਸ੍ਸਰਸਸ੍ਤਟੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਮ ਦਾ ਸਾਰ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਕੇ, ਹੇ ਸ਼ੁਨਹਸ਼ਖ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਝੀਲ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਟਿਕ ਗਏ।
ਸਰੋਪਸ਼੍ਯਨ੍ਸੁਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਂ ਪਦ੍ਮੋਤ੍ਪਲਜਲਾਵृਤਮ੍। ਤਤ੍ਰਾਵਤਾਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੇ ਬਿਸਾਨਿ ਚ ਕਲਾਪਸ਼ਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਝੀਲ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਕੌਮਲ ਤੇ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਥੇ ਉਤਰ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਮਲਾਂ ਦੇ ਡੰਡੀਆਂ ਗੁੱਛਿਆਂ ਵਿਚ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ।
ਤੀਰੇ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਸਰਸਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਃ ਪੁਣ੍ਯਾਂ ਜਲਕ੍ਰਿਯਾਮ੍। ਅਥੋਤ੍ਤੀਰ੍ਯ ਜਲਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤੇ ਸਮੇਤ੍ਯ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਝੀਲ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਹ ਗੁੱਛੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ-ਕਿਰਿਆ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਪਾਣੀ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਉਹ ਆਪਸ ਵਿਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਬਿਸਾਨ੍ਯੇਤਾਨ੍ਯਪਸ਼੍ਯਂਤ ਇਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰੁਵਨ੍। ऋषਯ ਊਚੁਃ। ਕੇਨ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਭਿਤਪ੍ਤਾਨਾਮਸ੍ਮਾਕਂ ਪਾਪਕਰ੍ਮਣਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਕੰਡੇ ਗੁੰਮ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਆਖਣ ਲੱਗੇ: ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ— ਸਾਡੀਆਂ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਤੜਪਦੀਆਂ ਅਤੇ ਪਾਪੀ ਕਰਮਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਜਿੰਦਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸ ਨੇ ਇਹ ਕੰਡੇ ਚੁੱਕ ਲਏ ਹਨ?
ਨृਸ਼ਂਸੇਨਾਪਨੀਤਾਨਿ ਬਿਸਾਨ੍ਯਾਹਾਰਕਾਂਕ੍ਸ਼ਿਣਾ। ਤੇ ਸ਼ਂਕਮਾਨਾਸ੍ਤ੍ਵਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਪਰ੍ਯਪृਚ੍ਛਨ੍ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਕਿਸੇ ਨੇ ਭੁੱਖ ਦੇ ਮਾਰੇ ਨਿਰਦਈ ਹੋ ਕੇ ਇਹ ਕੰਡੇ ਚੁੱਕ ਲਏ ਹਨ? ਫਿਰ ਉਹ ਸਭ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ੱਕ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਚਕ੍ਰੁਸ਼੍ਚ ਨਿਸ਼੍ਚਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ਪਥਂ ਪ੍ਰਤਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵ। ਕਸ਼੍ਯਪ ਉਵਾਚ। ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵਂ ਹਰਤੁ ਨ੍ਯਾਸਲੋਪਂ ਕਰੋਤੁ ਚ
