ਨ ਤਤ੍ਰ ਮੂਢਾ ਵਿਸ਼ਂਤਿ ਪੁਰੁषਾ ਵਿषਯਾਤ੍ਮਕਾਃ। ਕਾਮਲੋਭਮਦਦ੍ਰੋਹ ਕ੍ਰੋਧਮੋਹੈਰੁਪਦ੍ਰੁਤਾਃ
ਉਥੇ ਮੂੜ੍ਹ ਤੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵਲ ਲੱਗੇ ਹੋਏ, ਵਾਸਨਾ, ਲਾਲਚ, ਮੱਤ, ਵੈਰ, ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਭੁਲੇਖੇ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਮਨੁੱਖ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ।
ਤੁਲ੍ਯ ਮਾਨਾਪਮਾਨਾਸ਼੍ਚ ਨਿਰ੍ਦ੍ਵਂਦ੍ਵਾਸ੍ਸਂਯਤੇਂਦ੍ਰਿਯਾਃ। ਧ੍ਯਾਨਯੋਗਪਰਾਸ਼੍ਚੈਵ ਤੇ ਤੁ ਗਚ੍ਛਂਤਿ ਪੁष੍ਕਰਂ
ਜੋ ਇੱਜ਼ਤ ਤੇ ਬੇਇੱਜ਼ਤੀ ਵਿਚ ਇਕੋ ਜਿਹੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਦੁੰਦਵਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਤੇ ਜੋਗ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਪੁਸ਼ਕਰ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਆਸ਼੍ਰਮੇषੁ ਯਥੋਕ੍ਤੇषੁ ਯਥੋਕ੍ਤਂ ਵੈ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯਃ। ਯੇ ਵਰ੍ਤਂਤੇ ਯਮਂ ਤ੍ਰਾਤੁਂ ਤੇषਾਂ ਲੋਕਾ ਮਹੋਦਯਾਃ
ਜੋ ਦੂਜੀ ਜਾਤਿ ਦੇ ਲੋਕ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਆਚਰਨ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਵੱਡੇ ਸੁਖਾਂ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਹਨ।
ਯੇ ਨ ਹਿਂਸਂਤਿ ਭੂਤਾਨਿ ਕਰ੍ਮਣਾ ਮਨਸਾ ਗਿਰਾ। ਅਨृਸ਼ਂਸਤਰਾਃ ਸਂਤਃ ਸਰ੍ਵਦਾ ਚ ਪ੍ਰਿਯਂਵਦਾਃ
ਜੋ ਮਨ, ਬੋਲ ਜਾਂ ਕੰਮ ਨਾਲ ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ, ਬਹੁਤ ਦਇਆਲੂ ਹਨ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਦੇ ਹਨ—
ਅਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਰਤਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਚਾਤਿਥਿਪੂਜਕਾਃ। ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਵਂਤਸ਼੍ਚ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ੍ਨਾਨਪਰਾਯਣਾਃ
ਜੋ ਹਰ ਵੇਲੇ ਅੱਗ ਦੀ ਹਵਨ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਨਿੱਤ ਪਾਠ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ ਤੇ ਨਿੱਤ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਮਾਤृਵਤ੍ਸ੍ਵਸृਵਚ੍ਚੈਵ ਤਥਾ ਦੁਹਿਤृਵਚ੍ਚ ਹ। ਪਰਦਾਰਾਨ੍ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਸਤਤਂ ਵਿਗਤਸ੍ਪृਹਾਃ
ਉਹ ਪਰਾਈਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਮਾਂ, ਭੈਣ ਜਾਂ ਧੀ ਵਾਂਗ ਹੀ ਦੇਖਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਵਾਸਨਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ।
ਯੇਧਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾ ਨ ਕੁਪ੍ਯਂਤਿ ਨ ਹਿਂਸਂਤਿ ਚ ਹਿਂਸਿਤਾਃ। ਸਮਦੁਃਖਸੁਖਾਃ ਸਂਤੋ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਾਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜੇ ਕੋਈ ਕੁਝ ਕਹਿ ਦੇਵੇ ਤਾਂ ਵੀ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਜੇ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਦੇਵੇ ਤਾਂ ਵੀ ਵਾਪਸ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ, ਦੁੱਖ ਤੇ ਸੁਖ ਵਿਚ ਇਕੋ ਜਿਹੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਜਿੱਤ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਤੇ ਹਿ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਪੁਰਾ ਚੇਰੁਰ੍ਮਹੀਮਿਮਾਂ। ਸਮਾਧਿਨਾ ਚਿਂਤਯਂਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਸਨਾਤਨਂ
