ਰੈਭ੍ਯੋ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਸ਼੍ਚੈਵ ਚ੍ਯਵਨਃ ਕਸ਼੍ਯਪੋ ਭृਗੁਃ। ਦੁਰ੍ਵਾਸਾ ਜਮਦਗ੍ਨਿਸ਼੍ਚ ਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡੇਯੋਥ ਗਾਲਵਃ
ਰੈਭਿਆ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤਿ, ਚਯਵਨ, ਕਸ਼ਯਪ, ਭ੍ਰਿਗੁ, ਦੁਰਵਾਸਾ, ਜਮਦਗਨੀ, ਮਾਰਕੰਡੇ ਅਤੇ ਗਾਲਵ,
ਉਸ਼ਨਾਥ ਭਰਦ੍ਵਾਜੋ ਯਵਕ੍ਰੀਤਸ੍ਤਥਾ ਮੁਨਿਃ। ਸ੍ਥੂਲਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸਕਲਾਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚ ਕਣ੍ਵੋ ਮੇਧਾਤਿਥਿਃ ਕृਤਃ
ਉਸ਼ਨਾ, ਭਰਦਵਾਜ, ਯਵਕ੍ਰਿਤ ਰਿਸ਼ੀ, ਸਥੂਲਾਖ੍ਸ਼, ਸਕਲਾਖ੍ਸ਼, ਕਣਵ, ਮੇਧਾਤਿਥਿ ਅਤੇ ਕ੍ਰਤ,
ਨਾਰਦਃ ਪਰ੍ਵਤਸ਼੍ਚੈਵ ਸ੍ਵਗਂਧੀ ਚ੍ਯਵਨੋ ਦ੍ਵਿਜਃ। ਤृਣਾਮ੍ਬੁ ਸ਼ਬਲੋ ਧੌਮ੍ਯਃ ਸ਼ਤਾਨਂਦੋ ਕृਤਵ੍ਰਣਃ
ਨਾਰਦ, ਪਰਵਤ, ਸਵਗੰਧੀ, ਚਯਵਨ ਦ੍ਵਿਜ, ਤ੍ਰਣਾਂਬੁ, ਸ਼ਬਲ, ਧੌਮਿਆ, ਸ਼ਤਾਨੰਦ ਅਤੇ ਕ੍ਰਤਵ੍ਰਣ,
ਜਮਦਗ੍ਨਿਸ੍ਤਥਾ ਰਾਮੋ ਹ੍ਯष੍ਟਕਸ਼੍ਚੈਵਮਾਦਯਃ। ਕृष੍ਣਦ੍ਵੈਪਾਯਨਸ਼੍ਚੈਵ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ਿष੍ਯੈਃ ਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਜਮਦਗਨੀ, ਰਾਮ, ਅਸ਼ਟਕ ਅਤੇ ਹੋਰ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦ੍ਵੈਪਾਯਨ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆਂ ਸਮੇਤ।
ਏਤੇ ਤੁ ਪੁष੍ਕਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸਪ੍ਤਰ੍षੀਣਾਮਥਾਸ਼੍ਰਮੇ। ਵੇष੍ਟਿਤਾ ਨਿਯਮੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਦਯਾਯੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤਪਸ੍ਵਿਨਃ
ਇਹ ਸਾਰੇ ਪੁਸ਼ਕਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਬਣਾਏ, ਜੋ ਨਿਯਮਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਦਇਆ ਤੇ ਤਪ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ।
ਆਨृਸ਼ਂਸ੍ਯਂ ਜਯੋ ਧੈਰ੍ਯਂ ਤਪਃ ਸਤ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ਮਾਰ੍ਜਵਮ੍। ਦਯਾ ਦਾਨਂ ਜਪਸ਼੍ਚੈਵ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਤਤ੍ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਂ
ਦਇਆ, ਜਿੱਤ, ਹੌਸਲਾ, ਤਪ, ਸਚ, ਧੀਰਜ, ਸਾਦਗੀ, ਦਇਆ, ਦਾਨ ਅਤੇ ਜਪ — ਇਹ ਸਭ ਗੁਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹਨ।
ਇਹ ਯਤ੍ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਕਰ੍ਮ ਤਤ੍ਪਰਤ੍ਰੋਪਭੁਜ੍ਯਤੇ। ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਦਿਤ੍ਤ੍ਥਂ ਮੁਨਯਃ ਪਰਮਾਰ੍ਥਪਰਾਯਣਾਃ
ਇੱਥੇ ਜੋ ਵੀ ਕਰਮ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਭੋਗਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਸਦਾ ਉੱਚੀ ਸਚਾਈ ਨੂੰ ਹੀ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।
ਨ ਤਤ੍ਰ ਨਾਸ੍ਤਿਕਾ ਯਾਂਤਿ ਨ ਸ੍ਤੇਨਾ ਨਾਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਾਃ। ਨ ਨृਸ਼ਂਸਾ ਨ ਪਿਸ਼ੁਨਾ ਨ ਕृਤਘ੍ਨਾ ਨ ਮਾਨਿਨਃ
ਉਥੇ ਨਾ ਨਾਸਤਿਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਨਾ ਚੋਰ, ਨਾ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਨਹੀਂ; ਨਾ ਕਠੋਰ, ਨਾ ਚੁਗਲਖੋਰ, ਨਾ ਅਕ੍ਰਿਤਘਨ, ਨਾ ਅਹੰਕਾਰੀ।
ਸਤ੍ਯ ਤੇਜਸ੍ਵਿਨਃ ਸ਼ੂਰਾ ਦਯਾਵਂਤਃ ਕ੍ਸ਼ਮਾਪਰਾਃ। ਯਜ੍ਵਾਨੋ ਯਜ੍ਞਸ਼ੀਲਾਸ਼੍ਚ ਨਿਰੀਹਾ ਨਿਰੁਪਦ੍ਰਵਾਃ