ਸਾਰੇ ਨੇ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਕਸਮ ਖਾਈਏ। ਕਸ਼੍ਯਪ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਿਸ ਨੇ ਕੰਡੇ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਰ ਥਾਂ ਆਪਣੀ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਗਵਾ ਬੈਠੇ ਤੇ ਕਿਸੇ ਦੀ ਅਮਾਨਤ ਵਿੱਚ ਧੋਖਾ ਕਰੇ।
ਕੂਟਸਾਕ੍ਸ਼ਿਤ੍ਵਮਭ੍ਯੇਤੁ ਬਿਸਸ੍ਤੈਨ੍ਯਂ ਕਰੋਤਿ ਯਃ। ਦਂਭੇਨ ਧਰ੍ਮਂ ਚਰਤੁ ਰਾਜਾਨਂ ਚੋਪਸੇਵਤਾਮ੍
ਜਿਸ ਨੇ ਕੰਡੇ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਹ ਝੂਠੀ ਗਵਾਹੀ ਦੇਵੇ, ਦਿਖਾਵੇ ਲਈ ਨੇਕ ਕੰਮ ਕਰੇ ਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਚਾਕਰੀ ਕਰੇ।
ਮਧੁਮਾਂਸਂ ਸਮਸ਼੍ਨਾਤੁ ਬਿਸਸ੍ਤੈਨ੍ਯਂ ਕਰੋਤਿ ਯਃ। ਅਨृਤਂ ਭਾषਤੁ ਸਦਾ ਵਿषਯਾਂਸ਼੍ਚੋਪਸੇਵਤੁ
ਜਿਸ ਨੇ ਕੰਡੇ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੀਹ ਤੇ ਮਾਸ ਖਾਏ, ਸਦਾ ਝੂਠ ਬੋਲਦਾ ਰਹੇ ਤੇ ਵਿਅਸਨਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ।
ਦਦਾਤੁ ਕਨ੍ਯਾਂ ਸ਼ੁਲ੍ਕੇਨ ਬਿਸਸ੍ਤੈਨ੍ਯਂ ਕਰੋਤਿ ਯਃ। ਵਸਿष੍ਠ ਉਵਾਚ। ਅਨृਤੌ ਮੈਥੁਨਂ ਯਾਤੁ ਦਿਵਾਸ੍ਵਪ੍ਨਂ ਨਿषੇਵਤੁ
ਜਿਸ ਨੇ ਕੰਡੇ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਧੀ ਵਿਆਹ ਵਿੱਚ ਵੇਚੇ। ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਹ ਝੂਠ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕਰੇ ਤੇ ਦਿਨ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੁਪਨੇ ਵੇਖਦਾ ਰਹੇ।
ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਾਤਿਥਿਤਾਮੇਤੁ ਬਿਸਸ੍ਤੈਨ੍ਯਂ ਕਰੋਤਿ ਯਃ। ਏਕਕੂਪੇ ਵਸੇਦ੍ਗ੍ਰਾਮੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਵृषਲੀਪਤਿਃ
ਜਿਸ ਨੇ ਕੰਡੇ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਘਰੋਂ ਮਹਿਮਾਨ ਵਾਂਗ ਖਾਏ। ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਨੀਚ ਜਾਤ ਦੀ ਔਰਤ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਇਕੋ ਕੂੰਏ ਵਾਲੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲਾ ਵੱਸੇ।
ਤਸ੍ਯ ਸਾਲੋਕ੍ਯਤਾਂ ਯਾਤੁ ਬਿਸਸ੍ਤੈਨ੍ਯਂ ਕਰੋਤਿ ਯਃ। ਭਰਦ੍ਵਾਜ ਉਵਾਚ। ਨृਸ਼ਂਸਸ੍ਸੋऽਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਸਮृਧ੍ਯਾ ਚਾਪ੍ਯਹਂਕृਤਃ
ਜਿਸ ਨੇ ਕੰਡੇ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਹ ਐਸਿਆਂ ਦੇ ਹੀ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਵੇ। ਭਰਦਵਾਜ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਹ ਸਭ ਉੱਤੇ ਨਿਰਦਈ ਹੋ ਜਾਵੇ ਤੇ ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿਧੀ ਵਿੱਚ ਅਹੰਕਾਰੀ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਮਤ੍ਸਰੀ ਪਿਸ਼ੁਨਸ਼੍ਚੈਵ ਬਿਸਸ੍ਤੈਨ੍ਯਂ ਕਰੋਤਿ ਯਃ। ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਕ੍ਰੋਸ਼ਤ੍ਵਵਾਕ੍ਰੁष੍ਟਸ੍ਤਾਡਯਤ੍ਵਨ੍ਯਤਾਡਿਤਃ੩੫੦ 1.19.