ਇਹ ਸਾਰੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਇਆ, ਧਿਆਨ ਤੇ ਚਿੰਤਨ ਰਾਹੀਂ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਹਮ ਲੋਕ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਅਥਾਭਵਦਨਾਵृष੍ਟਿਃ ਕਦਾਚਿਨ੍ਮਹਤੀ ਤਦਾ। ਕृਚ੍ਛ੍ਰਪ੍ਰਾਯੋ ਹ੍ਯਭੂਤ੍ਤਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵਲੋਕਃ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਰ੍ਦਿਤਃ
ਫਿਰ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਉਥੇ ਵੱਡਾ ਸੁੱਕਾ ਪੈ ਗਿਆ। ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਤੜਪਦੇ ਤੇ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿਚ ਪੈ ਗਏ।
ਤਤੋ ਨਿਰਨ੍ਨੇ ਲੋਕੇਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚਾਤ੍ਮਾਨਂ ਤੇ ਪਰੀਪ੍ਸਵਃ। ਮृਤਂ ਕੁਮਾਰਮਾਦਾਯ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਪ੍ਰਾਯਾਸ੍ਤਦਾਪਚਨ੍
ਜਦ ਉਥੇ ਖਾਣ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਲਈ, ਉਹ ਮਰੇ ਹੋਏ ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿਚ ਪੈ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਕਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਅਥ ਪਰ੍ਯਚਰਤ੍ਤਤ੍ਰ ਕ੍ਲਿਸ਼੍ਯਮਾਨਾਨ੍ਹਿ ਤਾਨृषੀਨ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਜਾ ਵਿषਾਦਾਰ੍ਤ੍ਤਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚੇਦਂ ਵਚਸ੍ਤਦਾ
ਉਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਵੀ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗਾ—
ਰਾਜੋਵਾਚ। ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਦृष੍ਟਾ ਵृਤ੍ਤਿਰਨਿਂਦਿਤਾ। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹਾਨ੍ਮਤ੍ਤੋ ਗृਹ੍ਣੀਧ੍ਵਂ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਦਾਨ ਲੈਣਾ ਸਵੀਕਾਰਯੋਗ ਤੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਰੀਤ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਮੁਨੀਆਂ, ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਦਾਨ ਲੈ ਲਵੋ।'
ਵਰਾਨ੍ਗ੍ਰਾਮਾਨ੍ਵ੍ਰੀਹਿਯਵਾਨ੍ਰਸਾਨ੍ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਕਾਂਚਨਂ। ਗਾਸ਼੍ਚ ਧੇਨੂਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਮਾ ਮਾਂਸਂ ਪਚਤ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
'ਪਿੰਡ, ਚੌਲ, ਜੌ, ਭੋਜਨ, ਰਤਨ, ਸੋਨਾ, ਗਾਂਵਾਂ ਤੇ ਦੁਧਾਰੂ ਗਾਂ—all ਕੁਝ ਮੈਂ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਹੇ ਦੂਜੀ ਜਾਤਿ ਵਾਲਿਆਂ, ਮਾਸ ਨਾ ਪਕਾਓ।'
ऋषਯ ਊਚੁਃ। ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹੋ ਘੋਰੋ ਮਧ੍ਵਾਸ੍ਵਾਦੋ ਵਿषੋਪਮਃ। ਤਜ੍ਜਾਨਤਾਂ ਨਃ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਕੁਰੁषੇ ਸਮ੍ਪ੍ਰਲੋਭਨਂ
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਰਾਜਨ, ਦਾਨ ਲੈਣਾ ਡਰਾਉਣਾ ਹੈ; ਮਧੂ ਦਾ ਸੁਆਦ ਵੀ ਜ਼ਹਿਰ ਵਰਗਾ ਹੈ। ਜਦ ਤੂੰ ਇਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਫਿਰ ਸਾਨੂੰ ਕਿਉਂ ਲਲਚਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?'