ਉਹ ਲੋਕ ਸੱਚੇ, ਚਮਕਦੇ, ਬਹਾਦੁਰ, ਦਇਆਲੂ, ਮਾਫ ਕਰਨ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਯਜਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਯਜਨਾ ਦੀ ਰੀਤ ਨਿਭਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਲਾਲਚ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਨਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਨਿਰ੍ਮਮਾ ਨਿਰਹਂਕਾਰਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛਂਤਿ ਪੁष੍ਕਰੇ। ਨ ਰੋਗੋ ਨ ਜਰਾਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਭਵਿਤਾਤ੍ਰ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਂ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਮਮਤਾ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਪੁਸ਼ਕਰ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨਾ ਰੋਗੀ ਹੁੰਦੀਆਂ, ਨਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਬੁਢਾਪਾ ਜਾਂ ਮੌਤ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਨ ਤਤ੍ਰ ਮੂਢਾ ਵਿਸ਼ਂਤਿ ਪੁਰੁषਾ ਵਿषਯਾਤ੍ਮਕਾਃ। ਕਾਮਲੋਭਮਦਦ੍ਰੋਹ ਕ੍ਰੋਧਮੋਹੈਰੁਪਦ੍ਰੁਤਾਃ
ਉਥੇ ਮੂੜ੍ਹ ਤੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵਲ ਲੱਗੇ ਹੋਏ, ਵਾਸਨਾ, ਲਾਲਚ, ਮੱਤ, ਵੈਰ, ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਭੁਲੇਖੇ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਮਨੁੱਖ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ।
ਤੁਲ੍ਯ ਮਾਨਾਪਮਾਨਾਸ਼੍ਚ ਨਿਰ੍ਦ੍ਵਂਦ੍ਵਾਸ੍ਸਂਯਤੇਂਦ੍ਰਿਯਾਃ। ਧ੍ਯਾਨਯੋਗਪਰਾਸ਼੍ਚੈਵ ਤੇ ਤੁ ਗਚ੍ਛਂਤਿ ਪੁष੍ਕਰਂ
ਜੋ ਇੱਜ਼ਤ ਤੇ ਬੇਇੱਜ਼ਤੀ ਵਿਚ ਇਕੋ ਜਿਹੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਦੁੰਦਵਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਤੇ ਜੋਗ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਪੁਸ਼ਕਰ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਆਸ਼੍ਰਮੇषੁ ਯਥੋਕ੍ਤੇषੁ ਯਥੋਕ੍ਤਂ ਵੈ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯਃ। ਯੇ ਵਰ੍ਤਂਤੇ ਯਮਂ ਤ੍ਰਾਤੁਂ ਤੇषਾਂ ਲੋਕਾ ਮਹੋਦਯਾਃ
ਜੋ ਦੂਜੀ ਜਾਤਿ ਦੇ ਲੋਕ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਆਚਰਨ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਵੱਡੇ ਸੁਖਾਂ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਹਨ।
ਯੇ ਨ ਹਿਂਸਂਤਿ ਭੂਤਾਨਿ ਕਰ੍ਮਣਾ ਮਨਸਾ ਗਿਰਾ। ਅਨृਸ਼ਂਸਤਰਾਃ ਸਂਤਃ ਸਰ੍ਵਦਾ ਚ ਪ੍ਰਿਯਂਵਦਾਃ
ਜੋ ਮਨ, ਬੋਲ ਜਾਂ ਕੰਮ ਨਾਲ ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ, ਬਹੁਤ ਦਇਆਲੂ ਹਨ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਦੇ ਹਨ—
ਅਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਰਤਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਚਾਤਿਥਿਪੂਜਕਾਃ। ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਵਂਤਸ਼੍ਚ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ੍ਨਾਨਪਰਾਯਣਾਃ
ਜੋ ਹਰ ਵੇਲੇ ਅੱਗ ਦੀ ਹਵਨ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਨਿੱਤ ਪਾਠ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ ਤੇ ਨਿੱਤ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਮਾਤृਵਤ੍ਸ੍ਵਸृਵਚ੍ਚੈਵ ਤਥਾ ਦੁਹਿਤृਵਚ੍ਚ ਹ। ਪਰਦਾਰਾਨ੍ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਸਤਤਂ ਵਿਗਤਸ੍ਪृਹਾਃ
ਉਹ ਪਰਾਈਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਮਾਂ, ਭੈਣ ਜਾਂ ਧੀ ਵਾਂਗ ਹੀ ਦੇਖਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਵਾਸਨਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ।
ਯੇਧਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾ ਨ ਕੁਪ੍ਯਂਤਿ ਨ ਹਿਂਸਂਤਿ ਚ ਹਿਂਸਿਤਾਃ। ਸਮਦੁਃਖਸੁਖਾਃ ਸਂਤੋ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਾਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜੇ ਕੋਈ ਕੁਝ ਕਹਿ ਦੇਵੇ ਤਾਂ ਵੀ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਜੇ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਦੇਵੇ ਤਾਂ ਵੀ ਵਾਪਸ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ, ਦੁੱਖ ਤੇ ਸੁਖ ਵਿਚ ਇਕੋ ਜਿਹੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਜਿੱਤ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਤੇ ਹਿ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਪੁਰਾ ਚੇਰੁਰ੍ਮਹੀਮਿਮਾਂ। ਸਮਾਧਿਨਾ ਚਿਂਤਯਂਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਸਨਾਤਨਂ
ਇਹ ਸਾਰੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਇਆ, ਧਿਆਨ ਤੇ ਚਿੰਤਨ ਰਾਹੀਂ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਹਮ ਲੋਕ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਅਥਾਭਵਦਨਾਵृष੍ਟਿਃ ਕਦਾਚਿਨ੍ਮਹਤੀ ਤਦਾ। ਕृਚ੍ਛ੍ਰਪ੍ਰਾਯੋ ਹ੍ਯਭੂਤ੍ਤਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵਲੋਕਃ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਰ੍ਦਿਤਃ
ਫਿਰ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਉਥੇ ਵੱਡਾ ਸੁੱਕਾ ਪੈ ਗਿਆ। ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਤੜਪਦੇ ਤੇ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿਚ ਪੈ ਗਏ।
ਤਤੋ ਨਿਰਨ੍ਨੇ ਲੋਕੇਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚਾਤ੍ਮਾਨਂ ਤੇ ਪਰੀਪ੍ਸਵਃ। ਮृਤਂ ਕੁਮਾਰਮਾਦਾਯ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਪ੍ਰਾਯਾਸ੍ਤਦਾਪਚਨ੍
ਜਦ ਉਥੇ ਖਾਣ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਲਈ, ਉਹ ਮਰੇ ਹੋਏ ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿਚ ਪੈ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਕਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਅਥ ਪਰ੍ਯਚਰਤ੍ਤਤ੍ਰ ਕ੍ਲਿਸ਼੍ਯਮਾਨਾਨ੍ਹਿ ਤਾਨृषੀਨ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਜਾ ਵਿषਾਦਾਰ੍ਤ੍ਤਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚੇਦਂ ਵਚਸ੍ਤਦਾ
ਉਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਵੀ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗਾ—
ਰਾਜੋਵਾਚ। ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਦृष੍ਟਾ ਵृਤ੍ਤਿਰਨਿਂਦਿਤਾ। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹਾਨ੍ਮਤ੍ਤੋ ਗृਹ੍ਣੀਧ੍ਵਂ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਦਾਨ ਲੈਣਾ ਸਵੀਕਾਰਯੋਗ ਤੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਰੀਤ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਮੁਨੀਆਂ, ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਦਾਨ ਲੈ ਲਵੋ।'
ਵਰਾਨ੍ਗ੍ਰਾਮਾਨ੍ਵ੍ਰੀਹਿਯਵਾਨ੍ਰਸਾਨ੍ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਕਾਂਚਨਂ। ਗਾਸ਼੍ਚ ਧੇਨੂਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਮਾ ਮਾਂਸਂ ਪਚਤ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
'ਪਿੰਡ, ਚੌਲ, ਜੌ, ਭੋਜਨ, ਰਤਨ, ਸੋਨਾ, ਗਾਂਵਾਂ ਤੇ ਦੁਧਾਰੂ ਗਾਂ—all ਕੁਝ ਮੈਂ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਹੇ ਦੂਜੀ ਜਾਤਿ ਵਾਲਿਆਂ, ਮਾਸ ਨਾ ਪਕਾਓ।'
ऋषਯ ਊਚੁਃ। ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹੋ ਘੋਰੋ ਮਧ੍ਵਾਸ੍ਵਾਦੋ ਵਿषੋਪਮਃ। ਤਜ੍ਜਾਨਤਾਂ ਨਃ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਕੁਰੁषੇ ਸਮ੍ਪ੍ਰਲੋਭਨਂ
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਰਾਜਨ, ਦਾਨ ਲੈਣਾ ਡਰਾਉਣਾ ਹੈ; ਮਧੂ ਦਾ ਸੁਆਦ ਵੀ ਜ਼ਹਿਰ ਵਰਗਾ ਹੈ। ਜਦ ਤੂੰ ਇਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਫਿਰ ਸਾਨੂੰ ਕਿਉਂ ਲਲਚਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?'