ਜਿਸ ਨੇ ਕੰਡੇ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਹ ਦੂਜਿਆਂ ਨਾਲ ਈਰਖਾ ਤੇ ਚੁਗਲੀ ਕਰੇ। ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਗਾਲ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਆਪ ਵੀ ਗਾਲ ਸੁਣੇ ਤੇ ਜਦੋਂ ਮਾਰੇ, ਤਾਂ ਆਪ ਵੀ ਮਾਰੇ ਜਾਵੇ।
ਵਿਕ੍ਰੀਣਾਤੁ ਰਸਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਬਿਸਸ੍ਤੈਨ੍ਯਂ ਕਰੋਤਿ ਯਃ। ਗੌਤਮ ਉਵਾਚ। ਅਤਿਥਿਂ ਤ੍ਵਾਗਤਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਪਾਕਭੇਦਂ ਕਰੋਤੁ ਸਃ
ਜਿਸ ਨੇ ਕੰਡੇ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਹ ਰਸ ਵੇਚੇ। ਗੌਤਮ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦੋਂ ਮਹਿਮਾਨ ਆਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਘਟੀਆ ਖਾਣਾ ਪੇਸ਼ ਕਰੇ।
ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਨ੍ਨਂ ਚ ਸਦਾਸ਼੍ਨਾਤੁ ਬਿਸਸ੍ਤੈਨ੍ਯਂ ਕਰੋਤਿ ਯਃ। ਦਤ੍ਵਾ ਦਾਨਂ ਕੀਰ੍ਤਯਤੁ ਪਰਭਾਰ੍ਯਾਸੁ ਤੁष੍ਯਤੁ
ਜਿਸ ਨੇ ਕੰਡੇ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਦਾ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਦਾ ਖਾਣਾ ਖਾਏ। ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ ਆਪਣੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰੇ ਤੇ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਲਏ।
ਏਕਾਕੀਮਿष੍ਟਮਸ਼੍ਨੀਯਾਦ੍ਬਿਸਸ੍ਤੈਨ੍ਯਂ ਕਰੋਤਿ ਯਃ। ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਉਵਾਚ। ਨਿਤ੍ਯਕਾਮਪਰਃ ਸੋਸ੍ਤੁ ਦਿਵਸੇ ਚੈਵ ਮੈਥੁਨੀ
ਜਿਸ ਨੇ ਕੰਡੇ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਮਨਪਸੰਦ ਖਾਣਾ ਇਕੱਲਾ ਖਾਏ। ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਹ ਸਦਾ ਕਾਮ ਵਲ ਲੱਗਾ ਰਹੇ ਤੇ ਦਿਨ ਚੜ੍ਹਦੇ ਵਿਅਭਿਚਾਰ ਕਰੇ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਤੁ ਪਾਤਕੀ ਚੈਵ ਬਿਸਸ੍ਤੈਨ੍ਯਂ ਕਰੋਤਿ ਯਃ। ਪਰਾਪਵਾਦਂ ਵਦਤੁ ਪਰਦਾਰਾਂਸ਼੍ਚ ਸੇਵਤੁ
ਜਿਸ ਨੇ ਕੰਡੇ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਦਾ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਰਹੇ। ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰੇ ਤੇ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਕਰੇ।
ਪਰਨਿਂਦਾਰਤਸ਼੍ਚਾਸ੍ਤੁ ਬਿਸਸ੍ਤੈਨ੍ਯਂ ਕਰੋਤਿ ਯਃ। ਮਾਤਰਂ ਪਿਤਰਂ ਚੈਵ ਸੋਵਮਨ੍ਯਤੁ ਦੁਰ੍ਮਤਿਃ
ਜਿਸ ਨੇ ਕੰਡੇ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਦਾ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ। ਮਾੜੀ ਸੋਚ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ-ਪਿਉ ਦੀ ਵੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾ ਕਰੇ।
ਸਮਾਤਰ੍ਯਨ੍ਯਬੁਦ੍ਧਿਸ੍ਯਾਦ੍ ਬਿਸਸ੍ਤੈਨ੍ਯਂ ਕਰੋਤਿ ਯਃ। ਪਰਪਾਕਂ ਸਦਾਸ਼੍ਨਾਤੁ ਪਰਨਾਰੀਂ ਚ ਸੇਵਤੁ
ਜਿਸ ਨੇ ਕੰਡੇ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਰਾਈ ਸਮਝੇ। ਸਦਾ ਦੂਜਿਆਂ ਦਾ ਪਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਖਾਏ ਤੇ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਕਰੇ।
ਵੇਦਵਿਕ੍ਰਯਕृਚ੍ਚਾਸ੍ਤੁ ਬਿਸਸ੍ਤੈਨ੍ਯਂ ਕਰੋਤਿ ਯਃ। ਜਮਦਗ੍ਨਿਰੁਵਾਚ। ਪਰਸ੍ਯ ਯਾਤੁ ਪ੍ਰੇष੍ਯਤ੍ਵਂ ਸ ਤੁ ਜਨ੍ਮਨਿ ਜਨ੍ਮਨਿ
ਜਿਸ ਨੇ ਕੰਡੇ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਵੇਚਣ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਜਮਦਗਨੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਹ ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਦੂਜੇ ਦਾ ਨੌਕਰ ਬਣੇ।