ਦਸ਼ਸੂਨਾ ਸਮਸ਼੍ਚਕ੍ਰੀ ਦਸ਼ਚਕ੍ਰਿਸਮੋ ਧ੍ਵਜੀ। ਦਸ਼ਧ੍ਵਜਿਸਮਾ ਵੇਸ਼੍ਯਾ ਦਸ਼ਵੇਸ਼੍ਯਾਸਮੋ ਨृਪਃ
ਜੋ ਦਸ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਥੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ; ਦਸ ਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਧਵਜੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ; ਦਸ ਧਵਜੀਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਇੱਕ ਵੈਸ਼ਿਆ; ਤੇ ਦਸ ਵੈਸ਼ਿਆਵਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਇੱਕ ਰਾਜਾ।
ਦਸ਼ਸੂਨਾ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਯੋ ਵਾਹਯਤਿ ਸ਼ੌਂਡਿਕਃ। ਤੇਨ ਤੁਲ੍ਯਸ੍ਤਤੋ ਰਾਜਾ ਘੋਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹਃ
ਜੋ ਕਸਾਈ ਹਜ਼ਾਰ ਜਾਨਵਰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਜੇ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਉਸ ਤੋਂ ਦਾਨ ਲੈਣਾ ਡਰਾਉਣਾ ਹੈ।
ਯੋ ਰਾਜ੍ਞਃ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਲੋਭਮੋਹਿਤਃ। ਤਾਮਿਸ੍ਰਾਦਿषੁ ਘੋਰੇषੁ ਨਰਕੇषੁ ਸ ਪਚ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਾਲਚ ਤੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਰਾਜੇ ਤੋਂ ਦਾਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤਾਮਿਸਰ ਆਦਿਕ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸੜਦਾ ਹੈ।
ਤਦ੍ਗਚ੍ਛ ਕੁਸ਼ਲਂ ਤੇਸ੍ਤੁ ਸਹ ਦਾਨੇਨ ਪਾਰ੍ਥਿਵ। ਅਨ੍ਯੇषਾਂ ਦੀਯਤਾਮੇਤਦਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੇ ਵਨਂ ਯਯੁਃ
ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਰਾਜਾ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਦਾਨ ਲੈ ਕੇ ਚਲਾ ਜਾ, ਇਹ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦੇਣਾ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਉਹ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਤੁਰ ਗਏ।
ਅਥ ਰਾਜ੍ਞਃਸਮਾਦੇਸ਼ਾਤ੍ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾਥ ਮਂਤ੍ਰਿਣਃ। ਉਦੁਂਬਰਾਣਿ ਵ੍ਯਕਿਰਨ੍ਹੇਮਗਰ੍ਭਾਣਿ ਭੂਤਲੇ
ਫਿਰ ਰਾਜੇ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਮੰਤਰੀ ਉਥੇ ਗਏ ਤੇ ਉਡੂੰਬਰ ਦੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਭਰੇ ਫਲ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਛਿੜਕ ਦਿੱਤੇ।
ਤਤੋ ਹ੍ਯਨ੍ਨਂ ਵਿਚਿਨ੍ਵਂਤੋ ਗृਹ੍ਣਂਸ਼੍ਚੋਦੁਂਬਰਾਣ੍ਯਪਿ। ਗੁਰੂਣਿ ਹਿ ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਨ ਗ੍ਰਾਹ੍ਯਾਣ੍ਯਤ੍ਰਿਰਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਖਾਣ ਲਈ ਲੱਭ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਉਡੂੰਬਰ ਦੇ ਫਲ ਵੀ ਚੁੱਕ ਲਏ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਇਹ ਭਾਰੀ ਹਨ, ਅਤ੍ਰਿ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ ਕਿ ਇਹ ਨਹੀਂ ਚੁੱਕਣੇ।
ਅਤ੍ਰਿਰੁਵਾਚ। ਨਾਸ੍ਮਹੇ ਮੂਢਵਿਜ੍ਞਾਨਾ ਨਾਸ੍ਮਹੇ ਮਂਦਬੁਦ੍ਧਯਃ। ਹੈਮਾਨੀਮਾਨਿ ਜਾਨੀਮਃ ਪ੍ਰਤਿਬੁਦ੍ਧਾਃ ਸ੍ਮ ਜ੍ਞਾਨਿਨਃ
ਅਤ੍ਰਿ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਅਸੀਂ ਮੂੜ੍ਹ ਜਾਂ ਮੰਦੇ ਅਕਲ ਵਾਲੇ ਨਹੀਂ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਸੋਨੇ ਦੇ ਹਨ, ਅਸੀਂ ਸਚੇ ਜਾਣੂ ਤੇ ਜਾਗਦੇ ਹਾਂ।
ਇਹੈਵੇਦਂ ਵਸੁਪ੍ਰੀਤ੍ਯੈ ਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਵੈਕੁਂਠਿਤੋਦਯਂ। ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਗ੍ਰਾਹ੍ਯਮੇਵੈਤਤ੍ਸੁਖਮਾਨਂਤ੍ਯਮਿਚ੍ਛਤਾ