ਦਸ਼ਸੂਨਾ ਸਮਸ਼੍ਚਕ੍ਰੀ ਦਸ਼ਚਕ੍ਰਿਸਮੋ ਧ੍ਵਜੀ। ਦਸ਼ਧ੍ਵਜਿਸਮਾ ਵੇਸ਼੍ਯਾ ਦਸ਼ਵੇਸ਼੍ਯਾਸਮੋ ਨृਪਃ
ਜੋ ਦਸ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਥੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ; ਦਸ ਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਧਵਜੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ; ਦਸ ਧਵਜੀਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਇੱਕ ਵੈਸ਼ਿਆ; ਤੇ ਦਸ ਵੈਸ਼ਿਆਵਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਇੱਕ ਰਾਜਾ।
ਦਸ਼ਸੂਨਾ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਯੋ ਵਾਹਯਤਿ ਸ਼ੌਂਡਿਕਃ। ਤੇਨ ਤੁਲ੍ਯਸ੍ਤਤੋ ਰਾਜਾ ਘੋਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹਃ
ਜੋ ਕਸਾਈ ਹਜ਼ਾਰ ਜਾਨਵਰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਜੇ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਉਸ ਤੋਂ ਦਾਨ ਲੈਣਾ ਡਰਾਉਣਾ ਹੈ।
ਯੋ ਰਾਜ੍ਞਃ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਲੋਭਮੋਹਿਤਃ। ਤਾਮਿਸ੍ਰਾਦਿषੁ ਘੋਰੇषੁ ਨਰਕੇषੁ ਸ ਪਚ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਾਲਚ ਤੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਰਾਜੇ ਤੋਂ ਦਾਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤਾਮਿਸਰ ਆਦਿਕ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸੜਦਾ ਹੈ।
ਤਦ੍ਗਚ੍ਛ ਕੁਸ਼ਲਂ ਤੇਸ੍ਤੁ ਸਹ ਦਾਨੇਨ ਪਾਰ੍ਥਿਵ। ਅਨ੍ਯੇषਾਂ ਦੀਯਤਾਮੇਤਦਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੇ ਵਨਂ ਯਯੁਃ
ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਰਾਜਾ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਦਾਨ ਲੈ ਕੇ ਚਲਾ ਜਾ, ਇਹ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦੇਣਾ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਉਹ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਤੁਰ ਗਏ।
ਅਥ ਰਾਜ੍ਞਃਸਮਾਦੇਸ਼ਾਤ੍ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾਥ ਮਂਤ੍ਰਿਣਃ। ਉਦੁਂਬਰਾਣਿ ਵ੍ਯਕਿਰਨ੍ਹੇਮਗਰ੍ਭਾਣਿ ਭੂਤਲੇ
ਫਿਰ ਰਾਜੇ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਮੰਤਰੀ ਉਥੇ ਗਏ ਤੇ ਉਡੂੰਬਰ ਦੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਭਰੇ ਫਲ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਛਿੜਕ ਦਿੱਤੇ।
ਤਤੋ ਹ੍ਯਨ੍ਨਂ ਵਿਚਿਨ੍ਵਂਤੋ ਗृਹ੍ਣਂਸ਼੍ਚੋਦੁਂਬਰਾਣ੍ਯਪਿ। ਗੁਰੂਣਿ ਹਿ ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਨ ਗ੍ਰਾਹ੍ਯਾਣ੍ਯਤ੍ਰਿਰਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਖਾਣ ਲਈ ਲੱਭ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਉਡੂੰਬਰ ਦੇ ਫਲ ਵੀ ਚੁੱਕ ਲਏ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਇਹ ਭਾਰੀ ਹਨ, ਅਤ੍ਰਿ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ ਕਿ ਇਹ ਨਹੀਂ ਚੁੱਕਣੇ।