ਇਹ ਇੱਥੇ ਹੀ ਧਨ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਹੈ, ਪਰ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੈਕੁੰਠ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਜੋ ਅੰਤ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਖੁਸ਼ੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਹ ਨਹੀਂ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਸ਼ਤੇਨਗੁਣਿਤਂ ਨਿष੍ਕਂ ਸਹਸ੍ਰੇਣ ਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍। ਯਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਤਃ ਪ੍ਰਤੀਚ੍ਛੇਤ੍ਸ ਪਾਪਿष੍ਟਾਂ ਲਭਤੇ ਗਤਿਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਹੋਰ ਥਾਂ ਤੋਂ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵਧਾ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਨਿਕਸ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਪਾਪੀ ਗਤੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਵ੍ਰੀਹਿਯਵਂ ਹਿਰਣ੍ਯਂ ਪਸ਼ਵਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ। ਨੂਨਂ ਨੈਕਸ੍ਯ ਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤਮਿਤਿ ਮਤ੍ਵਾ ਸ਼ਮਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਿੰਨਾ ਚੌਲ, ਜੌ, ਸੋਨਾ, ਪਸ਼ੂ ਜਾਂ ਔਰਤਾਂ ਹਨ, ਉਹ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਵੀ ਕਦੇ ਪੂਰੇ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ। ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸੰਤੋਖ ਕਰ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਵਸਿष੍ਠ ਉਵਾਚ। ਤਪਸਾਂ ਸਂਚਯੋ ਯਸ੍ਯ ਦ੍ਰਵ੍ਯਾਣਾਂ ਯਸ੍ਯ ਸਂਚਯਃ। ਤਪਃਸਂਚਯ ਏਵੇਹ ਵਿਸ਼ਿष੍ਟੋ ਧਨਸਂਚਯਾਤ੍
ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਿੰਨੇ ਕੋਲ ਤਪ ਦਾ ਜਥਾ ਹੈ, ਉਹਦੇ ਕੋਲ ਧਨ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਜਿੰਨੇ ਕੋਲ ਧਨ ਹੈ, ਉਹਦੇ ਕੋਲ ਤਪ ਨਹੀਂ। ਇੱਥੇ ਤਪ ਦਾ ਜਥਾ ਧਨ ਦੇ ਜਥੇ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਤ੍ਯਜਤਃ ਸਂਚਯਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਯਾਂਤਿ ਨਾਸ਼ਮੁਪਦ੍ਰਵਾਃ। ਨਹਿ ਸਂਚਯਵਾਨ੍ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਨਿਰੁਪਦ੍ਰਵਃ
ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕਦੇ ਵੀ ਕੋਈ ਧਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ।
ਯਥਾਯਥਾ ਨ ਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋऽਸਤ੍ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹਮ੍। ਤਥਾ ਤਸ੍ਯ ਹਿ ਸਂਤੋषਾਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਂ ਤੇਜੋ ਵਿਵਰ੍ਦ੍ਧਤੇ
ਜਿੰਨਾ ਜਿੰਨਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਗਲਤ ਦਾਨ ਲੈਣ ਤੋਂ ਹਟਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉੰਨਾ ਹੀ ਉਸਦਾ ਸੰਤੋਖ ਵਧਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਸਦੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣੀ ਜੋਤ ਵਧਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅਕਿਂਚਨਤ੍ਵਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਚ ਤੁਲਯਾ ਸਮਤੋਲਯਤ੍। ਅਕਿਂਚਨਤ੍ਵਮਧਿਕਂ ਰਾਜ੍ਯਾਦਪਿ ਹਿਤਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਮਾਲਕਣੀ ਤੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਤੋਲ ਕੇ ਵੇਖਿਆ। ਆਪਣੇ ਭਲੇ ਲਈ ਮਾਲਕਣੀ ਰਾਜ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਕ ਹੈ।
ਕਸ਼੍ਯਪ ਉਵਾਚ। ਅਨਰ੍ਥੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯੈष ਯਸ੍ਤ੍ਵਰ੍ਥਨਿਚਯੋ ਮਹਾਨ੍
ਕਸ਼ਯਪ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ ਵੱਡਾ ਧਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨਾ ਬੇਫਾਇਦਾ ਹੈ।
ਅਰ੍ਥੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਵਿਮੂਢੋ ਹਿ ਸ਼੍ਰੇਯਸੋ ਭ੍ਰਸ਼੍ਯਤੇ ਦ੍ਵਿਜਃ। ਅਰ੍ਥਸਂਪਦ੍ਵਿਮੋਹਾਯ ਵਿਮੋਹੋ ਨਰਕਾਯ ਚ
ਧਨ ਦੀ ਰੌਣਕ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੀ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਧਨ ਦੀ ਬਹੁਤਾ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਭਟਕਾਉਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਨਰਕ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।